दुर्वाससः तपः-प्रभावः तथा देवाः ब्रह्म-विष्ण्वोः शरणागमनम् | Durvāsā’s Tapas and the Devas’ Appeal to Brahmā and Viṣṇu

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । अथान्यच्चरितं शम्भो श्शृणु प्रीत्या महामुने । यथा बभूव दुर्वासाश्शंकरो धर्महेतवे

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮಹಾಮುನಿಯೇ, ಭಕ್ತಿ-ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಶಂಭುವಿನ ಇನ್ನೊಂದು ಪವಿತ್ರ ಚರಿತೆಯನ್ನು ಕೇಳು; ಧರ್ಮಸ್ಥಾಪನೆ-ರಕ್ಷಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಶಂಕರನು ದುರ್ವಾಸಾ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಪ್ರಕಟನಾದನು.

Verse 2

ब्रह्मपुत्रो वभूवातितपस्वी ब्रह्मवित्प्रभुः । अनसूयापति र्धीमान्ब्रह्माज्ञाप्रतिपालकः

ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರನಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸಿದನು—ಅತಿತಪಸ್ವಿ, ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನಿ, ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ. ಅವನು ಅನಸೂಯೆಯ ಪತಿಯಾದನು, ವಿವೇಕವಂತನಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮಾಜ್ಞೆಯನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ಪಾಲಿಸಿದನು.

Verse 3

सुनिर्देशाद्ब्रह्मणो हि सस्त्रीकः पुत्रकाम्यया । स त्र्यक्षकुलनामानं ययौ च तपसे गिरिम्

ಬ್ರಹ್ಮನ ಸ್ಪಷ್ಟ ನಿರ್ದೇಶದಿಂದ ಅವನು—ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ, ಪುತ್ರಕಾಮನೆಯಿಂದ—ತಪಸ್ಸಿಗಾಗಿ ‘ತ್ರ್ಯಕ್ಷಕುಲ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 4

प्राणानायम्य विधिवन्निर्विन्ध्यातटिनीतटे । तपश्चचार सुमहदद्वन्द्वोऽब्दशतम्मुनिः

ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮದಿಂದ ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ಮುನಿಯು ನಿರ್ವಿಂಧ್ಯಾ ನದೀತಟದಲ್ಲಿ ದ್ವಂದ್ವಾತೀತನಾಗಿ ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ತಾದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.

Verse 5

य एक ईश्वरः कश्चिदविकारो महाप्रभुः । स मे पुत्रवरं दद्यादिति निश्चितमानसः

ದೃಢನಿಶ್ಚಯ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನು ಯೋಚಿಸಿದನು—“ಆ ಏಕೈಶ್ವರ, ಅವಿಕಾರ ಮಹಾಪ್ರಭು; ಅವನೇ ನನಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುತ್ರವರವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಲಿ.”

Verse 6

बहुकालो व्यतीयाय तस्मिंस्तपति सत्तपः । आविर्बभूव तत्कात्तु शुचिर्ज्वाला महीयसी

ಬಹುಕಾಲ ಕಳೆದಿತು; ಆ ಸತ್ಪುರುಷನು ತೀವ್ರ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿದ್ದನು. ಆ ತಪಸ್ಸಿನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಮಹತ್ತರವಾದ, ಶುದ್ಧವಾದ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಜ್ವಾಲೆ ಅವಿರ್ಭವಿಸಿತು.

Verse 7

तया सन्निखिला लोका दग्धप्राया मुनीश्वराः । तथा सुरर्षयः सर्वे पीडिता वासवादयः

ಅವಳ ಆ ಪ್ರಚಂಡ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಗಳು ದಗ್ಧವಾದಂತಾಯಿತು; ಮಹಾಮುನಿಗಳು ಸಹ ಪ್ರಾಯಃ ನಾಶದಂಚಿಗೆ ಬಂದರು. ಹಾಗೆಯೇ ದೇವರ್ಷಿಗಳೂ, ವಾಸವ (ಇಂದ್ರ) ಮೊದಲಾದ ದೇವತೆಗಳೂ ಪೀಡಿತರಾಗಿ ಸಂತಪ್ತರಾದರು.

Verse 8

अथ सर्वे वासवाद्या सुराश्च मुनयो मुने । ब्रह्मस्थानं ययुश्शीघ्रं तज्ज्वालातिप्रपीडिताः

ಆಮೇಲೆ, ಹೇ ಮುನೇ, ವಾಸವ (ಇಂದ್ರ) ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳೂ ಮುನಿಗಳೂ ಆ ಜ್ವಾಲೆಯ ತೀವ್ರತೆಯಿಂದ ಬಹಳ ಪೀಡಿತರಾಗಿ, ಆಶ್ರಯ ಮತ್ತು ಸಲಹೆಗಾಗಿ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋದರು.

Verse 9

नत्वा नुत्वा विधिन्देवास्तत्स्वदुःखन्न्यवेदयन् । ब्रह्मा सह सुरैस्तात विष्णुलोकं ययावरम्

ದೇವತೆಗಳು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಸ್ತುತಿಸಿ ತಮ್ಮ ದುಃಖವನ್ನು ನಿವೇದಿಸಿದರು. ನಂತರ, ಹೇ ಪ್ರಿಯನೇ, ಬ್ರಹ್ಮನು ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ವಿಷ್ಣುಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು.

Verse 10

तत्र गत्वा रमानाथं नत्वा नुत्वा विधिस्सुरैः । स्वदुःखन्तत्समाचख्यौ विष्णवेऽनन्तकं मुने

ಹೇ ಮುನೇ! ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ರಮಾನಾಥ (ವಿಷ್ಣು)ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಸ್ತುತಿಸಿದನು. ನಂತರ ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಬಂದ ದುಃಖಕ್ಲೇಶವನ್ನೆಲ್ಲಾ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ವಿವರಿಸಿದನು।

Verse 11

विष्णुश्च विधिना देवै रुद्रस्थानं ययौ द्रुतम् । हरं प्रणम्य तत्रेत्य तुष्टाव परमेश्वरम्

ನಂತರ ವಿಷ್ಣುವು ಬ್ರಹ್ಮನೂ ಇತರ ದೇವತೆಗಳೂ ಜೊತೆಯಾಗಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ರುದ್ರನ ಪವಿತ್ರ ಧಾಮಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ತಲುಪಿ ಹರ (ಶಿವ)ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಆ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು।

Verse 12

स्तुत्वा बहुतया विष्णुं स्वदुःखं च न्यवेदयत् । शर्वं ज्वालासमुद्भूतमत्रेश्च तपसः परम्

ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಬಹುವಿಧವಾಗಿ ಸ್ತುತಿಸಿ ಅವನು ತನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ನಿವೇದಿಸಿದನು. ಅತ್ರಿ ಮುನಿಯ ಪರಮ ತಪಸ್ಸನ್ನೂ, ಜ್ವಾಲಾರೂಪವಾಗಿ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಶರ್ವ (ಶಿವ)ನನ್ನೂ ಕುರಿತು ಹೇಳಿದನು.

Verse 13

अथ तत्र समेस्तास्तु ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । मुने संमन्त्रयाञ्चक्रुरन्योन्यं जगतां हितम्

ಆಮೇಲೆ, ಓ ಮುನೇ, ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ಮಹೇಶ್ವರರು ಸೇರಿ ಪರಸ್ಪರ ಸಂವಾದಿಸಿ ಲೋಕಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ವಿಚಾರಿಸಿದರು.

Verse 14

तदा ब्रह्मादयो देवास्त्रयस्ते वरदर्षभाः । जग्मुस्तदाश्रमं शीघ्रं वरन्दातुन्तदर्षये

ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ಆ ಮೂರು ದೇವರುಗಳು—ವರಪ್ರದಾತರು, ದೇವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರು—ಆ ಋಷಿಗೆ ವರ ನೀಡಲು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಆ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋದರು.

Verse 15

स्वचिह्नचिह्नितांस्तान्स दृष्ट्वात्रिर्मुनिसत्तमः । प्रणनाम च तुष्टाव वाग्भिरिष्टाभिरादरात्

ಅವರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಚಿಹ್ನೆಗಳಿಂದ ಚಿಹ್ನಿತರಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ಅತ್ರಿಯು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಆದರದಿಂದ ಇಷ್ಟವಾದ ಯೋಗ್ಯವಾದ ವಚನಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು.

Verse 16

ततस्स विस्मितो विप्रस्तानुवाच कृताञ्जलिः । ब्रह्मपुत्रो विनीतात्मा ब्रह्मविष्णुहराभिधान्

ಆಮೇಲೆ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡ ಆ ವಿಪ್ರನು ಕೈಜೋಡಿಸಿ ಅವರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು; ವಿನೀತಸ್ವಭಾವದ ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರನು ಬ್ರಹ್ಮ-ವಿಷ್ಣು-ಹರ ಎಂಬ ನಾಮಧಾರಿಗಳನ್ನು ಸಂಬೋಧಿಸಿದನು.

Verse 17

अत्रिरुवाच । हे ब्रह्मन् हे हरे रुद्र पूज्यास्त्रिजगताम्मताः । प्रभवश्चेश्वराः सृष्टिरक्षासंहारकारकाः

ಅತ್ರಿಯು ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್! ಹೇ ಹರೇ! ಹೇ ರುದ್ರ! ನೀವು ತ್ರಿಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಪೂಜ್ಯರೆಂದು ಮಾನ್ಯರು. ನೀವೇ ಪ್ರಭವಗಳು, ಈಶ್ವರರು—ಸೃಷ್ಟಿ, ರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಸಂಹಾರ ಮಾಡುವವರು.

Verse 18

एक एव मया ध्यात ईश्वरः पुत्रहेतवे । यः कश्चिदीश्वरः ख्यातो जगतां स्वस्त्रिया सह

ಪುತ್ರಲಾಭಾರ್ಥವಾಗಿ ನಾನು ಏಕಮಾತ್ರ ಈಶ್ವರನನ್ನೇ ಧ್ಯಾನಿಸಿದೆನು—ಅವನೇ ಲೋಕಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿ ಖ್ಯಾತನಾದ ಈಶ್ವರ, ತನ್ನ ದಿವ್ಯ ಸಹಚರಿ (ಶಕ್ತಿ) ಸಹಿತವಾಗಿ।

Verse 19

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां दुर्वासश्चरित्रवर्णनं नामैकोनविंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ತೃತೀಯ ಶತರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ ‘ದುರ್ವಾಸಾ-ಚರಿತ್ರವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಹತ್ತೊಂಬತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।

Verse 20

इति श्रुत्वा वचस्तस्य प्रत्यूचुस्ते सुरास्त्रयः । यादृक्कृतस्ते संकल्पस्तथैवाभून्मुनीश्वर

ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಮೂವರು ದೇವರುಗಳು ಉತ್ತರಿಸಿದರು: ಓ ಮುನೀಶ್ವರಾ! ನಿನ್ನ ಸಂಕಲ್ಪ ಹೇಗಿತ್ತೋ, ಹಾಗೆಯೇ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅದು ಸಂಭವಿಸಿದೆ।

Verse 21

वयं त्रयो भवेशानास्समाना वरदर्षभाः । अस्मदंशभवास्तस्माद्भविष्यन्ति सुतास्त्रयः

ಹೇ ವರದಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ನಾವು ಮೂವರೂ ಭವೇಶ್ವರರು ಸಮಾನರು; ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಅಂಶಗಳಿಂದ ಮೂರು ಪುತ್ರರು ಜನಿಸುವರು.

Verse 22

विदिता भुवने सर्वे पित्रोः कीर्तिविवर्द्धनाः । इत्युक्तास्ते त्रयो देवास्स्वधामानि ययुर्मुदा

“ನೀವು ಮೂವರೂ ಲೋಕಗಳೆಲ್ಲೆಡೆ ಪಿತೃಮಾತೃಗಳ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುವವರಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧರು.” ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಆ ಮೂರು ದೇವರುಗಳು ಹರ್ಷದಿಂದ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಧಾಮಗಳಿಗೆ ತೆರಳಿದರು.

Verse 23

वरं लब्ध्वा मुनिस्सोऽथ जगाम स्वाश्रमं मुदा । युतोऽनुसूयया प्रीतो ब्रह्मानंदप्रदो मुने

ವರವನ್ನು ಪಡೆದು ಆ ಮುನಿಯು ಹರ್ಷದಿಂದ ತನ್ನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಅನುಸೂಯೆಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ, ಸಂತೋಷಚಿತ್ತನಾಗಿ, ಹೇ ಮುನೇ, ಬ್ರಹ್ಮಾನಂದವನ್ನು ನೀಡುವವನಾದನು.

Verse 24

अथ ब्रह्मा हरिश्शम्भुरवतेरुः स्त्रियां ततः । पुत्ररूपैः प्रसन्नात्मनानालीला प्रकाशकाः

ಆಮೇಲೆ ಬ್ರಹ್ಮ, ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು) ಮತ್ತು ಶಂಭು (ಶಿವ) ಆ ಸ್ತ್ರೀಯಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿದರು. ಪ್ರಸನ್ನಾತ್ಮರಾಗಿ ಪುತ್ರರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ತಮ್ಮ ಅನೇಕ ದಿವ್ಯ ಲೀಲೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು.

Verse 25

विधेरंशाद्विधुर्जज्ञेऽनसूयायां मुनीश्वरात् । आविर्बभूवोदधितः शिप्तो देवेस्स एव हि

ವಿಧಾತಾ ಬ್ರಹ್ಮನ ಅಂಶದಿಂದ ಚಂದ್ರದೇವ (ವಿಧು) ಮಹರ್ಷಿ ಅತ್ರಿಯಿಂದ ಅನಸೂಯೆಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದನು. ಅದೇ ದೇವೇಶನು ಶಾಪಗ್ರಸ್ತನಾಗಿ ನಂತರ ಸಮುದ್ರದಿಂದಲೂ ಪ್ರಕಟನಾದನು.

Verse 26

विष्णोरंशात्स्त्रियान्तस्यामत्रेर्दत्तो व्यजायत । संन्यासपद्धतिर्येन वर्द्धिता परमा मुने

ಓ ಪರಮ ಮುನಿಯೇ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಅಂಶದಿಂದ ಅತ್ರಿಯ ಆ ಪತ್ನಿಯಲ್ಲಿ ದತ್ತಾತ್ರೇಯನು ಜನಿಸಿದನು. ಅವನಿಂದ ಪರಮ ಸನ್ಯಾಸಪದ್ದತಿ ಮಹತ್ತಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿ ವಿಸ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು.

Verse 27

दुर्वासा मुनिशार्दूलः शिवांशान्मुनिसत्तमः । जज्ञे तस्यां स्त्रियामत्रेर्वरधर्मप्रवर्तकः

ಶಿವಾಂಶದಿಂದ ಮುನಿಶಾರ್ದೂಲ, ಮುನಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ದುರ್ವಾಸನು ಜನಿಸಿದನು. ಅತ್ರಿಯ ಆ ಪತ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪ್ರವರ್ತಿಸಿದನು.

Verse 28

भूत्वा रुद्रश्च दुर्वासा ब्रह्मतेजोविवर्द्धनः । चक्रे धर्मपरीक्षाञ्च बहूनां स दयापरः

ದುರ್ವಾಸನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ರುದ್ರನಾಗಿ, ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮತೇಜಸ್ಸನ್ನು ವೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸಿದನು. ಅನೇಕರ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದರೂ, ಅವನು ಸದಾ ದಯಾಪರನಾಗಿಯೇ ಇದ್ದನು.

Verse 29

सूर्यवंशे समुत्पन्नो योऽम्बरीषो नृपोऽभवत् । तत्परीक्षामकार्षीत्स तां शृणु त्वं मुनीश्वर

ಸೂರ್ಯವಂಶದಲ್ಲಿ ಅಂಬರೀಷನೆಂಬ ರಾಜನು ಉದ್ಭವಿಸಿದನು. ಅವನು (ಆ ವಿಷಯವನ್ನು) ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದನು; ಓ ಮುನೀಶ್ವರ, ಆ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳು।

Verse 30

सोऽम्बरीषो नृपवरः सप्तद्वीपरसापतिः । नियमं हि चकारासावेकादश्या व्रते दृढम्

ಸಪ್ತದ್ವೀಪಗಳ ಭೂಮಿಗೆ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಜ ಅಂಬರೀಷನು ಏಕಾದಶೀ ವ್ರತದಲ್ಲಿ ದೃಢನಾಗಿ ನಿಯಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು।

Verse 31

एकादश्या व्रतं कृत्वा द्वादश्यां चैव पारणाम् । करिष्यामीति सुदृढसंकल्पस्तु नराधिपः

ಏಕಾದಶೀ ವ್ರತವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ದ್ವಾದಶಿಯಲ್ಲಿ ಪಾರಣೆ ಮಾಡುವೆನೆಂದು ನರಾಧಿಪನು ಅಚಲ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿದನು।

Verse 32

ज्ञात्वा तन्नियमन्तस्य दुर्वासा मुनिसत्तमः । तदन्तिकं गतश्शिष्यैर्बहुभिश्शंकरांशजः

ಅವನ ನಿಯಮವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಶಂಕರಾಂಶಜನಾದ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ದುರ್ವಾಸನು ಅನೇಕ ಶಿಷ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಅವನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದನು।

Verse 33

पारणे द्वादशीं स्वल्पां ज्ञात्वा यावत्स भोजनम् । कर्त्तुं व्यवसितस्तावदागतं स न्यमन्त्रयत्

ಪಾರಣೆಗೆ ದ್ವಾದಶಿಯ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಆ ಮಿತ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭೋಜನ ಮಾಡುವೆನೆಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ, ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಂದ ಅತಿಥಿಯನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದನು।

Verse 34

ततः स्नानार्थमगमद्दुर्वासाः शिष्यसंयुतः । विलम्बं कृतवांस्तत्र परीक्षार्थं मुनिर्बहु

ನಂತರ ದುರ್ವಾಸ ಮುನಿಯು ಶಿಷ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಸ್ನಾನಾರ್ಥವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಹೋದನು. ಪರೀಕ್ಷಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಆ ಮುನಿಯು ಅಲ್ಲಿ ಬಹುಕಾಲ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತಡಮಾಡಿದನು.

Verse 35

धर्मविघ्नं तदा ज्ञात्वा स नृपः शास्त्रशासनात् । जलम्प्राश्यास्थितस्तत्र तदागमनकांक्षया

ಆಗ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ವಿಘ್ನ ಉಂಟಾಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದ ಆ ರಾಜನು, ಶಾಸ್ತ್ರಾಜ್ಞೆಯಂತೆ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಆಚಮನ ಮಾಡಿ, ಅವರ ಆಗಮನವನ್ನು ಕಾತರದಿಂದ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದನು.

Verse 36

एतस्मिन्नन्तरे तत्र दुर्वासा मुनिरागतः । कृताशनं नृपं ज्ञात्वा परीक्षार्थं धृताकृतिः

ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಮುನಿ ದುರ್ವಾಸರು ಬಂದರು. ರಾಜನು ಭೋಜನ ಮುಗಿಸಿದ್ದಾನೆಂದು ತಿಳಿದು, ಪರೀಕ್ಷಾರ್ಥವಾಗಿ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಒಂದು ವೇಷವನ್ನು ಧರಿಸಿದರು.

Verse 37

चुक्रोधाति नृपे तस्मिन्परीक्षार्थं वृषस्य सः । प्रोवाच वचनन्तूग्रं स मुनिश्शंकरांशजः

ವೃಷ (ಧರ್ಮ)ನ ಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು, ಶಂಕರಾಂಶಜನಾದ ಆ ಮುನಿಯು ಆ ರಾಜನ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಂಡು, ಅತ್ಯಂತ ಉಗ್ರವಾದ ಕಠೋರ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 38

दुर्वासा उवाच । मां निमन्त्र्य नृपाभोज्य जलं पीतन्त्वयाधम । दर्शयामि फलं तस्य दुष्टदण्डधरो ह्यहम्

ದುರ್ವಾಸರು ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ಅಧಮನೇ! ನನ್ನನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿ ರಾಜೋಪಚಾರಕ್ಕೆ ನಿಗದಿಯಾದ ಜಲವನ್ನು ನೀನೇ ಕುಡಿದೆ. ಈಗ ಅದರ ಫಲವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತೇನೆ; ದುಷ್ಟರಿಗೆ ದಂಡಧಾರಿಯೇ ನಾನು.

Verse 39

इत्युक्त्वा क्रोधताम्राक्षो नृपं दग्धुं समुद्यतः । समुत्तस्थौ द्रुतं चक्रं तत्स्थं रक्षार्थमैश्वरम्

ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಕೆಂಪಾದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವನು ರಾಜನನ್ನು ದಹಿಸಲು ಎದ್ದನು. ತಕ್ಷಣವೇ ರಾಜರಕ್ಷಣಾರ್ಥ ಪ್ರಭುವಿನ ಸಾರ್ವಭೌಮ ಚಕ್ರವು ವೇಗವಾಗಿ ಉದ್ಭವಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿತು.

Verse 40

प्रजज्वालाति तं चक्रं मुनिं दग्धुं सुदर्शनम् । शिवरूपं तमज्ञात्वा शिवमायाविमोहितम्

ಶಿವಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತನಾಗಿ, ಆ ಮುನಿಯು ಶಿವಸ್ವರೂಪನೆಂದು ಅರಿಯದೆ, ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರವು ಅವನನ್ನು ದಹಿಸಲು ಭಯಂಕರವಾಗಿ ಜ್ವಲಿಸಿತು.

Verse 41

एतस्मिन्नन्तरे व्योमवाण्युवाचाशरीरिणी । अम्बरीषम्महात्मानं ब्रह्मभक्तं च वैष्णवम्

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದಿಂದ ದೇಹರಹಿತ ವಾಣಿ ನುಡಿದಿತು— ‘ಮಹಾತ್ಮ ಅಂಬರೀಷನು ಬ್ರಹ್ಮಭಕ್ತನು, ಹಾಗೆಯೇ ಸತ್ಯ ವೈಷ್ಣವನು’ ಎಂದು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿತು.

Verse 42

व्योमवाण्युवाच । सुदर्शनमिदं चक्रं हरये शम्भुनार्पितम् । शांतं कुरु प्रज्वलितमद्य दुर्वाससे नृप

ವ್ಯೋಮವಾಣಿ ನುಡಿದಿತು— ‘ಓ ನೃಪಾ! ಈ ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರವನ್ನು ಶಂಭುವು ಹರಿಗೇ ಅರ್ಪಿಸಿದ್ದನು. ಇಂದು ಇದು ಭಯಂಕರವಾಗಿ ಜ್ವಲಿಸಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ದುರ್ವಾಸರ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಇದನ್ನು ಶಾಂತಗೊಳಿಸು.’

Verse 43

दुर्वासायं शिवः साक्षात्स चक्रं हरयेऽर्पितम् । एवं साधारणमुनिं न जानीहि नृपोत्तम

ದುರ್ವಾಸನು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಶಿವನೇ; ಅವನೇ ಈ ಚಕ್ರವನ್ನು ಹರಿಗೇ ಅರ್ಪಿಸಿದ್ದನು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ನೃಪೋತ್ತಮಾ! ಇಂತಹ ಮುನಿಯನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯನೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಡ.

Verse 44

तव धर्मपरीक्षार्थमागतोऽयं मुनीश्वरः । शरणं याहि तस्याशु भविष्यत्यन्यथा लयः

ನಿನ್ನ ಧರ್ಮಸತ್ಯವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ಈ ಮುನೀಶ್ವರನು ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನ ಶರಣು ಸೇರು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವಿನಾಶ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 45

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा च नभोवाणी विरराम मुनीश्वर । अस्तावीत्स हरांशं तमम्बरीषोऽपि चादरात्

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಮುನೀಶ್ವರ, ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಆಕಾಶವಾಣಿ ಮೌನವಾಯಿತು. ನಂತರ ಅಂಬರೀಷ ರಾಜನೂ ಭಕ್ತಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಹರ—ಶಿವನ ಆ ಅಂಶವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು.

Verse 46

अम्बरीष उवाच । यद्यस्ति दत्तमिष्टं च स्वधर्मो वा स्वनुष्ठितः । कुलं नो विप्रदैवं चेद्धरेरस्त्रं प्रशाम्यतु

ಅಂಬರೀಷನು ಹೇಳಿದನು—ನನ್ನ ದಾನ-ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಆಚರಿಸಿದ ಸ್ವಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಪುಣ್ಯವಿದ್ದರೆ; ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ನಮ್ಮ ಕುಲದ ದೈವ-ರಕ್ಷಕರಾಗಿದ್ದರೆ—ಹರಿಯ ಈ ಅಸ್ತ್ರವು ಶಮನವಾಗಲಿ.

Verse 47

यदि नो भगवान्प्रीतो मद्भक्तो भक्तवत्सलः । सुदर्शनमिदं चास्त्रं प्रशाम्यतु विशेषतः

ಭಗವಾನ್ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದರೆ—ಅವನು ನನ್ನ ಭಕ್ತನು, ಭಕ್ತವತ್ಸಲನು—ಆಗ ಈ ಸುದರ್ಶನ ಅಸ್ತ್ರವು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶಮನವಾಗಲಿ.

Verse 48

नन्दीश्वर उवाच । इति स्तुवति रुद्राग्रे शैवं चक्रं सुदर्शनम् । अशाम्यत्सर्वथा ज्ञात्वा तं शिवांशं सुलब्धधीः

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ರುದ್ರನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಸ್ತುತಿಸಿದರೂ ಶೈವ ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರವು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಶಮನವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ತಿಳಿದು ಆ ಜ್ಞಾನಿಯು ಅದನ್ನು ಶಿವನ ಅಂಶವೆಂದು ಗ್ರಹಿಸಿದನು.

Verse 49

अथाम्बरीषस्स नृपः प्रणनाम च तं मुनिम् । शिवावतारं संज्ञाय स्वपरीक्षार्थमागतम्

ನಂತರ ಅಂಬರೀಷ ರಾಜನು ಆ ಮುನಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದನು. ತನ್ನ ಪರೀಕ್ಷಾರ್ಥವಾಗಿ ಬಂದ ಶಿವಾವತಾರನೆಂದು ತಿಳಿದು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು.

Verse 50

सुप्रसन्नो बभूवाथ स मुनिः शंकरांशजः । भुक्त्वा तस्मै वरं दत्त्वा स्वाभीष्टं स्वालयं ययौ

ಅನಂತರ ಶಂಕರಾಂಶಜನಾದ ಆ ಮುನಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು. ಆತಿಥ್ಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಅವನಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ವರವನ್ನು ನೀಡಿ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಸ್ವಧಾಮಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು.

Verse 51

अम्बरीषपरीक्षायां दुर्वासश्चरितम्मुने । प्रोक्तामन्यच्चरित्रन्त्वं शृणु तस्य मुनीश्वर

ಓ ಮುನಿಯೇ, ಅಂಬರೀಷನ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿ ದುರ್ವಾಸರ ಆಚರಣೆ ಈಗಾಗಲೇ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಈಗ, ಓ ಮುನೀಶ್ವರನೇ, ಅವನ ಕುರಿತು ಮತ್ತೊಂದು ಘಟನೆಯನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 52

पुनर्दाशरथेश्चक्रे परीक्षां नियमेन वै । मुनिरूपेण कालेन यः कृतो नियमो मुने

ಮತ್ತೆ ಅವನು ದಾಶರಥಿಯ ಸ್ವಾಮಿ (ರಾಮ)ನನ್ನೂ ನಿಯಮಾನುಸಾರವಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದನು. ಓ ಮುನಿಯೇ, ಕಾಲನು ಮುನಿರೂಪ ಧರಿಸಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಆ ನಿಯಮವೇ ಅಲ್ಲಿ ನೆರವೇರಿತು.

Verse 53

तदैव मुनिना तेन सौमित्रिः प्रेषितो हठात् । तन्तत्याज द्रुतं रामो बन्धुं पणवशान्मुने

ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಆ ಮುನಿಯು ಹಠಾತ್ ಸೌಮಿತ್ರಿ (ಲಕ್ಷ್ಮಣ)ನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದನು. ಓ ಮುನಿಯೇ, ದೈವಬಲಕ್ಕೆ ವಶನಾಗಿ ರಾಮನು ಆ ಬಂಧುವನ್ನು ಶೀಘ್ರ ತ್ಯಜಿಸಿದನು॥

Verse 54

सा कथा विहिता लोके मुनिभिर्बहुधोदिता । नातो मे विस्तरात्प्रोक्ता ज्ञाता यत्सर्वधा बुधैः

ಆ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮುನಿಗಳಿಂದ ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತವಾಗಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಹೇಳಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಸದಾ ತಿಳಿದದ್ದೇ।

Verse 55

नियमं सुदृढं दृष्ट्वा सुप्रसन्नोऽभवन्मुनिः । दुर्वासास्सुप्रसन्नात्मा वरन्तस्मै प्रदत्तवान्

ಅವನ ದೃಢ ನಿಯಮವನ್ನು ನೋಡಿ ಮುನಿಯು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು; ಮಹರ್ಷಿ ದುರ್ವಾಸರು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತರಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡಿದರು।

Verse 56

श्रीकृष्णनियमस्यापि परीक्षां स चकार ह । तां शृणु त्वं मुनिश्रेष्ठ कथयामि कथां च ताम्

ಅವನು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ನಿಯಮವನ್ನೂ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದನು. ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಕೇಳು—ಅದೇ ಘಟನೆಯನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 57

ब्रह्मप्रार्थनया विष्णुर्वसुदेवसुतोऽभवत् । धराभारावतारार्थं साधूनां रक्षणाय च

ಬ್ರಹ್ಮನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಿಂದ ವಿಷ್ಣು ವಸುದೇವನ ಪುತ್ರನಾದನು; ಭೂಮಿಯ ಭಾರವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ಮತ್ತು ಸಾಧುಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಅವತಾರವನ್ನೆತ್ತಿದನು।

Verse 58

हत्वा दुष्टान्महापापान् ब्रह्मद्रोहकरान्मलान् । ररक्ष निखिलान्साधून्ब्राह्मणान्कृष्णनामभाक्

ಮಹಾಪಾಪಿಗಳು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣದ್ರೋಹಿಗಳು, ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಿನರಾದ ದುಷ್ಟರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ‘ಕೃಷ್ಣ’ ನಾಮಧಾರಿಯಾದ ಅವನು ಸಮಸ್ತ ಸಾಧುಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದನು।

Verse 59

ब्रह्मभक्तिं चकाराति स कृष्णो वसुदेवजः । नित्यं हि भोजयामास सुरसान्ब्राह्मणान्बहून्

ವಸುದೇವನ ಪುತ್ರನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಪರಬ್ರಹ್ಮಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಿ, ನಿತ್ಯ ದೇವಸಮಾನರಾದ ಅನೇಕ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭೋಜನ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 60

ब्रह्मभक्तो विशेषेण कृष्णश्चेति प्रथामगात । संद्रष्टुकामस्स मुनिः कृष्णान्तिकमगान्मुने

ಅವನು ‘ಕೃಷ್ಣ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದಲೂ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮಭಕ್ತನಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು. ಅವನನ್ನು ನೋಡಲು ಬಯಸಿದ ಆ ಮುನಿ, ಓ ಮುನೇ, ಕೃಷ್ಣನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಹೋದನು।

Verse 61

रुक्मणीसहितं कृष्णं सन्नं कृत्वा रथे स्वयम् । संयोज्य संस्थितो वाहं सुप्रसन्न उवाह तम्

ರುಕ್ಮಿಣಿಯೊಡನೆ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ರಥದಲ್ಲಿ ಸಮ್ಯಕ್‌ವಾಗಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ ನಾನು ಸ್ವತಃ ಲಗ್ಗಾಮ ಹಿಡಿದೆ; ಯಥಾವಿಧಿ ಜೋಡಿಸಿ ಸಿದ್ಧನಾಗಿ ನಿಂತು, ಪರಮ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಅವರನ್ನು ನಡೆಸಿದೆ।

Verse 62

मुनी रथात्समुत्तीर्य दृष्ट्वा तां दृढताम्पराम् । तस्मै भूत्वा सुप्रसन्नो वज्राङ्गत्ववरन्ददौ

ಆ ಪರಮ ದೃಢತೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಮುನಿ ರಥದಿಂದ ಇಳಿದನು; ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ವಜ್ರಸಮಾನ ದೇಹದ ವರವನ್ನು ನೀಡಿದನು।

Verse 63

द्युनद्यामेकदा स्नानं कुर्वन्नग्नो बभूव ह । लज्जितोभून्मुनिश्रेष्ठो दुर्वासाः कौतुकी मुने

ಒಮ್ಮೆ ದಿವ್ಯ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ದುರ್ವಾಸರು ಅಚಾನಕ್ ನಗ್ನರಾದರು; ಲಜ್ಜಿತರಾದರು—ಓ ಮುನೇ—ಅವರು ಕೌತುಕಸ್ವಭಾವದವರು।

Verse 64

तज्ज्ञात्वा द्रौपदी स्नानं कुर्वती तत्र चादरात् । तल्लज्जां छादयामास भिन्नस्वाञ्चलदानतः

ಅದನ್ನು ತಿಳಿದು ದ್ರೌಪದಿ ಅಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ನಾನಮಾಡುತ್ತಾ, ಸಡಿಲವಾದ ತನ್ನ ಅಂಚಲನ್ನು ನೀಡಿ (ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡು) ತನ್ನ ಲಜ್ಜೆಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಳು।

Verse 65

तदादाय प्रवाहेनागतं स्वनिकटं मुनिः । तेनाच्छाद्य स्वगुह्यं च तस्यै तुष्टो बभूव सः

ಪ್ರವಾಹದಿಂದ ತನ್ನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದ ಆ ಅಂಚಲನ್ನು ಮುನಿಯು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಅದರಿಂದ ತನ್ನ ಗುಹ್ಯಾಂಗವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಅವಳ ಮೇಲೆ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟನು।

Verse 66

द्रौपद्यै च वरम्प्रादात्तदञ्चलविवर्द्धनम् । पाण्डवान्सुखिनश्चक्रे द्रौपदी तद्वरात्पुनः

ಆ ಮುನಿಯು ದ್ರೌಪದಿಗೆ ವರ ನೀಡಿದನು—ಅವಳ ಅಂಚಲವು ಕ್ಷಯವಿಲ್ಲದೆ ವೃದ್ಧಿಯಾಗಲಿ ಎಂದು. ಆ ವರಬಲದಿಂದ ದ್ರೌಪದಿ ಮತ್ತೆ ಪಾಂಡವರನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತರಾಗಿಯೂ ಸುಖಿಗಳಾಗಿಯೂ ಮಾಡಿದಳು।

Verse 67

हंसडिम्भौ नृपौ कौचित्सावमानकरौ खलौ । दत्त्वा निदेशं च हरेर्नाशयामास स प्रभुः

ಹಂಸ ಮತ್ತು ಡಿಂಭ ಎಂಬ ಆ ಇಬ್ಬರು ರಾಜರು ಅವಮಾನಕಾರಿಗಳಾದ ದುಷ್ಟರು; ಹರಿಗೆ ಆದೇಶ ನೀಡಿದ ಬಳಿಕವೂ ಆ ಪ್ರಭುವು ಅವರನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದನು.

Verse 68

ब्रह्मतेजोविशेषेण स्थापयामास भूतले । संन्यासपद्धतिञ्चैव यथाशास्त्र विधिक्रमम्

ಬ್ರಹ್ಮತೇಜಸ್ಸಿನ ವಿಶಿಷ್ಟ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಅವನು ಅದನ್ನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ವಿಧಿ-ಕ್ರಮದಂತೆ ಸನ್ನ್ಯಾಸಪದ್ದತಿಯನ್ನು ಕೂಡ ಸ್ಥಿರಪಡಿಸಿದನು.

Verse 69

बहूनुद्धारयामास सूपदेशं विबोध्य च । ज्ञानं दत्त्वा विशेषेण बहून्मुक्तांश्चकार सः

ಅವನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಉಪದೇಶದಿಂದ ಅನೇಕರನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸಿ ಉದ್ಧರಿಸಿದನು; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡಿ ಅನೇಕರಿಗೆ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡಿದನು।

Verse 70

इत्थं चक्रे स दुर्वासा विचित्रं चरितम्बहु । धन्यं यशस्यमायुष्यं शृण्वतस्सर्वकामदम्

ಇಂತೆ ಮುನಿ ದುರ್ವಾಸರು ಅನೇಕ ವಿಚಿತ್ರ ಚರಿತಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು. ಈ ಪುಣ್ಯಕಥೆ ಮಂಗಳಕರ, ಯಶಸ್ಸು ನೀಡುವದು ಮತ್ತು ಆಯುಷ್ಯವರ್ಧಕ; ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳುವವರಿಗೆ ಸರ್ವ ಧರ್ಮಸಮ್ಮತ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುತ್ತದೆ.

Verse 71

य इदं शृणुयाद्भक्त्या दुर्वासश्चरितम्मुदा । श्रावयेद्वा परां यश्च स सुखीह परत्र च

ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೂ ಹರ್ಷದಿಂದಲೂ ಈ ದುರ್ವಾಸ ಚರಿತವನ್ನು ಕೇಳುವವನು, ಹಾಗೆಯೇ ಇತರರಿಗೆ ಕೇಳಿಸುವವನು—ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಸುಖಿಯಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.