पिप्पलाद-मुनिना पद्मा-विवाहः (Pippalāda’s Marriage to Padmā and the Establishment of Dharma)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । अथ लोके व्यवस्थाय धर्मस्य स्थापनेच्छया । महालीलां चकारेशस्तामहो सन्मुने शृणु

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಅನಂತರ ಲೋಕವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಪರಮೇಶ್ವರ ಶಿವನು ಮಹಾದಿವ್ಯ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು. ಹೇ ಸನ್ಮುನಿಯೇ, ಆ ಅದ್ಭುತ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 2

एकदा पुष्पभद्रायां स्नातुं गच्छन्मुनीश्वरः । ददर्श पद्मां युवतीं शिवांशां सुमनोहराम्

ಒಮ್ಮೆ ಮುನೀಶ್ವರನು ಪುಷ್ಪಭದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಪದ್ಮಾ ಎಂಬ ಯುವತಿಯನ್ನು ಕಂಡನು—ಅತ್ಯಂತ ಮನೋಹರಳಾಗಿ, ಶಿವನ ಅಂಶಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾಗಿದ್ದಳು.

Verse 3

तल्लिप्सुस्तत्पितुः स्थानमनरण्यस्य भूपतेः । जगाम भुवनाचारी लोकतत्त्वविचक्षणः

ಅದನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ ಅವನು ತನ್ನ ತಂದೆಯಾದ ರಾಜ ಅನರಣ್ಯನ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಅವನು ಭುವನಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವವನು, ಲೋಕತತ್ತ್ವಗಳನ್ನು ವಿವೇಕದಿಂದ ಅರಿತವನು.

Verse 4

राजा नराणां तं दृष्ट्वा प्रणम्य च भयाकुलः । मधुपर्कादिकं दत्त्वा पूजयामास भक्तितः

ಅವನನ್ನು ಕಂಡ ನರರಾಜನು ಭಯಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮನ ಮಾಡಿ, ಮಧುಪರ್ಕಾದಿ ಸತ್ಕಾರಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದನು.

Verse 5

स्नेहात्सर्वं गृहीत्वा स ययाचे कन्यकां मुनिः । मौनी बभूव नृपतिः किंचिन्निर्वक्तुमक्षमः

ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಮುನಿಯು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ನಂತರ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಯಾಚಿಸಿದನು. ರಾಜನು ಮೌನಿಯಾದನು; ಒಂದು ಮಾತನ್ನೂ ಹೇಳಲಾರದೆ ಹೋಯನು.

Verse 6

मुनिः प्रोवाच नृपतिं कन्यां मे देहि भक्तितः । अन्यथा भस्मसात्सर्वं करिष्येहं त्वया सह

ಮುನಿಯು ರಾಜನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನನಗೆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಕೊಡು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ನಿನ್ನೊಡನೆ ಇಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಭಸ್ಮಮಾಡುವೆನು.”

Verse 7

अथो बभूवुराच्छन्नाः सर्वे राजजनास्तदा । तेजसा पिप्पलादस्य दाधीचस्य महामुने

ಆಗ, ಹೇ ಮಹಾಮುನಿಯೇ, ರಾಜನ ಎಲ್ಲ ಜನರು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು—ದಧೀಚಿಯ ಪುತ್ರ ಶ್ರೀ ಪಿಪ್ಪಲಾದನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪರಾಭವಗೊಂಡು.

Verse 8

अथ राजा महाभीतो विलप्य च मुहुर्मुहुः । कन्यामलंकृताम्पद्मां वृद्धाय मुनये ददौ

ಆಮೇಲೆ ರಾಜನು ಮಹಾಭೀತನಾಗಿ ಮರುಮರು ಅಳಲುತ್ತ, ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪದ್ಮಾ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ವೃದ್ಧ ಮುನಿಗೆ ನೀಡಿದನು.

Verse 9

पद्मां विवाह्य स मुनिश्शिवांशाम्भूपतेः सुताम् । पिप्पलादो गृहीत्वा तां मुदितः स्वाश्रमं ययौ

ಶಿವಾಂಶ ಭೂಪತಿಯ ಪುತ್ರಿ ಪದ್ಮೆಯನ್ನು ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಮುನಿ ಪಿಪ್ಪಲಾದನು ಅವಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತನ್ನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 10

तत्र गत्वा मुनिवरो वयसा जर्जरोधिकः । उवाच नार्या स तया तपस्वीनातिलम्पटः

ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಮುನಿವರನು ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಜರ್ಜರಿತನಾಗಿ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯೊಡನೆ ಮಾತಾಡಿದನು. ಅವನು ತಪಸ್ವಿ; ಕಾಮಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಲ್ಲ.

Verse 11

अथोऽनरण्यकन्या सा सिषेवे भक्तितो मुनिम् । कर्मणा मनसा वाचा लक्ष्मीर्नारायणं यथा

ಆಮೇಲೆ ಆ ಅರಣ್ಯಕನ್ಯೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮುನಿಯನ್ನು ಸೇವಿಸಿದಳು—ಕರ್ಮದಿಂದ, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ವಾಣಿಯಿಂದ—ಲಕ್ಷ್ಮೀ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಸೇವಿಸುವಂತೆ.

Verse 12

इत्थं स पिप्पलादो हि शिवांशो मुनिसत्तमः । रेमे तया युवत्या च युवाभूय स्वलीलया

ಹೀಗೆ ಶಿವಾಂಶನಾದ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ಪಿಪ್ಪಲಾದನು ತನ್ನ ಸ್ವಲೀಲೆಯಿಂದ ಮತ್ತೆ ಯೌವನವನ್ನು ಪಡೆದನು; ಆ ಯುವತಿಯೊಂದಿಗೆ ಆನಂದದಿಂದ ವಿಹರಿಸಿದನು.

Verse 13

दश पुत्रा महात्मानो बभूवुस्सुतपस्विनः । मुनेः पितुस्समाः सर्वे पद्मायाः सुखवर्द्धनाः

ಹತ್ತು ಪುತ್ರರು ಜನಿಸಿದರು—ಮಹಾತ್ಮರು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಮೃದ್ಧರು. ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಮುನಿಪಿತನಂತೆ ಗುಣವಂತರಾಗಿದ್ದು ಪದ್ಮೆಯ ಸುಖವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದರು.

Verse 14

एवं लीलावतारो हि शंकरस्य महाप्रभोः । पिप्पलादो मुनिवरो नानालीलाकरः प्रभुः

ಹೀಗೆ ಮುನಿವರ ಪಿಪ್ಪಲಾದನು ಮಹಾಪ್ರಭು ಶಂಕರನ ಲೀಲಾವತಾರವೇ; ಅವನು ಪ್ರಭು, ನಾನಾವಿಧ ದಿವ್ಯ ಲೀಲೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುವವನು.

Verse 15

येन दत्तो वरः प्रीत्या लोकेभ्यो हि दयालुना । दृष्ट्वा लोके शनेः पीडां सर्वेषामनिवारिणीम्

ಅವನು ದಯಾಳು ಪ್ರಭು; ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಲೋಕಗಳಿಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡಿದನು, ಏಕೆಂದರೆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಶನಿಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಪೀಡೆ—ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅನಿವಾರ್ಯವಾದುದು—ಎಂದು ಅವನು ಕಂಡನು.

Verse 16

षोडशाब्दावधि नृणां जन्मतो न भवेच्च सा । तथा च शिवभक्तानां सत्यमेतद्धि मे वचः

ಜನ್ಮದಿಂದ ಹದಿನಾರು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಪಾಪದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಉದಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ ಶಿವಭಕ್ತರಿಗೂ—ಇದು ನನ್ನ ಸತ್ಯವಚನ.

Verse 17

अथानादृत्य मद्वाक्यं कुर्यात्पीडां शनिः क्वचित् । तेषां नृणां तदा स स्याद्भस्मसान्न हि संशयः

ನನ್ನ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಅವಗಣಿಸಿ ಶನಿ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಪೀಡಿಸಿದರೆ, ಆಗ ಆ ಜನರಿಗೆ ಅವನು ಭಸ್ಮ ಮತ್ತು ತೂಷದಂತೆ ಆಗಿಬಿಡುವನು—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 18

इति तद्भयतस्तात विकृतोपि शनैश्चरः । तेषां न कुरुते पीडां कदाचिद्ग्रहसत्तमः

ಹೀಗೆ, ಪ್ರಿಯನೇ, ಆ ಭಯದಿಂದ ಭೀಕರರೂಪಿಯಾದ ಶನೈಶ್ಚರನೂ ಅವರಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಪೀಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಗ್ರಹಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು.

Verse 19

इति लीलामनुष्यस्य पिप्पलादस्य सन्मुने । कथितं सुचरित्रन्ते सर्वकामफलप्रदम्

ಹೀಗೆ, ಸನ್ಮುನಿಯೇ, ಶಿವನ ಲೀಲಾಮಯ ಮಾನವಾವತಾರವಾದ ಪಿಪ್ಪಲಾದನ ಸುಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದೆನು; ಅದು ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 20

गाधिश्च कौशिकश्चैव पिप्पलादो महामुनिः । शनैश्चरकृतां पीडां नाशयन्ति स्मृतास्त्रयः

ಗಾಧಿ, ಕೌಶಿಕ ಮತ್ತು ಮಹಾಮುನಿ ಪಿಪ್ಪಲಾದ—ಈ ಮೂವರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದರೆ ಶನೈಶ್ಚರ (ಶನಿ) ಉಂಟುಮಾಡುವ ಪೀಡೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 21

पिप्पलादस्य चरितं पद्माचरितसंयुतम् । यः पठेच्छृणुयाद्वापि सुभक्त्या भुवि मानवः

ಪದ್ಮಚರಿತ್ರೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತವಾದ ಪಿಪ್ಪಲಾದನ ಈ ಪವಿತ್ರ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರು ಶುದ್ಧಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಓದಲಿ ಅಥವಾ ಕೇಳಲಿ, ಅವನು ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 22

शनिपीडाविनाशार्थमेतच्चरितमुत्तमम् । यः पठेच्छणुयाद्वापि सर्वान्कामानवाप्नुयात्

ಶನಿಪೀಡೆಯ ವಿನಾಶಾರ್ಥವಾಗಿ ಇದು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪವಿತ್ರ ಚರಿತೆ. ಇದನ್ನು ಪಠಿಸುವವನು ಅಥವಾ ಶ್ರವಣಿಸುವವನು ಶಿವಕೃಪೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವನು.

Verse 23

धन्यो मुनिवरो ज्ञानी महाशैवः सताम्प्रियः । अस्य पुत्रो महेशानः पिप्पलादाख्य आत्मवान्

ಧನ್ಯನು ಆ ಮುನಿವರನು—ಜ್ಞಾನಿ, ಮಹಾಶೈವ, ಸಜ್ಜನರಿಗೆ ಪ್ರಿಯ. ಅವನ ಪುತ್ರ ಮಹೇಶಾನನು; ಆತ್ಮನಿಗ್ರಹವಂತನು, ಪಿಪ್ಪಲಾದ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನು.

Verse 24

इदमाख्यानमनघं स्वर्ग्यं कुग्रहपोषहृत् । सर्वकामप्रदन्तात शिवभक्तिविवर्द्धनम्

ಈ ನಿರ್ದೋಷ ಆಖ್ಯಾನವು ಸ್ವರ್ಗಪ್ರದ; ದುಷ್ಟಗ್ರಹಗಳಿಂದ ಪೋಷಿತವಾದ ಪೀಡೆಗಳನ್ನು ಹರಣಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇದು ಸರ್ವ ನ್ಯಾಯವಾದ ಇಷ್ಟಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ, ದಾನಫಲವನ್ನು ಪ್ರಸಾದಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಶಿವಭಕ್ತಿಯನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 25

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां पिप्पलादावतारचरितवर्णनं नाम पंचविंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವ ಮಹಾಪುರಾಣದ ತೃತೀಯ ಶತರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ “ಪಿಪ್ಪಲಾದಾವತಾರಚರಿತವರ್ಣನ” ಎಂಬ ಇಪ್ಪತ್ತೈದನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।