Mahādāna-prakaraṇa (The Doctrine of Great Gifts): Suvarṇa–Go–Bhūmi and Tulā-dāna

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । शस्तानि घोरदानानि महादानानि नित्यशः । पात्रेभ्यस्तु प्रदेयानि आत्मानं तारयंति च

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು—ಪ್ರಶಂಸನೀಯ ದಾನಗಳು, ಕೈಗೊಳ್ಳಲು ಘೋರವೆನಿಸುವ ಮಹಾದಾನಗಳಾದರೂ ನಿತ್ಯ ಮಾಡಬೇಕು; ಅವುಗಳನ್ನು ಯೋಗ್ಯ ಪಾತ್ರರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ನೀಡಬೇಕು. ಇಂತಹ ಅರ್ಪಣೆಗಳು ಸ್ವಾತ್ಮವನ್ನೂ ತಾರಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 2

हिरण्यदानं गोदानं भूमिदानं द्विजोत्तम । गृह्णंतो वै पवित्राणि तारयंति स्वमेव तम्

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ಹಿರಣ್ಯದಾನ, ಗೋদান, ಭೂಮಿದಾನ—ಈ ಪವಿತ್ರ ದಾನಗಳನ್ನು—ಸ್ವೀಕರಿಸುವವರೂ ತಮ್ಮ ಸ್ವಾತ್ಮವನ್ನೇ ತಾರಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 3

सुवर्णदानं गोदानं पृथिवीदानमेव च । एतानि श्रेष्ठदानानि कृत्वा पापैः प्रमुच्यते

ಸುವರ್ಣದಾನ, ಗೋદાન ಮತ್ತು ಪೃಥಿವೀದಾನ—ಇವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದಾನಗಳೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇಂತಹ ಉತ್ಕೃಷ್ಟ ದಾನಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದವನು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 4

तुलादानानि शस्तानि गावः पृथ्वी सरस्वती । द्वे तु तुल्यबले शस्ते ह्यधिका च सरस्वती

ತೂಲಾದಾನಗಳಲ್ಲಿ ಗೋদান, ಭೂದಾನ ಮತ್ತು ಸರಸ್ವತಿ (ವಿದ್ಯಾ)ದಾನ ಪ್ರಶಂಸಿತ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡು ಸಮಾನ ಪುಣ್ಯಬಲವೆಂದರೂ, ಸರಸ್ವತಿದಾನವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಗಣ್ಯವಾಗಿದೆ.

Verse 5

नित्य ह्यनुडुहो गावच्छत्रं वस्त्रमुपानहौ । देयानि याचमानेभ्यः पानमन्नं तथैव च

ಪ್ರತಿದಿನ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬೇಡುವವರಿಗೆ—ಹಾಲು ಕರೆದಿಲ್ಲದ ಹಸು, ಛತ್ರ, ವಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಪಾದರಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಕುಡಿಯುವ ನೀರು ಮತ್ತು ಅನ್ನವನ್ನೂ ನೀಡಬೇಕು.

Verse 6

संकल्पविहितोयोऽर्थो ब्राह्मणेभ्यः प्रदीयते । अर्थिभ्योऽपीडितेभ्यश्च मनस्वी तेन जायते

ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದ ಧನವನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಾನಮಾಡಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಅಗತ್ಯವಿರುವವರಿಗೂ ಪೀಡಿತರಿಗೂ ನೀಡಿದರೆ—ಅದರಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿ ದೃಢಮನಸ್ಸಿನವನಾಗಿ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 7

कनकं च तिला नागाः कन्या दासी गृहं रथः । मणयः कपिला गावो महादानानि वै दश

ಚಿನ್ನ, ಎಳ್ಳು, ಆನೆಗಳು, ಕನ್ಯೆ (ವಿವಾಹದಾನ), ದಾಸಿ, ಮನೆ, ರಥ, ಮಣಿಗಳು, ಕಪಿಲ (ಕಂದುಬಣ್ಣದ) ಹಸುಗಳು ಮತ್ತು ಹಸುಗಳು—ಇವೇ ಹತ್ತು ಮಹಾದಾನಗಳು.

Verse 8

गृहीत्वैतानि सर्वाणि ब्राह्मणो ज्ञानवित्सदा । वदान्यांस्तारयेत्सद्यो ह्यात्मानं च न संशयः

ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಂಗೀಕರಿಸಿ, ಜ್ಞಾನವಂತನೂ ಸದಾ ವಿವೇಕಿಯೂ ಆದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ದಾನಶೀಲ ಭಕ್ತರನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಪಾರುಮಾಡಲಿ; ಹಾಗೆಯೇ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ತನ್ನ ಆತ್ಮವನ್ನೂ ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 9

सुवर्णं ये प्रयच्छंति नराश्शुद्धेन चेतसा । देवतास्तं प्रयच्छंति समंतादिति मे श्रुवम्

ಶುದ್ಧಚಿತ್ತದಿಂದ ಸುವರ್ಣವನ್ನು ದಾನಮಾಡುವ ನರನ ಕುರಿತು ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ—ದೇವತೆಗಳು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದಲೂ ಅವನಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 10

अग्निर्हि देवतास्सर्वाः सुवर्णं च हुताशनः । तस्मात्सुवर्णं दत्त्वा च दत्तास्स्युस्सर्वदेवताः

ಅಗ್ನಿಯೇ ಸರ್ವ ದೇವತೆಗಳ ಸ್ವರೂಪ; ಸುವರ್ಣವು ಹುತಾಶನ ಅಗ್ನಿಯ ಸ್ವಭಾವವೇ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸುವರ್ಣದಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಸರ್ವದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ದಾನ ಮಾಡಿದಂತೆಯೇ ಆಗುತ್ತದೆ.

Verse 11

पृथ्वीदानं महाश्रेष्ठं सर्वकामफलप्रदम् । सौवर्णं च विशेषेण यत्कृतं पृथुना पुरा

ಭೂಮಿದಾನವು ಮಹಾಶ್ರೇಷ್ಠ; ಸರ್ವಕಾಮಗಳ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸುವರ್ಣಸಹಿತ ಭೂಮಿದಾನ—ಪುರಾತನದಲ್ಲಿ ರಾಜ ಪೃಥುವು ಮಾಡಿದಂತೆ—ಅತಿಪುಣ್ಯಪ್ರದವಾಗಿದೆ.

Verse 12

दीयमानां प्रपश्यंति पृथ्वीं रुक्मसमन्विताम् । सर्वपापविनिर्मुक्तास्ते यांति परमां गतिम्

ಸುವರ್ಣಸಹಿತವಾಗಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ನೀಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಯಾರು ನೋಡುವರೋ, ಅವರು ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಶುದ್ಧರಾಗಿ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 13

अथान्यच्च प्रवक्ष्यामि दानं सर्वोत्तमं मुने । कांतारं यन्न पश्यंति यमस्य बहुदुःखदम्

ಇದೀಗ, ಓ ಮುನೇ, ಮತ್ತೊಂದು ಸರ್ವೋತ್ತಮ ದಾನವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಅದರ ಫಲದಿಂದ ಯಮನ ಬಹುದುಃಖದಾಯಕ ಭಯಾನಕ ಕಾಂತಾರವನ್ನು (ದುರ್ಗಮ ಅರಣ್ಯವನ್ನು) ನೋಡಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 14

इति श्रीशिवमहापुराणे पञ्चम्यामुमासंहितायां सामान्यदानवर्णनं नाम चतुर्दशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ಪಂಚಮ ಉಮಾಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ ‘ಸಾಮಾನ್ಯದಾನವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಹದಿನಾಲ್ಕನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.

Verse 15

तिलप्रस्थमयीं कृत्वा धेनुं सर्वगुणान्विताम् । धेनुवत्सं सुवर्णं च सुदिव्यं सर्वलक्षणम्

ಎಳ್ಳಿನ ಒಂದು ಪ್ರಸ್ಥ ಪ್ರಮಾಣದಿಂದ ಸರ್ವ ಶುಭಗುಣಸಂಪನ್ನವಾದ ಧೇನು (ದಾನಗೋವು) ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಆ ಧೇನುವಿನ ವತ್ಸವನ್ನೂ ಸ್ವರ್ಣಮಯವಾಗಿ—ದಿವ್ಯ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ಸರ್ವಲಕ್ಷಣಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ—ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು.

Verse 16

पद्ममष्टदलं कृत्वा कुंकुमाक्ताक्षतैश्शुभैः । पूजयेत्तत्र रुद्रादीन्सर्वान्देवान्सुभक्तितः

ಎಂಟು ದಳಗಳ ಪದ್ಮ (ಮಂಡಲ) ರಚಿಸಿ, ಕುಂಕುಮಲೇಪಿತ ಶುಭ ಅಕ್ಷತಗಳಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ರುದ್ರನಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಶುದ್ಧಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 17

एवं संपूज्य तां दद्याद्ब्राह्मणाय स्वशक्तितः । सरत्नां सहिरण्यां च सर्वाभरणभूषिताम्

ಈ ರೀತಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಾನುಸಾರ, ರತ್ನಗಳೂ ಚಿನ್ನವೂ ಸಹಿತವಾಗಿ ಹಾಗೂ ಸರ್ವ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿ ಅವಳನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಬೇಕು.

Verse 18

ततो नक्तं समश्नीयाद्दीपान्दद्यात्तु विस्तरात् । कार्तिक्यामिति कर्तव्यं पूर्णिमायां प्रयत्नतः

ಅನಂತರ ರಾತ್ರಿ ನಕ್ತಭೋಜನ ಮಾಡಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವಿವರವಾಗಿ ದೀಪದಾನ ಮಾಡಬೇಕು। ಕಾರ್ತಿಕ ಪೂರ್ಣಿಮೆಯಂದು ಇದನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 19

एवं यः कुरुते सम्यग्विधानेन स्वशक्तितः । यममार्गभयं घोरं नरकं च न पश्यति

ಹೀಗೆ ಯಾರು ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯಮಟ್ಟಿಗೆ ವಿಧಿಯಂತೆ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಯಮಮಾರ್ಗದ ಘೋರ ಭಯವನ್ನೂ ನರಕವನ್ನೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 20

कृत्वा पापान्यशेषाणि सबंधुस्ससुहृज्जनः । दिवि संक्रीडते व्यास यावदिन्द्राश्चतुर्दश

ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾಶಮಾಡಿ, ಬಂಧುಗಳು ಹಾಗೂ ಸುಹೃದಜನರೊಂದಿಗೆ, ಹೇ ವ್ಯಾಸ, ಅವನು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸುತ್ತಾನೆ—ಹದಿನಾಲ್ಕು ಇಂದ್ರರ ಕಾಲ ಇರುವವರೆಗೆ।

Verse 21

विधितो गोश्च दानं वै सर्वोत्तममिह स्मृतम् । न तेन सदृशं व्यास परं दानं प्रकीर्तितम्

ಶಾಸ್ತ್ರವಿಧಿಯಂತೆ ಮಾಡಿದ ಗೋ-ದಾನವು ಇಲ್ಲಿ ಸರ್ವೋತ್ತಮವೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಓ ವ್ಯಾಸ, ಇದಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದುದಾಗಲಿ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಲಿ ದಾನವು ಪ್ರಕಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ.

Verse 22

प्रयच्छते यः कपिलां सवत्सां स्वर्णशृंगिकाम् । कांस्यपात्रां रौप्यखुरां सर्वलक्षणलक्षिताम्

ಯಾರು ಕಪಿಲಾ ಗೋವನ್ನು ಅದರ ಕರು ಸಹಿತ—ಸ್ವರ್ಣಶೃಂಗಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿ, ರೌಪ್ಯಖುರಗಳೊಂದಿಗೆ, ಕಾಂಸ್ಯಪಾತ್ರ ಸಹಿತ ಹಾಗೂ ಸರ್ವ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಲಕ್ಷಿತವಾಗಿ—ದಾನಮಾಡುತ್ತಾನೋ.

Verse 23

तैस्तैर्गुणैः कामदुघा भूत्वा सा गौरुपैति तम् । प्रदातारं नरं व्यास परत्रेह च जन्मनि

ಹೇ ವ್ಯಾಸ! ಆ ಆ ಗುಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಆ ಹಸು ಕಾಮಧೇನುಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ದಾನ ಮಾಡಿದ ಪುರುಷನನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತದೆ—ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ, ಮುಂದಿನ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿಯೂ।

Verse 24

यद्यदिष्टतमं लोके यदस्ति दयितं गृहे । तत्तद्गुणवते देयं तदेवाक्षयमिच्छता

ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಇಷ್ಟವಾದುದೂ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದುದೂ ಏನಿದೆಯೋ, ಅಕ್ಷಯ ಫಲವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಅದನ್ನೇ ಗುಣವಂತನಾದ (ಯೋಗ್ಯ ಭಕ್ತನಿಗೆ) ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ಅದೇ ದಾನ ಅಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 25

तुलापुरुषदानं हि दानानां दानमुत्तमम् । तुलासंरोहणं कार्यं यदीच्छेच्छ्रेय आत्मनः

ತುಲಾಪುರುಷದಾನವು ದಾನಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ದಾನ. ಆದ್ದರಿಂದ ಆತ್ಮಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ಬಯಸುವವನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ತುಲಾಸಂರೋಹಣವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 26

यत्कृत्वा मुच्यते पापैर्वधबंधकृतोद्भवैः । तुलादानं महत्पुण्यं सर्वपापक्षयंकरम्

ಇದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರೆ ವಧೆ ಮತ್ತು ಬಂಧನದಂತಹ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ತುಲಾದಾನ ಮಹಾಪುಣ್ಯ, ಸರ್ವಪಾಪಕ್ಷಯಕಾರಕ.

Verse 27

कृत्वा पापान्यशेषाणि तुलादानं करोति यः । सर्वैस्तु पातकैर्मुक्तः स दिवं यात्यसंशयम्

ಅಶೇಷ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದವನಾದರೂ ತುಲಾದಾನವನ್ನು ಮಾಡುವವನು ಸರ್ವ ಪಾತಕಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಸ್ವರ್ಗಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 28

पापं कृतं यद्दिवसे निशायां द्विसंध्योर्मध्यदिने निशांते । कालत्रये कायमनोवचोभिस्तुलापुमान्वै तदपाकरोति

ಹಗಲು ಅಥವಾ ರಾತ್ರಿ, ಪ್ರಾತಃ-ಸಾಯಂ ಸಂಧಿಗಳಲ್ಲಿ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ರಾತ್ರಿಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಯಾವ ಪಾಪವಾದರೂ—ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದೇಹ-ಮನ-ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ, ಮೂರು ಪವಿತ್ರ ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ತುಲಾದಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಅದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಿವಾರಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 29

बालेन वृद्धेन मया हि यूना विजानता ज्ञानपरेण पापम् । तत्सर्वमेवाशु कृतं मदीयं तुलापुमान्वै हरतु स्मरारिः

ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಯೌವನದಲ್ಲಿ—ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದು ಜ್ಞಾನನಿಷ್ಠನಾಗಿದ್ದರೂ—ನಾನು ಮಾಡಿದ ಪಾಪವೆಲ್ಲವನ್ನು ಕಾಮಶತ್ರು ಸ್ಮರಾರಿ ಶಿವನು ತುಲೆಯ ಮೇಲೆ ತೂಗಿ ತೆಗೆದುಹಾಕುವಂತೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹರಿಸಲಿ।

Verse 30

पात्रे प्रयुक्तं द्रविणं मयाऽद्य प्रमाणपूर्णं निहितं तुलायाम् । तेनैव सार्धं तु ममावशेषं कृताकृतं यत्सुकृतं समेतु

ಇಂದು ನಾನು ಯೋಗ್ಯ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಧನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದೆ; ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದಿಂದ ತೂಗಿ ತ್ರಾಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದೆ. ಆ ಅರ್ಪಣದ ಜೊತೆಗೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿರುವುದು—ಕೃತವೂ ಅಕೃತವೂ—ಮತ್ತು ನನ್ನ ಪುಣ್ಯವೆಲ್ಲವೂ ಒಂದಾಗಿ ಸೇರಿ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಲಿ।

Verse 31

सनत्कुमार उवाच । एवमुच्चार्य्य तं दद्यात् द्विजेभ्यः सर्वदा हितः । नैकस्यापि प्रदातव्यं न निस्तारस्ततो भवेत्

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದನು—ಈ ರೀತಿ ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ಸದಾ ಹಿತದಲ್ಲಿ ನಿರತವಾಗಿ, ಆ ದಾನವನ್ನು ದ್ವಿಜರಿಗೆ (ಯೋಗ್ಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ) ನೀಡಬೇಕು. ಒಬ್ಬನಿಗಷ್ಟೇ ಕೊಡಬಾರದು; ಅದರಿಂದ ನಿಜವಾದ ನಿಸ್ತಾರವಾಗದು।

Verse 32

ददात्येवं तु यो व्यास तुलापुरुषमुत्तमम् । हत्वा पापं दिव्यं तिष्ठेद्यावदिन्द्राश्चतुर्द्दश

ಹೇ ವ್ಯಾಸ, ಯಾರು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ತುಲಾಪುರುಷ ದಾನವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಪಾಪವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ಹದಿನಾಲ್ಕು ಇಂದ್ರರು ಇರುವವರೆಗೂ ದಿವ್ಯ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುತ್ತಾನೆ।