Brahmā–Viṣṇu-Pūjā: Upacāra-Vistāra and Īśvara’s Prasāda (Offerings in Shiva Worship and the Lord’s Grace)

Verse 1

नंदिकेश्वर उवाच । तत्रांतरे तौ च नाथं प्रणम्य विधिमाधवौ । बद्धांजलिपुटौ तूष्णीं तस्थतुर्दक्षवामगौ

ನಂದಿಕೇಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ವಿಧಾತ ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ಮಾಧವ (ವಿಷ್ಣು) ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಕೈಜೋಡಿಸಿ ಮೌನವಾಗಿ ನಿಂತರು—ಒಬ್ಬನು ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ।

Verse 2

तत्र संस्थाप्य तौ देवं सकुटुंबं वरासने । पूजयामासतुः पूज्यं पुण्यैः पुरुषवस्तुभिः

ಅಲ್ಲಿ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ದೇವಾಧಿದೇವನನ್ನು ಅವನ ದಿವ್ಯ ಕುಟುಂಬದೊಡನೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಪುಣ್ಯಕರವಾದ ಪುರುಷೋಚಿತ ಶುಭೋಪಹಾರಗಳಿಂದ ಪೂಜ್ಯನಾದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು।

Verse 3

पौरुषं प्राकृतं वस्तुज्ञेयं दीर्घाल्पकालिकम् । हारनूपुरकेयूरकिरीटमणिकुंडलैः

ಮಾನವಕೃತವಾದ ಪ್ರಾಕೃತ ಭೌತಿಕ ವಸ್ತುಗಳು ದೀರ್ಘಕಾಲವಾಗಲಿ ಅಲ್ಪಕಾಲವಾಗಲಿ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ನಶ್ವರವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಹಾರ, ನೂಪುರ, ಕೇಯೂರ, ಕಿರೀಟ, ಮಣಿ, ಕುಂಡಲಗಳಂತೆ।

Verse 4

यज्ञसूत्रोत्तरीयस्रक्क्षौममाल्यांगुलीयकैः । पुष्पतांबूलकर्पूरचंदनागुरुलेपनैः

ಯಜ್ಞೋಪವೀತ, ಉತ್ತರೀಯ, ಸ್ರಕ್, ಕ್ಷೌಮವಸ್ತ್ರ, ಮಾಲ್ಯ ಮತ್ತು ಉಂಗುರಗಳಿಂದಲೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಪುಷ್ಪ, ತಾಂಬೂಲ, ಕರ್ಪೂರ, ಚಂದನ ಹಾಗೂ ಸುಗಂಧ ಅಗರು ಲೇಪನಗಳಿಂದ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 5

धूपदीपसितच्छत्रव्यजनध्वजचामरैः । अन्यैर्दिव्योपहारैश्च वाण्मनोतीतवैभवैः

ಧೂಪ-ದೀಪ, ಶುಭ್ರ ಛತ್ರ, ವ್ಯಜನ, ಧ್ವಜ ಮತ್ತು ಚಾಮರಗಳಿಂದಲೂ, ವಾಣಿ-ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅತೀತವಾದ ವೈಭವವುಳ್ಳ ಇತರ ದಿವ್ಯೋಪಹಾರಗಳಿಂದಲೂ ಅವರು ಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು।

Verse 6

पतियोग्यैः पश्वलभ्यैस्तौ समर्चयतां पतिम् । यद्यच्छ्रेष्ठतमं वस्तु पतियोग्यं हितद्ध्वजे

ಪತಿ (ಶಿವ)ಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿಯೂ ದೇಹಧಾರಿಗಳಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಲಭ್ಯವಾಗಿಯೂ ಇರುವ ಅರ್ಪಣೆಗಳಿಂದ ಪತಿಯನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿರಿ. ಯಾವುದು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವಸ್ತುವೋ, ಅದು ಪತಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದರೆ ಅದನ್ನೇ ಅರ್ಪಿಸಿರಿ, ಹಿತಧ್ವಜನೇ।

Verse 7

तद्वस्त्वखिलमीशोपि पारं पर्यचिकीर्षया । सभ्यानां प्रददौ हृष्टः पृथक्तत्र यथाक्रमम्

ಸಂಸಾರಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟಿಸಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ, ಈಶನೂ ಹರ್ಷಚಿತ್ತನಾಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದ ಸಭ್ಯರಿಗೆ ಆ ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಹಂಚಿ ನೀಡಿದನು.

Verse 8

कोलाहलो महानासीत्तत्र तद्वस्तु गृह्णताम् । तत्रैव ब्रह्मविष्णुभ्यां चार्चितः शंकरः पुरा

ಆ ಅದ್ಭುತ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಕೋಲಾಹಲ ಉಂಟಾಯಿತು. ಮತ್ತು ಅಲ್ಲೀಯೇ ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ಶಂಕರನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದರು.

Verse 9

इति श्रीशिवमहापुराणे विद्येश्वरसंहितायां नवमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ವಿದ್ಯೇಶ್ವರಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ ಒಂಬತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।

Verse 10

दिनमेतत्ततः पुण्यं भविष्यति महत्तरम् । शिवरात्रिरिति ख्याता तिथिरेषा मम प्रिया

ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ದಿನವು ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯಮಯವಾಗಿ ಮಹತ್ತರವಾಗುವುದು. ಈ ತಿಥಿ ‘ಶಿವರಾತ್ರಿ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತ; ಇದು ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯ.

Verse 11

एतत्काले तु यः कुर्यात्पूजां मल्लिंगबेरयोः । कुर्यात्तु जगतः कृत्यं स्थितिसर्गादिकं पुमान्

ಈ ನಿಗದಿತ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಲಿಂಗ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಬಿಂಬ—ಎರಡನ್ನೂ—ಪೂಜಿಸುವವನು, ಸೃಷ್ಟಿ-ಸ್ಥಿತಿ ಮೊದಲಾದ ಜಗತ್ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿ, ಈಶ್ವರನ ನಿಯತಶಕ್ತಿಗೆ ಯೋಗ್ಯ ಸಾಧನವಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 12

शिवरात्रावहोरात्रं निराहारो जितेंद्रि यः । अर्चयेद्वा यथान्यायं यथाबलमवंचकः

ಶಿವರಾತ್ರಿಯ ಅಹೋರಾತ್ರದಲ್ಲಿ ನಿರಾಹಾರನಾಗಿ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದವನು, ವಿಧಿಯಂತೆ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಮಟ್ಟಿಗೆ, ವಂಚನೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಶಿವನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು।

Verse 13

यत्फलं मम पूजायां वर्षमेकं निरंतरम् । तत्फलं लभते सद्यः शिवरात्रौ मदर्चनात्

ನನ್ನನ್ನು ಒಂದು ವರ್ಷ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದ ಫಲ ಯಾವದೋ, ಅದೇ ಫಲ ಶಿವರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅರ್ಚನೆಯಿಂದ ತಕ್ಷಣ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 14

मद्धर्मवृद्धिकालोऽयं चंद्र काल इवांबुधेः । प्रतिष्ठाद्युत्सवो यत्र मामको मंगलायनः

ಇದು ನನ್ನ ಧರ್ಮವೃದ್ಧಿಯ ಕಾಲ—ಚಂದ್ರಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಮುದ್ರ ಉಬ್ಬುವಂತೆ. ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ ಮೊದಲಾದ ಉತ್ಸವಗಳು ನಡೆಯುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಅವು ನನ್ನದೇ ಆಗಿ ಮಂಗಳಮಾರ್ಗವಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 15

यत्पुनः स्तंभरूपेण स्वाविरासमहं पुरा । स कालो मार्गशीर्षे तु स्यादाद्रा र् ऋक्षमर्भकौ

ಮತ್ತೆ, ನಾನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂ ಸ್ತಂಭರೂಪವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಕಾಲ—ಆ ಪವಿತ್ರ ಸಂದರ್ಭ ಮಾರ್ಗಶೀರ್ಷ ಮಾಸದಲ್ಲಿ, ಆರ್ಧ್ರಾ ನಕ್ಷತ್ರದಲ್ಲಿ, ಆರಂಭಿಕ ಪ್ರಹರದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತದೆ।

Verse 16

आद्रा र्यां मार्गशीर्षे तु यः पश्येन्मामुमासखम् । मद्बेरमपि वा लिंगं स गुहादपि मे प्रियः

ಮಾರ್ಗಶೀರ್ಷ ಮಾಸದ ಆರ್ಧ್ರಾ ನಕ್ಷತ್ರದ ಪವಿತ್ರ ದಿನದಲ್ಲಿ ಯಾರು ನನ್ನನ್ನು—ಉಮಾಸಖನಾದ ಶಿವನನ್ನು—ದರ್ಶನಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅಥವಾ ನನ್ನ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಬೇರ/ವಿಗ್ರಹವನ್ನಾಗಲಿ ಲಿಂಗವನ್ನಾಗಲಿ ದರ್ಶನಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ನನಗೆ ಗುಹ (ಕಾರ್ತ್ತಿಕೇಯ)ನಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಿಯನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 17

अलं दर्शनमात्रेण फलं तस्मिन्दिने शुभे । अभ्यर्चनं चेदधिकं फलं वाचामगोचरम्

ಆ ಶುಭ ದಿನದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಫಲ ಸಿದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ; ಇನ್ನೂ ಅಭ್ಯರ್ಚನೆ—ಭಕ್ತಿಪೂರ್ವಕ ಆರಾಧನೆ—ಮಾಡಿದರೆ, ಅದರ ಅಧಿಕ ಫಲವು ವಾಣಿಗೆ ಅತೀತವಾಗಿದೆ।

Verse 18

रणरंगतलेऽमुष्मिन्यदहं लिंगवर्ष्मणा । जृंभितो लिंगवत्तस्माल्लिंगस्थानमिदं भवेत्

ಈ ಯುದ್ಧರಂಗದ ನೆಲದಲ್ಲೇ, ನಾನು ಲಿಂಗಸ್ವರೂಪ ದೇಹದಿಂದ ಲಿಂಗವಂತೆ ವಿಸ್ತರಿಸಿದಾಗ; ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಸ್ಥಳವು ‘ಲಿಂಗಸ್ಥಾನ’—ಲಿಂಗಾರಾಧನೆಯ ಪವಿತ್ರ ಪೀಠ—ಆಗುತ್ತದೆ।

Verse 19

अनाद्यंतमिदं स्तंभमणुमात्रं भविष्यति । दर्शनार्थं हि जगतां पूजनार्थं हि पुत्रको

ಈ ಆದಿಯಿಲ್ಲದ ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಸ್ತಂಭಲಿಂಗವು ಅಣುಮಾತ್ರವಾಗಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗುವುದು; ಲೋಕಗಳು ಅದನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಲು, ಓ ಪುತ್ರ, ಅದನ್ನು ಪೂಜಿಸಲು ಸಹ.

Verse 20

भोगावहमिदं लिंगं भुक्तिं मुक्त्येकसाधनम् । दर्शनस्पर्शनध्यानाज्जंतूनां जन्ममोचनम्

ಈ ಲಿಂಗವು ಭೋಗಗಳನ್ನು ನೀಡುವುದು; ಭುಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿಗೆ ಇದೇ ಏಕೈಕ ಸಾಧನ. ಇದರ ದರ್ಶನ, ಸ್ಪರ್ಶ, ಧ್ಯಾನಗಳಿಂದ ಜೀವಿಗಳು ಪುನರ್ಜನ್ಮಬಂಧನದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ.

Verse 21

अनलाचलसंकाशं यदिदं लिंगमुत्थितम् । अरुणाचलमित्येव तदिदं ख्यातिमेष्यति

ಇಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಪರ್ವತದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಈ ಲಿಂಗವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ‘ಅರುಣಾಚಲ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಖ್ಯಾತಿಯಾಗುವುದು.

Verse 22

अत्र तीर्थं च बहुधा भविष्यति महत्तरम् । मुक्तिरप्यत्र जंतूनां वासेन मरणेन च

ಇಲ್ಲಿ ಈ ತೀರ್ಥವು ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ತರವಾಗುವುದು; ಇಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದರೂ, ಇಲ್ಲಿಯೇ ಮರಣ ಹೊಂದಿದರೂ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಮುಕ್ತಿ ಲಭಿಸುವುದು.

Verse 23

रथोत्सवादिकल्याणं जनावासं तु सर्वतः । अत्र दत्तं हुतं जप्तं सर्वं कोटिगुणं भवेत्

ಈ ಪವಿತ್ರ ಪ್ರದೇಶವು ರಥೋತ್ಸವಾದಿ ಮಂಗಳೋತ್ಸವಗಳಿಂದ ಶುಭಕರವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಜನಸಮೂಹದಿಂದ ತುಂಬಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ ದಾನ, ಮಾಡಿದ ಹೋಮ, ಮಾಡಿದ ಜಪ—ಎಲ್ಲವೂ ಕೋಟಿಗುಣ ಫಲ ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 24

मत्क्षेत्रादपि सर्वस्मात्क्षेत्रमेतन्महत्तरम् । अत्र संस्मृतिमात्रेण मुक्तिर्भवति देहिनाम्

ನನ್ನ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ಎಲ್ಲ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಈ ಕ್ಷೇತ್ರವೇ ಮಹತ್ತರ. ಇಲ್ಲಿ ದೇಹಧಾರಿಗಳಿಗೆ ಕೇವಲ ಸ್ಮರಣಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಮುಕ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 25

तस्मान्महत्तरमिदं क्षेत्रमत्यंतशोभनम् । सर्वकल्याणसंपूर्णं सर्वमुक्तिकरं शुभम्

ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಕ್ಷೇತ್ರವು ಪರಮ ಮಹತ್ತರವಾಗಿಯೂ ಅತ್ಯಂತ ಶೋಭನವಾಗಿಯೂ ಇದೆ. ಇದು ಸರ್ವ ಕಲ್ಯಾಣಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ, ಸ್ವತಃ ಶುಭ, ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುವದು.

Verse 26

अर्चयित्वाऽत्र मामेव लिंगे लिंगिनमीश्वरम् । सालोक्यं चैव सामीप्यं सारूप्यं सार्ष्टिरेव च

ಇಲ್ಲಿ ಲಿಂಗದಲ್ಲಿ ಅಧಿಷ್ಠಿತನಾದ ಲಿಂಗೀ ಈಶ್ವರನಾದ ನನ್ನನ್ನೇ ಅರ್ಚಿಸಿದವನು ಸಾಲೋಕ್ಯ, ಸಾಮೀಪ್ಯ, ಸಾರೂಪ್ಯ ಮತ್ತು ಸಾರ್ಷ್ಟಿ ಎಂಬ ದಿವ್ಯ ಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 27

सायुज्यमिति पंचैते क्रियादीनां फलं मतम् । सर्वेपि यूयं सकलं प्राप्स्यथाशु मनोरथम्

ಶಿವಸಾಯುಜ್ಯವೆಂಬುದು ಐದನೆಯ ಫಲವೆಂದು, ಕ್ರಿಯೆ ಮೊದಲಾದ ಸಾಧನೆಗಳ ಫಲವಾಗಿ ಮನ್ನಿಸಲಾಗಿದೆ. ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಶೀಘ್ರವೇ ನಿಮ್ಮ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಭೀಷ್ಟವನ್ನು ಪಡೆಯುವಿರಿ।

Verse 28

नंदिकेश्वर उवाच । इत्यनुगृह्य भगवान्विनीतौ विधिमाधवौ । यत्पूर्वं प्रहतं युद्धे तयोः सैन्यं परस्परम्

ನಂದಿಕೇಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿ ವಿನೀತರಾದ ವಿಧಿ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಮತ್ತು ಮಾಧವ (ವಿಷ್ಣು) ಇವರ ಮೇಲೆ ಭಗವಾನ್ ಅನುಗ್ರಹಿಸಿದನು; ಅವರ ಪರಸ್ಪರ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ನಾಶವಾದ ಸೇನೆಗಳು ಅವನ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಮತ್ತೆ ಸ್ಥಿರವಾದವು।

Verse 29

तदुत्थापयदत्यर्थं स्वशक्त्याऽमृतधारया । तयोर्मौढ्यं च वैरं च व्यपनेतुमुवाच तौ

ಆಮೇಲೆ ಭಗವಾನ್ ತನ್ನ ಸ್ವಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಅಮೃತಧಾರೆಯನ್ನು ಸುರಿಸಿ ಅವರನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಎತ್ತಿದನು; ಅವರ ಮೋಹವೂ ವೈರವೂ ದೂರವಾಗಲೆಂದು ಆ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಉಪದೇಶಿಸಿದನು।

Verse 30

सकलं निष्कलं चेति स्वरूपद्वयमस्ति मे । नान्यस्य कस्यचित्तस्मादन्यः सर्वोप्यनीश्वरः

ನನ್ನ ಸ್ವರೂಪವು ದ್ವಿವಿಧ—ಸಕಲ (ಸಗುಣ) ಮತ್ತು ನಿಷ್ಕಲ (ನಿರ್ಗುಣ). ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾವ ಈಶ್ವರನೂ ಇಲ್ಲ; ಇತರರೆಲ್ಲರೂ ಸ್ವತಂತ್ರಾಧಿಪತ್ಯವಿಲ್ಲದವರು।

Verse 31

पुरस्तात्स्तंभरूपेण पश्चाद्रू पेण चार्भकौ । ब्रह्मत्वं निष्कलं प्रोक्तमीशत्वं सकलं तथा

ಮುಂದೆ ಸ್ತಂಭರೂಪವಾಗಿ, ಹಿಂದೆ ಸಾಕಾರರೂಪವಾಗಿ—ಈ ರೀತಿ ಆ ಇಬ್ಬರು (ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು) ಅವನನ್ನು ಕಂಡರು. ಬ್ರಹ್ಮತ್ವವನ್ನು ನಿಷ್ಕಲವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಈಶತ್ವವನ್ನೂ ಸಕಲ (ಸಾಕಾರ-ಪ್ರಕಟ)ವೆಂದು ಉಪದೇಶಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 32

द्वयं ममैव संसिद्धं न मदन्यस्य कस्यचित् । तस्मादीशत्वमन्येषां युवयोरपि न क्वचित्

ಈ ದ್ವಿವಿಧ ತತ್ತ್ವವು ನನ್ನಲ್ಲೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ; ನನ್ನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾರಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಈಶತ್ವವು ಇತರರದ್ದಲ್ಲ—ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರದ್ದೂ ಸಹ ಎಂದಿಗೂ ಅಲ್ಲ.

Verse 33

तदज्ञानेन वां वृत्तमीशमानं महाद्भुतम् । तन्निराकर्तुमत्रैवमुत्थितोऽहं रणक्षितौ

ನಿಮ್ಮ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಅದ್ಭುತವಾದ ಸ್ಥಿತಿ ಉಂಟಾಗಿದೆ; ಅದು ಯಥೋಚಿತ ಕ್ರಮವನ್ನೇ ಮೀರಿಸುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಗೊಂದಲವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ನಾನು ಈ ರಣಭೂಮಿಯಲ್ಲೇ ಉದ್ಭವಿಸಿದ್ದೇನೆ.

Verse 34

त्यजतं मानमात्मीयं मयीशे कुरुतं मतिम् । मत्प्रसादेन लोकेषु सर्वोप्यर्थः प्रकाशते

ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥಮಯ ಗರ್ವವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ನನ್ನಲ್ಲಿ—ಈಶ್ವರನಲ್ಲಿ—ಮನಸ್ಸು/ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ. ನನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಉದ್ದೇಶವೂ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥವೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 35

गुरूक्तिर्व्यंजकं तत्र प्रमाणं वा पुनः पुनः । ब्रह्मतत्त्वमिदं गूढं भवत्प्रीत्या भणाम्यहम्

ಇಲ್ಲಿ ಗುರುಉಕ್ತಿಯೇ ಪ್ರಕಾಶಕ; ಅದೇ ಪುನಃ ಪುನಃ ಪ್ರಮಾಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಗುಪ್ತವಾದ ಬ್ರಹ್ಮತತ್ತ್ವವನ್ನು (ಪರಮ ಶಿವ) ನಿಮ್ಮ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 36

अहमेव परं ब्रह्म मत्स्वरूपं कलाकलम् । ब्रह्मत्वादीश्वरश्चाहं कृत्यं मेनुग्रहादिकम्

ನಾನೇ ಪರಬ್ರಹ್ಮ—ನನ್ನ ಸ್ವರೂಪವು ಕಲಾ-ವಿಭಾಗಗಳಿಗೆ ಅತೀತ. ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುವ ಈಶ್ವರನೂ ನಾನೇ; ನನ್ನ ಕೃತ್ಯವು ಅನುಗ್ರಹಪ್ರದಾನಾದಿ ದಿವ್ಯ ಕಾರ್ಯಗಳು।

Verse 37

बृहत्त्वाद्बृंहणत्वाच्च ब्रह्माहं ब्रह्मकेशवौ । समत्वाद्व्यापकत्वाच्च तथैवात्माहमर्भकौ

ನಾನು ಮಹಾವಿರಾಟನಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವೃದ್ಧಿಸಿ ವಿಸ್ತರಿಸುವವನಾಗಿರುವುದರಿಂದ ‘ಬ್ರಹ್ಮಾ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತೇನೆ; ನನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲೇ ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮಾ ಹಾಗೂ ಕೇಶವ (ವಿಷ್ಣು) ಕೂಡ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮನಾಗಿ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿಯಾಗಿರುವುದರಿಂದ ನಾನು ‘ಆತ್ಮ’ ಎಂದೂ ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತೇನೆ—ಓ ಬಾಲಕಾ।

Verse 38

अनात्मानः परे सर्वे जीवा एव न संशयः । अनुग्रहाद्यं सर्गांतं जगत्कृत्यं च पंकजम्

‘ಆತ್ಮ’ದಿಂದ ಭಿನ್ನರಾದ ಎಲ್ಲರೂ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಜೀವಗಳೇ. ಅನುಗ್ರಹವೇ ಆದಿಯಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಅಂತ್ಯವರೆಗೆ, ಪದ್ಮಸಮಾನ ಜಗತ್ತು ಮತ್ತು ಅದರ ಕಾರ್ಯಪ್ರವಾಹವು ಅದೇ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 39

ईशत्वादेव मे नित्यं न मदन्यस्य कस्यचित् । आदौ ब्रह्मत्त्वबुद्ध्यर्थं निष्कलं लिंगमुत्थितम्

ಈಶ್ವರತ್ವವು ನಿತ್ಯವೂ ನನ್ನದೇ; ನನ್ನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾರದ್ದೂ ಅಲ್ಲ. ಆದಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪದ ಬೋಧನೆ ಉಂಟಾಗಲೆಂದು ನಿಷ್ಕಲ (ಅಖಂಡ) ಲಿಂಗವು ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು.

Verse 40

तस्मादज्ञातमीशत्वं व्यक्तं द्योतयितुं हि वाम् । सकलोहमतो जातः साक्षादीशस्तु तत्क्षणात्

ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಮಿಬ್ಬರಿಗೂ ಆಗ ಇನ್ನೂ ತಿಳಿಯದಿದ್ದ ನನ್ನ ಈಶ್ವರತ್ವವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಲು ನಾನು ಈ ಸಕಲ (ಸಗುಣ-ಸಂಪೂರ್ಣ) ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದೆನು; ಮತ್ತು ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಾನು ಸాక్షಾತ್ ಈಶ್ವರನಾಗಿ ನೇರವಾಗಿ ಉಪಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ.

Verse 41

सकलत्वमतो ज्ञेयमीशत्वं मयि सत्वरम् । यदिदं निष्कलं स्तंभं मम ब्रह्मत्वबोधकम्

ಆದ್ದರಿಂದ ವಿಳಂಬವಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸಕಲರೂಪದ ಈಶ್ವರತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಯಿರಿ. ಈ ನಿಷ್ಕಲ ಸ್ತಂಭವು ನನ್ನ ಬ್ರಹ್ಮತ್ವವನ್ನು ಬೋಧಿಸುವುದು—ನನ್ನ ಪರಮ, ನಿರುಪಾಧಿಕ ಸತ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವುದು.

Verse 42

लिंगलक्षणयुक्तत्वान्मम लिंगं भवेदिदम् । तदिदं नित्यमभ्यर्च्यं युवाभ्यामत्र पुत्रकौ

ಲಿಂಗಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಇದುವೇ ನನ್ನ ಲಿಂಗವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಪ್ರಿಯ ಪುತ್ರರೇ, ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಇಲ್ಲಿ ಇದೇ ಲಿಂಗವನ್ನು ನಿತ್ಯ ಪೂಜಿಸಿರಿ.

Verse 43

मदात्मकमिदं नित्यं मम सान्निध्यकारणम् । महत्पूज्यमिदं नित्यमभेदाल्लिंगसिंगिनोः

ಈ ಲಿಂಗವು ನಿತ್ಯವೂ ನನ್ನ ಸ್ವರೂಪವೇ; ನನ್ನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೂ ಹೌದು. ಲಿಂಗ ಮತ್ತು ಲಿಂಗಿ (ಶಿವ) ಅಭೇದವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಇದು ಸದಾ ಮಹಾಪೂಜ್ಯ.

Verse 44

यत्रप्रतिष्ठितं येन मदीयं लिंगमीदृशम् । तत्र प्रतिष्ठितः सोहमप्रतिष्ठोपि वत्सकौ

ಯಾರು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಈ ರೂಪದ ನನ್ನ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತನಾಗುತ್ತೇನೆ. ತತ್ತ್ವತಃ ನಾನು ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಗೆ ಅತೀತನಾದರೂ, ವತ್ಸರೇ.

Verse 45

मत्साम्यमेकलिंगस्य स्थापने फलमीरितम् । द्वितीये स्थापिते लिंगे मदैक्यं फलमेव हि

ಒಂದು ಶಿವಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಫಲವಾಗಿ ನನ್ನ ಸಮಾನಸ್ಥಿತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಎರಡನೇ ಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರೆ ಫಲ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನನ್ನೊಡನೆ ಏಕತ್ವವೇ.

Verse 46

लिंगं प्राधान्यतः स्थाप्यं तथाबेरं तु गौणकम् । लिंगाभावेन तत्क्षेत्रं सबेरमपि सर्वतः

ಲಿಂಗವನ್ನು ಪ್ರಧಾನ ಪೂಜ್ಯರೂಪವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು; ಬೇರ (ಮೂರ್ತಿ) ಗೌಣ. ಲಿಂಗವಿಲ್ಲದೆ ಆ ಕ್ಷೇತ್ರವು—ಮೂರ್ತಿ ಇದ್ದರೂ—ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಅಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ.