अग्नियज्ञ-देवयज्ञ-ब्रह्मयज्ञ-गुरुपूजा-क्रमनिरूपणम् / Ordering and Definitions of Agniyajña, Devayajña, Brahmayajña, and Guru-Pūjā

Verse 1

ऋषय ऊचुः । अग्नियज्ञं देवयज्क्तं ब्रह्मयज्क्तं तथैव च । गुरुपूजां ब्रह्मतृप्तिं क्रमेण ब्रूहि नः प्रभो

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಪ್ರಭೋ, ಅಗ್ನಿಯಜ್ಞ, ದೇವಯಜ್ಞ, ಬ್ರಹ್ಮಯಜ್ಞ, ಗುರುಪೂಜೆ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮತೃಪ್ತಿಯ ಉಪಾಯ—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ನಮಗೆ ಹೇಳಿ.

Verse 2

सूत उवाच । अग्नौ जुहोति यद्द्रव्यमग्नियज्ञः स उच्यते । ब्रह्मचर्याश्रमस्थानां समिदाधानमेव हि

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ದ್ರವ್ಯವನ್ನು ಹೋಮವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೋ ಅದೇ ಅಗ್ನಿಯಜ್ಞವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯಾಶ್ರಮಸ್ಥರಿಗೆ ಸಮಿಧೆಯನ್ನು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಪಿಸುವುದೇ ಮುಖ್ಯ ವ್ರತವಾಗಿದೆ.

Verse 3

समिदग्रौ व्रताद्यं च विशेषयजनादिकम् । प्रथमाश्रमिणामेवं यावदौपासनं द्विजाः

ಓ ದ್ವಿಜರೇ! ಮೊದಲ ಆಶ್ರಮವಾದ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯಸ್ಥರಿಗೆ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಸಮಿಧಾ-ಆಹುತಿಗಳು, ವ್ರತಾದಿ ನಿಯಮಗಳು ಹಾಗೂ ವಿಶೇಷ ಯಜನಕರ್ಮಗಳು—ಇಷ್ಟರವರೆಗೂ ಅವರ ನಿಯತ ಔಪಾಸನ (ದೈನಂದಿನ ಆರಾಧನೆ) ಆಗಿದೆ.

Verse 4

आत्मन्यारोपिताग्नीनां वनिनां यतिनां द्विजाः । हितं च मितमेध्यान्नं स्वकाले भोजनं हुतिः

ಓ ದ್ವಿಜರೇ! ತಮ್ಮೊಳಗೆ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ವನವಾಸಿ ತಪಸ್ವಿಗಳು ಹಾಗೂ ಯತಿಗಳಿಗೆ, ಹಿತಕರವಾದ, ಮಿತವಾದ, ಶುದ್ಧವಾದ ಆಹಾರವನ್ನು ಯೋಗ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸೇವಿಸುವುದೇ ಹೋಮದ ಆಹುತಿಯಂತೆ ಆಗುತ್ತದೆ.

Verse 5

औपासनाग्निसंधानं समारभ्य सुरक्षितम् । कुंडे वाप्यथ भांडे वा तदजस्रं समीरितम्

ಔಪಾಸನಾಗ್ನಿಯನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಂಧಾನ ಮಾಡಿ ಆರಂಭಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು. ಅದು ಕುಂಡದಲ್ಲಿರಲಿ ಅಥವಾ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿರಲಿ, ವಿರಾಮವಿಲ್ಲದೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪ್ರಜ್ವಲಿತವಾಗಿರಿಸಬೇಕು.

Verse 6

अग्निमात्मन्यरण्यां वा राजदैववशाद्ध्रुवम् । अग्नित्यागभयादुक्तं समारोपितमुच्यते

ರಾಜಾಜ್ಞೆ ಅಥವಾ ದೈವವಶದಿಂದ ‘ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಮೇಲೆ’ ಅಥವಾ ‘ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ’ ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು, ಅಗ್ನಿತ್ಯಾಗದ ಭಯದಿಂದ ಉಚ್ಚರಿಸಿದ ಲಾಕ್ಷಣಿಕ ವಾಕ್ಯ; ಇದನ್ನೇ ‘ಸಮಾರೋಪಿತ’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.

Verse 7

संपत्करी तथा ज्ञेया सायमग्न्याहुतिर्द्विजाः । आयुष्करीति विज्ञेया प्रातः सूर्याहुतिस्तथा

ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲದ ಅಗ್ನ್ಯಾಹುತಿ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ನೀಡುವದು ಎಂದು ತಿಳಿಯಿರಿ; ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಾತಃಕಾಲದ ಸೂರ್ಯಾಹುತಿ ಆಯುಷ್ಯವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುವದು ಎಂದು ಅರಿಯಿರಿ.

Verse 8

अग्नियज्ञो ह्ययं प्रोक्तो दिवा सूर्यनिवेशनात् । इंद्रा दीन्सकलान्देवानुद्दिश्याग्नौ जुहोतियत्

ಹಗಲು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನು ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುವಾಗ ನಡೆಯುವುದರಿಂದ ಇದನ್ನು ‘ಅಗ್ನಿಯಜ್ಞ’ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರಾದಿ ಸಮಸ್ತ ದೇವರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ—ಆದರೆ ಇದರ ಪರಮಸಿದ್ಧಿ ಸರ್ವೇಶ್ವರ ಶಿವನಲ್ಲಿಯೇ ಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

Verse 9

देवयज्ञं हि तं विद्यात्स्थालीपाकादिकान्क्रतून् । चौलादिकं तथा ज्ञेयं लौकिकाग्नौ प्रतिष्ठितम्

ಸ್ಥಾಲೀಪಾಕಾದಿ ಕ್ರತುಗಳನ್ನು ‘ದೇವಯಜ್ಞ’ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಚೂಡಾಕರ್ಮ (ಚೌಲ) ಮೊದಲಾದ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳು ಲೌಕಿಕ ಕರ್ಮಗಳು; ಅವು ಗೃಹ್ಯ/ಲೌಕಿಕ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

Verse 10

ब्रह्मयज्ञं द्विजः कुर्याद्देवानां तृप्तये सकृत् । ब्रह्मयज्ञ इति प्रोक्तो वेदस्याऽध्ययनं भवेत्

ದ್ವಿಜನು ದೇವತೆಗಳ ತೃಪ್ತಿಗಾಗಿ ಒಮ್ಮೆ ಬ್ರಹ್ಮಯಜ್ಞವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ‘ಬ್ರಹ್ಮಯಜ್ಞ’ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು—ಅದು ವೇದಾಧ್ಯಯನ (ಪಠನ ಮತ್ತು ಮನನ)ವೇ.

Verse 11

नित्यानंतरमासोयं ततस्तु न विधीयते । अनग्नौ देवयजनं शृणुत श्रद्धयादरात्

ನಿತ್ಯಾನುಷ್ಠಾನಗಳ ನಂತರ ಬರುವ ಈ ಮಾಸವು, ಅದರ ಬಳಿಕ ಮತ್ತೆ ವಿಧಿಸಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಈಗ ಅಗ್ನಿಯಿಲ್ಲದೆ ನಡೆಯುವ ದೇವಯಜನವನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಹಾಗೂ ಆದರದಿಂದ ಕೇಳಿರಿ.

Verse 12

आदिसृष्टौ महादेवः सर्वज्ञः करुणाकरः । सर्वलोकोपकारार्थं वारान्कल्पितवान्प्रभुः

ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಸರ್ವಜ್ಞನೂ ಕರుణಾಕರನೂ ಆದ ಪ್ರಭು ಮಹಾದೇವನು ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳ ಉಪಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಪವಿತ್ರ ವಾರಗಳನ್ನು (ವ್ರತ-ನಿಯಮಗಳನ್ನು) ರೂಪಿಸಿದನು.

Verse 13

संसारवैद्यः सर्वज्ञः सर्वभेषजभेषजम् । आदावारोग्यदं वारं स्ववारं कृतवान्प्रभुः

ಸಂಸಾರದ ವೈದ್ಯನೂ ಸರ್ವಜ್ಞನೂ, ಎಲ್ಲ ಔಷಧಗಳಿಗೂ ಔಷಧನಾದ ಪ್ರಭುವು ಮೊದಲಾಗಿ ಆರೋಗ್ಯ ನೀಡುವ ತನ್ನ ಸ್ವವಾರವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

Verse 14

इति श्रीशिवमहापुराणे विद्येश्वरसंहितायां चतुर्दशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ವಿದ್ಯೇಶ್ವರಸಂಹಿತೆಯ ಹದಿನಾಲ್ಕನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।

Verse 15

आलस्यदुरितक्रांत्यै वारं कल्पितवान्प्रभुः । रक्षकस्य तथा विष्णोर्लोकानां हितकाम्यया

ಲೋಕಗಳ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸಿದ ಪ್ರಭುವು ಆಲಸ್ಯದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ದುರಿತವನ್ನು ಜಯಿಸಲು ‘ವರಾಹ’ ಅವತಾರವನ್ನು ನಿಯಮಿಸಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಸೃಷ್ಟಿರಕ್ಷಣೆಗೆ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ರಕ್ಷಕರಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು।

Verse 16

पुष्ट्यर्थं चैव रक्षार्थं वारं कल्पितवान्प्रभुः । आयुष्करं ततो वारमायुषां कर्तुरेव हि

ಪೋಷಣೆಯಿಗೂ ರಕ್ಷಣೆಯಿಗೂ ಪ್ರಭುವು ಆ ವಿಶೇಷ ವಾರದ ವ್ರತವನ್ನು ನಿಯಮಿಸಿದನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ವಾರವೇ ಆಯುಷ್ಯವನ್ನು ನೀಡುವುದು; ಏಕೆಂದರೆ ಆಯುಷ್ಯಗಳ ಕರ್ತನಾದ ಪ್ರಭುವೇ ಅದನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದಾನೆ।

Verse 17

त्रैलोक्यसृष्टिकर्त्तुर्हि ब्रह्मणः परमेष्ठिनः । जगदायुष्यसिद्ध्यर्थं वारं कल्पितवान्प्रभुः

ತ್ರಿಲೋಕಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಪರಮೇಷ್ಠಿ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗಾಗಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಆಯುಷ್ಯ ಮತ್ತು ಕ್ರಮಬದ್ಧ ನಿರಂತರತೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಲೆಂದು ಪ್ರಭುವು ‘ವಾರ’ ಎಂಬ ಕಾಲವಿಭಾಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು।

Verse 18

आदौ त्रैलोक्यवृद्ध्यर्थं पुण्यपापे प्रकल्पिते । तयोः कर्त्रोस्ततो वारमिंद्र स्य च यमस्य च

ಆದಿಯಲ್ಲಿ ತ್ರಿಲೋಕದ ವೃದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಕ್ರಮಸ್ಥಿತಿಗಾಗಿ ಪುಣ್ಯ–ಪಾಪಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಯಿತು. ನಂತರ ಅವುಗಳ ನಿರ್ವಾಹಕರಾಗಿ—ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಇಂದ್ರ, ಪಾಪಕ್ಕೆ ಯಮ—ನಿಯೋಜಿಸಲಾಯಿತು।

Verse 19

भोगप्रदं मृत्युहरं लोकानां च प्रकल्पितम् । आदित्यादीन्स्वस्वरूपान्सुखदुःखस्य सूचकान्

ಇದು ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಭೋಗಪ್ರದವೂ ಮೃತ್ಯುಹರವೂ ಎಂದು ವಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಆದಿತ್ಯಾದಿ ದೇವಶಕ್ತಿಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ವರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತರಾಗಿ ಸುಖದುಃಖಗಳ ಸೂಚಕರಾಗಿದ್ದಾರೆ।

Verse 20

वारेशान्कल्पयित्वादौ ज्योतिश्चक्रेप्रतिष्ठितान् । स्वस्ववारे तु तेषां तु पूजा स्वस्वफलप्रदा

ಮೊದಲು ವಾರೇಶರನ್ನು (ವಾರಗಳ ಅಧಿಪತಿಗಳನ್ನು) ಕಲ್ಪಿಸಿ ಜ್ಯೋತಿ-ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಲಾಯಿತು; ಅವರವರ ವಾರದಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ಪೂಜೆ ಅವರವರ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 21

आरोग्यं संपदश्चैव व्याधीनां शांतिरेव च । पुष्टिरायुस्तथा भोगो मृतेर्हानिर्यथाक्रमम्

ಆರೋಗ್ಯ, ಸಂಪತ್ತು, ರೋಗಗಳ ಶಾಂತಿ, ಪುಷ್ಟಿ, ಆಯುಷ್ಯ ಮತ್ತು ಭೋಗಸಾಮರ್ಥ್ಯ—ಇಂತೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಅಕಾಲಮೃತ್ಯುವಿನ ನಿವಾರಣೆಯೂ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 22

वारक्रमफलं प्राहुर्देवप्रीतिपुरःसरम् । अन्येषामपि देवानां पूजायाः फलदः शिवः

ವಾರಕ್ರಮದ ಫಲವು ದೇವರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮುಂಚಿತವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಆದರೂ ಇತರ ದೇವರ ಪೂಜೆಯ ಫಲವನ್ನೂ ನೀಡುವವನು ಶಿವನೇ।

Verse 23

देवानां प्रीतये पूजापंचधैव प्रकल्पिता । तत्तन्मंत्रजपो होमो दानं चैव तपस्तथा

ದೇವರ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ಪೂಜೆ ಐದು ವಿಧವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ—ತತ್ತತ್ ಮಂತ್ರಜಪ, ಹೋಮ, ದಾನ ಮತ್ತು ತಪಸ್ಸು ಸಹ।

Verse 24

स्थंडिले प्रतिमायां च ह्यग्नौ ब्राह्मणविग्रहे । समाराधनमित्येवं षोडशैरुपचारकैः

ಸ್ಥಂಡಿಲ (ಪವಿತ್ರ ಭೂಮಿಮಂಡಲ), ಪ್ರತಿಮೆ, ಅಗ್ನಿ ಅಥವಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ-ವಿಗ್ರಹದಲ್ಲಿ—ಷೋಡಶೋಪಚಾರಗಳಿಂದ ಮಾಡುವ ಆರಾಧನೆಯೇ ನಿಜವಾದ ಸಮಾರಾಧನೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 25

उत्तरोत्तरवैशिष्ट्यात्पूर्वाभावे तथोत्तरम् । नेत्रयोः शिरसो रोगे तथा कुष्ठस्य शांतये

ಮುಂದಿನದು ಕ್ರಮೇಣ ಹೆಚ್ಚು ವಿಶಿಷ್ಟ; ಆದ್ದರಿಂದ ಮೊದಲದು ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮುಂದಿನದನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಬೇಕು. ಇದು ನೇತ್ರ ಹಾಗೂ ಶಿರೋರೋಗ ಶಾಂತಿಗೂ, ಕುಷ್ಠ ಶಮನಕ್ಕೂ ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 26

आदित्यं पूजयित्वा तु ब्राह्मणान्भोजयेत्ततः । दिनं मासं तथा वर्षं वर्षत्रयमथवापि वा

ಮೊದಲು ಆದಿತ್ಯದೇವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ನಂತರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಬೇಕು—ಒಂದು ದಿನ, ಒಂದು ತಿಂಗಳು, ಒಂದು ವರ್ಷ ಅಥವಾ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಾದರೂ.

Verse 27

प्रारब्धं प्रबलं चेत्स्यान्नश्येद्रो गजरादिकम् । जपाद्यमिष्टदेवस्य वारादीनां फलं विदुः

ಪ್ರಾರಬ್ಧವು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಬಲವಾದರೆ, ಔಷಧಾದಿ ಉಪಾಯಗಳಿಂದಲೂ ರೋಗಪೀಡೆ ನಾಶವಾಗದೇ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ—ಇಷ್ಟದೇವನ ಜಪ ಮತ್ತು ವ್ರತಾದಿ ಆಚರಣೆಗಳ ಫಲ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 28

पापशांतिर्विशेषेण ह्यादिवारे निवेदयेत् । आदित्यस्यैव देवानां ब्राह्मणानां विशिष्टदम्

ಪಾಪಶಾಂತಿಗಾಗಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಆದಿವಾರ (ಭಾನುವಾರ)ದಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಿವೇದನ/ಅರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು. ದೇವರಲ್ಲಿ ಇದು ಆದಿತ್ಯನ ದಿನ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಇದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಪುಣ್ಯಪ್ರದವೆಂದು ಗಣ್ಯ.

Verse 29

सोमवारे च लक्ष्म्यादीन्संपदर्थं यजेद्बुधः । आज्यान्नेन तथा विप्रान्सपत्नीकांश्च भोजयेत्

ಸೋಮವಾರ ಜ್ಞಾನಿ ಭಕ್ತನು ಸಂಪತ್ತು-ಸಮೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಮೊದಲಾದವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ತುಪ್ಪದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಅನ್ನದಿಂದ ಪತ್ನಿಯರೊಡನೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಬೇಕು.

Verse 30

काल्यादीन्भौम वारे तु यजेद्रो गप्रशांतये । माषमुद्गाढकान्नेन ब्रह्मणांश्चैव भोजयेत्

ಮಂಗಳವಾರ ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಿಂದ ರೋಗಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು; ಮಾಷ (ಉದ್ದಿನಬೇಳೆ), ಮುದ್ಗ (ಹೆಸರುಬೇಳೆ) ಮತ್ತು ಆಢಕ ಪ್ರಮಾಣದ ಧಾನ್ಯದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಅನ್ನದಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಬೇಕು.

Verse 31

सौम्यवारे तथा विष्णुं दध्यन्नेन यजेद्बुधः । पुत्रमित्रकलत्रादिपुष्टिर्भवति सर्वदा

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸೌಮ್ಯವಾರದಲ್ಲಿ (ಸೋಮವಾರ) ಜ್ಞಾನಿ ಭಕ್ತನು ಮೊಸರು-ಅನ್ನದಿಂದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಇದರಿಂದ ಪುತ್ರ, ಮಿತ್ರ, ಪತ್ನಿ ಮೊದಲಾದವರ ಪೋಷಣೆ ಸದಾ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 32

आयुष्कामो गुरोर्वारे देवानां पुष्टिसिद्धये । उपवीतेन वस्त्रेण क्षीराज्येन यजेद्बुधः

ಆಯುಷ್ಯವನ್ನು ಬಯಸುವ ಜ್ಞಾನಿ ಭಕ್ತನು ಗುರುವಾರ (ಬೃಹಸ್ಪತಿವಾರ) ದೇವರ ಪುಷ್ಟಿ‑ಬಲಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಉಪವೀತ ಮತ್ತು ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ಕ್ಷೀರ ಹಾಗೂ ಘೃತವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 33

भोगार्थं भृगवारे तु यजेद्देवान्समाहितः । षड्रसोपेतमन्नं च दद्याद्ब्राह्मणतृप्तये

ಭೋಗಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಶುಕ್ರವಾರ (ಭೃಗುವಾರ) ಸಮಾಹಿತಚಿತ್ತದಿಂದ ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ತೃಪ್ತಿಗಾಗಿ ಷಡ್ರಸಯುಕ್ತ ಅನ್ನವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 34

स्त्रीणां च तृप्तये तद्वद्देयं वस्त्रादिकं शुभम् । अपमृत्युहरे मंदे रुद्रा द्री श्चं यजेद्बुधः

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸ್ತ್ರೀಯರ ತೃಪ್ತಿಗಾಗಿ ವಸ್ತ್ರಾದಿ ಶುಭ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಬೇಕು. ಶನಿಯ ಪ್ರಭಾವ ಶಮನಕ್ಕಾಗಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅಪಮೃತ್ಯು ನಿವಾರಣಾರ್ಥ, ಜ್ಞಾನಿಯು ರುದ್ರಾದ್ರೀಶ (ಶಿವ)ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 35

तिलहोमेन दानेन तिलान्नेन च भोजयेत् । इत्थं यजेच्च विबुधानारोग्यादिफलं लभेत्

ಎಳ್ಳು ಹೋಮದಿಂದ, ಎಳ್ಳಿನ ದಾನದಿಂದ, ಮತ್ತು ಎಳ್ಳಿನಿಂದ ತಯಾರಿಸಿದ ಅನ್ನದಿಂದ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸುವುದರಿಂದ—ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದರೆ ಆರೋಗ್ಯಾದಿ ಫಲಗಳು ಲಭಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 36

देवानां नित्ययजने विशेषयजनेपि च । स्नाने दाने जपे होमे ब्राह्मणानां च तर्पणे

ದೇವರ ನಿತ್ಯಯಜನದಲ್ಲಿಯೂ ವಿಶೇಷ ಯಜನದಲ್ಲಿಯೂ; ಸ್ನಾನ, ದಾನ, ಜಪ, ಹೋಮ ಹಾಗೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡುವದಲ್ಲಿಯೂ—ಇವೆಲ್ಲ ವಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪವಿತ್ರ ಕರ್ಮಗಳು.

Verse 37

तिथिनक्षत्रयोगे च तत्तद्देवप्रपूजने । आदिवारादिवारेषु सर्वज्ञो जगदीश्वरः

ತಿಥಿ, ನಕ್ಷತ್ರ, ಯೋಗಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಆಚರಣೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ಹಾಗೆಯೇ ನಿಗದಿತ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಮತ್ತು ವಾರಗಳಂತೆ ಸಂಬಂಧಿತ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಮಾಡುವ ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿಯೂ—ನಿಜವಾಗಿ ಸರ್ವಜ್ಞ ಜಗದೀಶ್ವರ (ಶಿವ)ನೇ ಅಂತರ್ಯಾಮಿಯಾಗಿ ಫಲದಾತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 38

तत्तद्रू पेण सर्वेषामारोग्यादिफलप्रदः । देशकालानुसारेण तथा पात्रानुसारतः

ಅವನು ದೇಶ-ಕಾಲಾನುಸಾರವಾಗಿ ಹಾಗೂ ಪಾತ್ರನ ಯೋಗ್ಯತಾನುಸಾರವಾಗಿ ತತ್ತದ್ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆರೋಗ್ಯಾದಿ ಫಲಗಳನ್ನು ಪ್ರಸಾದಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 39

द्र व्यश्रद्धानुसारेण तथा लोकानुसारतः । तारतम्यक्रमाद्देवस्त्वारोग्यादीन्प्रयच्छति

ಶ್ರದ್ಧೆಯ ಪ್ರಮಾಣಕ್ಕೂ, ಲೋಕಸ್ಥಿತಿಗೂ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ದೇವನು ಆರೋಗ್ಯಾದಿ ಫಲಗಳನ್ನು ತಾರತಮ್ಯಕ್ರಮವಾಗಿ ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 40

शुभादावशुभांते च जन्मर्क्षेषु गृहे गृही । आरोग्यादिसमृद्ध्यर्थमादित्यादीन्ग्रहान्यजेत्

ಶುಭ ಕಾರ್ಯದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಅಶುಭ ಕಾಲದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಜನ್ಮನಕ್ಷತ್ರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಗೃಹಸ್ಥನು ಆರೋಗ್ಯಾದಿ ಸಮೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಆದಿತ್ಯಾದಿ ಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 41

तस्माद्वै देवयजनं सर्वाभीष्टफलप्रदम् । समंत्रकं ब्राह्मणानामन्येषां चैव तांत्रिकम्

ಆದ್ದರಿಂದ ದೇವಯಜನ (ದೇವಾರಾಧನೆ) ಎಲ್ಲಾ ಇಷ್ಟಫಲಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಇದು ವೇದಮಂತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ, ಇತರರಿಗೆ ತಾಂತ್ರಿಕ ವಿಧಾನದಿಂದ ನೆರವೇರಬೇಕು.

Verse 42

यथाशक्त्यानुरूपेण कर्तव्यं सर्वदा नरैः । सप्तस्वपि च वारेषु नरैः शुभफलेप्सुभिः

ಮಾನವರು ಸದಾ ತಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ (ಶೈವ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು) ಆಚರಿಸಬೇಕು; ಶುಭಫಲವನ್ನು ಬಯಸುವವರು ವಾರದ ಏಳು ದಿನಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅದನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 43

दरिद्र स्तपसा देवान्यजेदाढ्यो धनेन हि । पुनश्चैवंविधं धर्मं कुरुते श्रद्धया सह

ದರಿದ್ರನು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಲಿ, ಶ್ರೀಮಂತನು ಧನದಿಂದಲೇ ಪೂಜಿಸಲಿ; ಮತ್ತೆ ಇಂತಹ ಧರ್ಮವನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯೊಂದಿಗೆ ಆಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 44

पुनश्च भोगान्विविधान्भुक्त्वा भूमौ प्रजायते । छायां जलाशयं ब्रह्मप्रतिष्ठां धर्मसंचयम्

ವಿವಿಧ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ಜೀವನು ಮತ್ತೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಜನ್ಮ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನೆರಳಿನ ಸ್ಥಳ, ಜಲಾಶಯ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾರಾಧನೆಗಾಗಿ ಪವಿತ್ರ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಸಂಚಯ—ಇಂತಹ ಪುಣ್ಯಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 45

सर्वं च वित्तवान्कुर्यात्सदा भोगप्रसिद्धये । कालाच्च पुण्यपाकेन ज्ञानसिद्धिः प्रजायते

ವಿತ್ತವಂತನು ಭೋಗಗಳ ಯೋಗ್ಯ ಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಸದಾ ತನ್ನ ಧನವನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಬೇಕು; ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಪುಣ್ಯದ ಪರಿಪಾಕದಿಂದ ಸತ್ಯಜ್ಞಾನಸಿದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 46

य इमं शृणुतेऽध्यायं पठते वा नरो द्विजाः । श्रवणस्योपकर्त्ता च देवयज्ञफलं लभेत्

ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ! ಯಾರು ಈ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೋ ಅಥವಾ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಶ್ರವಣಕ್ಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವವರೂ ದೇವಯಜ್ಞಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.