Liṅga-pratiṣṭhāvidhiḥ — Installation Standards and Auspicious Parameters for Liṅga Worship

Verse 1

ऋषय ऊचुः । कथं लिंगं प्रतिष्ठाप्यं कथं वातस्य लक्षणम् । कथं वा तत्समभ्यर्च्यं देशे काले च केन हि

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—‘ಶಿವಲಿಂಗವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಬೇಕು? ವ್ರತಾಚಾರದ ಲಕ್ಷಣವೇನು? ಮತ್ತು ಆ ಲಿಂಗಕ್ಕೆ ಸಮ್ಯಕ್ ಅರ್ಚನೆ ಯಾರು, ಯಾವ ದೇಶದಲ್ಲಿ, ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕು?’

Verse 2

सूत उवाच । युष्मदर्थं प्रवक्ष्यामि बुद्ध्यतामवधानतः । अनुकूले शुभे काले पुण्ये तीर्थे तटे तथा

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—‘ನಿಮ್ಮ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಇದನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅವಧಾನದಿಂದ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಗ್ರಹಿಸಿರಿ. ಅನುಕೂಲವಾದ ಶುಭಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಪುಣ್ಯ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಅದರ ಪವಿತ್ರ ತಟದಲ್ಲಿಯೂ।’

Verse 3

यथेष्टं लिंगमारोप्यं यत्र स्यान्नित्यमर्चनम् । पार्थिवेन तथाप्येनं तैजसेन यथारुचि

ಇಷ್ಟಾನುಸಾರ ಶಿವಲಿಂಗವನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ ನಿತ್ಯ ಪೂಜೆ ಸಾಧ್ಯವಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ನಿತ್ಯವೂ ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು—ಪಾರ್ಥಿವ (ಮಣ್ಣಿನ) ಲಿಂಗದಿಂದಲೋ ಅಥವಾ ತೈಜಸ (ಅಗ್ನಿಮಯ) ರೂಪದಿಂದಲೋ, ಯಥಾಶಕ್ತಿ ಯಥಾರುಚಿ।

Verse 4

कल्पलक्षणसंयुक्तं लिंगं पूजाफलं लभेत् । सर्वलक्षणसंयुक्तं सद्यः पूजाफलप्रदम्

ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಶಿವಲಿಂಗವನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೆ ಪೂಜಾಫಲ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಸರ್ವ ಮಂಗಳ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಲಿಂಗವು ತಕ್ಷಣವೇ ಪೂಜಾಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 5

चरे विशिष्यते सूक्ष्मं स्थावरे स्थूलमेव हि । सलक्षणं सपीठं च स्थापयेच्छिवनिर्मितम्

ಚಲ (ಕೊಂಡೊಯ್ಯಬಹುದಾದ) ರೂಪದಲ್ಲಿ ಲಿಂಗವು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿರುವುದು ಶ್ರೇಷ್ಠ; ಸ್ಥಾವರ (ಸ್ಥಿರ) ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅದು ದೊಡ್ಡದಾಗಿರುವುದೇ ಯುಕ್ತ. ಯೋಗ್ಯ ಲಕ್ಷಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಪೀಠ ಸಹಿತ ಶಿವನಿರ್ಮಿತ/ಶಿವಸಮ್ಮತ ಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 6

मंडलं चतुरस्रं वा त्रिकोणमथवा तथा । खट्वांगवन्मध्यसूक्ष्मं लिंगपीठं महाफलं

ಮಂಡಲವನ್ನು ಚತುರಸ್ರವಾಗಲಿ ಅಥವಾ ತ್ರಿಕೋಣವಾಗಲಿ ಮಾಡಬಹುದು. ಲಿಂಗಪೀಠವನ್ನು ಖಟ್ವಾಂಗದಂತೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮಧ್ಯಭಾಗವಿರುವಂತೆ ರೂಪಿಸಬೇಕು; ಅಂಥ ಲಿಂಗಪೀಠ ಮಹಾಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 7

प्रथमं मृच्छिलादिभ्यो लिगं लोहादिभिः कृतम् । येन लिंगं तेन पीठं स्थावरे हि विशिष्यते

ಮೊದಲು ಲಿಂಗವನ್ನು ಮಣ್ಣು, ಕಲ್ಲು ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಂದಲೋ ಅಥವಾ ಲೋಹ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಂದಲೋ ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕು. ಯಾವ ದ್ರವ್ಯದಿಂದ ಲಿಂಗ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೋ, ಸ್ಥಾವರ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯಲ್ಲಿ ಪೀಠ (ಯೋನಿ) ಕೂಡ ಅದೇ ದ್ರವ್ಯದಿಂದ ಮಾಡುವುದು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಯುಕ್ತವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 8

लिंगं पीठं चरे त्वेकं लिंगं बाणकृतं विना । लिंगप्रमाणं कर्तृणां द्वादशांगुलमुत्तमम्

ಲಿಂಗವೂ ಪೀಠವೂ ಒಂದೇ ಏಕಖಂಡವಾಗಿ ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕು; ಬಾಣಶಿಲೆಯಿಂದ (ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಶಿಲೆ) ರೂಪವಾದ ಲಿಂಗಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ವಿನಾಯಿತಿ. ಕರ್ತೃಗಳಿಗೆ ಲಿಂಗದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪ್ರಮಾಣ ದ್ವಾದಶಾಂಗುಲ.

Verse 9

न्यूनं चेत्फलमल्पं स्यादधिकं नैव दूष्यते । कर्तुरेकांगुलन्यूनं चरेपि च तथैव हि

ಕಡಿಮೆಯಾದರೆ ಫಲ ಸ್ವಲ್ಪವಾಗುತ್ತದೆ; ಹೆಚ್ಚಾದರೆ ದೋಷವೆನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಕರ್ತನಿಗೆ ವಿಧಿಸಿದ ಪ್ರಮಾಣಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ಅಂಗುಲ ಕಡಿಮೆಯಾದರೂ ಫಲವೂ ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 10

आदौ विमानं शिल्पेन कार्यं देवगणैर्युतम् । तत्र गर्भगृहे रम्ये दृढे दर्पणसंनिभे

ಮೊದಲು ಶಿಲ್ಪಶಾಸ್ತ್ರಾನುಸಾರ ದೇವಗಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾದ ವಿಮಾನವನ್ನು (ಮಂದಿರಶಿಖರವನ್ನು) ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕು; ಅದರೊಳಗೆ ಸುಂದರ, ದೃಢ ಮತ್ತು ದರ್ಪಣದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಗರ್ಭಗೃಹದಲ್ಲಿ (ಶಿವನ) ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 11

इति श्रीशिवमहापुराणे विद्येश्वरसंहितायांएकदशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ವಿದ್ಯೇಶ್ವರಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ ಏಕಾದಶ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।

Verse 12

मुक्ताप्रवालगोमेदवज्राणि नवरत्नकम् । मध्ये लिंगं महद्द्रव्यं निक्षिपेत्सहवैदिके

ಮುತ್ತು, ಪ್ರವಾಳ, ಗೋಮೇದ, ವಜ್ರ ಮೊದಲಾದ ನವರತ್ನಗಳನ್ನು ವೈದಿಕ ವಿಧಿಯೊಂದಿಗೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು; ಅವುಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಹಾದ್ರವ್ಯವಾದ ಶಿವಲಿಂಗವನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಿಸಬೇಕು।

Verse 13

संपूज्य लिंगं सद्याद्यैः पंचस्थाने यथाक्रमम् । अग्नौ च हुत्वा बहुधा हविषास कलं च माम्

ಐದು ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಯಥಾಕ್ರಮವಾಗಿ ಸದ್ಯಾದಿ ಪಂಚೋಪಚಾರಗಳಿಂದ ಶಿವಲಿಂಗವನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿ, ನಂತರ ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಘೃತಾದಿ ಹವಿಸ್ಸುಗಳಿಂದ ಅನೇಕ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು—ಇಂತೆ ನನ್ನ ಕಲಾರೂಪ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು.

Verse 14

अभ्यर्च्य गुरुमाचार्यमर्थैः कामैश्च बांधवम् । दद्यादैश्वर्यमर्थिभ्यो जडमप्यजडं तथा

ಯೋಗ್ಯ ಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತು ತಕ್ಕ ಸೇವೆಗಳ ಮೂಲಕ ಗುರು, ಆಚಾರ್ಯ ಹಾಗೂ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ ಸತ್ಕರಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಯಾಚಕರಿಗೆ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ದಾನಮಾಡಬೇಕು; ಇದರಿಂದ ಜಡನೂ ಅಜಡ (ಪ್ರಬುದ್ಧ)ನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 15

स्थावरं जंगमं जीवं सर्वं संतोष्य यत्नतः । सुवर्णपूरिते श्वभ्रे नवरत्नैश्च पूरिते

ಸ್ಥಾವರ ಮತ್ತು ಜಂಗಮವಾದ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿ, ಬಂಗಾರದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಹಾಗೂ ನವರತ್ನಗಳಿಂದಲೂ ತುಂಬಿದ ಒಂದು ಗುಂಡಿ (ಶ್ವಭ್ರ) ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು.

Verse 16

सद्यादि ब्रह्म चोच्चार्य ध्यात्वा देवं परं शुभम् । उदीर्य च महामंत्रमओंकारं नादघोषितम्

‘ಸದ್ಯಃ…’ ಆದಿ ಬ್ರಹ್ಮಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ ಪರಮ ಶುಭ ದೇವನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ನಾದಘೋಷಿತವಾದ ಓಂಕಾರರೂಪ ಮಹಾಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಿ ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 17

लिंगं तत्र प्रतिष्ठाप्य लिगं पीठेन योजयेत् । लिंगं सपीठं निक्षिप्य नित्यलेपेन बंधयेत्

ಅಲ್ಲಿ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ ಪೀಠದೊಂದಿಗೆ ಅದನ್ನು ಸಂಯೋಜಿಸಬೇಕು. ಲಿಂಗವನ್ನು ಪೀಠಸಹಿತವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ನಿತ್ಯ-ಲೇಪ (ನಿಯತ ಬಂಧನ-ಲೇಪ)ದಿಂದ ದೃಢವಾಗಿ ಬಂಧಿಸಬೇಕು.

Verse 18

एवं बेरं च संस्थाप्यं तत्रैव परमं शुभम् । पंचाक्षरेण बेरं तु उत्सवार्थं वहिस्तथा

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲೀಯೇ ಪರಮ ಶುಭವಾಗಿ ಬೇರು (ಶಿವನ ಅಭಿಷಿಕ್ತ ಮೂರ್ತಿ)ಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಉತ್ಸವ-ಪೂಜಾರ್ಥವಾಗಿ ಪಂಚಾಕ್ಷರಿ ‘ನಮಃ ಶಿವಾಯ’ ಜಪಿಸುತ್ತಾ ಆ ಬೇರುವನ್ನು ಹೊರಗೂ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಬೇಕು.

Verse 19

बेरं गुरुभ्यो गृह्णीयात्साधुभिः पूजितं तु वा । एवं लिंगे च बेरे च पूजा शिवपदप्रदा

ಬೇರಾ (ಪೂಜೆಗೆ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಚಿಹ್ನೆ/ವಿಗ್ರಹ)ವನ್ನು ಗುರುಗಳಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು, ಅಥವಾ ಸಾಧುಗಳು ಪೂಜಿಸಿದ ಬೇರಾವನ್ನೂ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಹೀಗೆ ಲಿಂಗದಲ್ಲಿಯೂ ಬೇರಾದಲ್ಲಿಯೂ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಪೂಜೆ ಶಿವಪದ (ಮೋಕ್ಷ)ವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 20

पुनश्च द्विविधं प्रोक्तं स्थावरं जंगमं तथा । स्थावरं लिंगमित्याहुस्तरुगुल्मादिकं तथा

ಮತ್ತೆ ಇದನ್ನು ಎರಡು ವಿಧವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ—ಸ್ಥಾವರ ಮತ್ತು ಜಂಗಮ. ಸ್ಥಾವರವನ್ನು ‘ಲಿಂಗ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಮರಗಳು, ಪೊದೆಗಳು ಮೊದಲಾದವು (ಶಿವನ ಅಧಿಷ್ಠಾನವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಪೂಜಿಸುವವು).

Verse 21

जंगमं लिंगमित्याहुः कृमिकीटादिकं तथा । स्थावरस्य च शुश्रूषा जंगमस्य च तर्पणम्

‘ಜಂಗಮ ಲಿಂಗ’ವೆಂದರೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳು—ಕೃಮಿ, ಕೀಟಾದಿಗಳೂ ಸಹ—ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಸ್ಥಾವರ ಶಿವಲಿಂಗದ ಶ್ರೂಷೆ ಮತ್ತು ಜಂಗಮ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ—ಇರಡೂ ಪೂಜೆಯೇ.

Verse 22

तत्तत्सुखानुरागेण शिवपूजां विदुर्बुधाः । पीठमंबामयं सर्वं शिवलिंगं च चिन्मयम्

ಆ ಪರಮ ಸುಖದ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೇಮಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಪಂಡಿತರು ಶಿವಪೂಜೆಯನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಸಮಸ್ತ ಪೀಠವನ್ನು ಅಂಬಾಮಯ (ದೇವೀವ್ಯಾಪ್ತ)ವೆಂದು, ಶಿವಲಿಂಗವನ್ನು ಚಿನ್ಮಯ (ಶುದ್ಧ ಚೈತನ್ಯಸ್ವರೂಪ)ವೆಂದು ಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 23

यथा देवीमुमामंके धृत्वा तिष्ठति शंकरः । तथा लिंगमिदं पीठं धृत्वा तिष्ठति संततम्

ಶಂಕರನು ದೇವಿ ಉಮೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿ ಸದಾ ನಿಂತಿರುವಂತೆ, ಈ ಪವಿತ್ರ ಪೀಠವೂ ಈ ಲಿಂಗವನ್ನು ಧರಿಸಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

Verse 24

एवं स्थाप्य महालिंगं पूजयेदुपचारकैः । नित्यपूजा यथा शक्तिध्वजादिकरणं तथा

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಹಾಲಿಂಗವನ್ನು ವಿಧಿವಿಧಾನವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ನಿಗದಿತ ಉಪಚಾರಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯಪೂಜೆ ಮಾಡಿ, ಶಕ್ತಿಧ್ವಜ, ಪತಾಕೆ ಮೊದಲಾದವುಗಳನ್ನೂ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 25

इति संस्थापयेल्लिंगं साक्षाच्छिवपदप्रदम् । अथवा चरलिंगं तु षोडशैरुपचारकैः

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸాక్షಾತ್ ಶಿವಪದ (ಮೋಕ್ಷ) ನೀಡುವ ಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಅಥವಾ ಚರಲಿಂಗವನ್ನು ಷೋಡಶೋಪಚಾರಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 26

पूजयेच्च यथान्यायं क्रमाच्छिवपदप्रदम् । आवाहनं चासनं च अर्घ्यं पाद्यं तथैव च

ಶಿವಪದವನ್ನು ನೀಡುವಂತೆ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾಗಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು—ಆವಾಹನ, ಆಸನ, ಅರ್ಘ್ಯ, ಪಾದ್ಯ ಮೊದಲಾದವುಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾ.

Verse 27

तदंगाचमनं चैव स्नानमभ्यंगपूर्वकम् । वस्त्रं गंधं तथा पुष्पं धूपं दीपं निवेदनम्

ನಂತರ ಆ ಅಂಗಗಳಿಗೆ ಆಚಮನ ಮಾಡಿಸಿ, ಅಭ್ಯಂಗ (ಎಣ್ಣೆ ಮರ್ಧನ) ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಬೇಕು. ಬಳಿಕ ವಸ್ತ್ರ, ಗಂಧ, ಪುಷ್ಪ, ಧೂಪ, ದೀಪ ಮತ್ತು ನೈವೇದ್ಯ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 28

नीराजनं च तांबूलं नमस्कारो विसर्जनम् । अथवाऽर्घ्यादिकं कृत्वा नैवेद्यां तं यथाविधि

ನಂತರ ನೀರಾಜನ ಮಾಡಿ, ತಾಂಬೂಲ ಅರ್ಪಿಸಿ, ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿ, ವಿಸರ್ಜನ ಮಾಡಬೇಕು. ಅಥವಾ ಅರ್ಘ್ಯಾದಿ ಅರ್ಪಣೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ವಿಧಿವಿಧಾನವಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ನೈವೇದ್ಯ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 29

अथाभिषेकं नैवेद्यं नमस्कारं च तर्पणम् । यथाशक्ति सदाकुर्यात्क्रमाच्छिवपदप्रदम्

ನಂತರ ಯಥಾಶಕ್ತಿ ಸದಾ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಅಭಿಷೇಕ, ನೈವೇದ್ಯ, ನಮಸ್ಕಾರ ಮತ್ತು ತರ್ಪಣಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಇವು ಕ್ರಮದಿಂದ ನೆರವೇರಿದರೆ ಶಿವಪದವನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ.

Verse 30

अथवा मानुषे लिंगेप्यार्षे दैवे स्वयंभुवि । स्थापितेऽपूर्वके लिंगे सोपचारं यथा तथा

ಲಿಂಗವು ಮಾನವಕೃತವಾಗಿರಲಿ, ಋಷಿಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿರಲಿ, ದೈವವಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಸ್ವಯಂಭುವಾಗಿರಲಿ—ಇಂತಹ ಅಪೂರ್ವ (ನವಸ್ಥಾಪಿತ) ಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಬಳಿಕ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಉಪಚಾರಗಳೊಂದಿಗೆ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 31

पूजोपकरणे दत्ते यत्किंचित्फलमश्नुते । प्रदक्षिणानमस्कारैः क्रमाच्छिवपदप्रदम्

ಪೂಜೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಯಾವುದಾದರೂ ವಸ್ತುವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾವುದೋ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮತ್ತು ನಮಸ್ಕಾರಗಳಿಂದ ಆ ಪುಣ್ಯವು ಕ್ರಮೇಣ ಶಿವಪದವನ್ನು ನೀಡುವದಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 32

लिंगं दर्शनमात्रं वा नियमेन शिवप्रदम् । मृत्पिष्टगोशकृत्पुष्पैः करवीरेण वा फलैः

ಶಿವಲಿಂಗದ ಕೇವಲ ದರ್ಶನವೂ ನಿಯಮಾನುಸಾರ ಮಾಡಿದರೆ ಶಿವಪ್ರಾಪ್ತಿ ಹಾಗೂ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಮಾಡಿದ ಲಿಂಗ, ಗೋಮಯದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಪುಷ್ಪಗಳು, ಕರವೀರ ಪುಷ್ಪಗಳು ಅಥವಾ ಫಲಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಪೂಜೆಯೂ ಶಿವಕೃಪೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 33

गुडेन नवनीतेन भस्मनान्नैर्यथारुचि । लिंगं यत्नेन कृत्वांते यजेत्तदनुसारतः

ಬೆಲ್ಲ, ನವನೀತ (ಬೆಣ್ಣೆ), ಭಸ್ಮ ಅಥವಾ ಅನ್ನ—ತನ್ನ ಇಷ್ಟಾನುಸಾರ—ಇವುಗಳಿಂದ ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಲಿಂಗವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಅದೇ ದ್ರವ್ಯದ ವಿಧಾನದಂತೆ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 34

अंगुष्ठादावपि तथा पूजामिच्छंति केचन । लिंगकर्मणि सर्वत्र निषेधोस्ति न कर्हिचित्

ಕೆಲವರು ಭಕ್ತರು ಅಂಗುಷ್ಟದಿಂದ ಮೊದಲಾಗಿ ಇತರ ಬೆರಳುಗಳ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿಯೂ ಪೂಜೆ ಮಾಡಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತಾರೆ. ಶಿವಲಿಂಗಸಂಬಂಧಿತ ಎಲ್ಲಾ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ, ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ನಿಷೇಧವಿಲ್ಲ—ಅದು ಸದಾ ಅನುಮತವಾಗಿದೆ।

Verse 35

सर्वत्र फलदाता हि प्रयासानुगुणं शिवः । अथवा लिंगदानं वा लिंगमौल्यमथापि वा

ಎಲ್ಲೆಡೆ ಶಿವನು ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುವವನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಲಿಂಗದಾನವಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಲಿಂಗದ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸುವುದಾಗಲಿ—ಎರಡೂ ಪುಣ್ಯಕರವೇ.

Verse 36

श्रद्धया शिवभक्ताय दत्तं शिवपदप्रदम् । अथवा प्रणवं नित्यं जपेद्दशसहस्रकम्

ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಶಿವಭಕ್ತನಿಗೆ ನೀಡಿದ ದಾನವು ಶಿವಪದ (ಮೋಕ್ಷ)ವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲವೇ ನಿತ್ಯ ಪ್ರಣವ ‘ಓಂ’ ಅನ್ನು ದಶಸಹಸ್ರ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು।

Verse 37

संध्ययोश्च सहस्रं वा ज्ञेयं शिवपदप्रदम् । जपकाले मकारांतं मनःशुद्धिकरं भजेत्

ಪ್ರಾತಃ ಮತ್ತು ಸಾಯಂ ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ಸಹಸ್ರ ಜಪವು ಶಿವಪದಪ್ರದವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಜಪಕಾಲದಲ್ಲಿ ‘ಮ’ಕಾರಾಂತ ಮಂತ್ರ—‘ನಮಃ ಶಿವಾಯ’—ವನ್ನು ಭಜಿಸಬೇಕು; ಅದು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 38

समाधौ मानसं प्रोक्तमुपांशु सार्वकालिकम् । समानप्रणवं चेमं बिंदुनादयुतं विदुः

ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿ ಮಾನಸ ಜಪವೇ ವಿಧೇಯವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಉಪಾಂಶು (ಮಂದ) ಜಪವು ಸರ್ವಕಾಲಕ್ಕೂ ಯೋಗ್ಯ. ಈ ಜಪವು ಅದೇ ಪ್ರಣವ ‘ಓಂ’ ಜೊತೆಗೆ ಏಕೀಕೃತವಾಗಿ, ಬಿಂದು-ನಾದಯುಕ್ತವೆಂದು ತಿಳಿಯಿರಿ।

Verse 39

अथ पंचाक्षरं नित्यं जपेदयुतमादरात् । संध्ययोश्च सहस्रं वा ज्ञेयं शिवपदप्रदम्

ಆದುದರಿಂದ ಪಂಚಾಕ್ಷರ ಮಂತ್ರವನ್ನು ನಿತ್ಯ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಜಪಿಸಬೇಕು—ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಬಾರಿ; ಅಥವಾ ಪ್ರಾತಃ-ಸಾಯಂ ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಬಾರಿ. ಇದು ಶಿವಪದವನ್ನು ನೀಡುವ ಸಾಧನೆ.

Verse 40

प्रणवेनादिसंयुक्तं ब्राह्मणानां विशिष्यते । दीक्षायुक्तं गुरोर्ग्राह्यं मंत्रं ह्यथ फलाप्तये

ಪ್ರಣವ (ಓಂ)ದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿರುವ ಮಂತ್ರವು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ. ಫಲಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ದೀಕ್ಷೆಯೊಂದಿಗೆ ಆ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಗುರುವರಿಂದಲೇ ಗ್ರಹಿಸಬೇಕು।

Verse 41

कुंभस्नानं मंत्रदीक्षां मातृकान्यासमेव च । ब्राह्मणः सत्यपूतात्मा गुरुर्ज्ञानी विशिष्यते

ಕುಂಭಸ್ನಾನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಮಂತ್ರದೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಪಡೆದೂ, ಮಾತೃಕಾನ್ಯಾಸವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದ—ಸತ್ಯದಿಂದ ಶುದ್ಧವಾದ ಅಂತರಾತ್ಮ ಹೊಂದಿದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಗುರುವಾಗಿಯೂ ಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿಯೂ ವಿಶಿಷ್ಟನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 42

द्विजानां च नमःपूर्वमन्येषां च नमोन्तकम् । स्त्रीणां च क्वचिदिच्छंति नमो तं च यथाविधि

ದ್ವಿಜರಿಗೆ ‘ನಮಃ’ ಅನ್ನು ಮೊದಲಿಗೆ ಇಟ್ಟು ನಮಸ್ಕಾರ ಹೇಳಬೇಕು; ಇತರರಿಗೆ ‘ನಮೋ’ ಅನ್ನು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಇಡಬೇಕು. ಕೆಲ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ಅದೇ ಗೌರವದ ‘ನಮೋ’ವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ—ಆದುದರಿಂದ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಹಾಗೆಯೇ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 43

विप्रस्त्रीणां नमः पूर्वमिदमिच्छंति केचन । पंचकोटिजपं कृत्वा सदा शिवसमो भवेत्

ಕೆಲವರು ಮೊದಲು ಈ ನಮಸ್ಕಾರವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ—“ವಿಪ್ರಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.” ಐದು ಕೋಟಿ ಜಪವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದವನು ಸದಾ ಶಿವಸಮಾನನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 44

एकद्वित्रिचतुःकोट्याब्रह्मादीनां पदं व्रजेत् । जपेदक्षरलक्षंवा अक्षराणां पृथक्पृथक्

ಒಂದು, ಎರಡು, ಮೂರು ಅಥವಾ ನಾಲ್ಕು ಕೋಟಿ ಜಪ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ದೇವತೆಗಳ ಪದವಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಅಥವಾ ಪ್ರತಿ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು.

Verse 45

अथवाक्षरलक्षं वा ज्ञेयं शिवपदप्रदम् । सहस्रं तु सहस्राणां सहस्रेण दिनेन हि

ಅಥವಾ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಜಪವು ಶಿವಪದವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಪ್ರತಿದಿನ ಒಂದು ಸಾವಿರ ಜಪ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಒಂದು ಸಾವಿರ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

Verse 46

जपेन्मंत्रादिष्टसिद्धिर्नित्यं ब्राह्मणभोजनात् । अष्टोत्तरसहस्रं वै गायत्रीं प्रातरेव हि

ಮಂತ್ರೋಕ್ತ ಸಿದ್ಧಿ ಪಡೆಯಲು ನಿತ್ಯ ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು; ನಿಯಮವಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭೋಜನ ನೀಡಬೇಕು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಗಾಯತ್ರಿಯನ್ನು ಸಾವಿರ ಎಂಟು ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು.

Verse 47

ब्राह्मणस्तु जपेन्नित्यं क्रमाच्छिवपदप्रदान् । वेदमंत्रांस्तु सूक्तानि जपेन्नियममास्थितः

ಆದರೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಪ್ರತಿದಿನ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಶಿವಪದವನ್ನು ನೀಡುವ ಶಿವಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಜಪಿಸಬೇಕು; ನಿಯಮಾಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ ವೇದಮಂತ್ರಗಳನ್ನೂ ಸೂಕ್ತಗಳನ್ನೂ ಜಪಿಸಬೇಕು.

Verse 48

एकं दशार्णं मंत्रं च शतोनं च तदूर्ध्वकम् । अयुतं च सहस्रं च शतमेकं विना भवेत्

ದಶಾಕ್ಷರ ಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಜಪಸಂಖ್ಯೆ ನೂರು ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲಾಗಿ ನಿಗದಿಪಡಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ, ಸಾವಿರ, ಅಥವಾ ನೂರೊಂದು ಎಂದೂ ವಿಧಿಯಿದೆ—ಪೂರ್ಣ ನಿಶ್ಚಿತ ಸಂಖ್ಯೆಯಿಲ್ಲದೆ ಜಪ ಮಾಡಬಾರದು.

Verse 49

वेदपारायणं चैव ज्ञेयं शिवपदप्रदम् । अन्यान्बहुतरान्मंत्राञ्जपेदक्षरलक्षतः

ವೇದಪಾರಾಯಣವು ಶಿವಪದವನ್ನು ನೀಡುವುದೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಜಪಿಸಬೇಕು—ಲಕ್ಷ ಅಕ್ಷರಗಳ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ.

Verse 50

एकाक्षरांस्तथा मंत्राञ्जपेदक्षरकोटितः । ततः परं जपेच्चैव सहस्रं भक्तिपूर्वकम्

ಏಕಾಕ್ಷರ (ಬೀಜ) ಮಂತ್ರಗಳನ್ನೂ ಹಾಗೂ ಇತರ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನೂ ಕೋಟಿ ಅಕ್ಷರಗಳವರೆಗೆ ಜಪಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಭಕ್ತಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಇನ್ನೂ ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು.

Verse 51

एवं कुर्याद्यथाशक्ति क्रमाच्छिव पदं लभेत् । नित्यं रुचिकरं त्वेकं मंत्रमामरणांतिकम्

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಯಥಾಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಆಚರಿಸಿದರೆ ಕ್ರಮೇಣ ಶಿವಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರತಿದಿನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ರುಚಿಸುವ ಒಂದೇ ಮಂತ್ರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಜೀವನಾಂತವರೆಗೆ ನಿರಂತರ ಜಪಿಸಬೇಕು.

Verse 52

जपेत्सहस्रमोमिति सर्वाभीष्टं शिवाज्ञया । पुष्पारामादिकं वापि तथा संमार्जनादिकम्

ಶಿವಾಜ್ಞೆಯಿಂದ ‘ಓಂ’ ಎಂದು ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು; ಅದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳು ಸಿದ್ಧಿಸುತ್ತವೆ. ಪುಷ್ಪವಾಟಿಕೆಯ ಸೇವೆ ಹಾಗೂ ದೇವಾಲಯಸ್ಥಳವನ್ನು ಒಗೆಯುವುದು, ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸುವುದು ಮೊದಲಾದ ಸೇವಾಕರ್ಮಗಳನ್ನೂ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 53

शिवाय शिवकार्याथे कृत्वा शिवपदं लभेत् । शिवक्षेत्रे तथा वासं नित्यं कुर्याच्च भक्तितः

ಶಿವನಿಗಾಗಿ ಶಿವಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ಶಿವಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಿವಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ವಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 54

जडानामजडानां च सर्वेषां भुक्तिमुक्तिदम् । तस्माद्वासं शिवक्षेत्रे कुर्यदामरणं बुधः

ಮೂಢರೂ ವಿವೇಕಿಗಳೂ—ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಆ ಶಿವಕ್ಷೇತ್ರವು ಭುಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಬುದ್ಧಿವಂತನು ಮರಣಾಂತವರೆಗೆ ಶಿವಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ವಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 55

लिंगाद्धस्तशतं पुण्यं क्षेत्रे मानुषके विदुः । सहस्रारत्निमात्रं तु पुण्यक्षेत्रे तथार्षके

ಮಾನವಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಶಿವಲಿಂಗದಿಂದ ನೂರು ಹಸ್ತಗಳವರೆಗೆ ಪುಣ್ಯಪ್ರದವೆಂದು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಋಷಿಸಂಸ್ಕೃತ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಅದು ಸಹಸ್ರ ಅರತ್ನಿಗಳವರೆಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 56

दैवलिंगे तथा ज्ञेयं सहस्रारत्निमानतः । धनुष्प्रमाणसाहस्रं पुण्यं क्षेत्रे स्वयं भुवि

ದೈವಲಿಂಗದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ಅದರ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಸಹಸ್ರ ಅರತ್ನಿಗಳವರೆಗೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅದರ ಸ್ವಯಂ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಿಂದ ಸುತ್ತಲೂ ಸಹಸ್ರ ಧನುಃಪ್ರಮಾಣಗಳವರೆಗೆ ಕ್ಷೇತ್ರ ಪುಣ್ಯಪ್ರದವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 57

पुण्यक्षेत्रे स्थिता वापी कूपाद्यं पुष्कराणि च । शिवगंगेति विज्ञेयं शिवस्य वचनं यथा

ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿರುವ ಬಾವಿ, ಕೂಪ ಮೊದಲಾದವುಗಳು ಹಾಗೂ ಇತರ ಜಲಾಶಯಗಳು—ಶಿವನ ವಚನದಂತೆ ‘ಶಿವಗಂಗಾ’ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

Verse 58

तत्र स्नात्वा तथा दत्त्वा जपित्वा हि शिवं व्रजेत् । शिवक्षेत्रं समाश्रित्य वसेदामरणं तथा

ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ದಾನ ನೀಡಿ, ಜಪವನ್ನು ಆಚರಿಸಿ ಭಕ್ತನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶಿವನನ್ನು ಸೇರುವನು. ಶಿವಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಮಾಡಿ—ಮರಣಾತೀತ ಅಮೃತತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯಲಿ.

Verse 59

दाहं दशाहं मास्यं वा सपिंडीकरणं तु वा । आब्दिकं वा शिवक्षेत्रे क्षेत्रे पिंडमथापि वा

ದಾಹಕರ್ಮ, ದಶಾಹ, ಮಾಸಿಕ ಕರ್ಮ, ಸಪಿಂಡೀಕರಣ ಅಥವಾ ಆಬ್ದಿಕ ಶ್ರಾದ್ಧ—ಇವು ಶಿವಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನೆರವೇರಿದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಪಿಂಡದಾನವೂ ಫಲಪ್ರದವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 60

सर्वपाप विनिर्मुक्तः सद्यः शिवपदं लभेत् । अथवा सप्तरात्रं वा वसेद्वा पंचरात्रकम्

ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ಅವನು ತಕ್ಷಣವೇ ಶಿವಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಇಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲಿ ಏಳು ರಾತ್ರಿಗಳು, ಕನಿಷ್ಠ ಐದು ರಾತ್ರಿಗಳಾದರೂ ವಾಸಿಸಬೇಕು।

Verse 61

त्रिरात्रमेकरात्रं वा क्रमाच्छिवपदं लभेत् । स्ववर्णानुगुणं लोके स्वाचारात्प्राप्नुते नरः

ಮೂರು ರಾತ್ರಿಗಳು—ಅಥವಾ ಒಂದು ರಾತ್ರಿಯಷ್ಟೇ—ಆಚರಿಸಿದರೂ ಕ್ರಮೇಣ ಶಿವಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನ ವರ್ಣಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಫಲವನ್ನು ತನ್ನ ಯೋಗ್ಯ ಆಚರಣೆ-ವ್ರತಗಳಿಂದ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 62

वर्णोद्धारेण भक्त्या च तत्फलातिशयं नरः । सर्वं कृतं कामनया सद्यः फलमवाप्नुयात्

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವರ್ಣೋದ್ದಾರವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದವನು ಫಲದಲ್ಲಿ ಮಹತ್ತರ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಇಷ್ಟಕಾಮನೆಯಿಂದ ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲವೂ ತಕ್ಷಣ ಫಲ ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 63

सर्वं कृतमकामेन साक्षाच्छिवपदप्रदम् । प्रातर्मध्याह्नसायाह्नमहस्त्रिष्वेकतः क्रमात्

ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ನಿಷ್ಕಾಮಭಾವದಿಂದ ಮಾಡಿದರೆ ಅದು ನೇರವಾಗಿ ಶಿವಪದವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಪ್ರಾತಃ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ಸಾಯಾಹ್ನ—ಈ ಮೂರು ಪವಿತ್ರ ಸಮಯಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ, ಪ್ರತಿಬಾರಿಯೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ವ್ರತದಂತೆ ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 64

प्रातर्विधिकरं ज्ञेयं मध्याह्नं कामिकं तथा । सायाह्नं शांतिकं ज्ञेयं रात्रावपि तथैव हि

ಪ್ರಾತಃಕಾಲದ ಶಿವಪೂಜೆ ವಿಧಿ-ಪಾಲನಕಾರಿಣಿ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಪೂಜೆ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಿಗೊಳಿಸುವುದೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಸಾಯಂಕಾಲ ಪೂಜೆ ಶಾಂತಿದಾಯಕ; ರಾತ್ರಿಯ ಪೂಜೆಯೂ ಹಾಗೆಯೇ ಶಮನಕಾರಿಣಿ.

Verse 65

कालो निशीथो वै प्रोक्तोमध्ययामद्वयं निशि । शिवपूजा विशेषेण तत्कालेऽभीष्टसिद्धिदा

‘ನಿಶೀಥ’ ಎಂಬ ಕಾಲವು ರಾತ್ರಿಯ ಮಧ್ಯದ ಎರಡು ಯಾಮಗಳೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಶ್ರೀಶಿವಪೂಜೆ ಇಷ್ಟಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 66

एवं ज्ञात्वा नरः कुर्वन्यथोक्तफलभाग्भवेत् । कलौ युगे विशेषेण फलसिद्धिस्तु कर्मणा

ಹೀಗೆ ತಿಳಿದು ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾಗಿ ಆಚರಿಸುವವನು ಹೇಳಿದ ಫಲಗಳ ಪಾಲುದಾರನಾಗುತ್ತಾನೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಯಥಾವಿಧಿ ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮದಿಂದಲೇ ಫಲಸಿದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 67

उक्तेन केनचिद्वापि अधिकारविभेदतः । सद्वृत्तिः पापभीरुश्चेत्ततत्फलमवाप्नुयात्

ಇದನ್ನು ಯಾರೇ ಹೇಳಿದರೂ, ಸಾಧಕರ ಅಧಿಕಾರಭೇದದಂತೆ ಇದು ಸತ್ಯ. ಸದ್ವೃತ್ತಿಯುಳ್ಳವನು ಮತ್ತು ಪಾಪಭೀತನಾದರೆ, ತಕ್ಕ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 68

ऋषय ऊचुः । अथ क्षेत्राणि पुण्यानि समासात्कथयस्व नः । सर्वाः स्त्रियश्च पुरुषा यान्याश्रित्य पदं लभेत्

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು— ಈಗ ನಮಗೆ ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಆ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನು ಹೇಳಿರಿ; ಅವುಗಳನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ಪುರುಷರೂ ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುವರು.

Verse 69

सूत योगिवरश्रेष्ठ शिवक्षेत्रागमांस्तथा । सूत उवाच । शृणुत श्रद्धया सर्वक्षेत्राणि च तदागमान्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಯೋಗಿವರಶ್ರೇಷ್ಠ, ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಶಿವಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನೂ ಹಾಗೂ ಅವಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಆಗಮಗಳನ್ನೂ ಕೇಳು।