Kirātāvatāra, Durvāsā-upākhyāna, and the Logic of Divine Rescue (Kirātākhyam-avatāra; Pāṇḍava-prasaṅga)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । शृणु प्राज्ञ किराताख्यमवतारम्पिनाकिनः । मूकं च हतवान्प्रीतो योऽर्जुनाय वरन्ददौ

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಪ್ರಾಜ್ಞ, ಪಿನಾಕಧಾರಿ (ಶಿವ)ನ ‘ಕಿರಾತ’ ಎಂಬ ಅವತಾರವನ್ನು ಕೇಳು; ಅವರು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಮೂಕನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡಿದರು।

Verse 2

सुयोधनजितास्ते वै पाण्डवाः प्रवराश्च ते । द्रौपद्या च तया साध्व्या द्वैताख्यं वनमाययुः

ಸುಯೋಧನನಿಂದ ಜಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪಾಂಡವರು ಸಾಧ್ವೀ ದ್ರೌಪದಿಯೊಡನೆ ದ್ವೈತವೆಂಬ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದರು।

Verse 3

तत्रैव सूर्य्यदत्तां वै स्थालीं चाश्रित्य ते तदा । कालं च वाहयामासुस्सुखेन किल पाण्डवाः

ಅಲ್ಲಿಯೇ ಸೂರ್ಯನು ದತ್ತವಾದ ಸ್ಥಾಲಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಪಾಂಡವರು ಕಾಲವನ್ನು ಸುಖವಾಗಿ ಕಳೆಯಿದರು।

Verse 4

छलार्थं प्रेरितस्तेन दुर्वासा मुनिपुङ्गवः । सुयोधनेन विप्रेन्द्र पाण्डवान्तिकमादरात्

ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ! ಛಲಾರ್ಥವಾಗಿ ಸುಯೋಧನನಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾದ ಮುನಿಪುಂಗವ ದುರ್ವಾಸನು ಆದರದಿಂದ ಪಾಂಡವರ ಬಳಿಗೆ ಬಂದನು।

Verse 5

छात्रैः स्वैर्वायुतैस्सार्द्धं ययाचे तत्र तान्मुदा । भोज्यं चित्तेप्सितं वै स तेभ्यश्चैव समागतः

ಅವನು ತನ್ನ ಶಿಷ್ಯರು ಹಾಗೂ ಸೇವಕರೊಡನೆ ಅಲ್ಲಿ ಹರ್ಷದಿಂದ ಅವರನ್ನು ಯಾಚಿಸಿದನು; ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಭೋಜನವೂ ಅವರಿಂದಲೇ ದೊರಕಿತು।

Verse 6

स्वीकृत्य पाण्डवैस्तैस्तैः स्नानार्थं प्रेषितास्तदा । दुर्वासःप्रमुखाश्चैव मुनयश्च तपस्विनः

ಪಾಂಡವರು ಯೋಗ್ಯ ಸತ್ಕಾರಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು; ನಂತರ ದುರ್ವಾಸ ಮುನಿಯನ್ನು ಮುಂಚೂಣಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡ ತಪಸ್ವಿ ಮುನಿಗಳನ್ನು ಸ್ನಾನಾರ್ಥವಾಗಿ ಕಳುಹಿಸಿದರು.

Verse 7

अथ ते पाण्डवाः सर्वे अन्नाभावान्मुनीश्वर । दुःखिताश्च तदा प्राणांस्त्यक्तुं चित्ते समादधुः

ಆಗ, ಹೇ ಮುನೀಶ್ವರ, ಅನ್ನಾಭಾವದಿಂದ ದುಃಖಿತರಾದ ಆ ಪಾಂಡವರೆಲ್ಲರೂ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡುವ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು.

Verse 8

द्रौपद्या च स्मृतः कृष्ण आगतस्तत्क्षणादपि । शाकं च भक्षयित्वा तु तेषां तृप्तिं समादधत्

ದ್ರೌಪದಿ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ಆತನು ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಬಂದನು; ಆ ಶಾಕವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿ, ಅವರ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದನು.

Verse 9

दुर्वासाश्च तदा शिष्यांस्तृप्ताञ्ज्ञात्वा ययौ पुनः । पाण्डवाः कृच्छ्रनिर्मुक्ताः कृष्णस्य कृपया तदा

ಆಗ ದುರ್ವಾಸನು ತನ್ನ ಶಿಷ್ಯರು ತೃಪ್ತರಾದರೆಂದು ತಿಳಿದು ಮತ್ತೆ ಹೊರಟನು; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಪಾಂಡವರು ಆ ಭಾರೀ ಅಪಾಯದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದರು.

Verse 10

अथ ते पाण्डवाः कृष्णं पप्रच्छुः किम्भविष्यति । बलवाञ्छत्रुरुत्पन्नः किं कार्य्यन्तद्वद प्रभो

ಆಗ ಪಾಂಡವರು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು—“ಇನ್ನು ಏನು ಸಂಭವಿಸಲಿದೆ? ಬಲಿಷ್ಠ ಶತ್ರು ಉದ್ಭವಿಸಿದ್ದಾನೆ; ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ಪ್ರಭೋ, ಹೇಳು.”

Verse 11

नन्दीश्वर उवाच । इति पृष्ठस्तदा तैस्तु श्रीकृष्णः पाण्डवैर्मुने । स्मृत्वा शिवपदाम्भोजौ पाण्डवानिदमब्रवीत्

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಮುನಿಯೇ! ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪಾಂಡವರು ಹೀಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಶಿವನ ಪಾದಪದ್ಮಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಪಾಂಡವರಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 12

श्रीकृष्ण उवाच । श्रूयतां पाण्डवाः श्रेष्ठाः श्रुत्वा कर्तव्यमेव हि । मद्वृत्तान्तं विशेषेण शिवसेवासमन्वितम्

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪಾಂಡವರೇ, ಕೇಳಿರಿ; ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಅದನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಆಚರಣೆಗೆ ತರಬೇಕು. ನಾನು ನನ್ನ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಅದು ಶಿವಸೇವೆ-ಪೂಜೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತವಾಗಿದೆ।

Verse 13

द्वारकां च मया गत्वा शत्रूणां विजिगीषया । विचार्य्य चोपदेशांश्च उपमन्योर्महात्मनः

ನಾನು ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಬೇಕೆಂಬ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ; ಮಹಾತ್ಮ ಉಪಮನ್ಯುವಿನ ಪವಿತ್ರ ಉಪದೇಶಗಳನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಮುಂದುವರಿದೆನು।

Verse 14

मया ह्याराधितः शम्भुः प्रसन्नः परमेश्वरः । बटुके पर्वतश्रेष्ठे सप्तमासं सुसेवितः

ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶಂಭುವನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದೆನು; ಪರಮೇಶ್ವರನು ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು. ಪರ್ವತಶ್ರೇಷ್ಠ ಬಟುಕದಲ್ಲಿ ನಾನು ಏಳು ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ಸುಸೇವೆಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿದೆನು।

Verse 15

इष्टान्कामानदान्मह्यं विश्वेशश्च स्वयं स्थितः । तत्प्रभावान्मया सर्वसामर्थ्यं लब्धमुत्तमम्

ವಿಶ್ವೇಶನು ಸ್ವತಃ ಸನ್ನಿಧಾನದಲ್ಲಿದ್ದು ನನಗೆ ನನ್ನ ಇಷ್ಟಕಾಮಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದನು. ಅವನ ಕೃಪಾ-ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನಾನು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದೆನು।

Verse 16

इदानीं सेव्यते देवो भुक्तिमुक्ति फलप्रदः । यूयं सेवत तं शम्भुमपि सर्वसुखावहम्

ಈಗ ಭುಕ್ತಿ-ಮುಕ್ತಿಫಲಪ್ರದನಾದ ದೇವನನ್ನು ಸೇವಿಸಬೇಕು; ನೀವೂ ಸರ್ವಸুখಾವಹನಾದ ಶಂಭುವನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿರಿ।

Verse 17

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वान्तर्दधे कृष्ण आश्वास्याथ च पाण्डवान् । द्वारकामगमच्छीघ्रं स्मरच्छिवपदाम्बुजम्

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಕೃಷ್ಣನು ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು. ನಂತರ ಪಾಂಡವರನ್ನು ಆಶ್ವಾಸನೆ ನೀಡಿ, ಶಿವಪದಾಂಬುಜವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತ ವೇಗವಾಗಿ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಹೋದನು।

Verse 18

पाण्डवा अथ भिल्लं च प्रेषयामासुरोजसा । गुणानां च परीक्षार्थं तस्य दुर्योधनस्य च

ಆಮೇಲೆ ಪಾಂಡವರು ಬಲವಾದ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಭಿಲ್ಲನನ್ನು ದೂತನಾಗಿ ಕಳುಹಿಸಿದರು; ದುರ್ಯೋಧನನ ಗುಣಗಳೂ ಉದ್ದೇಶಗಳೂ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಲು।

Verse 19

सोपि सर्वं च तत्रत्यन्दुर्योधनगुणोदयम् । समीचीनं च तज्ज्ञात्वापुनः प्राप प्रभून्प्रति

ಅವನು ಕೂಡ ಅಲ್ಲಿ ದುರ್ಯೋಧನನ ಗುಣಗಳ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ಅದು ಯುಕ್ತವೆಂದು ತಿಳಿದು, ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಪ್ರಭುಗಳ ಬಳಿಗೆ ಮರಳಿದನು।

Verse 20

तदुक्तन्ते निशम्यैवं दुखम्प्रापुर्मुनीश्वर । परस्परं समूचुस्ते पाण्डवा अतिदुःखिताः

ಓ ಮುನೀಶ್ವರ! ಆ ವರ್ತಮಾನವನ್ನು ಅಂತ್ಯವರೆಗೆ ಕೇಳಿ ಪಾಂಡವರು ಶೋಕಾಕುಲರಾದರು; ಅತಿದುಃಖದಿಂದ ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡಿದರು।

Verse 21

किङ्कर्तव्यं क्व गन्तव्यमस्माभिरधुना युधि । समर्था अपि वै सर्वे सत्यपाशेन यन्त्रिताः

ಈಗ ಈ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನಾವು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು, ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು? ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಸಮರ್ಥರಾಗಿದ್ದರೂ ಸತ್ಯಪಾಶದಿಂದ ಬಂಧಿತರಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿತರಾಗಿದ್ದೇವೆ.

Verse 22

नन्दीश्वर उवाच । एतस्मिन्समये व्यासो भस्मभूषितमस्तकः । रुद्राक्षाभरणश्चायाज्जटाजूटविभूषितः

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಸನು ಬಂದನು; ಅವನ ತಲೆ ಭಸ್ಮದಿಂದ ವಿಭೂಷಿತವಾಗಿತ್ತು, ರುದ್ರಾಕ್ಷಾಭರಣಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು, ಮತ್ತು ಜಟಾಜೂಟದಿಂದ ಶೋಭಿಸಿದ್ದನು.

Verse 23

पञ्चाक्षरं जपन्मंत्रं शिवप्रेमसमाकुलः । तेजसां च स्वयंराशिस्साक्षाद्धर्म इवापरः

ಶಿವಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ ಅವನು ಪಂಚಾಕ್ಷರ ಮಂತ್ರವನ್ನು ನಿರಂತರ ಜಪಿಸಿದನು; ಅವನು ಸ್ವಯಂಪ್ರಕಾಶಿತ ತೇಜೋರಾಶಿಯಾಗಿ, ಮತ್ತೊಂದು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸాక్షಾತ್ ಧರ್ಮನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು।

Verse 24

तन्दृष्ट्वा ते तदा प्रीता उत्थाय पुरतः स्थिताः । दत्त्वासनं तदा तस्मै कुशाजिनसुशोभितम्

ಅವನನ್ನು ಕಂಡು ಅವರು ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು ಅವನ ಮುಂದೆ ನಿಂತು, ಕುಶಗಿಡ ಮತ್ತು ಜಿಂಕೆಯ ಚರ್ಮದಿಂದ ಶೋಭಿತವಾದ ಆಸನವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದರು।

Verse 25

तत्रोपविष्टं तं व्यासं पूजयन्ति स्म हर्षिताः । स्तुतिं च विविधां कृत्वा धन्याः स्म इति वादिनः

ಅಲ್ಲಿ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ವ್ಯಾಸರನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರು ಹರ್ಷದಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದರು. ವಿವಿಧ ರೀತಿಯ ಸ್ತುತಿಗಳನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿ, “ನಾವು ಧನ್ಯರು” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು।

Verse 26

तपश्चैव सुसन्तप्तं दानानि विविधानि च । तत्सर्वं सफलं जातं तृप्तास्ते दर्शनात्प्रभो

ಪ್ರಭೋ! ನಾವು ಅತ್ಯಂತ ತೀವ್ರವಾಗಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದೆವು ಮತ್ತು ನಾನಾವಿಧ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿದೆವು—ಅದೆಲ್ಲವೂ ಈಗ ಫಲವತ್ತಾಯಿತು. ನಿಮ್ಮ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ನಾವು ತೃಪ್ತರೂ ಕೃತಾರ್ಥರೂ ಆಗಿದ್ದೇವೆ.

Verse 27

दुःखं च दूरतो जातन्दर्शनात्ते पितामह । दुष्टैश्चैव महादुःखं दत्तं नः क्रूरकर्मभिः

ಪಿತಾಮಹಾ! ನಿಮ್ಮ ದರ್ಶನದಿಂದ ನಮ್ಮ ದುಃಖ ದೂರವಾಯಿತು; ಆದರೂ ದುಷ್ಟರು ತಮ್ಮ ಕ್ರೂರಕರ್ಮಗಳಿಂದ ನಮಗೆ ಮಹಾದುಃಖವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.

Verse 28

श्रीमतान्दर्शने जाते दुःखं चैव गमिष्यति । कदाचिन्न गतं तत्र निश्चयोयं विचारितः

ಶ್ರೀಮಂತನಾದ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನ ದರ್ಶನ ದೊರೆತಾಗ ದುಃಖವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅದು ಎಂದಿಗೂ ತಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ—ವಿಚಾರಿಸಿ ಬಂದ ನಿರ್ಣಯ ಇದು.

Verse 29

महतामाश्रमे प्राप्ते समर्थे सर्वकर्मणि । यदि दुःखं न गच्छेतु दैवमेवात्र कारणम्

ಮಹಾತ್ಮರ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ತಲುಪಿ—ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಕರ್ಮಗಳಿಗೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬೆಂಬಲವಿದ್ದರೂ—ದುಃಖ ಹೋಗದಿದ್ದರೆ, ಇಲ್ಲಿ ಕಾರಣ ದೈವವೇ, ಅಂದರೆ ಪೂರ್ವಕರ್ಮದ ಪರಿಪಾಕ.

Verse 30

निश्चयेनैव गच्छेतु दारिद्यं दुःखकारणम् । महतां च स्वभावोयं कल्पवृक्षसमो मतः

ದುಃಖಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ದಾರಿದ್ರ್ಯವು ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ. ಮಹಾತ್ಮರ ಸ್ವಭಾವವೇ ಇದು—ಅವರು ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷಸಮಾನರೆಂದು ಮತವಾಗಿದೆ.

Verse 31

तद्गुणानेव गणयेन्महतो वस्तुमात्रतः । आश्रयस्य वशादेव पुंसो वै जायते प्रभो

ಹೇ ಪ್ರಭೋ! ಮಹತ್ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಸೀಮಿತ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಎಷ್ಟು ಗ್ರಹಿಸಬಹುದೋ ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅದರ ಗುಣಗಳನ್ನು ಗಣಿಸಬೇಕು. ಜೀವಿಯ ‘ಇರುವುದು’ ಮತ್ತು ‘ಆಗುವುದು’ ಎಂಬ ಅನುಭವವು ಕೇವಲ ಆಶ್ರಯವಾದ ಪರಮಶರಣ ಶಿವನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 32

लघुत्वं च महत्त्वं च नात्र कार्य्या विचारणा । उत्तमानां स्वभावोयं यद्दीनप्रतिपालनम्

ಚಿಕ್ಕವನಾಗಲಿ ದೊಡ್ಡವನಾಗಲಿ—ಇಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಣೆ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಶ್ರೇಷ್ಠರ ಸ್ವಭಾವವೇ ಇದು: ದೀನರು ಮತ್ತು ಪೀಡಿತರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ ಪೋಷಿಸುವುದು.

Verse 33

रंकस्य लक्षणं लोके ह्यतिश्रेयस्करं मतम् । पुरोऽस्य परयत्नो वै सुजनानां च सेवनम्

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ವಿನಯಿಯ ಲಕ್ಷಣವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಯಸ್ಕರವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ—ಅವನಲ್ಲಿ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಇರುವವು: ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕ ಪ್ರಯತ್ನ ಮತ್ತು ಸಜ್ಜನರ ಸೇವಾ-ಸಂಗತಿ.

Verse 34

अतः परं च भाग्यं वै दोषश्चैव न दीयताम् । एतस्मात्कारणात्स्वामिंस्त्वयि दृष्टो शुभन्तदा

ಆದ್ದರಿಂದ ಇನ್ನುಮುಂದೆ ‘ಭಾಗ್ಯ’ವನ್ನಾಗಲಿ ‘ದೋಷ’ವನ್ನಾಗಲಿ ಯಾರ ಮೇಲೂ ಆರೋಪಿಸಬಾರದು. ಹೇ ಸ್ವಾಮಿ! ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಆಗ ಶುಭವು ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ನೆಲಸಿರುವಂತೆ ಕಂಡಿತು.

Verse 35

त्वदागमनमात्रेण सन्तुष्टानि मनांसि नः । दिशोपदेशं येनाशु दुःखं नष्टम्भवेच्च नः

ನಿನ್ನ ಕೇವಲ ಆಗಮನದಿಂದಲೇ ನಮ್ಮ ಮನಗಳು ತೃಪ್ತಗೊಂಡಿವೆ. ದಯಮಾಡಿ ನಮಗೆ ದಿಕ್ಕು-ಉಪದೇಶವನ್ನು ನೀಡು; ಅದರಿಂದ ನಮ್ಮ ದುಃಖವು ಶೀಘ್ರ ನಾಶವಾಗಲಿ.

Verse 36

नन्दीश्वर उवाच । इत्येतद्वचनं श्रुत्वा पाण्डवानां महामुनिः । प्रसन्नमानसो भूत्वा व्यासश्चैवाब्रवीदिदम्

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಪಾಂಡವರ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಮಹಾಮುನಿ ವ್ಯಾಸರ ಮನಸ್ಸು ಪ್ರಸನ್ನವಾಗಿ ಶಾಂತವಾಯಿತು; ನಂತರ ವ್ಯಾಸರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು।

Verse 37

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां किरातावतारवर्णनप्रसंगेऽर्जुनाय व्यासोपदेशवर्णनं नाम सप्तत्रिंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ತೃತೀಯ ಶತರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ, ಕಿರಾತಾವತಾರ ವರ್ಣನೆಯ ಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿ, “ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ವ್ಯಾಸೋಪದೇಶ ವರ್ಣನೆ” ಎಂಬ ಮுப்பತ್ತೇಳನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।

Verse 38

सुजनानां स्वभावोयं प्राणान्तेऽपि सुशोभनः । धर्मं त्यजन्ति नैवात्र सत्यं सफलभाजनम्

ಸುಜನರ ಸ್ವಭಾವವೇ ಇದು—ಪ್ರಾಣಾಂತದಲ್ಲಿಯೂ ಅದು ಸುಂದರವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರು ಇಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಬಿಡರು; ಸತ್ಯವೇ ಫಲಪ್ರದ ಪಾತ್ರವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 39

अस्माकं चैव यूयं च ते चापि समताङ्गताः । तथापि पक्षपातो वै धर्मिष्ठानां मतो बुधैः

ನಾವು, ನೀವು, ಅವರೂ—ಎಲ್ಲರೂ ಸಮಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೂ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಧರ್ಮನಿಷ್ಠರು ಪಕ್ಷಪಾತ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ—ಧರ್ಮಪಕ್ಷದಲ್ಲೇ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ.

Verse 40

धृतराष्ट्रेन दुष्टेन प्रथमं च ह्यचक्षुषा । धर्मस्त्यक्तः स्वयं लोभाद्युष्माकं राज्यमाहृतम्

ಮೊದಲು ಆ ದುಷ್ಟ—ಕುರುಡ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು—ಲೋಭದಿಂದ ಸ್ವಯಂ ಧರ್ಮವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ನಿಮ್ಮ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡನು।

Verse 41

तस्य यूयं च ते चापि पुत्रा एव न संशयः । पितर्य्युपरते बाला अनुकंप्या महात्मनः

ನೀವು ಕೂಡ ಅವರು ಕೂಡ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಅವನ ಪುತ್ರರೇ. ತಂದೆ ಅಗಲಿದ ಬಳಿಕ, ನೀವು ಮಕ್ಕಳು ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಕರುಣೆಗೆ ಪಾತ್ರರು।

Verse 42

पश्चात्पुत्रश्च तेनैव वारितो न कदाचन । अनर्थो नैव जायेत यच्चैवं च कृतन्तदा

ನಂತರ ಅವನಿಂದಲೇ ನಿಯಂತ್ರಿತನಾದ ಪುತ್ರನೂ ಮತ್ತೆ ಎಂದಿಗೂ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯನು. ಆ ವೇಳೆ ವಿಷಯವು ಸಮ್ಯಕ್ ನಿರ್ಣಯಗೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ಅನರ್ಥವು ಹುಟ್ಟದು।

Verse 43

अतः परं च यज्जातं तज्जातं नान्यथाभवेत् । अयन्दुष्टो भवन्तश्च धर्मिष्ठाः सत्यवादिनः

ಇನ್ನುಮುಂದೆ ಯಾವುದು ಹೇಗೆ ಹುಟ್ಟಿದೆಯೋ ಅದು ಹಾಗೆಯೇ ಇರುತ್ತದೆ; ನಿಯತ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ವಿಚಲಿತವಾಗದು. ನೀವು ದುಷ್ಟರಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿ ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಸತ್ಯವಾದಿಗಳಾಗಿರುತ್ತೀರಿ।

Verse 44

तस्मादन्ते च तस्यैवाशुभं हि भविता धुवम् । यच्चैव वापितं बीजं तत्प्ररोहो भवेदिह

ಆದ್ದರಿಂದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಗೇ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅಶುಭ ಫಲವು ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಯಾವ ಬೀಜವನ್ನು ಬಿತ್ತಿದೆಯೋ ಅದರ ಮೊಳೆ ಇಲ್ಲೀಯೇ ಖಚಿತವಾಗಿ ಮೂಡುತ್ತದೆ।

Verse 45

तस्माद्दुःखं न कर्तव्यं भवद्भिः सर्वथा ध्रुवम् । भविष्यति शुभं वो हि नात्र कार्य्या विचारणा

ಆದ್ದರಿಂದ ನೀವು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ದುಃಖಿಸಬೇಡಿ—ಇದು ನಿಶ್ಚಿತ. ನಿಮಗೆ ಶುಭವೇ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ; ಇಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಚಾರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ।

Verse 46

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा पाण्डवाः सर्वे तेन व्यासेन प्रीणिताः । युधिष्ठिरमुखास्ते च पुनरेवाब्रुवन्वचः

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿದ ಬಳಿಕ, ಆ ವ್ಯಾಸ ಮುನಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಂಡವರು ಸಂತೋಷಗೊಂಡರು; ಯುಧಿಷ್ಠಿರನ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಅವರು ಮತ್ತೆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 47

पाण्डवा ऊचुः । सत्यमुक्तन्त्वया नाथ दुष्टैर्दुःखं निरंतरम् । दुष्टात्मभिर्वने चापि दीयते हि मुहुर्मुहुः

ಪಾಂಡವರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ನಾಥ, ನೀವು ಹೇಳಿದುದು ಸತ್ಯವೇ. ದುಷ್ಟರಿಂದ ದುಃಖ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ದುಷ್ಟಸ್ವಭಾವಿಗಳು ಮರುಮರು ನೋವು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 48

तन्नाशयाशुभम्मेद्य किंचिद्देयं शुभं विभो । कृष्णेन कथितं पूर्वमाराध्यश्शङ्करस्सदा

ಆ ಅಶುಭವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು, ಹೇ ವಿಭೋ, ಏನಾದರೂ ಶುದ್ಧವೂ ಶುಭವೂ ಆದ ದಾನವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು. ಇದನ್ನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ—ಆದುದರಿಂದ ಶಂಕರನನ್ನು ಸದಾ ಆರಾಧಿಸಬೇಕು.

Verse 49

प्रमादश्च कृतोऽस्माभिस्तद्वचश्शिथिलीकृतम् । स देवमार्गस्तु पुनरिदानीमुपदिश्यताम्

ನಾವು ಪ್ರಮಾದ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ; ನಿಮ್ಮ ವಚನವನ್ನು ಸಡಿಲವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ದಯಮಾಡಿ ಆ ದೇವಮಾರ್ಗವನ್ನು ಈಗ ಮತ್ತೆ ಉಪದೇಶಿಸಿ.

Verse 50

नन्दीश्वर उवाच । इत्येतद्वचनं श्रुत्वा व्यासो हर्षसमन्वितः । उवाच पाण्डवान्प्रीत्या स्मृत्वा शिवपदांबुजम्

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ವ್ಯಾಸರು ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ಶ್ರೀಶಿವನ ಪಾದಪದ್ಮಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪಾಂಡವರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು.

Verse 51

व्यास उवाच । श्रूयतां वचनं मेद्य पांडवा धर्मबुद्धयः । सत्यमुक्तं तु कृष्णेन मया संसेव्यते शिवः

ವ್ಯಾಸರು ಹೇಳಿದರು—ಧರ್ಮಬುದ್ಧಿಯ ಪಾಂಡವರೇ, ಇಂದು ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿರಿ. ಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದುದು ನಿಜವೇ; ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಸ್ವತಃ ಸದಾ ಶಿವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ ಸೇವಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 52

भवद्भिः सेव्यतां प्रीत्या सुखं स्यादतुलं सदा । सर्वदुःखं भवत्येव शिवाऽसेवात एव हि

ಆದ್ದರಿಂದ ನೀವು ಪ್ರೀತಿಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಿವನನ್ನು ಸೇವಿಸಿ ಆರಾಧಿಸಿರಿ; ಆಗ ಸದಾ ಅತೂಲ ಸುಖವು ಉಂಟಾಗುವುದು. ನಿಜವಾಗಿ, ಶಿವಸೇವೆಯನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವುದರಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲ ದುಃಖವೂ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ.

Verse 53

नंदीश्वर उवाच । अथ पंचसु तेष्वेव विचार्य्य शिवपूजने । अर्जुनं योग्यमुच्चार्य व्यासो मुनिवरस्तथा

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ ಆ ಐವರಲ್ಲಿ ಶಿವಪೂಜೆಯ ಕುರಿತು ವಿಚಾರಿಸಿ, ಮುನಿವರ ವ್ಯಾಸರು ಅರ್ಜುನನೇ ಯೋಗ್ಯನೆಂದು ಘೋಷಿಸಿದರು.

Verse 54

तपःस्थानं विचार्य्यैवं ततस्स मुनिसत्तमः । पाण्डवान्धर्मसन्निष्ठान्पुनरेवाब्रवीदिदम्

ಈ ರೀತಿ ತಪಸ್ಸಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಸ್ಥಳವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದ ಬಳಿಕ, ಮುನಿಸತ್ತಮರು ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾದ ಪಾಂಡವರಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 55

व्यास उवाच । श्रूयताम्पाण्डवास्सर्वे कथयामि हितं सदा । शिवं सर्वं परं दृष्ट्वा परं ब्रह्म सताङ्गतिम्

ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಪಾಂಡವರೇ, ನೀವೆಲ್ಲರೂ ಕೇಳಿರಿ; ನಾನು ಸದಾ ಹಿತಕರವಾದ ಮಾತನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಶಿವನನ್ನು ಸರ್ವಸ್ವರೂಪನಾಗಿ, ಪರಮನೆಂದು ದರ್ಶಿಸಿ ತಿಳಿಯಿರಿ—ಅವನೇ ಪರಬ್ರಹ್ಮ, ಸತ್ಪುರುಷರ ಪರಮಾಶ್ರಯ ಮತ್ತು ಗತಿ.

Verse 56

ब्रह्मादित्रिपरार्द्धान्तं यत्किंचिद्दृश्यते जगत् । तत्सर्वं शिवरूपं च पूज्यन्ध्येयं च तत्पुनः

ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ತ್ರಿಪರಾರ್ಧಾಂತವರೆಗೆ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣುವುದೆಲ್ಲವೂ—ಅದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಿವಸ್ವರೂಪವೇ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅದೇ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಶಿವನೆಂದು ಪೂಜಿಸಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

Verse 57

सर्वेषां चैव सेष्योसौ शङ्करस्सर्वदुःखहा । शिवः स्वल्पेन कालेन संप्रसीदति भक्तितः

ಶಂಕರನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪರಮಾಶ್ರಯ, ಸರ್ವದುಃಖಹರನು. ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನು ಸ್ವಲ್ಪಕಾಲದಲ್ಲೇ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 58

सुप्रसन्नो महेशो हि भक्तेभ्यः सकलप्रदः । भुक्तिं मुक्तिमिहामुत्र यच्छतीति सुनिश्चितम्

ಮಹೇಶನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನನಾದಾಗ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಸಕಲವನ್ನೂ ನೀಡುವನು. ಇಹದಲ್ಲೂ ಅಮುತ್ರದಲ್ಲೂ ಭೋಗ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷ—ಎರಡನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದು ನಿಶ್ಚಿತ.

Verse 59

तस्मात्सेव्यस्सदा शभ्भुर्भुक्तिमुक्तिफलेप्सुभिः । पुरुषश्शङ्करः साक्षाद्दुष्टहन्ता सतांगतिः

ಆದ್ದರಿಂದ ಭೋಗ-ಮೋಕ್ಷ ಫಲಗಳನ್ನು ಬಯಸುವವರು ಸದಾ ಶಂಭುವನ್ನು ಸೇವಿಸಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ಶಂಕರನು ಸాక్షಾತ್ ಪರಮಪುರುಷ—ದುಷ್ಟಹಂತ, ಸತ್ಪುರುಷರ ನಿಶ್ಚಿತ ಆಶ್ರಯ ಮತ್ತು ಗತಿ.

Verse 60

परन्तु प्रथमं शक्रविद्यां दृढमना जपेत् । क्षत्रियस्य पराख्यस्य चेदमेव समाहितम्

ಆದರೆ ಮೊದಲು ದೃಢ ಹಾಗೂ ಏಕಾಗ್ರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಶಕ್ರ-ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಜಪಿಸಬೇಕು. ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕ್ಷತ್ರಿಯ (ರಾಜಯೋಧ)ನಿಗೆ ಇದೇ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರ ನಿಯಮವೆಂದು ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 61

अतोर्जुनश्च प्रथमं शक्रविद्यां जपेद्दृढः । करिष्यति परीक्षाम्प्राक् संतुष्टस्तद्भविष्यति

ಆದ್ದರಿಂದ ಅರ್ಜುನನೂ ಮೊದಲು ದೃಢ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಶಕ್ರ-ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಜಪಿಸಬೇಕು. ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಮುನ್ನವೇ ಅವನು ಸಂತೃಪ್ತನಾಗಿ ಸ್ಥಿರನಾಗುವನು—ಹಾಗೆಯೇ ಆಗುವುದು.

Verse 62

सुप्रसन्नश्च विघ्नानि संहरिष्यति सर्वदा । पुनश्चैवं शिवस्यैव वरं मन्त्रं प्रदास्यति

ಅತೀ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಅವನು ಸದಾ ಎಲ್ಲ ವಿಘ್ನಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವನು. ನಂತರ ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಪರಮೇಶ್ವರ ಶಿವನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವರಮಂತ್ರವನ್ನು ಪ್ರದಾನ ಮಾಡುವನು.

Verse 63

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वार्जुनमाहूयोपेन्द्रविद्यामुपादिशत् । स्नात्वा च प्राङ्मुखो भूत्वा जग्राहार्जुन उग्रधीः

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಅವರು ಅರ್ಜುನನನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ ಉಪೇಂದ್ರ-ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಿದರು. ನಂತರ ಉಗ್ರಸಂಕಲ್ಪದ ಅರ್ಜುನನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಪೂರ್ವಮುಖನಾಗಿ ಆ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು.

Verse 64

पार्थिवस्य विधानं च तस्मै मुनिवरो ददौ । प्रत्युवाच च तं व्यासो धनंजयमुदारधीः

ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮುನಿವರನು ಅವನಿಗೆ ಪಾರ್ಥಿವ-ಶಿವಪೂಜೆಯ ವಿಧಿಯನ್ನು ಬೋಧಿಸಿದನು. ನಂತರ ಉದಾರಬುದ್ಧಿಯ ವ್ಯಾಸನು ಧನಂಜಯ (ಅರ್ಜುನ)ನಿಗೆ ಪ್ರತಿಯುತ್ತರ ನೀಡಿದನು.

Verse 65

व्यास उवाच । इतो गच्छाधुना पार्थ इन्द्रकीले सुशोभने । जाह्नव्याश्च समीपे वै स्थित्वा सम्यक् तपः कुरु

ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಪಾರ್ಥಾ! ಈಗ ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟು, ಸುಶೋಭಿತ ಇಂದ್ರಕೀಲ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋಗು. ಅಲ್ಲಿ ಜಾಹ್ನವಿ (ಗಂಗೆ) ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಂಯಮದಿಂದ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡು.

Verse 66

अदृश्या चैव विद्या स्यात्सदा ते हितकारिणी । इत्याशिषन्ददौ तस्मै ततः प्रोवाच तान्मुनिः

“ನಿನಗೆ ಅದೃಶ್ಯವಾಗುವ ವಿದ್ಯೆ ದೊರಕಲಿ; ಆ ಜ್ಞಾನವು ಸದಾ ನಿನ್ನ ಹಿತವನ್ನು ಸಾಧಿಸಲಿ.” ಎಂದು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿ, ಆ ಮುನಿಯು ನಂತರ ಅವನಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 67

धर्म्ममास्थाय सर्वं वै तिष्ठन्तु नृपसत्तमाः । सिद्धिः स्यात्सर्वथा श्रेष्ठा नात्र कार्या विचारणा

ಎಲ್ಲ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಜರು ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿರಲಿ. ಆಗ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಪರಮೋನ್ನತ ಸಿದ್ಧಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ.

Verse 68

नन्दीश्वर उवाच । इति दत्त्वाशिषन्तेभ्यः पाण्डवेभ्यो मुनीश्वरः । स्मृत्वा शिवपदाम्भोजं व्यासश्चान्तर्दधे क्षणात्

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿ ಆಶೀರ್ವಾದ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪಾಂಡವರಿಗೆ ಆಶೀರ್ವಾದ ನೀಡಿ, ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ವ್ಯಾಸನು ಶಿವಪದಕಮಲಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು।