अवधूतेश्वरलीला (Avadhūteśvara-līlā) — Śiva Tests Indra’s Pride on the Way to Kailāsa

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । शृणु त्वं ब्रह्मपुत्राद्यावतारं परमेशितुः । अवधूतेश्वराह्वं वै शक्रगर्वापहारकम्

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರನೇ! ಪರಮೇಶ್ವರನ ಆ ಅವತಾರದ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳು; ಅದು ‘ಅವಧೂತೇಶ್ವರ’ವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ, ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನ ಗರ್ವವನ್ನು ಹರಣ ಮಾಡುವದು.

Verse 2

शक्रः पुरा हि सगुरुः सर्वदेवसमन्वितः । दर्शनं कर्तुमीशस्य कैलासमगमन्मुने

ಓ ಮುನಿಯೇ, ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಶಕ್ರನು (ಇಂದ್ರನು) ಗುರುಸಹಿತವಾಗಿ ಹಾಗೂ ಸಕಲ ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ, ಈಶನಾದ (ಶಿವನ) ಶುಭ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಕೈಲಾಸಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 3

अथ गुर्विन्द्रयोर्ज्ञात्वागमनं शंकरस्तयोः । परीक्षितुं च तद्भावं स्वदर्शनरतात्मनोः

ಆಗ ಗುರು ಮತ್ತು ಇಂದ್ರರು ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು ಶಂಕರನು ಅವರ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟನು. ತನ್ನ ದರ್ಶನಾನಂದದಲ್ಲಿ ಲೀನರಾದ ಆ ಇಬ್ಬರ ಅಂತರಭಾವವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಬೇಕೆಂದು ಇಚ್ಛಿಸಿ॥

Verse 4

अवधूतस्वरूपोऽभून्नानालीलाकरः प्रभुः । दिगंबरो महाभीमो ज्वलदग्निसमप्रभः

ಪ್ರಭು ಅವಧೂತಸ್ವರೂಪನಾದನು—ಆದರೂ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿ ನಾನಾವಿಧ ಲೀಲೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿದನು. ದಿಗಂಬರ, ಮಹಾಭೀಕರ, ಜ್ವಲಂತ ಅಗ್ನಿಯ ಸಮಾನ ಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು॥

Verse 5

सोऽवधूतस्वरूपो हि मार्गमारुद्ध्य सद्गतिः । लंबमानपटः शंभुरतिष्ठच्छोभिताकृतिः

ಅವಧೂತಸ್ವರೂಪನಾಗಿ ಶಂಭು ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತಡೆದನು; ಅವನೇ ನಿಜವಾದ ಸದ್ಗತಿ. ಸಡಿಲವಾಗಿ ತೂಗುವ ವಸ್ತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಶಿವನು ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತನು—ಅವನ ಆಕೃತಿಯೇ ಕాంతಿಮಯವಾಗಿ ಶೋಭಿಸಿತು॥

Verse 6

अथ तौ गुरुशक्रौ च गच्छन्तौ शिव सन्निधिम् । अद्राष्टांपुरुषं भीमं मार्गमध्येऽद्भुताकृतिम्

ಆಗ ಗುರು ಮತ್ತು ಶಕ್ರರು ಶಿವಸನ್ನಿಧಿಯ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರಲು, ಮಾರ್ಗಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅದ್ಭುತಾಕೃತಿಯ ಭೀಕರ ಪುರುಷನನ್ನು ಕಂಡರು॥

Verse 7

अथ शक्रो मुनेऽपृच्छत्स्वाधिकारेण दुर्मदः । पुरुषं तं स्वमार्गान्तः स्थितमज्ञाय शंकरम्

ನಂತರ ತನ್ನ ಅಧಿಕಾರದ ಗರ್ವದಿಂದ ಮದಾಂಧನಾದ ಶಕ್ರನು (ಇಂದ್ರನು) ಮುನಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು; ತನ್ನ ಮಾರ್ಗಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಆ ಪುರುಷನೇ ಶಂಕರನೆಂದು ಅರಿಯಲಿಲ್ಲ।

Verse 8

शक्र उवाच । कस्त्वं दिगंबराकारावधूतः कुत आगतः । किन्नाम तव विख्यातं तत्त्वतो वद मेऽचिरम्

ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನು ಹೇಳಿದನು—ನೀನು ಯಾರು, ದಿಗಂಬರಾಕಾರದ ಅವಧೂತ? ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೆ? ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ನಾಮವೇನು? ತತ್ತ್ವತಃ ಸತ್ಯವನ್ನು ನನಗೆ ಶೀಘ್ರ ಹೇಳು।

Verse 9

स्वस्थाने संस्थितः शंभुः किम्वान्यत्र गतोऽधुना । दर्शनार्थं हि तस्याहं गच्छामि सगुरुस्सुरैः

ಶಂಭು ಸ್ವಸ್ಥಾನದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆಯೇ, ಅಥವಾ ಈಗ ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆಯೇ? ಅವನ ದರ್ಶನಾರ್ಥವೇ ನಾನು ಗುರುಸಹಿತ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ।

Verse 10

नन्दीश्वर उवाच । शक्रेणेत्थं स पृष्टश्च किंचिन्नोवाच पूरुषः । लीलागृहीतदेहस्स शङ्करो मदहा प्रभुः

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಶಕ್ರನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದರೂ ಆ ಪುರುಷನು ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಹರಣ ಮಾಡುವ ಪ್ರಭು ಶಂಕರನೇ, ಲೀಲೆಯಿಂದ ದೇಹವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು।

Verse 11

शक्रः पुनरपृच्छत्तं नोवाच स दिगंबरः । अविज्ञातगतिश्शम्भुर्महाकौतुककारकः

ಶಕ್ರನು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದನು; ಆದರೆ ಆ ದಿಗಂಬರನು ಏನೂ ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅಜ್ಞೇಯ ಗತಿಯ ಶಂಭು ಮಹಾಕೌತುಕ—ಮಹಾ ಅದ್ಭುತವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಲು ಉತ್ಸುಕನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 12

पुनः पुरन्दरोऽपृच्छ्त्त्रैलोक्याधिपतिस्स्वराट् । तूष्णीमास महायोगी महालीलाकरस्स वै

ಮತ್ತೆ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಾಧಿಪತಿ ಸ್ವರಾಟ್ ಪುರಂದರ (ಇಂದ್ರ)ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು; ಆದರೆ ಮಹಾಯೋಗಿ—ಮಹಾಲೀಲಾಕರ್ತನಾದ ಭಗವಾನ್ ಶಿವ—ಮೌನವಾಗಿಯೇ ಇದ್ದನು।

Verse 13

इत्थं पुनः पुनः पृष्टः शक्रेण स दिगम्बरः । नोवाच किंचिद्भगवाञ्शक्रदर्प्पजिघांसया

ಹೀಗೆ ಶಕ್ರನು (ಇಂದ್ರನು) ಮರುಮರು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರೂ, ಆ ದಿಗಂಬರ ಭಗವಾನ್ ಇಂದ್ರನ ದರ್ಪವನ್ನು ದಮನಿಸಿ ನಾಶಮಾಡುವ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ।

Verse 14

अथ चुक्रोध देवेशस्त्रैलोक्यैश्वर्य्यगर्वितः । उवाच वचनं क्रोधात्तं निर्भर्त्स्य जटाधरम्

ನಂತರ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಾಧಿಪತ್ಯದ ಗರ್ವದಿಂದ ಮದಿಸಿದ ದೇವೇಶನು ಕೋಪಗೊಂಡನು; ಕೋಪಾವೇಶದಲ್ಲಿ ಜಟಾಧರ (ಶಿವ) ತಪಸ್ವಿಯನ್ನು ಗದರಿಸಿ ಕಠಿಣ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 15

इन्द्र उवाच । पृच्छमानोऽपि रे मूढ नोत्तरं दत्तवानसि । अतस्त्वां हन्मि वज्रेण कस्ते त्रातास्ति दुर्मते

ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಏ ಮೂಢನೇ! ಕೇಳಿದರೂ ನೀ ಉತ್ತರ ನೀಡಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ವಜ್ರದಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಸಂಹರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಏ ದುರ್ಮತೇ, ನಿನ್ನ ರಕ್ಷಕ ಯಾರು?

Verse 16

इत्युदीर्य्य ततो वज्री संनिरीक्ष्य क्रुधा हि तम् । हन्तुन्दिगम्बरं वज्रमुद्यतं स चकार ह

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ವಜ್ರಧಾರಿ ಇಂದ್ರನು ಕೋಪದಿಂದ ಅವನನ್ನು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿ ನೋಡಿದನು; ದಿಗಂಬರನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ವಜ್ರವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹೊಡೆಯಲು ಸಿದ್ಧನಾದನು।

Verse 17

वज्रहस्तं च तं दृष्ट्वा शक्रं शीघ्रं सदाशिवः । चकार स्तम्भनं तस्य वज्रपातस्य शंकरः

ವಜ್ರವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನನ್ನು ಕಂಡು ಸದಾಶಿವನು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ—ಶಂಕರನು ಅವನ ವಜ್ರಾಘಾತವನ್ನು ಸ್ಥಂಭಿಸಿ ಶಕ್ತಿಹೀನಗೊಳಿಸಿದನು.

Verse 18

ततः स पुरुषः कुद्धः करालाक्षो भयंकरः । द्रुतमेव प्रजज्वाल तेजसा प्रदहन्निव

ಆಮೇಲೆ ಆ ಪುರುಷನು ಕ್ರುದ್ಧನಾಗಿ—ಕರಾಳ ನೇತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಭಯಂಕರನಾಗಿ—ತಕ್ಷಣವೇ ಜ್ವಲಿಸಿದನು; ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ದಹಿಸುವಂತೆ ತೋರ್ಪಟ್ಟನು.

Verse 19

बाहुप्रतिष्टम्भभुवा मन्युनान्तश्शचीपतिः । समदह्यत भोगीव मंत्ररुद्धपराक्रमः

ಬಾಹುಗಳನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದು ಅಚಲಗೊಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಶಚೀಪತಿ ಇಂದ್ರನು ಕ್ರೋಧಾಗ್ನಿಯಿಂದ ಭೋಗಿಯಂತೆ ದಗ್ಧನಾದನು; ಮಂತ್ರಬಂಧದಿಂದ ಅವನ ಪರಾಕ್ರಮವು ರುದ್ಧವಾಯಿತು.

Verse 20

दृष्ट्वा वृहस्पतिस्त्वेनम्प्रज्वलन्तं स्वतेजसा । पुरुषं तं धियामास प्रणनाम हरं द्रुतम्

ಸ್ವತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಜ್ವಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪರಮಪುರುಷ ಹರಣನ್ನು ಕಂಡು ಬೃಹಸ್ಪತಿಯ ಮನಸ್ಸು ಭಕ್ತಿಭಾವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಯಿತು; ಅವನು ತಕ್ಷಣವೇ ವೇಗವಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು.

Verse 21

कृताञ्जलिपुटो भूत्वा ततो गुरुरुदारधीः । दण्डवत्कौ पुनर्नत्वा प्रभुं तुष्टाव भक्तितः

ಆಮೇಲೆ ಉದಾರಬುದ್ಧಿಯ ಗುರುವು ಅಂಜಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ಮತ್ತೆ ದಂಡವತ್ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಭು—ಪರಮಸ್ವಾಮಿ—ಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು.

Verse 22

गुरुरुवाच । देवदेव महादेव शरणागतवत्सल । प्रसन्नो भव गौरीश सर्वेश्वर नमोऽस्तु ते

ಗುರು ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ದೇವದೇವ ಮಹಾದೇವ, ಶರಣಾಗತವತ್ಸಲ! ಹೇ ಗೌರೀಶ, ಹೇ ಸರ್ವೇಶ್ವರ, ಪ್ರಸನ್ನನಾಗು; ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 23

मायया मोहितास्सर्वे ब्रह्मविष्ण्वादयोपि ते । त्वां न जानन्ति तत्त्वेन जानन्ति त्वदनुग्रहात्

ನಿನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಮೋಹಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ—ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದವರೂ ಸಹ. ಅವರು ನಿನ್ನನ್ನು ತತ್ತ್ವತಃ ಅರಿಯರು; ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 24

नन्दीश्वर उवाच । बृहस्पतिरिति स्तुत्वा स तदा शंकरम्प्रभुम् । पादयोः पातयामास तस्येशस्य पुरन्दरम्

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು— ಆಗ ಪುರಂದರ (ಇಂದ್ರ) ‘ನೀನೇ ಬೃಹಸ್ಪತಿ’ ಎಂದು ಸ್ತುತಿಸಿ, ಪ್ರಭು ಶಂಕರನನ್ನು ಕೊಂಡಾಡಿ, ಆ ಪರಮೇಶ್ವರನ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು.

Verse 25

ततस्तात सुराचार्य्यः कृताञ्जलिरुदारधीः । बृहस्पतिरुवाचेदं प्रश्रयावनतः सुधीः

ನಂತರ, ಓ ಪ್ರಿಯನೇ, ದೇವಗುರು ಬೃಹಸ್ಪತಿ—ಉದಾರಬುದ್ಧಿಯವನು—ಕೈಜೋಡಿಸಿ, ವಿನಯದಿಂದ ವಾಲಿ, ವಿವೇಕದಿಂದ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 26

बृहस्पतिरुवाच । दीननाथ महादेव प्रणतन्तव पादयोः । समुद्धर च मां तत्त्वं क्रोधं न प्रणयं कुरु

ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ದೀನನಾಥ ಮಹಾದೇವ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಣತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಿ ತತ್ತ್ವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸು; ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕ್ರೋಧಿಸಬೇಡ.

Verse 27

तुष्टो भव महादेव पाहीन्द्रं शरणागतम् । वह्निरेष समायाति भालनेत्रसमुद्भवः

ಪ್ರಸನ್ನನಾಗು, ಓ ಮಹಾದೇವ; ಶರಣಾಗತನಾದ ಇಂದ್ರನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು. ನಿನ್ನ ಭಾಲನೇತ್ರದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಈ ಅಗ್ನಿ ನಮ್ಮ ಕಡೆಗೆ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದೆ॥

Verse 28

नन्दीश्वर उवाच । इत्याकर्ण्य गुरोर्वाक्यमवधूताकृतिः प्रभुः । उवाच करुणासिंधुर्विहसन्स सदूतिकृत्

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಗುರುವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವಧೂತರೂಪಧಾರಿ ಪ್ರಭು ಮೃದುವಾಗಿ ನಗಿದನು. ಕರుణಾಸಾಗರನಾದ ಆತನು ಹಿತಕರ ದೂತನಾಗಿ ನಿಂತು ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 29

अवधूत उवाच । क्रोधाच्च निस्सृतन्तेजो धारयामि स्वनेत्रतः । कथं हि कंचुकीं सर्पस्संधत्ते चोज्ज्ञितां पुनः

ಅವಧೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಅಗ್ನಿತೇಜಸ್ಸನ್ನು ನಾನು ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಹಾವು ತ್ಯಜಿಸಿದ ಕಂಚುಕವನ್ನು ಅದು ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ ಧರಿಸಬಲ್ಲದು?

Verse 30

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां नन्दी श्वरसनत्कुमारसंवादे अवधूतेश्वरशिवावतारचरित्रवर्णनं नाम त्रिंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ತೃತೀಯ ಭಾಗವಾದ ಶತರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ ನಂದೀಶ್ವರ–ಸನತ್ಕುಮಾರ ಸಂವಾದದೊಳಗೆ ‘ಅವಧೂತೇಶ್ವರ ಶಿವಾವತಾರಚರಿತ್ರವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಮುವತ್ತನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.

Verse 31

बृहस्पतिरुवाच । हे देव भगवन्भक्ता अनुकम्प्याः सदैव हि । भक्तवत्सलनामेति स्वं सत्यं कुरु शंकर

ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ದೇವ, ಹೇ ಭಗವನ್! ನಿನ್ನ ಭಕ್ತರು ಸದಾ ಕರುಣೆಗೆ ಪಾತ್ರರು. ‘ಭಕ್ತವತ್ಸಲ’ ಎಂಬ ನಿನ್ನ ನಾಮ ಪ್ರಸಿದ್ಧ; ಹೇ ಶಂಕರ, ನಿನ್ನ ನಾಮವನ್ನು ಸತ್ಯಮಾಡು।”

Verse 32

क्षेप्तुमन्यत्र देवेश स्वतेजोऽत्युग्रमर्हसि । उद्धर्ता सर्वभक्तानां समुद्धर पुरन्दरम्

ಹೇ ದೇವೇಶ! ನಿನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಉಗ್ರವಾದ ದಿವ್ಯ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಬೇರೆಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸುವುದು ನಿನಗೆ ಯುಕ್ತ. ನೀನು ಎಲ್ಲ ಭಕ್ತರ ಉದ್ಧಾರಕನು; ಆದ್ದರಿಂದ ಪುರಂದರ (ಇಂದ್ರ)ನನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ ರಕ್ಷಿಸು।

Verse 33

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्तो गुरुणा रुद्रो भक्तवत्सलनामभाक् । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा सुरेज्यम्प्रणतार्तिहा

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಗುರುವು ಹೀಗೆ ಉಕ್ತಿಸಿದಾಗ ‘ಭಕ್ತವತ್ಸಲ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಖ್ಯಾತನಾದ ರುದ್ರನು ಪ್ರಸನ್ನಚಿತ್ತದಿಂದ ಪ್ರತಿಯುತ್ತರ ನೀಡಿದನು. ಅವನು ದೇವರಿಂದ ಪೂಜ್ಯನು, ಶರಣಾಗತರ ಆర్తಿಯನ್ನು ಹರಣ ಮಾಡುವವನು.

Verse 34

रुद्र उवाच । प्रीतस्तेहं सुराचार्य्य ददामि वरमुत्तमम् । इन्द्रस्य जीवदानेन जीवेति त्वं प्रथाम्व्रज

ರುದ್ರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಗುರುವೇ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನಿನಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವರವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ. ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಜೀವದಾನ ಮಾಡಿದ ಕಾರಣ ನೀನು ‘ಜೀವ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗು.

Verse 35

समुद्भूतोऽनलो योयं भालनेत्रात्सुरा सहः । एनन्त्यक्ष्याम्यहं दूरे यथेन्द्रं नैव पीडयेत्

“ಹೇ ದೇವತೆಗಳೇ, ಪ್ರಭುವಿನ ಭಾಲನೇತ್ರದಿಂದ ಈ ದಹಿಸುವ ಅಗ್ನಿ ಉದ್ಭವಿಸಿದೆ. ಇದು ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಏನೂ ಕಷ್ಟ ಕೊಡದಂತೆ ನಾನು ಇದನ್ನು ದೂರಕ್ಕೆ ಓಡಿಸುತ್ತೇನೆ.”

Verse 36

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा स करे धृत्वा स्वतेजोऽनलमद्भुतम् । भालनेत्रसमुद्भूतं प्राक्षिपल्लवणाम्भसि

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ, ಅವನು ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ಆದ ಅದ್ಭುತ ಅಗ್ನಿರೂಪ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದನು; ಅದು (ಪ್ರಭುವಿನ) ಭಾಲನೇತ್ರದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದದು; ಅದನ್ನು ಉಪ್ಪುನೀರಿನಲ್ಲಿ ಎಸೆದನು.

Verse 37

अथो शिवस्य तत्तेजो भालनेत्रसमुद्भवम् । क्षिप्तं च लवणाम्भोधौ सद्यो बालो बभूव ह

ಆಮೇಲೆ ಶಿವನ ಆ ತೇಜಸ್ಸು—ಭಾಲನೇತ್ರದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದದು—ಉಪ್ಪು ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಎಸೆಯಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ತಕ್ಷಣವೇ ಅದು ಒಂದು ಬಾಲಕನಾಯಿತು.

Verse 38

स जलन्धरनामाभूत्सिन्धुपुत्रोऽसुरेश्वरः । तं जघान महेशानो देवप्रार्थनया प्रभुः

ಅವನು ‘ಜಲಂಧರ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು—ಸಿಂಧುವಿನ ಪುತ್ರ, ಅಸುರಾಧಿಪತಿ. ದೇವರ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಂತೆ ಪ್ರಭು ಮಹೇಶಾನನು ಅವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು.

Verse 39

इत्थं कृत्वा सुचरितं शंकरो लोकशंकरः । अवधूतस्वरूपेण ततश्चान्तर्हितोऽभवत्

ಈ ರೀತಿ ಸತ್ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಲೋಕಹಿತಕರನಾದ ಶಂಕರನು ನಂತರ ಅವಧೂತಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಅಂತರ್ದಾನನಾದನು.

Verse 40

बभूवुः सकला देवाः सुखिनश्चातिनिर्भयाः । गुरुशक्रौ भयान्मुक्तौ जग्मतुः सुखमुत्तमम्

ಆಗ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಹರ್ಷಿತರಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿರ್ಭಯರಾದರು. ಹಾಗೆಯೇ ಗುರು (ಬೃಹಸ್ಪತಿ) ಮತ್ತು ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಭಯದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ ಪರಮ ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆದರು.

Verse 41

यदर्थे गमनोद्युक्तौ दर्शनं प्राप्य तस्य तौ । कृतार्थौ गुरुशक्रौ हि स्वस्थानं जग्मतुर्मुदा

ಯಾರ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಹೊರಟರೋ, ಆ ಪರಮೇಶ್ವರನ ದರ್ಶನ ಪಡೆದು ದೇವಗುರು ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರನು ಕೃತಾರ್ಥರಾಗಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ತಮ್ಮ ಸ್ವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು.

Verse 42

अवधूतेश्वराह्वोऽवतारस्ते कथितो मया । परमेशस्य परमानन्ददः खलदण्डदः

‘ಅವಧೂತೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ಆ ಅವತಾರವನ್ನು ನಾನು ನಿಮಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ—ಅವನು ಸాక్షಾತ್ ಪರಮೇಶ್ವರಸ್ವರೂಪ; ಭಕ್ತರಿಗೆ ಪರಮಾನಂದ ನೀಡುವವನು, ದುಷ್ಟರಿಗೆ ದಂಡ ವಿಧಿಸುವವನು.

Verse 43

इदमाख्यानमनघं यशस्यं स्वर्ग्यमेव च । भुक्तिमुक्तिप्रदं दिव्यं सर्वकामफलप्रदम्

ಈ ಆಖ್ಯಾನವು ನಿರ್ದೋಷ, ಯಶಸ್ಸು ನೀಡುವದು ಮತ್ತು ಸ್ವರ್ಗಪ್ರದವೂ ಹೌದು. ಇದು ದಿವ್ಯ—ಭೋಗವೂ ಮೋಕ್ಷವೂ ನೀಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಸಮ್ಮತ ಕಾಮನೆಗಳ ಫಲವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ.

Verse 44

य इदं शृणुयान्नित्यं श्रावयेद्वा समाहितः । इह सर्वसुखं भुक्त्वा सोन्ते शिवगतिं लभेत्

ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ನಿತ್ಯ ಈ ಪವಿತ್ರ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಕೇಳುವವನು ಅಥವಾ ಇತರರಿಗೆ ಕೇಳಿಸುವವನು, ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸರ್ವಸুখವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಶಿವಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।