भैरवावतारलीलावर्णनम् (Bhairava-avatāra-līlā-varṇanam) — “Narration of the Divine Play of Bhairava’s Descent”

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । सनत्कुमार सर्वज्ञ भैरवीमपरां कथाम् । शृणु प्रीत्या महादोषसंहर्त्रीम्भक्तिवर्द्धिनीम्

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಸರ್ವಜ್ಞ ಸನತ್ಕುಮಾರ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಭೈರವಿಯ ಈ ಪರಮ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳು; ಇದು ಮಹಾದೋಷಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 2

तत्सान्निध्यं भैरवोऽपि कालोऽभूत्कालकालनः । स देवदेववाक्येन बिभ्रत्कापालिकं व्रतम्

ಆ ದಿವ್ಯ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಭೈರವನು ಕೂಡ ಕಾಲನಾದನು—ಕಾಲವನ್ನೇ ಸಂಹರಿಸುವವನು. ದೇವದೇವನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಅವನು ಕಾಪಾಲಿಕ ವ್ರತವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಆಚರಿಸಿದನು.

Verse 3

कपालपाणिर्विश्वात्मा चचार भुवनत्रयम् । नात्याक्षीच्चापि तं देवं ब्रह्महत्यापि दारुणा

ಕಪಾಲವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿದ ವಿಶ್ವಾತ್ಮನಾದ ಶಿವನು ತ್ರಿಭುವನದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿದನು. ಆದರೂ ಭಯಂಕರವಾದ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾಪಾಪವೂ ಆ ದೇವನನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ಅಣಗಿಸಲೂ ಜಯಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.

Verse 4

प्रतितीर्थं भ्रमन्वापि विमुक्तो ब्रह्महत्यया । अतः कामारिमहिमा सर्वोपि ह्यवगम्यताम्

ಪ್ರತಿ ತೀರ್ಥವನ್ನು ಸಂಚರಿಸಿದರೂ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾಪಾಪದಿಂದ ವಿಮುಕ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಕಾಮಾರಿ (ಶಿವ) ಯ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಅರಿಯಬೇಕು.

Verse 5

प्रमथैः सेव्यमानोऽपि ह्येकदा विहरन्हरः । कापालिको ययौ स्वैरी नारायणनिकेतनम्

ಪ್ರಮಥರಿಂದ ಸೇವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಹರ (ಶಿವ) ಒಮ್ಮೆ ಸ್ವೈರವಾಗಿ ವಿಹರಿಸುತ್ತಾ ಕಾಪಾಲಿಕ ವೇಷದಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣ (ವಿಷ್ಣು) ನಿಕೇತನಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 6

अथायान्तं महाकालं त्रिनेत्रं सर्पकुण्डलम् । महादेवांशसम्भूतं पूर्णाकारं च भैरवम्

ಅವರು ಆಗ ಮಹಾಕಾಲನು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡರು—ತ್ರಿನೇತ್ರ, ಸರ್ಪಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತ—ಮಹಾದೇವನ ಅಂಶದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ, ಪೂರ್ಣಾಕಾರ ಭೈರವನು।

Verse 7

पपात दण्डवद्भूमौ तं दृष्ट्वा गरुडध्वजः । देवाश्च मुनयश्चैव देवनार्य्यः समन्ततः

ಅವನನ್ನು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣ ಗರುಡಧ್ವಜನು (ವಿಷ್ಣು) ದಂಡವತ್ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದು ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು; ಸುತ್ತಮುತ್ತ ದೇವರುಗಳು, ಮುನಿಗಳು ಮತ್ತು ದೇವನಾರಿಯರೂ ಸಹ ವಂದಿಸಿದರು।

Verse 8

अथ विष्णुः प्रणम्यैनं प्रयातः कमलापतिः । शिरस्यञ्जलिमाधाय तुष्टाव विविधैः स्तवः

ನಂತರ ಕಮಲಾಪತಿ ವಿಷ್ಣು ಅವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಅಂಜಲಿಯನ್ನು ಇಟ್ಟು ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ, ವಿವಿಧ ಸ್ತವಗಳಿಂದ ಶಿವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು।

Verse 9

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायांशत रुद्रसंहितायां भैरवावतारलीलावर्णनं नाम नवमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ತೃತೀಯಾಂಶವಾದ ಶತರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ “ಭೈರವಾವತಾರಲೀಲಾವರ್ಣನ” ಎಂಬ ಒಂಬತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।

Verse 10

विष्णुरुवाच । प्रिये पश्याब्जनयने धन्यासि सुभगेऽनघे । धन्योऽहं देवि सुश्रोणि यत्पश्यावो जगत्पतिम्

ವಿಷ್ಣುವು ಹೇಳಿದರು—ಪ್ರಿಯೆ, ಹೇ ಪದ್ಮನೇತ್ರೆ, ನೋಡು. ಹೇ ಶುಭೆ, ನಿರ್ದೋಷಿಣಿ, ನೀ ಧನ್ಯಳಾಗಿದ್ದೀಯೆ. ಹೇ ದೇವಿ ಸುಶ್ರೋಣಿ, ನಾವು ಜಗತ್ಪತಿಯನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದುದರಿಂದ ನಾನೂ ಧನ್ಯನು.

Verse 11

अयन्धाता विधाता च लोकानां प्रभुरीश्वरः । अनादिः शरणः शान्तः पुरः षड्विंशसंमितः

ಅವನೇ ಲೋಕಗಳ ಧಾತಾ ಮತ್ತು ವಿಧಾತಾ—ಅವರ ಪ್ರಭು, ಈಶ್ವರ. ಅವನು ಅನಾದಿ, ಎಲ್ಲರ ಶರಣ, ಸದಾ ಶಾಂತ; ಇಪ್ಪತ್ತಾರು ತತ್ತ್ವಗಳಿಂದ ಪ್ರಮಿತವಾದ ‘ಪುರ’ (ದೇಹ-ನಗರ)ದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 12

सर्वज्ञः सर्वयोगीशस्सर्वभूतैकनायकः । सर्वभूतान्तरात्मायं सर्वेषां सर्वदः सदा

ಅವನು ಸರ್ವಜ್ಞನು, ಸರ್ವ ಯೋಗಿಗಳ ಈಶ್ವರನು, ಸರ್ವ ಭೂತಗಳ ಏಕನಾಯಕನು. ಅವನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳೊಳಗೆ ಅಂತರಾತ್ಮನಾಗಿ ನೆಲೆಸಿ, ಸದಾ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ದಾನಮಾಡುವವನು।

Verse 13

ये विनिद्रा विनिश्वासाः शान्ता ध्यानपरायणाः । धिया पश्यंति हृदये सोयं पद्मे समीक्षताम्

ನಿದ್ರೆಯ ಮಂದತೆ ಮತ್ತು ಅಶಾಂತ ಶ್ವಾಸಚಲನದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ, ಶಾಂತರಾಗಿ ಧ್ಯಾನಪರಾಯಣರಾದವರು—ಶುದ್ಧ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನೇ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಆ ಪ್ರಭುವನ್ನೇ ಹೃದಯಪದ್ಮದಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸಲಿ।

Verse 14

यं विदुर्व्वेदतत्त्वज्ञा योगिनो यतमानसाः । अरूपो रूपवान्भूत्वा सोऽयमायाति सर्वगः

ವೇದತತ್ತ್ವಜ್ಞರೂ ಸ್ಥಿರಮನಸ್ಸಿನ ಯೋಗಿಗಳೂ ಯಾರೆನ್ನು ಅರಿಯುವರೋ—ಆ ನಿರಾಕಾರನೇ ಸಕಾರರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಕನಾದ ಪ್ರಭು ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 15

अहो विचित्रं देवस्य चेष्टितम्परमेष्ठिनः । यस्याख्यां ब्रुवतो नित्यं न देहः सोऽपि देहभृत्

ಅಹೋ! ಪರಮೇಶ್ವರ ದೇವನ ಚೇಷ್ಟೆಗಳು ಎಷ್ಟೋ ವಿಚಿತ್ರ. ಯಾರು ನಿತ್ಯವಾಗಿ ಅವನ ನಾಮಜಪ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ದೇಹಬಂಧನ ಉಳಿಯದು—ಆದರೂ ದೇಹಧಾರಿಯಂತೆ ಕಾಣಬಹುದು.

Verse 16

तं दृष्ट्वा न पुनर्जन्म लभ्यते मानवैर्भुवि । सोयमायाति भगवांस्त्र्यम्बकश्शशिभूषणः

ಅವನ ದರ್ಶನವಾದರೆ ಭೂಮಿಯ ಮಾನವರಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಜನ್ಮ ದೊರೆಯದು. ನೋಡು—ಚಂದ್ರಭೂಷಣನಾದ ತ್ರ್ಯಂಬಕ ಭಗವಾನ್ ಇಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 17

पुण्डरीकदलायामे धन्ये मेऽद्य विलोचने । यद्दृश्यते महादेवो ह्याभ्यां लक्ष्मि महेश्वरः

ಹೇ ಲಕ್ಷ್ಮೀ! ಇಂದು ನನ್ನ ನೇತ್ರಗಳು ಧನ್ಯ, ಪದ್ಮದಳಗಳಂತೆ ವಿಶಾಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಇವುಗಳಿಂದಲೇ ನಾನು ಸాక్షಾತ್ ಮಹಾದೇವ, ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ।

Verse 18

धिग्धिक्पदन्तु देवानां परं दृष्ट्वा न शंकरम् । लभ्यते यत्र निर्वाणं सर्व दुःखान्तकृत्तु यत्

ಶಂಕರದ ದರ್ಶನವಿಲ್ಲದೆ ದೇವರಿಗೆ ದೊರೆಯುವ ಆ ‘ಪರಮ ಪದ’ ಧಿಕ್ಕಾರಾರ್ಹ. ಏಕೆಂದರೆ ನಿರ್ವಾಣವು ಅವರಲ್ಲಿಯೇ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ—ಸರ್ವ ದುಃಖಾಂತಕರ್ತ ಶಿವನಲ್ಲಿ।

Verse 19

देवत्वादशुभं किञ्चिद्देवलोके न विद्यते । दृष्ट्वापि सर्वे देवेशं यन्मुक्तिन्न लभामहे

ದೇವತ್ವದಿಂದ ದೇವಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಅಶುಭವೆಂದು ಎಣಿಸಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೂ ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ದೇವೇಶ್ವರನನ್ನು ಕಂಡರೂ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ—ಇದೇ ನಮ್ಮ ದುರವಸ್ಥೆ।

Verse 20

एवमुक्त्वा हृषीकेशस्संप्रहृष्टतनूरुहः । प्रणिपत्य महादेवमिदमाह वृषध्वजम्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಹೃಷೀಕೇಶ (ವಿಷ್ಣು) ಆನಂದದಿಂದ ರೋಮಾಂಚಿತನಾದನು; ಮಹಾದೇವನಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ವೃಷಧ್ವಜ (ಶಿವ)ನಿಗೆ ಹೀಗೆಂದನು।

Verse 21

विष्णुरुवाच । किमिदन्देवदेवेन सर्वज्ञेन त्वया विभो । क्रियते जगतां धात्रा सर्वपापहराव्यय

ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು: ಹೇ ದೇವದೇವ! ಹೇ ಸರ್ವಜ್ಞ ವಿಭೋ! ಜಗತ್ತಿನ ಧಾತಾ, ಅವ್ಯಯ, ಸರ್ವಪಾಪಹರ—ನೀನು ಇದನ್ನು ಏಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವೆ?

Verse 22

क्रीडेयन्तव देवेश त्रिलोचन महामते । किङ्कारणं विरूपाक्ष चेष्टितन्ते स्मरार्दन

ಹೇ ದೇವೇಶ! ಹೇ ತ್ರಿಲೋಚನ, ಮಹಾಮತೇ! ಹೇ ವಿರೂಪಾಕ್ಷ, ಸ್ಮರಾರ್ದನ! ನೀವು ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ—ನಿಮ್ಮ ಈ ಕೃತ್ಯದ ಕಾರಣವೇನು?

Verse 23

किमर्थं भगवञ्छम्भो भिक्षाञ्चरसि शक्तिप । संशयो मे जगन्नाथ एष त्रैलोक्यराज्यद

ಹೇ ಭಗವನ್ ಶಂಭೋ! ಹೇ ಶಕ್ತಿಪತೇ! ನೀವು ಭಿಕ್ಷೆಗಾಗಿ ಏಕೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತೀರಿ? ಹೇ ಜಗನ್ನಾಥ, ನನಗೆ ಸಂಶಯ ಉಂಟಾಗಿದೆ—ನೀವು ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ದಾನಮಾಡುವವರಲ್ಲವೇ?

Verse 24

नन्दीश्वर उवाच । एवमुक्तस्ततः शम्भुर्विष्णुना भैरवो हरः । प्रत्युवाचाद्भुतोतिस्स विष्णुं हि विहसन्प्रभुः

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ವಿಷ್ಣು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಭೈರವ ರೂಪದ ಹರ ಶಂಭು ಪ್ರಭು ನಗೆಸುತ್ತಾ, ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಅದ್ಭುತವಾದ ವಚನದಿಂದ ಪ್ರತಿಯುತ್ತರ ನೀಡಿದರು।

Verse 25

भैरव उवाच । ब्रह्मणस्तु शिरश्छिन्नमंगुल्याग्रनखेन ह । तदघम्प्रतिहन्तुं हि चराम्येतद्व्रतं शुभम्

ಭೈರವನು ಹೇಳಿದರು—ನಾನು ಬೆರಳಿನ ಅಗ್ರನಖದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನ ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ಛೇದಿಸಿದೆ; ಆ ಪಾಪದ ಪ್ರತಿಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಈಗ ಈ ಶುಭ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿ ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ।

Verse 26

नन्दीश्वर उवाच । एवमुक्तो महेशेन भैरवेण रमापतिः । स्मृत्वा किंचिन्नतशिराः पुनरेवमजिज्ञपत्

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಭೈರವ ರೂಪದ ಮಹೇಶನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ರಮಾಪತಿ ವಿಷ್ಣುವು ಏನೋ ಸ್ಮರಿಸಿದನು; ನಂತರ ಸ್ವಲ್ಪ ತಲೆ ಬಾಗಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಇದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ವಿಚಾರಿಸಿದನು।

Verse 27

विष्णुरुवाच । यथेच्छसि तथा क्रीड सर्वविघ्नोपनोदक । मायया मां महादेव नाच्छादयितुमर्हसि

ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—“ಸರ್ವ ವಿಘ್ನಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವವನೇ, ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದಂತೆ ಕ್ರೀಡೆ ಮಾಡು; ಆದರೆ ಮಹಾದೇವ, ನಿನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಆವರಿಸಬೇಡ.”

Verse 28

नाभीकमलकोशात्तु कोटिशः कमलासनाः । कल्पे कल्पे पुरा ह्यान्सत्यं योगबलाद्विभो

ನಾಭಿ-ಕಮಲದ ಕೋಶದಿಂದ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಕಮಲಾಸನರು (ಬ್ರಹ್ಮರು) ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಓ ವಿಭೋ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಲ್ಪದಲ್ಲೂ ಇದು ನಿಜವಾಗಿ ಯೋಗಬಲದಿಂದಲೇ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 29

त्यज मायामिमान्देव दुस्तरामकृतात्मभिः । ब्रह्मादयो महादेव मायया तव मोहिताः

ಹೇ ದೇವ, ಈ ಮಾಯೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು—ಸ್ವಯಂನಿಗ್ರಹವಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಇದು ದಾಟಲಾಗದದು. ಮಹಾದೇವ, ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳೂ ನಿನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 30

यथावदनुगच्छामि चेष्टितन्ते शिवापते । तवैवानुग्रहाच्छम्भो सर्वेश्वर सतांगते

ಹೇ ಶಿವಾಪತೇ, ಹೇ ಶಂಭೋ! ಸತ್ಪುರುಷರ ಆಶ್ರಯ, ಸರ್ವೇಶ್ವರ! ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದಲೇ ನಾನು ನಿನ್ನ ಆಚರಣೆ ಮತ್ತು ದಿವ್ಯ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಅನುಸರಿಸಲು ಶಕ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ.

Verse 31

संहारकाले संप्राप्ते सदेवान्निखिलान्मुनीन् । लोकान्वर्णाश्रमवतो हरिष्यसि यदा हर

ಹೇ ಹರ! ಸಂಹಾರಕಾಲ ಬಂದಾಗ ದೇವರೊಡನೆ ಎಲ್ಲ ಮುನಿಗಳನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ವರ್ಣಾಶ್ರಮವಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳನ್ನು ನೀನು ನಿನ್ನೊಳಗೆಲೇ ಲಯಗೊಳಿಸುವೆ.

Verse 32

तदा कृते महादेव पापं ब्रह्मवधादिकम् । पारतन्त्र्यं न ते शम्भो स्वैरं क्रीडत्यतो भवान्

ಓ ಮಹಾದೇವ, ಆ ಕೃತ್ಯವಾದಾಗ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾದಿ ಪಾಪವು ಉದ್ಭವಿಸಿತು. ಆದರೆ ಓ ಶಂಭು, ನಿನಗೆ ಪರತಂತ್ರತೆ ಇಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಲೀಲಿಸುತ್ತೀಯೆ.

Verse 33

अर्घीव ब्रह्मणो ह्यस्थ्नां स्रक्कण्ठे तव भासते । तथाद्यनुगता शम्भो ब्रह्महत्या तवानघ

ಓ ಶಂಭು, ನಿನ್ನ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಅಸ್ಥಿಗಳ ಹಾರವಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ. ಓ ನಿರಪರಾಧಿ, ಇಂದಿಗೂ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಲಾಂಛನವು ನಿನ್ನನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

Verse 34

कृत्वापि सुमहत्पापं यस्त्वां स्मरति मानवः । आधारं जगतामीश तस्य पापं विलीयते

ಎಷ್ಟೇ ಮಹಾಪಾಪ ಮಾಡಿದವನಾದರೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದರೆ, ಹೇ ಜಗದಾಧಾರನಾದ ಈಶ್ವರಾ, ಅವನ ಪಾಪವು ಕರಗಿ ಲಯವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 35

यथा तमो न तिष्ठेत सन्निधावंशुमालिनः । तथैव तव यो भक्तः पापन्तस्य व्रजेत्क्षयम्

ಸೂರ್ಯನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲೆ ನಿಲ್ಲದಂತೆ, ಹೇ ಶಿವನೇ, ನಿನ್ನ ಭಕ್ತನ ಪಾಪವು ನಾಶವಾಗಿ ಕ್ಷಯಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ.

Verse 36

यश्चिन्तयति पुण्यात्मा तव पादाम्बुजद्वयम् । ब्रह्महत्याकृतमपि पापन्तस्य व्रजेत्क्षयम्

ನಿನ್ನ ಎರಡು ಪದ್ಮಪಾದಗಳನ್ನು ಚಿಂತಿಸುವ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮನಿಗೆ, ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯಿಂದ ಉಂಟಾದ ಪಾಪವೂ ನಾಶವಾಗಿ ಕ್ಷಯಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ.

Verse 37

तव नामानुरक्ता वाग्यस्य पुंसो जगत्पते । अप्यद्रिकूटतुलितं नैनस्तमनुबाधते

ಹೇ ಜಗತ್ಪತೇ! ಯಾರ ವಾಣಿ ನಿನ್ನ ನಾಮದಲ್ಲಿ ಅನುರಕ್ತವಾಗಿದೆಯೋ, ಅವನನ್ನು ಪರ್ವತಶಿಖರದಷ್ಟು ಸಂಚಿತ ಪಾಪವೂ ಕೂಡ ಕಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 38

परमात्मन्परन्धाम स्वेच्छाभिधृतविग्रह । कुतूहलं तवेशेदं कृपणाधीनतेश्वर

ಹೇ ಪರಮಾತ್ಮನ್, ಹೇ ಪರಂಧಾಮ! ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯಿಂದ ದೇಹವನ್ನು ಧರಿಸುವ ಈಶನೇ—ಹೇ ಪ್ರಭು, ದೀನನ ಅಧೀನನಾದಂತೆ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಈ ಕುತೂಹಲ ಏಕೆ?

Verse 39

अद्य धन्योऽस्मि देवेश यत्र पश्यंति योगिनः । पश्यामि तं जगन्मूर्त्ति परमेश्वरमव्ययम्

ಹೇ ದೇವೇಶ! ಇಂದು ನಾನು ಧನ್ಯನು; ಯೋಗಿಗಳು ದರ್ಶನ ಮಾಡುವ ಅದೇ ಅವ್ಯಯ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು—ಜಗನ್ಮೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಸರ್ವವ്യാപಿಯಾದವನನ್ನು—ನಾನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

Verse 40

अद्य मे परमो लाभस्त्वद्य मे मंगलं परम् । तं दृष्ट्वामृत तृप्तस्य तृणं स्वर्गापवर्गकम्

ಇಂದು ನನಗೆ ಪರಮ ಲಾಭ; ಇಂದು ನನ್ನ ಪರಮ ಮಂಗಳ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಯಿತು. ಅವನ ದರ್ಶನದಿಂದ ಅಮೃತತೃಪ್ತನಾದವನಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗವೂ ಮೋಕ್ಷವೂ ತೃಣಸಮಾನ.

Verse 41

इत्थं वदति गोविंदे विमला पद्मया तया । मनोरथवती नाम भिक्षा पात्रे समर्पिता

ಗೋವಿಂದನು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆ ನಿರ್ಮಲ ಪದ್ಮೆಯು ‘ಮನೋರಥವತೀ’ ಎಂಬ ಪವಿತ್ರ ಭಿಕ್ಷೆಯನ್ನು—ಧರ್ಮಸಮ್ಮತ ಆಶಯಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವ ಅನ್ನದಾನವನ್ನು—ಭಿಕ್ಷಾಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿದಳು.

Verse 42

भिक्षाटनाय देवोऽपि निरगात्परया मुदा । अन्यत्रापि महादेवो भैरवश्चात्तविग्रहः

ಆಗ ದೇವಾಧಿದೇವನು ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ಭಿಕ್ಷಾಟನೆಗೆ ಹೊರಟನು; ಹಾಗೆಯೇ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಮಹಾದೇವನು ಭೈರವನ ಸವಿಗ್ರಹ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು.

Verse 43

दृष्ट्वानुयायिनीं तान्तु समाहूय जनार्दनः । संप्रार्थयद्ब्रह्महत्यां विमुंच त्वं त्रिशूलिनम्

ಹಿಂದೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಜನಾರ್ದನನು ಅವಳನ್ನು ಹತ್ತಿರ ಕರೆದು ವಿನಯದಿಂದ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು—‘ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ದೇವನನ್ನು ಬಿಡು; ಅವನನ್ನು ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸು.’

Verse 44

ब्रह्महत्योवाच । अनेनापि मिषेणाहं संसेव्यामुं वृषध्वजम् । आत्मानम्पावयिष्यामि त्वपुनर्भवदर्शनम्

ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ ಹೇಳಿದಳು—‘ಈ ನೆಪದಿಂದಲಾದರೂ ನಾನು ವೃಷಧ್ವಜನಾದ ಆ ಪ್ರಭುವಿನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದು ಸೇವಿಸುವೆ; ಪುನರ್ಜನ್ಮರಹಿತ ದರ್ಶನವನ್ನು ನೀಡುವ ಆ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಕಂಡು ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ಪಾವನಗೊಳಿಸುವೆ.’

Verse 45

नन्दीश्वर उवाच । सा तत्याज न तत्पार्श्वं व्याहृतापि मुरारिणा । तमूचेऽथ हरिं शंभुः स्मेरास्यो भैरवो वचः

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಮುರಾರಿ (ವಿಷ್ಣು) ಕರೆದುದರೂ ಅವಳು ಆ ಪಾರ್ಶ್ವವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಸ್ಮಿತಮುಖನಾದ ಭಗವಾನ್ ಭೈರವಸ್ವರೂಪ ಶಂಭು ಹರಿಗೆ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 46

भैरव उवाच । त्वद्वाक्पीयूषपानेन तृप्तोऽस्मि बहुमानद । स्वभावोऽयं हि साधूनां यत्त्वं वदसि मापते

ಭೈರವನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಬಹುಮಾನದ! ನಿನ್ನ ವಾಕ್ಯಾಮೃತವನ್ನು ಪಾನಮಾಡಿ ನಾನು ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಹೇ ಪ್ರಭು! ಸಾಧುಗಳ ಸ್ವಭಾವವೇ ಇದು—ನೀನು ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತೀ.

Verse 47

वरं वृणीष्व गोविंद वरदोऽस्मि तवानघ । अग्रणीर्मम भक्तानां त्वं हरे निर्विकारवान्

“ವರವನ್ನು ಬೇಡು, ಓ ಗೋವಿಂದ; ಓ ನಿರಪರಾಧಿ, ನಾನು ನಿನಗೆ ವರದಾತನು. ಓ ಹರಿ, ನನ್ನ ಭಕ್ತರಲ್ಲಿ ನೀನೇ ಅಗ್ರಣಿ—ನಿರ್ವಿಕಾರ, ಅಚಲ.”

Verse 48

नो माद्यन्ति तथा भैक्ष्यैर्भिक्षवोऽप्यतिसंस्कृतैः । यथा मानसुधापानैर्ननु भिक्षाटनज्वराः

ಅತಿಸಂಸ್ಕೃತ ಭಿಕ್ಷಾ-ಭೋಜನದಿಂದಲೂ ಭಿಕ್ಷುಗಳು ಅಷ್ಟು ಮದಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ; ಮನಸ್ಸಿನ ಸುಧೆಯನ್ನು ಪಾನಮಾಡಿದಾಗ ಎಷ್ಟು ಮದ ಉಂಟಾಗುವುದೋ ಅಷ್ಟೆ. ಇದೇ ಭಿಕ್ಷಾಟನೆಯ ಜ್ವರ.

Verse 49

नन्दीश्वर उवाच । इत्याकर्ण्य वचः शंभो भैरवस्य परात्मनः । सुप्रसन्नतरो भूत्वा समवोचन्महेश्वरम्

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ಭೈರವನ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿ ಶಂಭು ಇನ್ನಷ್ಟು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ, ನಂತರ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 50

विष्णुरुवाच । एष एव वरः श्लाघ्यो यदहं देक्ताधिपम् । पश्यामि त्वान्देवदेव मनोवाणी पथातिगम्

ವಿಷ್ಣುನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ದೇವದೇವಾ! ಇದೇ ವರ ಶ್ಲಾಘ್ಯ: ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ನೀನು ದೃಶ್ಯಸಕಲದ ಅಧಿಪತಿ, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ವಾಣಿಯ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಇರುವವನು.

Verse 51

अदभ्रेयं सुधादृष्टिरनया मे महोत्सवः । अयत्त्ननिधिलाभोयं वीक्षणं हर ते सताम्

ಈ ಸುಧಾಮಯ ದೃಷ್ಟಿ ಅಕ್ಷಯ; ಇದರಿಂದ ನನಗೆ ಮಹೋತ್ಸವ ಉಂಟಾಗಿದೆ. ಹೇ ಹರಾ! ಇದು ಯತ್ನವಿಲ್ಲದೆ ದೊರೆತ ನಿಧಿ—ನಿನ್ನ ದರ್ಶನ ಸತ್ಪುರುಷರಿಗೆ ಸೇರಿದೆ.

Verse 52

अवियोगोऽस्तु मे देव त्वदंघ्रियुगलेन वै । एष एव वरः शंभो नान्यं कश्चिद् वृणे वरम्

ಹೇ ದೇವಾ! ನಿಮ್ಮ ಪಾದಯುಗಲದಿಂದ ನನಗೆ ಎಂದಿಗೂ ವಿಯೋಗವಾಗದಿರಲಿ. ಹೇ ಶಂಭೋ! ಇದೇ ವರ; ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ನಾನು ವರವಾಗಿ ಬೇಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 53

श्रीभैरवी उवाच । एवम्भवतु ते तात यत्त्वयोक्तं महामते । सर्वेषामपि देवानां वरदस्त्वं भविष्यसि

ಶ್ರೀ ಭೈರವೀ ಹೇಳಿದರು—ತಥಾಸ್ತು, ತಾತಾ! ಹೇ ಮಹಾಮತೇ, ನೀನು ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ ಆಗಲಿ. ನೀನು ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ವರದಾತನಾಗುವೆ.

Verse 54

नन्दीश्वर उवाच । अनुगृह्येति दैत्यारि केंद्राद्रिभुवनेचरम् । भेजे विमुक्तनगरीं नाम्ना वाराणसीं पुरीम्

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—“ಅನುಗ್ರಹಿಸಿ” ದೈತ್ಯಾರಿ (ಭಗವಾನ್) ಕೇಂದ್ರಾದ್ರಿಯ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದು, ‘ವಿಮುಕ್ತನಗರಿ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ವಾರಾಣಸೀ ಪುರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

Verse 56

कपालं ब्राह्मणः सद्यो भैरवस्य करांबुजात् । पपात भुवि तत्तीर्थमभूत्कापालमोचनम्

ತಕ್ಷಣವೇ ಭೈರವನ ಪದ್ಮಹಸ್ತದಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಕಪಾಲಪಾತ್ರ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದಿತು; ಆ ಸ್ಥಳವೇ ‘ಕಪಾಲಮೋಚನ’ ಎಂಬ ಪವಿತ್ರ ತೀರ್ಥವಾಗಿ, ಕಪಾಲದೋಷ ವಿಮೋಚನೆಯ ಸ್ಥಾನವಾಯಿತು.

Verse 57

कपालं ब्रह्मणो रुद्रस्सर्वेषामेव पश्यताम् । हस्तात्पतन्तमालोक्य ननर्त परया मुदा

ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ ರುದ್ರನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಕಪಾಲವು ತನ್ನ ಹಸ್ತದಿಂದ ಜಾರಿ ಬೀಳುವುದನ್ನು ಕಂಡನು; ಅದು ಬೀಳುವುದನ್ನು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣ ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ನೃತ್ಯಮಾಡಿದನು.

Verse 58

विधेः कपालं नामुंचत्करमत्यन्तदुस्सहम् । परस्य भ्रमतः क्वापि तत्काश्यां क्षणतोऽपतत्

ವಿಧಾತನ (ಬ್ರಹ್ಮನ) ಕಪಾಲವು ಶಿವನ ಕೈಯನ್ನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ—ಅತ್ಯಂತ ದುಸ್ಸಹ ಭಾರವಾಗಿತ್ತು. ಪರಮೇಶ್ವರನು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅದು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದುಹೋಯಿತು.

Verse 59

शूलिनो ब्रह्मणो हत्या नापैति स्म च या क्वचित् । सा काश्यां क्षणतो नष्टा तस्मात्सेव्या हि काशिका

ಶೂಲಿನ (ಭಗವಾನ್ ಶಿವ)ನಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ಪಾಪವು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಹೋಗದೆ ಇದ್ದರೂ, ಅದು ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ನಾಶವಾಯಿತು. ಆದ್ದರಿಂದ ಕಾಶಿಕಾ ಸೇವನೀಯ.

Verse 60

कपालमोचनं काश्यां यः स्मरेत्तीर्थमुत्तमम् । इहान्यत्रापि यत्पापं क्षिप्रं तस्य प्रणश्यति

ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ‘ಕಪಾಲಮೋಚನ’ ಎಂಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ತೀರ್ಥವನ್ನು ಯಾರು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವನು ಇಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಬೇರೆಡೆ ಮಾಡಿದ ಯಾವ ಪಾಪವೂ ಶೀಘ್ರ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 61

आगत्य तीर्थप्रवरे स्नानं कृत्वा विधानतः । तर्पयित्वा पितॄन्देवान्मुच्यते ब्रह्महत्यया

ಶ್ರೇಷ್ಠ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಬಂದು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಪಿತೃಗಳಿಗೂ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ತರ್ಪಣ ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 62

कपालमोचनं तीर्थं पुरस्कृत्वा तु भैरवः । तत्रैव तस्थौ भक्तानां भक्षयन्नघसन्ततिम्

ಕಪಾಲಮೋಚನವೆಂಬ ತೀರ್ಥವನ್ನು ಮುಂಚೆ ಇಟ್ಟು ಭೈರವನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತನು; ತನ್ನ ಭಕ್ತರ ಪಾಪಗಳ ಅಖಂಡ ಸರಣಿಯನ್ನು যেন ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 63

कृष्णाष्टम्यान्तु मार्गस्य मासस्य परमेश्वरः । आविर्बभूव सल्लीलो भैरवात्मा सताम्प्रियः

ಮಾರ್ಗಶೀರ್ಷ ಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷ ಅಷ್ಟಮಿಯಲ್ಲಿ ಪರಮೇಶ್ವರನು ಅವಿರ್ಭವಿಸಿದನು—ಸಲ್ಲೀಲ, ಭೈರವಾತ್ಮಸ್ವರೂಪ—ಸತ್ಜನರಿಗೆ ಪ್ರಿಯನು।

Verse 64

मार्गशीर्षासिताष्टम्यां कालभैरवसन्निधौ । उपोष्य जागरं कुर्वन्महापापैः प्रमुच्यते

ಮಾರ್ಗಶೀರ್ಷ ಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ಅಷ್ಟಮಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಲಭೈರವನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸ ಮಾಡಿ ರಾತ್ರಿಜಾಗರಣೆ ಮಾಡುವವನು ಮಹಾಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 65

अन्यत्रापि नरो भक्त्या तद्व्रतं यः करिष्यति । स जागरं महापापैर्मुक्तो यास्यति सद्गतिम्

ಇನ್ನೆಡೆಗೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅದೇ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿ ಜಾಗರಣೆ ಮಾಡುವವನು ಮಹಾಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಸದ್ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 66

अनेकजन्मनियुतैर्यत्कृतं जन्तुभिस्त्वघम् । तत्सर्वं विलयं याति कालभैरवदर्शनात्

ಅನೇಕ ಜನ್ಮಗಳ ಸಾವಿರಗಳಲ್ಲಿ ಜೀವಿಗಳು ಮಾಡಿದ ಪಾಪವೆಲ್ಲವೂ ಕಾಲಭೈರವನ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಲಯವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 67

कालभैरवभक्तानां पातकानि करोति यः । स मूढो दुःखितो भूत्वा पुनर्दुर्गतिमाप्नुयात्

ಕಾಲಭೈರವನ ಭಕ್ತರ ವಿರುದ್ಧ ಪಾತಕಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡುವವನು ಮೂಢನಾಗಿ ದುಃಖಿತನಾಗಿ ಮತ್ತೆ ದುರ್ಗತಿಯನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ.

Verse 68

विश्वेश्वरेऽपि ये भक्ता नो भक्ताः कालभैरवे । ते लभन्ते महादुःखं काश्यां चैव विशेषतः

ವಿಶ್ವೇಶ್ವರನ ಭಕ್ತರಾಗಿದ್ದರೂ ಕಾಲಭೈರವನ ಭಕ್ತರಲ್ಲದವರು ಮಹಾದುಃಖವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ।

Verse 69

वाराणस्यामुषित्वा यो भैरवं न भजेन्नरः । तस्य पापानि वर्द्धन्ते शुक्लपक्षे यथा शशी

ವಾರಾಣಸಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸವಿದ್ದು ಕೂಡ ಭೈರವನನ್ನು ಪೂಜಿಸದ ಮನುಷ್ಯನ ಪಾಪಗಳು ಹೆಚ್ಚುತ್ತವೆ—ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರನು ಹೆಚ್ಚುವಂತೆ।

Verse 70

कालराजं न यः काश्यां प्रतिभूताष्टमीकुजम् । भजेत्तस्य क्षयं पुण्यं कृष्णपक्षे यथा शशी

ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಲರಾಜ (ಕಾಲಭೈರವ)ನನ್ನು ಪೂಜಿಸದವನು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅಷ್ಟಮಿ ತಿಥಿ ಮಂಗಳವಾರದೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿದಾಗ—ಅವನ ಪುಣ್ಯ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತದೆ, ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರನು ಕುಗ್ಗುವಂತೆ।

Verse 71

श्रुत्वाख्यानमिदम्पुण्यम्ब्रह्महत्यापनोदकम् । भैरवोत्पत्तिसंज्ञं च सर्वपापैः प्रमुच्यते

‘ಭೈರವೋತ್ಪತ್ತಿ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ, ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ಪಾಪವನ್ನೂ ನಿವಾರಿಸುವ ಈ ಪುಣ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಕೇಳಿದವನು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 72

बन्धनागारसंस्थोऽपि प्राप्तोऽपि विपदम्पराम् । प्रादुर्भावं भैरवस्य श्रुत्वा मुच्येत सङ्कटात्

ಯಾರಾದರೂ ಬಂಧನಾಗಾರದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿತನಾಗಿದ್ದರೂ, ಅಥವಾ ಪರಮ ವಿಪತ್ತಿಗೆ ಒಳಗಾದರೂ—ಭೈರವನ ಪ್ರಾದುರ್ಭಾವವನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಅವನು ಸಂಕಟದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 95

क्षेत्रे प्रविष्टमात्रेऽथ भैरवे भीषणाकृतौ । हाहेत्युक्त्वा ब्रह्महत्या पातालं चाविशत्तदा

ಆದರೆ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅದು ಭೀಕರಾಕೃತಿಯ ಭೈರವನನ್ನು ಎದುರಿಸಿತು. ‘ಹಾ! ಹಾ!’ ಎಂದು ಕೂಗಿ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ಪಾಪವು ಆಗ ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಮುಳುಗಿತು.