Adhyaya 3
Vidyesvara SamhitaAdhyaya 327 Verses

पुराणश्रवणप्रस्तावः (Prologue to the Recitation of the Śaiva Purāṇa)

ಈ ಅಧ್ಯಾಯವು ಶೈವಪುರಾಣ ಶ್ರವಣದ ಔಪಚಾರಿಕ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಯಾಗಿದೆ. ಸೂತನ ಪೂರ್ವವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಪರಮ ಋಷಿಗಳು ವೇದಾಂತಸಾರವೂ ಸಮಸ್ತಾರ್ಥಸಂಪೂರ್ಣವೂ ಆದ ಅದ್ಭುತ ಪುರಾಣವನ್ನು ಬೇಡುತ್ತಾರೆ. ಸೂತನು ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ಶಂಕರನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ವೇದಸಾರಜವಾದ ಶೈವಪುರಾಣವನ್ನು ಕೇಳಲು ಎಲ್ಲ ಋಷಿಗಳನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಕಥೆ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆದಿಯಲ್ಲಿ—ಹಿಂದಿನ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿಯೂ ಇಂದಿನ ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿಯೂ—ಆರು ವಂಶಗಳ ಋಷಿಗಳು ‘ಇದೇ ಪರಮ, ಅದು ಅಲ್ಲ’ ಎಂದು ತತ್ತ್ವಪ್ರಾಧಾನ್ಯ ಕುರಿತು ವಾದಿಸಿದ ಘಟನೆಯತ್ತ ತಿರುಗುತ್ತದೆ. ತತ್ತ್ವಗಳ ಕ್ರಮ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ವಿನಯದಿಂದ ಕೃತಾಂಜಲಿಗಳಾಗಿ ಅಕ್ಷಯ ಸ್ರಷ್ಟಾ ಬ್ರಹ್ಮನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅವರನ್ನು ಜಗದಾಧಾರ ಹಾಗೂ ಕಾರಣಗಳ ಕಾರಣ ಎಂದು ಅಂಗೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಗ್ರಂಥದ ಪರಂಪರಾಧಿಕಾರ, ವೇದಾಂತಾಧಿಷ್ಠಾನ ಮತ್ತು ತತ್ತ್ವನಿರ್ಣಯದ ಪ್ರವೇಶ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುತ್ತದೆ.

Shlokas

Verse 1

व्यास उवाच । इत्याकर्ण्य वचः सौतं प्रोचुस्ते परमर्षयः । वेदांतसारसर्वस्वं पुराणं श्रावयाद्भुतम्

ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದರು—ಸೂತನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಪರಮರ್ಷಿಗಳು ಅವನಿಗೆ: ವೇದಾಂತಸಾರಸರ್ವಸ್ವವಾದ ಆ ಅದ್ಭುತ ಪುರಾಣವನ್ನು ನಮಗೆ ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿಸು ಎಂದು ಹೇಳಿದರು।

Verse 2

इति श्रुत्वा मुनीनां स वचनं सुप्रहर्षितः । संस्मरञ्छंकरं सूतः प्रोवाच मुनिसत्तमान्

ಮುನಿಗಳ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಸೂತನು ಅತ್ಯಂತ ಹರ್ಷಿತನಾದನು. ಶಂಕರನನ್ನು (ಶಿವನನ್ನು) ಸ್ಮರಿಸಿ, ಆ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 3

इति श्रीशिवमहापुराणे विद्येश्वरसंहितायां साध्यसाधनखण्डे । तृतीयोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀ ಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ವಿದ್ಯೇಶ್ವರಸಂಹಿತೆಯ ಸಾಧ್ಯಸಾಧನಖಂಡದ ತೃತೀಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.

Verse 4

यत्र गीतं त्रिकं प्रीत्या भक्तिज्ञानविरागकम्

ಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಭಕ್ತಿ, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವೈರಾಗ್ಯ—ಈ ತ್ರಿವಿಧ ಉಪದೇಶ—ಹಾಡಲ್ಪಟ್ಟು ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

Verse 5

वेदांतवेद्यं सद्वस्तु विशेषेण प्रवर्णितम्

ವೇದಾಂತದಿಂದ ತಿಳಿಯಬಹುದಾದ ಆ ಸತ್‌ವಸ್ತು ಇಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹಾಗೂ ವಿಭೇದಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ।

Verse 6

सूत उवाच । शृण्वंतु ऋषयः सर्वे पुराणं वेदसारजम् । पुरा कालेन महता कल्पेऽतीते पुनःपुनः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಋಷಿಗಳೇ, ವೇದಸಾರದಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಈ ಪುರಾಣವನ್ನು ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಕೇಳಿರಿ. ಬಹು ಪ್ರಾಚೀನಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಮಹಾಕಾಲ ಕಳೆದ ಬಳಿಕ, ಹಿಂದಿನ ಕಲ್ಪವು ಪುನಃಪುನಃ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡಾಗ ಈ ಪವಿತ್ರ ವೃತ್ತಾಂತವು ಮತ್ತೆ ಪ್ರಕಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು।

Verse 7

अस्मिन्नुपस्थिते कल्पे प्रवृत्ते सृष्टिकर्मणि । मुनीनां षट्कुलीनानां ब्रुवतामितरेतरम्

ಈ ಆಗಮಿಸಿದ ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ, ಸೃಷ್ಟಿಕಾರ್ಯ ಆರಂಭವಾದಾಗ, ಆರು ಕುಲಗಳ ಮುನಿಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಸಂಭಾಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 8

इदं परमिदं नेति विवादः सुमहानभूत् । तेऽभिजग्मुर्विधातारं ब्रह्माणं प्रष्टुमव्ययम्

“ಇದೇ ಪರಮ, ಇಲ್ಲ—ಇದು ಅಲ್ಲ” ಎಂಬಂತೆ ಅವರ ನಡುವೆ ಮಹಾವಿವಾದ ಉಂಟಾಯಿತು. ಆಗ ಅವರು ಅವ್ಯಯನಾದ ವಿಧಾತ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲು ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರು.

Verse 9

वाग्भिर्विनयगर्भाभिः सर्वे प्रांजलयोऽब्रुवन् । त्वं हि सर्वजगद्धाता सर्वकारणकारणम्

ಆಗ ಎಲ್ಲರೂ ಕೈಜೋಡಿಸಿ, ವಿನಯಭರಿತ ವಚನಗಳಿಂದ ಹೇಳಿದರು—“ನೀನೇ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತಿನ ಧಾತಾ; ನೀನೇ ಕಾರಣಗಳಿಗೂ ಪರಮ ಕಾರಣ.”

Verse 10

कः पुमान्सर्वतत्त्वेभ्यः पुराणः परतः परः । ब्रह्मोवाच । यतो वाचो निवर्तंते अप्राप्य मनसा सह

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಸರ್ವ ತತ್ತ್ವಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಪ್ರಾಚೀನನೂ, ಪರಾತ್ಪರನಿಗಿಂತಲೂ ಪರನಾದ ಆ ಪುರುಷನು ಯಾರು? ಅವನನ್ನು ತಲುಪಲಾರದೆ ಮನಸ್ಸಿನೊಡನೆ ವಾಣಿ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತದೆ.

Verse 11

यस्मात्सर्वमिदं ब्रह्मविष्णुरुद्रे द्रं पूर्वकम् । सहभूतेंद्रि यैः सर्वैः प्रथमं संप्रसूयते

ಅವನಿಂದಲೇ ಈ ಸಮಸ್ತ ಪ್ರಕಟ ಜಗತ್ತು ಮೊಟ್ಟಮೊದಲಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ—ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ರುದ್ರ, ಇಂದ್ರ ಮೊದಲಾದವರಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ—ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳೂ ಎಲ್ಲ ಇಂದ್ರಿಯಗಳೂ ಸಹಿತವಾಗಿ।

Verse 12

एष देवो महादेवः सर्वज्ञो जगदीश्वरः । अयं तु परया भक्त्या दृश्यते नाऽन्यथा क्वचित्

ಈ ದೇವನೇ ಮಹಾದೇವ—ಸರ್ವಜ್ಞ, ಜಗದೀಶ್ವರ. ಅವನು ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ದರ್ಶನಕೊಡುತ್ತಾನೆ; ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 13

रुद्रो हरिर्हरश्चैव तथान्ये च सुरेश्वराः । भक्त्या परमया तस्य नित्यं दर्शनकांक्षिणः

ರುದ್ರ, ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು), ಹರ ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವೇಶ್ವರರು—ಅವನಲ್ಲಿ ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ—ನಿತ್ಯವೂ ಅವನ ದರ್ಶನವನ್ನು ಕಾತರದಿಂದ ಬಯಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 14

बहुनात्र किमुक्तेन शिवे भक्त्या विमुच्यते । प्रसादाद्देवताभक्तिः प्रसादो भक्तिसंभवः । यथेहांकुरतो बीजं बीजतो वा यथांकुरः

ಇಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಹೇಳುವುದೇನು? ಶಿವನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಮುಕ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. (ಶಿವನ) ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ದೇವತಾಭಕ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಆ ಪ್ರಸಾದವೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಜನಿಸುತ್ತದೆ—ಅಂಕುರದಿಂದ ಬೀಜ, ಬೀಜದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಅಂಕುರ ಎಂಬಂತೆ.

Verse 15

तस्मादीशप्रसादार्थं यूयं गत्वा भुवं द्विजाः । दीर्घसत्रं समाकृध्वं यूयं वर्षसहस्रकम्

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ನೀವು ಭೂಮಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಈಶ್ವರನ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ದೀರ್ಘಸತ್ರ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ನೆರವೇರಿಸಿ.

Verse 16

अमुष्यैवाध्वरेशस्य शिवस्यैव प्रसादतः । वेदोक्तविद्यासारं तु ज्ञायते साध्यसाधनं

ಆ ಯಜ್ಞೇಶ್ವರನಾದ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ವೇದೋಕ್ತ ವಿದ್ಯೆಯ ಸಾರ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ—ಸಾಧ್ಯವೇನು ಮತ್ತು ಅದರ ಸಾಧನವೇನು ಎಂದು.

Verse 17

मुनय ऊचुः । अथ किं परमं साध्यं किंवा तत्साधनं परम् । साधकः कीदृशस्तत्र तदिदं ब्रूहि तत्त्वतः

ಮುನಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಇದೀಗ ಪರಮ ಸಾಧ್ಯವೇನು? ಅದನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಪರಮ ಸಾಧನವೇನು? ಆ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯ ಸಾಧಕನು ಹೇಗಿರಬೇಕು? ತತ್ತ್ವತಃ ಹೇಳಿರಿ.

Verse 18

ब्रह्मोवाच । साध्यं शिवपदप्राप्तिः साधनं तस्य सेवनम् । साधकस्तत्प्रसादाद्योऽनित्यादिफलनिःस्पृहः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು— ಸಾಧ್ಯವೆಂದರೆ ಶಿವಪದಪ್ರಾಪ್ತಿ; ಅದರ ಸಾಧನವೆಂದರೆ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನ ಸೇವಾಭಕ್ತಿ. ನಿಜ ಸಾಧಕನು, ಅವರ ಕೃಪೆಯಿಂದ, ಅನಿತ್ಯ ಹಾಗೂ ಇತರ ಕ್ಷುದ್ರ ಫಲಗಳ ಆಸೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 19

कर्म कृत्वा तु वेदोक्तं तदर्पितमहाफलम् । परमेशपदप्राप्तः सालोक्यादिक्रमात्ततः

ವೇದೋಕ್ತ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಅದರ ಮಹಾಫಲವನ್ನು ಪರಮೇಶ್ವರ (ಶಿವ)ನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದವನು ಪರಮೇಶಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ನಂತರ ಸಾಲೋಕ್ಯಾದಿ ಮುಕ್ತಿಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 20

तत्तद्भक्त्यनुसारेण सर्वेषां परमं फलम् । तत्साधनं बहुविधं साक्षादीशेन बोधितम्

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಭಕ್ತಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪರಮ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಆ ಫಲಸಿದ್ಧಿಗೆ ಸಾಧನಗಳು ಬಹುವಿಧ; ಅವನ್ನು ಸాక్షಾತ್ ಈಶ (ಶಿವ)ನೇ ಬೋಧಿಸಿದ್ದಾನೆ.

Verse 21

संक्षिप्य तत्र वः सारं साधनं प्रब्रवीम्यहम् । श्रोत्रेण श्रवणं तस्य वचसा कीर्तनं तथा

ಇದೀಗ ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ನಿಮಗೆ ಸಾಧನೆಯ ಸಾರವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಕಿವಿಗಳಿಂದ ಅವರ ಶ್ರವಣ, ವಾಣಿಯಿಂದ ಅವರ ಕೀರ್ತನ ಕೂಡ ಹಾಗೆಯೇ।

Verse 22

मनसा मननं तस्य महासाधनमुच्यते । श्रोतव्यः कीर्तितव्यश्च मन्तव्यश्च महेश्वरः

ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವರ ಮನನವನ್ನು ಮಾಡುವುದು ಮಹಾಸಾಧನವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಶ್ರವಣ ಮಾಡಬೇಕು, ಕೀರ್ತಿಸಬೇಕು, ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

Verse 23

इति श्रुतिप्रमाणं नः साधनेनाऽमुना परम् । साध्यं व्रजत सर्वार्थसाधनैकपरायणाः

ಇಂತೆ ನಮ್ಮಿಗೆ ಶ್ರುತಿ (ವೇದ)ಯೇ ಪ್ರಮಾಣ; ಈ ಸಾಧನೆಯಿಂದಲೇ ಪರಮ ಸಾಧ್ಯಕ್ಕೆ ಸಾಗಿರಿ. ಎಲ್ಲಾರ್ಥಸಾಧಕವಾದ ಏಕೈಕ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಾಯಣರಾಗಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೃತ್ತರಾಗಿರಿ.

Verse 24

प्रत्यक्षं चक्षुषा दृष्ट्वा तत्र लोकः प्रवर्तते । अप्रत्यक्षं हि सर्वत्र ज्ञात्वा श्रोत्रेण चेष्टते

ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಕಾಣುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಜನರು ಅದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಅಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾದುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಅವರು ಶ್ರವಣ (ಆಗಮ/ಉಪದೇಶ) ಆಧಾರದಿಂದ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 25

तस्माच्छ्रवणमेवादौ श्रुत्वा गुरुमुखाद्बुधः । ततः संसाधयेदन्यत्कीर्तनं मननं सुधीः

ಆದ್ದರಿಂದ ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ಜ್ಞಾನಿ ಸಾಧಕನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶ್ರವಣವನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು—ಗುರುಮುಖದಿಂದ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಕೇಳಿ. ನಂತರ ವಿವೇಕಿಯು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೀರ್ತನ ಮತ್ತು ಮನನ ಮೊದಲಾದ ಇತರ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು.

Verse 26

क्रमान्मननपर्यंते साधनेऽस्मिन्सुसाधिते । शिवयोगो भवेत्तेन सालोक्यादिक्रमाच्छनैः

ಈ ಸಾಧನೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಮನನದ ಹಂತದವರೆಗೆ ಸುಸಾಧಿತವಾದಾಗ, ಅದರಿಂದ ಶಿವಯೋಗ—ಶಿವನೊಂದಿಗೆ ಏಕತ್ವ—ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಕ್ರಮಾನುಸಾರವಾಗಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸಾಲೋಕ್ಯಾದಿ ಸ್ಥಿತಿಗಳು ಲಭಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 27

सर्वांगव्याधयः पश्चात्सर्वानंदश्च लीयते । अभ्यासात्क्लेशमेतद्वै पश्चादाद्यंतमंगलम्

ನಂತರ ದೇಹದ ಎಲ್ಲಾ ಅಂಗಗಳ ರೋಗಗಳು ಶಮನವಾಗುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಸಾಧಕನು ಸರ್ವಾನಂದದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿಗೆ ಕಷ್ಟವಿರುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ನಂತರ ಅದು ಆದಿಯಿಂದ ಅಂತ್ಯವರೆಗೆ ಮಂಗಳಮಯ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Frequently Asked Questions

A doctrinal dispute among sages—framed as “this is supreme, not that”—is introduced as the catalyst for seeking authoritative resolution from Brahmā, signaling that the text will adjudicate ultimate reality through a cosmological-theological inquiry.

The chapter’s key “symbols” are methodological: remembering Śaṅkara before teaching signifies epistemic purification and alignment with the highest principle; calling the Purāṇa “vedasāra/vedāntasāra” encodes a claim that Purāṇic narrative is a valid carrier of Vedāntic truth when oriented to Śiva.

No distinct iconographic form of Śiva or Devī is developed in the cited portion; Śiva appears primarily as Śaṅkara invoked through smaraṇa, establishing presence and authority rather than a particular mūrti or avatāra.