नारीसन्देहभञ्जक-शम्भ्ववतारकथा (The Account of Śambhu’s Incarnation that Dispels Doubts Concerning Women)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । अथ वक्ष्ये मुनिश्रेष्ठ शम्भोः शृण्ववतारकम् । स्वभक्तदयया विप्र नारीसन्देहभंजकम्

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ಈಗ ಶಂಭುವಿನ ಒಂದು ಅವತಾರವನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತೇನೆ; ಕೇಳು. ಹೇ ವಿಪ್ರ, ಸ್ವಭಕ್ತರ ಮೇಲಿನ ದಯೆಯಿಂದ ಅವತರಿಸಿ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಸಂಶಯಗಳನ್ನು ಭಂಜಿಸುವವನು।

Verse 2

आसीत्सत्यरथो नाम्ना विदर्भविषये नृपः । धर्म्मात्मा सत्यशीलश्च महाशैवजनप्रियः

ವಿದರ್ಭ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಸತ್ಯರಥನೆಂಬ ರಾಜನು ಇದ್ದನು. ಅವನು ಧರ್ಮಾತ್ಮ, ಸತ್ಯಶೀಲ, ಮಹಾಶೈವ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಪ್ರಿಯನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 3

तस्य राज्ञस्सुधर्मेण महीं पालयतो मुने । महान्कालो व्यतीयाय सुखेन शिवधर्म्मतः

ಓ ಮುನಿಯೇ! ಆ ರಾಜನು ಸುದರ್ಮದಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಶಿವಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ಅವನ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಸುಖವಾಗಿ ಕಳೆಯಿತು.

Verse 4

कदाचित्तस्य राज्ञस्तु शाल्वैश्च पुररोधिभिः । महान्रणो बभूवाथ बहुसैन्यैर्बलोद्धतैः

ಒಮ್ಮೆ ಆ ರಾಜನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಗರವನ್ನು ಮುತ್ತಿಗೆ ಹಾಕಿದ್ದ, ಅನೇಕ ಸೇನೆಗಳಿಂದ ಬೆಂಬಲಿತ ಹಾಗೂ ಬಲಗರ್ವಿತ ಶಾಲ್ವರೊಂದಿಗೆ ಮಹಾ ಯುದ್ಧವು ಉದ್ಭವಿಸಿತು।

Verse 5

स विदर्भनृपः कृत्वा सार्धं तैर्दारुणं रणम् । प्रनष्टोरुबलः शाल्वैर्निहतो दैवयोगतः

ವಿದರ್ಭನೃಪನು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಭೀಕರ ಯುದ್ಧವನ್ನು ನಡೆಸಿದನು; ಆದರೆ ಅವನ ಮಹಾಸೇನೆ ನಾಶವಾದಾಗ, ದೈವಯೋಗದಿಂದ ಶಾಲ್ವರಿಂದ ಹತನಾದನು।

Verse 6

तस्मिन्नृपे हते युद्धे शाल्वैस्तु भयविह्वलाः । सैनिका हतशेषाश्च मन्त्रिभिस्सह दुद्रुवुः

ಆ ರಾಜನು ಶಾಲ್ವರಿಂದ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಹತನಾದಾಗ, ಭಯದಿಂದ ಕಂಗಾಲಾದ ಉಳಿದ ಸೈನಿಕರು ಮಂತ್ರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಓಡಿ ಹೋದರು।

Verse 7

अथ तस्य महाराज्ञी रात्रौ स्वपुरतो मुने । संरुद्धा रिपुभिर्यत्नादन्तर्वत्नी बहिर्ययौ

ಆಮೇಲೆ, ಓ ಮುನೇ, ಆ ರಾಜನ ಮಹಾರಾಣಿ ಗರ್ಭಿಣಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಶತ್ರುಗಳು ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಂಧಿಸಿದ್ದರು; ಆದರೂ ರಾತ್ರಿ ಅವಳು ತನ್ನ ನಗರವನ್ನು ದಾಟಿ ಹೊರಗೆ ಹೋದಳು.

Verse 8

निर्गता शोकसंतप्ता सा राजमहिषी शनैः । प्राचीं दिशं ययौ दूरं स्मरन्तीशपदाम्बुजम्

ಶೋಕದ ದಾಹದಿಂದ ಸಂತಪ್ತಳಾದ ಆ ರಾಜಮಹಿಷಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೊರಟಳು. ಈಶ (ಶಿವ)ನ ಪಾದಪದ್ಮಗಳನ್ನು ನಿರಂತರ ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ ಅವಳು ಪೂರ್ವದಿಕ್ಕಿಗೆ ದೂರ ಹೋದಳು.

Verse 9

अथ प्रभाते सा राज्ञी ददर्श विमलं सरः । अतीता दूरमध्वानं दयया शङ्करस्य हि

ಆಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾತದಲ್ಲಿ ಆ ರಾಣಿ ನಿರ್ಮಲವಾದ ಸರೋವರವನ್ನು ಕಂಡಳು. ಶಂಕರನ ಕರುಣಾಪ್ರಸಾದದಿಂದ ದೂರದ ಮಾರ್ಗ ದಾಟಿ ಅವಳು ಅಲ್ಲಿ ತಲುಪಿದಳು.

Verse 10

तत्रागत्य प्रिया राज्ञस्संतप्ता सुकुमारिणी । निवासार्थं सरस्तीरे छायावृक्षमुपाश्रयत्

ಅಲ್ಲಿ ಬಂದ ರಾಜನ ಪ್ರಿಯೆ, ಸೌಕುಮಾರಿಣಿಯಾದರೂ ಶೋಕದಿಂದ ಸಂತಪ್ತಳಾಗಿ, ವಾಸಾರ್ಥವಾಗಿ ಸರೋವರತೀರದ ನೆರಳಿನ ಮರದ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಳು.

Verse 11

तत्र दैववशाद्राज्ञी मुहूर्त्ते सद्गुणान्विते । असूत तनयं दिव्यं सर्वलक्षणलक्षितम्

ಅಲ್ಲಿ ದೈವವಶಾತ್, ಸದ್ಗುಣಸಂಪನ್ನವಾದ ಶುಭ ಮುಹೂರ್ತದಲ್ಲಿ, ರಾಣಿ ಸರ್ವಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಲಕ್ಷಿತನಾದ ದಿವ್ಯ ಪುತ್ರನನ್ನು ಪ್ರಸವಿಸಿದಳು.

Verse 12

अथ तज्जननी दैवात्तृषिताति नृपाङ्गना । सरोवतीर्णा पानार्थं ग्रस्ता ग्राहेण पाथसि

ನಂತರ ದೈವಯೋಗದಿಂದ ಆ ರಾಜನ ಮಹಾರಾಣಿ—ಅವನ ತಾಯಿ—ಅತಿಯಾದ ದಾಹದಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟಳು. ಕುಡಿಯಲು ಸರೋವರಕ್ಕೆ ಇಳಿದಾಗ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮೊಸಳೆ ಅವಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿತು.

Verse 13

स सुतो जातमात्रस्तु क्षुत्पिपासार्द्दितो भृशम् । रुरोद च सरस्तीरे विनष्ट पितृमातृकः

ಆ ಮಗನು ಹುಟ್ಟಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ಹಸಿವು-ದಾಹಗಳಿಂದ ಬಹಳ ಕಂಗೆಟ್ಟನು. ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಸರೋವರದ ತೀರದಲ್ಲಿ ಜೋರಾಗಿ ಅತ್ತನು.

Verse 14

तस्मिन्वने क्रन्दमाने जातमात्रे सुते मुने । कृपान्वितो महेशोऽभूदन्तर्यामी स रक्षक

ಓ ಮುನಿಯೇ, ಆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನವಜಾತ ಮಗನು ಅಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕರುಣಾಮಯ ಮಹೇಶ್ವರನು ಅಂತರ್ಯಾಮಿಯಾಗಿ ಒಳಗೇ ನೆಲೆಸಿ ಅವನ ರಕ್ಷಕನಾದನು.

Verse 15

प्रेरिता मनसा काचिदीशेन त्रासहारिणा । अकस्मादागता तत्र भ्रमन्ती भैक्ष्यजीविनी

ಭಯಹರನಾದ ಈಶ್ವರನು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿ, ಭಿಕ್ಷೆಯಿಂದ ಜೀವಿಸುವ, ಅಲೆದಾಡುವ ಒಬ್ಬ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಅಕಸ್ಮಾತ್ತಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಬರಮಾಡಿದನು।

Verse 16

सा त्वेकहायनं बालं वहन्ती विधवा निजम् । अनाथमेकं क्रंदन्तं शिशुन्तत्र ददर्श ह

ಆ ವಿಧವೆ ತನ್ನ ಒಂದು ವರ್ಷದ ಮಗುವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದಳು; ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಅನಾಥ, ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲದ ಶಿಶು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಅಳುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡಳು।

Verse 17

सा दृष्ट्वा तत्र तम्बालं वने निर्मनुजे मुने । विस्मिताति द्विजस्त्री सा चिचिन्तं हृदये बहु

ಓ ಮುನೇ, ಮಾನವರಹಿತವಾದ ಆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ತಂಬಾಲ (ವಾಸಸ್ಥಾನ/ರಚನೆ)ವನ್ನು ನೋಡಿ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸ್ತ್ರೀ ಅತ್ಯಂತ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಬಹಳವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಿದಳು.

Verse 18

अहो सुमहदाश्चर्य्यमिदं दृष्टम्मयाधुना । असंभाव्यमकथ्यं च सर्वथा मनसा गिरा

ಅಹೋ! ಈಗಷ್ಟೇ ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಮಹದಾಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ಕಂಡೆ. ಇದು ಅಸಂಭವವೂ ಅಕಥ್ಯವೂ—ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ವಾಣಿ ಎರಡಕ್ಕೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅತೀತ.

Verse 19

अच्छिन्ननाभिनालोयं रसायां केवलं शिशुः । शेते मातृविहीनश्च क्रन्दंस्तेजस्विनां वरः

ನಾಭಿನಾಳ ಕತ್ತರಿಸದೆ ಆ ಶಿಶು ಜಲರಸದಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದನು. ತಾಯಿಲ್ಲದೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದರೂ, ತೇಜಸ್ವಿಗಳಲ್ಲಿ ಅವನೇ ಶ್ರೇಷ್ಠನು.

Verse 20

अस्य पित्रादयः केऽपि न सन्तीह सहायिनः । कारणं किं बभूवाथ ह्यहो दैवबलं महत्

ಇಲ್ಲಿ ಅವನ ತಂದೆ ಮೊದಲಾದ ಬಂಧುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಸಹಾಯಕರಾಗಿ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ಕಾರಣವೇನು? ಅಹೋ, ದೈವಬಲ ಎಷ್ಟು ಮಹತ್ತಾದುದು!

Verse 21

न जाने कस्य पुत्रोऽयमस्य ज्ञातात्र कोपि न । यतः पृच्छाम्यस्य जन्य जाता च करुणा मयि

ಇವನು ಯಾರ ಮಗನೆಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು; ಇಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಗುರುತಿಸುವವರೂ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನ ಜನ್ಮವಿಷಯವನ್ನು ನಾನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ; ನನ್ನೊಳಗೆ ಅವನಿಗಾಗಿ ಕರುಣೆ ಉದಯಿಸಿದೆ.

Verse 22

इच्छाम्येनं पोषितुं हि बालमौरसपुत्रवत् । संप्रष्टुं नोत्सहेऽज्ञात्वा कुलजन्मादि चास्य वै

ಈ ಬಾಲಕನನ್ನು ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಔರಸ ಪುತ್ರನಂತೆ ಪೋಷಿಸಿ ಬೆಳೆಸಲು ನಾನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ಅವನ ಕುಲ, ಜನ್ಮ ಮೊದಲಾದವು ತಿಳಿಯದೆ ನಾನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲು ಧೈರ್ಯಪಡುತ್ತಿಲ್ಲ.

Verse 23

नन्दीश्वर उवाच । इति संचिन्त्यमानायां तस्यां विप्रवरस्त्रियाम् । कृपां चकार महतीं शंकरो भक्तवत्सल

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸ್ತ್ರೀ ಹೀಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಭಕ್ತವತ್ಸಲನಾದ ಶಂಕರನು ಅವಳ ಮೇಲೆ ಮಹಾಕೃಪೆ ತೋರಿದನು.

Verse 24

दध्रे भिक्षुस्वरूपं हि महालीलो महेश्वरः । सर्वथा भक्तसुखदो निरुपाधिः स्वयं सदा

ಮಹಾಲೀಲಾಮಯ ಮಹೇಶ್ವರನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಭಿಕ್ಷುಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು. ಅವನು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಸುಖದಾತ; ಸದಾ ಸ್ವಯಂಭೂ, ನಿರುಪಾಧಿ.

Verse 25

तत्राजगाम सहसा स भिक्षुः परमेश्वरः । यत्रास्ति संदेहवती द्विजस्त्री ज्ञातुमिच्छती

ಸಂದೇಹದಿಂದಿರುವ ಆ ದ್ವಿಜಸ್ತ್ರೀ ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ, ಪರಮೇಶ್ವರನು ಭಿಕ್ಷುಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಹಸಾ ಬಂದನು.

Verse 26

भिक्षुवर्य्यस्वरूपोऽसावविज्ञातगतिः प्रभुः । तामाह विप्रवनितां विहस्य करुणानिधिः

ಸಾಮಾನ್ಯ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಅತೀತವಾದ ಗತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಆ ಪ್ರಭು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭಿಕ್ಷುವಿನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು. ಕರುಣಾಸಾಗರನು ನಗುತ್ತಾ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪತ್ನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು।

Verse 27

भिक्षुवर्य्य उवाच । सन्देहं कुरु नो चित्ते विप्रभामिनि मा खिद । रक्षैनम्बालकं प्रीत्या सुपवित्रं स्वपुत्रकम्

ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭಿಕ್ಷು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೀ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಂಶಯ ಮಾಡಬೇಡ, ದುಃಖಿಸಬೇಡ. ಈ ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರ ಬಾಲಕನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ನಿನ್ನ ಸ್ವಪುತ್ರನಂತೆ ರಕ್ಷಿಸು।

Verse 28

अनेन शिशुना श्रेयः प्राप्स्यसे न चिरात्परम् । पुष्णीहि सर्वथा ह्येनं महातेजस्विनं शिशुम्

ಈ ಶಿಶುವಿನ ಮೂಲಕ ನೀನು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಪರಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ಶಿಶುವನ್ನು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಪೋಷಿಸಿ ರಕ್ಷಿಸು।

Verse 29

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्तवन्तं तं भिक्षुस्वरूपं करुणानिधिम् । सा विप्रवनिता शम्भुं प्रीत्या पप्रच्छ सादरम्

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಕರುಣಾನಿಧಿ ಶಂಭು ಭಿಕ್ಷುಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು. ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸ್ತ್ರೀ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿ ಗೌರವದಿಂದ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಳು।

Verse 30

विप्रवनितोवाच । त्वदाज्ञयैनं बालं हि रक्षिष्यामि स्वपुत्रवत् । पौक्ष्यामि नात्र सन्देहो मद्भाग्यात्त्वमिहागतः

ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸ್ತ್ರೀ ಹೇಳಿದರು—ನಿಮ್ಮ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ನಾನು ಈ ಬಾಲಕನನ್ನು ನನ್ನ ಸ್ವಪುತ್ರನಂತೆ ರಕ್ಷಿಸುವೆನು. ನಾನು ಅವನನ್ನು ಪೋಷಿಸಿ ಬೆಳೆಸುವೆನು; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಭಾಗ್ಯದಿಂದ ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೀರಿ।

Verse 31

तथापि ज्ञातुमिच्छामि विशेषेण तु तत्त्वतः । कोयं कस्य सुतश्चायं कस्त्वमत्र समागतः

ಆದರೂ ನಾನು ತತ್ತ್ವತಃ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತಿಳಿಯಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ—ಇವನು ಯಾರು, ಇವನು ಯಾರ ಪುತ್ರ, ಮತ್ತು ನೀನು ಯಾರು ಇಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಿರುವೆ?

Verse 32

मुहुर्मम समायाति ज्ञानं भिक्षुवर प्रभो । त्वं शिवः करुणासिन्धुस्त्वद्भक्तोयं शिशुः पुरा

ಹೇ ಭಿಕ್ಷುಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪ್ರಭೋ, ಮರುಮರು ನನ್ನೊಳಗೆ ಸತ್ಯಜ್ಞಾನ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ. ನೀವು ಕರುಣಾಸಿಂಧುವಾದ ಶಿವ; ಈ ಶಿಶು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಭಕ್ತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 33

केनचित्कर्मदोषेण सम्प्राप्तोयं दशामिमाम् । तद्भुक्त्वा परमं श्रेयः प्राप्स्यते त्वदनुग्रहात्

ಯಾವುದೋ ಕರ್ಮದೋಷದಿಂದ ಇವನು ಈ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಆ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ (ಕ್ಷೀಣಗೊಳಿಸಿ) ನಿಮ್ಮ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಪರಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ಪಡೆಯುವನು.

Verse 34

त्वन्माययैव साहं वै मार्गभ्रष्टा विमोहिता । आगता प्रेषिता त्वत्तो ह्यस्य रक्षणहेतुतः

ನಿಮ್ಮ ಮಾಯೆಯಿಂದಲೇ ನಾನೂ ಮೋಹಿತಳಾಗಿ ಮಾರ್ಗಭ್ರಷ್ಟಳಾದೆ. ಆದರೂ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ—ನಿಮ್ಮಿಂದಲೇ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟವಳಾಗಿ—ಇವನ ರಕ್ಷಣಾರ್ಥವಾಗಿ.

Verse 35

नन्दीश्वर उवाच । इति तद्दर्शनप्राप्तविज्ञानां विप्रकामिनीम् । ज्ञातुकामां विशेषेण प्रोचे भिक्षुतनुश्शिवः

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿ, ಅವರ ದರ್ಶನದಿಂದ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸ್ತ್ರೀಯು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಬಯಸಿದಾಗ, ಭಿಕ್ಷು ರೂಪ ಧರಿಸಿದ ಶಿವನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು.

Verse 36

भिक्षुवर्य्य उवाच । शृणु प्रीत्या विप्रपत्नि बालस्यास्य पुरेहितम् । सर्वमन्यस्य सुप्रीत्या वक्ष्यते तत्त्वतोऽनघे

ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭಿಕ್ಷು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಿಪ್ರಪತ್ನಿ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಈ ಬಾಲಕನ ಪೂರ್ವವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಕೇಳು. ಹೇ ಅನಘೆ, ಸದುದ್ದೇಶದಿಂದ ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತತ್ತ್ವತಃ ಸತ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳುವೆನು।

Verse 37

सुतो विदर्भराजस्य शिवभक्तस्य धीमतः । अयं सत्यरथस्यैव स्वधर्मनिरतस्य हि

ಇವನು ವಿದರ್ಭರಾಜ ಸತ್ಯರಥನ ಪುತ್ರನು—ಧೀಮಂತನು, ಶಿವಭಕ್ತನು, ತನ್ನ ಸ್ವಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ನಿರತನಾಗಿರುವವನು।

Verse 38

शृणु सत्यरथो राजा हतः शाल्वे रणे परैः । तत्पत्नी निशि सुव्यग्रा निर्ययौ स्वगृहाद्द्रुतम्

ಕೇಳು—ಶಾಲ್ವದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ರಾಜ ಸತ್ಯರಥನು ಶತ್ರುಗಳಿಂದ ಹತನಾದನು. ಆಗ ಅವನ ಪತ್ನಿ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ವ್ಯಾಕುಲಳಾಗಿ ತನ್ನ ಮನೆಯಿಂದ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹೊರಟಳು।

Verse 39

असूत तनयं चैनं समायाता प्रगेऽत्र हि । सरोवतीर्णा तृषया ग्रस्ता ग्राहेण दैवतः

ಅವಳು ಒಬ್ಬ ಮಗನನ್ನು ಹೆತ್ತು ಮತ್ತೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಳು. ದಾಹದಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾಗಿ ಸರೋವರಕ್ಕೆ ಇಳಿದಾಗ, ದೈವಯೋಗದಿಂದ ಮೊಸಳೆ ಅವಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿತು.

Verse 40

नन्दीश्वर उवाच । इति तस्य समुत्पत्तिं तत्पितुः संगरे मृतिम् । तन्मातृमरणं ग्राहात्सर्वं तस्य न्यवेदयत्

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿ ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿಸಿದೆ: ಅವನ ಜನನ, ಅವನ ತಂದೆಯು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಮರಣ ಹೊಂದಿದ್ದು, ಮತ್ತು ಮೊಸಳೆಯ ಹಿಡಿತದಿಂದ ಅವನ ತಾಯಿ ಮರಣ ಹೊಂದಿದ್ದು.

Verse 41

अथ सा ब्रह्माणी सा हि विस्मिताति मुनीश्वर । पुनः पप्रच्छ तं भिक्षुं ज्ञानिनं सिद्धरूपकम्

ಆಗ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಿ, ಹೇ ಮುನೀಶ್ವರ, ಅತೀವ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡು, ಆ ಭಿಕ್ಷುವನ್ನು—ತತ್ತ್ವಜ್ಞ, ಸಿದ್ಧರೂಪ—ಮತ್ತೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಳು।

Verse 42

ब्राह्मण्युवाच । स राजोऽस्य पिता भिक्षो वरभोगान्तरेव हि । कस्माच्छाल्वैस्स्वरिपुभिस्स्वल्पेहैश्च विघातितः

ಬ್ರಾಹ್ಮಣಿ ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ಭಿಕ್ಷು, ಇವನ ತಂದೆ ರಾಜನಾಗಿದ್ದು ಪಡೆದ ವರಗಳ ಭೋಗದಲ್ಲೇ ಇದ್ದನು. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಶಾಲ್ವರು—ಸ್ವಶತ್ರುಗಳು, ಸ್ವಲ್ಪಪ್ರಯತ್ನಿಗಳು—ಅವನನ್ನು ಏಕೆ ಹತಮಾಡಿದರು?

Verse 43

कस्मादस्य शिशोर्माता ग्राहेणाशु सुभक्षिता । यस्मादनाथोयं जातो विबन्धुश्चैव जन्मतः

ಮತ್ತೆ ಏಕೆ ಈ ಶಿಶುವಿನ ತಾಯಿಯನ್ನು ಮೊಸಳೆ ತಕ್ಷಣವೇ ನುಂಗಿತು? ಇದರಿಂದ ಈ ಮಗು ಜನ್ಮದಿಂದಲೇ ಅನಾಥನಾಗಿ, ಬಂಧುಹೀನನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ।

Verse 44

कस्मात्सुतो ममापीह सुदरिद्रो हि भिक्षुकः । भवेत्कथं सुखं भिक्षो पुत्रयोरनयोर्वद

ನನ್ನ ಮಗನು ಇಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟು ದರಿದ್ರ ಭಿಕ್ಷುಕನಾಗಿ ಏಕೆ ಆಗಿದ್ದಾನೆ? ಹೇ ಭಿಕ್ಷುವೇ, ಹೇಳು—ಈ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರಿಗೆ ಸುಖ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?

Verse 45

नन्दीश्वर उवाच । इति तस्या वचः श्रुत्वा स भिक्षुः परमेश्वरः । विप्रपत्न्याः प्रसन्नात्मा प्रोवाच विहसंश्च ताम्

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆ ಭಿಕ್ಷು—ಸ್ವತಃ ಪರಮೇಶ್ವರನೇ—ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪತ್ನಿಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ, ನಗುತ್ತಾ ಅವಳಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 46

भिक्षुवर्य्य उवाच । विप्रपत्नि विशेषेण सर्वप्रश्नान्वदामि ते । शृणु त्वं सावधानेन चरित्रमिदमुत्तमम्

ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭಿಕ್ಷು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಿಪ್ರಪತ್ನಿ, ನಿನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ನಾನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಈ ಉತ್ತಮನಾದ ಪವಿತ್ರ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 47

अमुष्य बालस्य पिता स विदर्भमहीपतिः । पूर्वजन्मनि पाण्ड्योऽसौ बभूव नृपसत्तमः

ಆ ಬಾಲಕನ ತಂದೆ ವಿದರ್ಭದ ಅಧಿಪತಿ ರಾಜನಾಗಿದ್ದನು. ಪೂರ್ವಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಅವನೇ ಪಾಂಡ್ಯ ದೇಶದ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಜನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 48

स शैवनृपतिर्धर्मात्पालयन्निखिला महीम् । स्वप्रजां रंजयामास सर्वोपद्रवनाशनः

ಆ ಶೈವ ರಾಜನು ಧರ್ಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಎಲ್ಲ ಉಪದ್ರವಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನಾಗಿ ತನ್ನ ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿ ಸಮೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸಿದನು.

Verse 49

कदाचित्स हि सर्वेशं प्रदोषे पर्यपूजयत् । त्रयोदश्यां निराहारो दिवानक्तव्रती शिवम्

ಒಮ್ಮೆ ಪ್ರದೋಷಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವನು ಸರ್ವೇಶ್ವರನಾದ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನನ್ನು ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದನು. ತ್ರಯೋದಶಿಯಂದು ಅವನು ನಿರಾಹಾರಿಯಾಗಿ, ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ವ್ರತವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ, ನಿಯಮಬದ್ಧ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಿವನನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಅರ್ಚಿಸಿದನು.

Verse 50

तस्य पूजयतः शम्भुं प्रदोषे गिरिशं रते । महाञ्छब्दो बभूवाथ विकटस्सर्वथा पुरे

ಅವನು ಪ್ರದೋಷಕಾಲದಲ್ಲಿ ರತಿಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಗಿರೀಶ ಶಂಭುವನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ನಗರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಅಚಾನಕ ಮಹಾ ಭಯಂಕರ ಕೋಲಾಹಲ ಉಂಟಾಯಿತು।

Verse 51

तमाकर्ण्य रवं सोऽथ राजा त्यक्तशिवार्चनः । रिप्वागमनशंकातो निर्ययौ भवनाद्बहिः

ಆ ಗದ್ದಲದ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾಜನು ತಕ್ಷಣ ಶಿವಾರ್ಚನೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟನು; ಶತ್ರುವಿನ ಆಗಮನದ ಶಂಕೆಯಿಂದ ಅರಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಧಾವಿಸಿದನು.

Verse 52

एतस्मिन्नेव काले तु तस्यामात्यो महाबली । गृहीतशस्त्रसामन्तो राजान्तिकमुपाययौ

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನ ಮಹಾಬಲಿಷ್ಠ ಮಂತ್ರಿ, ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದ ಸಾಮಂತರೊಂದಿಗೆ, ರಾಜನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಬಂದನು.

Verse 53

तन्दृष्ट्वा शत्रुसामन्तं महाक्रोधेन विह्वलः । अविचार्य वृषन्तस्य शिरश्छेदमकारयत्

ಆ ಶತ್ರು ಸಾಮಂತಾಧಿಪತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನು ಮಹಾಕ್ರೋಧದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾದನು. ವಿಚಾರವಿಲ್ಲದೆ ವೃಷಂತನ ಶಿರಶ್ಛೇದವನ್ನು ಮಾಡಿಸಿದನು.

Verse 54

असमाप्ये शपूजान्तामशुचिर्नष्टधीर्नृपः । रात्रौ चकार सुप्रीत्या भोजनन्नष्टमंगलः

ಶಿವಪೂಜೆ ಇನ್ನೂ ಮುಗಿಯದಿದ್ದರೂ, ಅಶುಚಿಯಾಗಿಯೂ ಭ್ರಮಿತಬುದ್ಧಿಯೂ ಆದ ರಾಜನು ರಾತ್ರಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಭೋಜನ ಮಾಡಿದನು; ಹೀಗಾಗಿ ಅವನ ಮಂಗಳ ನಾಶವಾಯಿತು.

Verse 56

तत्पुत्रो यः पूर्वभवे सोऽस्मिञ्जन्मनि तत्सुतः । अहमेव हतैश्वर्य्यः शिवपूजा व्यतिक्रमात्

ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಅವನ ಮಗನಾಗಿದ್ದವನೇ ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿಯೂ ಅವನ ಮಗನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಶಿವಪೂಜೆಯನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿದ ಕಾರಣ ನಾನು ಸ್ವತಃ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡೆನು.

Verse 57

अस्य माता पूर्वभवे सपत्नीं छद्मनाहरत् । भक्षिता तेन पापेन ग्राहेणाऽस्मिन्भवे हि सा

ಇವನ ತಾಯಿ ಪೂರ್ವಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಮೋಸದಿಂದ ತನ್ನ ಸಹಪತ್ನಿಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದ್ದಳು. ಆ ಪಾಪಫಲದಿಂದಲೇ ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಮೊಸಳೆಯಿಂದ ಭಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಳು.

Verse 59

एष ते तनयः पूर्वजन्मनि ब्राह्मणोत्तमः । प्रतिग्रहैर्वयो निन्ये न यज्ञाद्यैस्सुकर्मभिः

ಇವನು ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನು ಪೂರ್ವಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋತ್ತಮನಾಗಿದ್ದ. ಆದರೆ ಯಜ್ಞಾದಿ ಸತ್ಕರ್ಮಗಳಿಂದಲ್ಲ; ಕೇವಲ ಪ್ರತಿಗ್ರಹ (ದಾನಸ್ವೀಕಾರ)ದಿಂದಲೇ ಜೀವನವನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ.

Verse 60

अतो दारिद्र्यमापन्नः पुत्रस्ते द्विजभामिनि । तद्दोषपरिहारार्थं शरणं शंकरं व्रज

ಆದಕಾರಣ, ಹೇ ದ್ವಿಜಕುಲಭಾಮಿನಿ, ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನು ದಾರಿದ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಆ ದೋಷವೂ ಅದರ ಫಲವೂ ನಿವಾರಣೆಯಾಗಲೆಂದು ಶಂಕರನ ಶರಣು ಸೇರು।

Verse 61

एताभ्यां खलु बालाभ्यां शिवपूजाविधीयताम् । उपवीतानन्तरं हि शिवः श्रेयः करिष्यति

ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಈ ಇಬ್ಬರು ಬಾಲಕರಿಗೆ ಶಿವಪೂಜೆಯನ್ನು ವಿಧಿಸಬೇಕು. ಉಪವೀತಧಾರಣೆಯ ನಂತರ ಶಿವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪರಮಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವನು।

Verse 62

नन्दीश्वर उवाच । इति तामुपदिश्याथ भिक्षुवर्ण्यतनुः शिवः । स्वरूपं दर्शयामास परमं भक्तवत्सलः

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಇಂತೆ ಅವಳಿಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಿ, ಭಿಕ್ಷುರೂಪಧಾರಿ ಶಿವನು, ಭಕ್ತವತ್ಸಲನಾಗಿ, ತನ್ನ ಪರಮ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದನು.

Verse 63

अथ सा विप्रवनिता ज्ञात्वा तं शंकरम्प्रभुम् । सुप्रणम्य हि तुष्टाव प्रेम्णा गद्गदया गिरा

ಆಮೇಲೆ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸ್ತ್ರೀ ಅವನನ್ನು ಶಂಕರ ಪರಮಪ್ರಭು ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಗದ್ಗದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ತುತಿಸಿದಳು.

Verse 64

ततस्स भगवाञ्च्छम्भुर्धृतभिक्षुतनुर्द्रुतम् । पश्यन्त्या विप्रपन्त्यास्तु तत्रैवान्तरधीयत

ಆಮೇಲೆ ಭಗವಾನ್ ಶಂಭು ಭಿಕ್ಷುಕನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಿಯು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಅಂತರ್ಧಾನರಾದರು।

Verse 65

अथ तस्मिन् गते भिक्षौ विश्रब्धा ब्राह्मणी च सा । तमर्भकं समादाय सस्वपुत्रा गृहं ययौ

ಆ ಭಿಕ್ಷು ಹೊರಟ ಬಳಿಕ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಿ ನಿಶ್ಚಿಂತೆಗೊಂಡಳು; ಆ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ಮಗನೊಡನೆ ಮನೆಗೆ ಹೋದಳು।

Verse 66

एकचक्राह्वये रम्ये ग्राम्ये कृत निकेतना । स्वपुत्रं राजपुत्रं च वरान्नैश्च व्यवर्द्धयत्

ಏಕಚಕ್ರವೆಂಬ ಸುಂದರ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಮನೆಮಾಡಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ಮಗನನ್ನೂ ರಾಜಪುತ್ರನನ್ನೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅನ್ನಪಾನಗಳಿಂದ ಪೋಷಿಸಿ ಬೆಳೆಸಿದಳು।

Verse 67

ब्राह्मणै कृतसंस्कारौ कृतोपनयनौ च तौ । ववृधाते स्वगेहे च शिवपूजनतत्परौ

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿಕೊಂಡು, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಉಪನಯನವನ್ನು ಪಡೆದ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಬೆಳೆದರು—ನಿತ್ಯವೂ ಶಿವಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರಾಗಿ।

Verse 68

तौ शाण्डिल्यमुनेस्तात निदेशान्नियम स्थितौ । प्रदोषे चक्रतुः शम्भोः पूजां कृत्वा व्रतं शुभम्

ಪ್ರಿಯನೇ, ಶಾಂಡಿಲ್ಯ ಮುನಿಯ ಆದೇಶದಂತೆ ನಿಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿ, ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಪ್ರದೋಷಕಾಲದಲ್ಲಿ ಶಂಭುವನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು; ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ ಶುಭ ವ್ರತವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು।

Verse 69

कदाचिद्द्विजपुत्रेण विनाऽसौ राजनन्दनः । नद्यां स्नातुं गतः प्राप निधानकलशं वरम्

ಒಮ್ಮೆ ಆ ರಾಜಕುಮಾರನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪುತ್ರನಿಲ್ಲದೆ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ಗುಪ್ತಧನದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕಲಶವನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 70

एवं पूजयतोः शम्भुं राजद्विजकुमारयोः । सुखेनैव व्यतीयाय तयोर्मासचतुष्टयम्

ಹೀಗೆ ರಾಜಕುಮಾರನೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಯುವಕನೂ ಶಂಭುವನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತಿರಲು, ಅವರ ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳು ಸುಖವಾಗಿ ಕಳೆಯಿತು।

Verse 71

एवमर्चयतोः शम्भुं भूयोपि परया मुदा । सम्वत्सरो व्यतीयाय तस्मिन्नेव तयोर्गृहे

ಹೀಗೆ ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಶಂಭುವನ್ನು ಅರ್ಚಿಸುತ್ತಿರಲು, ಅದೇ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಂಪೂರ್ಣ ವರ್ಷ ಕಳೆಯಿತು।

Verse 72

सम्वत्सरे व्यतिक्रान्ते स राजतनयो मुने । गत्वा वनान्ते विप्रेण शिवस्यानुग्रहाद्विभोः

ಓ ಮುನೇ, ಒಂದು ವರ್ಷ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಆ ರಾಜಕುಮಾರನು ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಪ್ರಭು ಶಿವನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೊಂದಿಗೆ ಅರಣ್ಯದ ಒಳಭಾಗಕ್ಕೆ ಹೋದನು।

Verse 73

अकस्मादागतां तत्र दत्तां तज्जनकेन ह । विवाह्य गन्धर्वसुतां चक्रे राज्यमकण्टकम्

ಅಲ್ಲಿ ಅಕಸ್ಮಾತ್ತಾಗಿ ಬಂದ ಗಂಧರ್ವಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಅವಳ ತಂದೆ ಅವನಿಗೆ ನೀಡಿದನು. ಗಂಧರ್ವಸುತೆಯನ್ನು ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅವನು ತನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನಿಷ್ಕಂಟಕ—ನಿರ್ವಿಘ್ನ—ಮಾಡಿದನು।

Verse 74

या विप्रवनिता पूर्वंतमपुष्णात्स्वपुत्रवत् । सैव माताभवत्तस्य स भ्राता द्विजनन्दनः

ಹಿಂದೆ ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ಮಗನಂತೆ ಪೋಷಿಸಿದ್ದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಸ್ತ್ರೀಯೇ ಅವನ ತಾಯಿಯಾದಳು; ಮತ್ತು ಅವಳಿಗೆ ಜನಿಸಿದ ಆ ದ್ವಿಜನಂದನನು ಅವನ ಸಹೋದರನಾದನು, ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠ।

Verse 76

भिक्षुवर्य्यावतारस्ते वर्णितश्च मयाधुना । शिवस्य धर्मगुप्ताह्व नृपबालसुखप्रदः

ಈಗ ನಾನು ನಿನಗೆ ಶಿವನ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭಿಕ್ಷು-ಅವತಾರವನ್ನು ವರ್ಣಿಸಿದೆನು—ಧರ್ಮಗುಪ್ತ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ, ರಾಜಬಾಲಕನಿಗೆ ಸುಖವನ್ನು ನೀಡುವವನು।

Verse 77

एतदाख्यानमनघं पवित्रं पावनं महत् । धर्मार्थकाममोक्षाणां साधनं सर्वकामदम्

ಈ ನಿರ್ದೋಷವಾದ ಆಖ್ಯಾನವು ಪವಿತ್ರವೂ, ಮಹಾಪಾವನವೂ, ಮಹತ್ತರವೂ ಆಗಿದೆ. ಇದು ಧರ್ಮ-ಅರ್ಥ-ಕಾಮ-ಮೋಕ್ಷಗಳ ಸಾಧನವಾಗಿದ್ದು, ಎಲ್ಲ ಯೋಗ್ಯ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 78

य एतच्छ्रृणुयान्नित्यं श्रावयेद्वा समाहितः । स भुक्त्वेहाखिलान्कामान्सोन्ते शिवपुरम्व्रजेत्

ಯಾರು ನಿತ್ಯ ಈ ಆಖ್ಯಾನವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೋ, ಅಥವಾ ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ಇತರರಿಗೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಾನೋ—ಅವನು ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಕಾಮ್ಯಫಲಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಶಿವಪುರವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 95

विदर्भे सोभवद्राजा जन्मनीह शिवव्रती । शिवार्चनान्तरायेण परैर्भोगांन्तरे हतः

ವಿದರ್ಭದೇಶದಲ್ಲಿ ಅವನು ರಾಜನಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸಿದನು, ಶಿವವ್ರತದಲ್ಲಿ ಅಚಲನು. ಆದರೆ ಇತರರು ಶಿವಾರ್ಚನೆಗೆ ವಿಘ್ನ ಮಾಡಿದ ಕಾರಣ, ಭೋಗಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಅವನು ಹತನಾದನು.