शारभावतारवर्णनम् (Account of Śiva’s Śārabha Manifestation and the Measureless Avatāras)

Verse 1

नंदीश्वर उवाच । विध्वंसी दक्षयज्ञस्य वीरभद्राह्वयः प्रभो । अवतारश्च विज्ञेयः शिवस्य परमात्मनः

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಪ್ರಭೋ, ದಕ್ಷಯಜ್ಞವನ್ನು ಧ್ವಂಸ ಮಾಡಿದ ‘ವೀರಭದ್ರ’ ಎಂಬ ಖ್ಯಾತನಾಮನು ಪರಮಾತ್ಮ ಶಿವನ ಅವತಾರವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

Verse 2

सतीचरित्रे कथितं चरितं तस्य कृत्स्नशः । श्रुतं त्वयापि बहुधा नातः प्रोक्तं सुविस्तरात्

ಸತೀಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಥೆಯನ್ನು ಈಗಾಗಲೇ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ನೀವೂ ಅದನ್ನು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಕೇಳಿದ್ದೀರಿ; ಆದ್ದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಬಹಳ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 3

अतः परं मुनिश्रेष्ठ भवत्स्नेहाद्ब्रवीमि तत् । शार्दूलाख्यावतारं च शङ्करस्य प्रभोः शृणु

ಆದ್ದರಿಂದ, ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಿಮ್ಮ ಮೇಲಿನ ಸ್ನೇಹದಿಂದ ನಾನು ಈಗ ಅದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಪ್ರಭೋ, ಶಂಕರನ ‘ಶಾರ್ದೂಲ’ ಎಂಬ ಖ್ಯಾತ ಅವತಾರವನ್ನು ಕೇಳಿರಿ.

Verse 4

सदाशिवेन देवानां हितार्थं रूपमद्भुतम् । शारभं च धृतन्दिव्यं ज्वलज्ज्वालासमप्रभम्

ದೇವರ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಸದಾಶಿವನು ಅದ್ಭುತವಾದ ದಿವ್ಯ ಶಾರಭರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು; ಅದು ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುವ ಜ್ವಾಲೆಗಳಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು।

Verse 5

शिवावतारा अमिता सद्भक्तहितकारकाः । सङ्ख्या न शक्यते कर्तुं तेषां च मुनिसत्तमाः

ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ಶಿವನ ಅವತಾರಗಳು ಅಮಿತ; ಅವು ಸದಾ ಸತ್ಪಕ್ತರ ಹಿತವನ್ನು ಮಾಡುವವು; ಅವುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಎಣಿಸಲಾಗದು।

Verse 6

आकाशस्य च ताराणां रेणुकानां क्षितेस्तथा । आसाराणां च वृद्धेन बहुकल्पैः कदापि हि

ಆಕಾಶದ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು, ಭೂಮಿಯ ಧೂಳಿಕಣಗಳು, ಮಳೆಯ ಅನೇಕ ಧಾರೆಗಳನ್ನು ಅನೇಕ ಕಲ್ಪಗಳವರೆಗೆ ಎಣಿಸಿ ಎಣಿಸಿ ವೃದ್ಧನಾದರೂ, ಅವುಗಳ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ತಲುಪಲಾರನು।

Verse 7

सङ्ख्या विशक्यते कर्तुं सुप्राज्ञैर्बहुजन्मभिः । शिवावताराणां नैव सत्यं जानीहि मद्वचः

ಅತಿಪ್ರಾಜ್ಞ ಮುನಿಗಳು ಬಹುಜನ್ಮಗಳ ಜ್ಞಾನವಿದ್ದರೂ ಅವರ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಕಷ್ಟದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಎಣಿಸಬಲ್ಲರು; ಆದರೆ ಶಿವನ ಅವತಾರಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಸಂಖ್ಯ—ನನ್ನ ವಚನವನ್ನು ಸತ್ಯವೆಂದು ತಿಳಿ।

Verse 8

तथापि च यथाबुद्ध्या कथयामि कथाश्रुतम् । चरित्रं शारभं दिव्यं परमैश्वर्य्यसूचकम्

ಆದರೂ ನನ್ನ ಯಥಾಬುದ್ಧಿಯಂತೆ, ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಶಾರಭನ ದಿವ್ಯ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು, ಅದು ಮಹೇಶ್ವರ ಶಿವನ ಪರಮೈಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 9

जयश्च विजयश्चैव भवद्भिः शापितौ यदा । तदा दितिसुतौ द्वौ तावभूतां कश्यपान्मुने

ಓ ಮುನಿಯೇ! ನೀವು ಜಯ ಮತ್ತು ವಿಜಯರನ್ನು ಶಪಿಸಿದಾಗಲೇ, ಅವರು ಕಶ್ಯಪನಿಂದ ದಿತಿಗೆ ಜನಿಸಿದ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರಾದರು.

Verse 10

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां शार्दूलावतारे नृसिंहचरितवर्णनं नाम दशमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ತೃತೀಯ ಶತರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ, ಶಿವನ ಶಾರ್ದೂಲಾವತಾರದ ಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿ, ‘ನೃಸಿಂಹಚರಿತವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ದಶಮ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।

Verse 11

पृथ्व्युद्धारे विधात्रा व प्रार्थितो हि पुरा प्रभुः । हिरण्याक्षं जघानासौ विष्णुर्वाराहरूपधृक्

ಹಿಂದೆ ಭೂಮಿಯ ಉದ್ಧಾರಕ್ಕಾಗಿ ವಿಧಾತಾ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನು ಪ್ರಭುವನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು; ಆಗ ವರಾಹರೂಪಧಾರಿ ವಿಷ್ಣುವು ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ ರಕ್ಷಿಸಿದನು।

Verse 12

तं श्रुत्वा भ्रातरं वीरं निहतं प्राणसन्निभम् । चुकोप हरयेऽतीव हिरण्यकशिपुर्मुने

ಓ ಮುನಿಯೇ, ತನ್ನ ಪ್ರಾಣಸಮಾನವಾದ ವೀರ ಸಹೋದರನು ಹತನಾದನೆಂದು ಕೇಳಿ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪು ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು) ಮೇಲೆಯೇ ಅತಿಯಾಗಿ ಕೋಪಗೊಂಡನು।

Verse 13

वर्षाणामयुतं तप्त्वा ब्रह्मणो वरमाप सः । न कश्चिन्मारयेन्मां वै त्वत्सृष्टाविति तुष्टतः

ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಘೋರ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ವರವನ್ನು ಪಡೆದನು. ತೃಪ್ತನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು—“ನಿನ್ನ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲಾರರು” ಎಂದು ವರ ನೀಡಿದನು।

Verse 14

शोणिताख्यपुरं गत्वा देवानाहूय सर्वतः । त्रिलोकीं स्ववशे कृत्वा चक्रे राज्यमकण्टकम्

ಶೋಣಿತವೆಂಬ ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ, ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನೂ ತನ್ನ ವಶಕ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಕಂಟಕರಹಿತವಾದ ನಿರ್ಬಾಧ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು।

Verse 15

देवर्षिकदनं चक्रे सर्वधर्म विलोपकः । द्विजपीडाकरः पापी हिरण्यकशिपुर्मुने

ಓ ಮುನೇ, ಪಾಪಿಯಾದ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪು ದೇವರ್ಷಿಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದನು; ಅವನು ಸರ್ವಧರ್ಮವನ್ನು ಲೋಪಗೊಳಿಸುವವನು, ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಪೀಡಾಕಾರಕನಾದನು।

Verse 16

प्रह्लादेन स्वपुत्रेण हरिभक्तेन दैत्यराट् । यदा विद्वेषमकरोद्धरिर्वैरं विशेषतः

ಹರಿಭಕ್ತನಾದ ತನ್ನ ಪುತ್ರ ಪ್ರಹ್ಲಾದನ ಕಾರಣದಿಂದ ದೈತ್ಯರಾಜನು ದ್ವೇಷ ಮಾಡಿದಾಗ, ಅವನ ಮೇಲೆ ಹರಿಯ ವೈರವೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು।

Verse 17

सभास्तम्भात्तदा विष्णुरभूदाविर्द्रुतम्मुने । सन्ध्यायां क्रोधमापन्नो नृसिंहवपुषा ततः

ಓ ಮುನೇ! ಸಭೆಯ ಸ್ತಂಭದಿಂದ ಆಗ ವಿಷ್ಣು ವೇಗವಾಗಿ ಅವಿರ್ಭವಿಸಿದನು. ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ತುಂಬಿ, ನಂತರ ನರಸಿಂಹರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು.

Verse 18

सर्वथा मुनिशार्दूल करालं नृहरेर्व्वपुः । प्रजज्वालातिभयदं त्रासयन्दैत्यसत्तमान्

ಓ ಮುನಿಶಾರ್ದೂಲ! ನೃಹರಿಯ ಆ ಭೀಕರ ರೂಪವು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಜ್ವಲಿಸಿ, ಅಪಾರ ಭಯವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿ ದೈತ್ಯಶ್ರೇಷ್ಠರನ್ನು ತ್ರಸ್ತಗೊಳಿಸಿತು.

Verse 19

नृसिंहेन तदा दैत्या निहताश्चैव तत्क्षणम् । हिरण्यकशिपुश्चाथ युद्धञ्चक्रे सुदारुणम्

ಆಗ ನರಸಿಂಹನಿಂದ ದೈತ್ಯ ಯೋಧರು ತಕ್ಷಣವೇ ಸಂಹರಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು. ನಂತರ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪುವೂ ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದನು.

Verse 20

महायुद्धं तयोरासीन्मुहूर्त्तम्मुनिसत्तमाः । विकरालं च भयदं सर्वेषां रोमहर्षणम्

ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ಆ ಇಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಒಂದು ಮುಹೂರ್ತ ಕಾಲ ಮಹಾಯುದ್ಧವು ನಡೆಯಿತು; ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಭಯಂಕರವೂ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ರೋಮಾಂಚನಕಾರಿಯೂ ಆಗಿತ್ತು.

Verse 21

सायं चकर्ष देवेशो देहल्यां दैत्यपुङ्गवम् । व्योम्नि देवेषु पश्यत्सु नृसिंहश्च रमेश्वरः

ಸಾಯಂಕಾಲದಲ್ಲಿ ದೇವದೇವನೂ ರಮಾಪತಿಯೂ ಆದ ನೃಸಿಂಹನು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ ಆ ದೈತ್ಯಶ್ರೇಷ್ಠನನ್ನು ಹೊಸ್ತಿಲಿಗೆ ಎಳೆದನು.

Verse 22

अथोत्संगे च तं कृत्वा नखैस्तदुदरन्द्रुतम् । विदार्य मारयामास पश्यतां त्रिदिवौकसाम्

ನಂತರ ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ತೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ಇರಿಸಿಕೊಂಡು, ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿಗಳು ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ ತನ್ನ ಉಗುರುಗಳಿಂದ ಅವನ ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಸೀಳಿ ಸಂಹರಿಸಿದನು.

Verse 23

हते हिरण्यकशिपौ नृसिंहे नैव विष्णुना । जगत्स्वास्थ्यन्तदा लेभे न वै देवाविशेषतः

ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪುವು ಹತನಾದಾಗ ಜಗತ್ತು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಿತು; ಅದು ಕೇವಲ ವಿಷ್ಣುವಿನಿಂದ ಮಾತ್ರ ಆಗಿದ್ದಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಭೇದವಿಲ್ಲ.

Verse 24

देवदुन्दुभयो नेदुः प्रह्लादो विस्मयं गतः । लक्ष्मीश्च विस्मयं प्राप्ता रूपं दृष्ट्वाऽद्भुतं हरेः

ದೇವದುಂದುಭಿಗಳು ಮೊಳಗಿದವು. ಹರಿಯ ಅದ್ಭುತ ರೂಪವನ್ನು ಕಂಡು ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ವಿಸ್ಮಯಗೊಂಡನು; ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೂ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದಳು.

Verse 25

हतो यद्यपि दैत्येन्द्रस्तथापि न पुरं सुखम् । ययुर्देवा नृसिंहस्य ज्वाला सा न निवर्तिता

ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನು ಹತನಾದರೂ ನಗರದಲ್ಲಿ ಸುಖವಿರಲಿಲ್ಲ. ದೇವರುಗಳು ಹಿಂತಿರುಗಿದರು; ಏಕೆಂದರೆ ನರಸಿಂಹನ ಆ ಜ್ವಲಂತ ಉಗ್ರತೆ ಶಮನವಾಗಲಿಲ್ಲ.

Verse 26

तया च व्याकुलं जातं सर्वं चैव जगत्पुनः । देवाश्च दुःखमापन्नाः किम्भविष्यति वा पुनः

ಅದರಿಂದ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ಮತ್ತೆ ವ್ಯಾಕುಲವಾಯಿತು. ದೇವರುಗಳೂ ದುಃಖಪಟ್ಟು—“ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಏನಾಗುವುದೋ?” ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿದರು.

Verse 27

इत्येवं च वदन्तस्ते भयादूदूरमुपस्थि ताः । नृसिंहक्रोधजज्वालाव्याकुलाः पद्मभूमुखाः

ಇಂತೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಅವರು ಭಯದಿಂದ ದೂರ ನಿಂತರು; ಪದ್ಮಜನ್ಮ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳ ಮುಖಗಳು ನರಸಿಂಹಕ್ರೋಧಜನ್ಯ ಜ್ವಾಲೆಯಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲವಾದವು।

Verse 28

प्रह्रादं प्रेषयामासुस्तच्छान्त्यै निकटं हरेः । सर्वान्मिलित्वा प्रह्लादः प्रार्थितो गतवांस्तदा

ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಅವರು ಪ್ರಹ್ಲಾದನನ್ನು ಹರಿಯ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದರು. ಆಗ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಸೇರಿಸಿ, ಅವರ ಬೇಡಿಕೆಯಿಂದ ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ತಕ್ಷಣ ಅಲ್ಲಿ ಹೋದನು।

Verse 29

उरसाऽऽलिंगयामास तं नृसिंहः कृपानिधिः । हृदयं शीतलं जातं रुड्ज्वाला न निवर्त्तिता

ಆಗ ಕೃಪಾನಿಧಿಯಾದ ನರಸಿಂಹನು ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ವಕ್ಷಸ್ಥಲಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡನು. ಅವನ ಹೃದಯ ಶೀತಲವಾಯಿತು; ಆದರೆ ದಹಿಸುವ ವೇದನೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿವಾರಣೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ.

Verse 30

तथापि न निवृता रुड्ज्वाला नरहरेर्यदा । इष्टं प्राप्तास्ततो देवाश्शंकर शरणं ययुः

ಆದರೂ ನರಹರಿಯ ಉಗ್ರ ಜ್ವಾಲೆಯಂತಿರುವ ವೇದನೆ ಶಮನವಾಗದಾಗ, ದೇವತೆಗಳು ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟವನ್ನು ಪಡೆದು ನಂತರ ಶಂಕರನ ಶರಣಿಗೆ ಹೋದರು.

Verse 31

तत्र गत्वा सुरास्सर्वे ब्रह्माद्या मुनय स्तथा । शंकरं स्तवयामासुर्लोकानां सुखहेतवे

ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು, ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳು ಹಾಗೂ ಮುನಿಗಳು ಸಹ—ಲೋಕಗಳ ಸುಖಹಿತಕ್ಕೆ ಕಾರಣನಾದ ಶಂಕರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು.

Verse 32

देवा ऊचुः । देवदेव महादेव शरणागतवत्सल । पाहि नः शरणापन्ना न्सर्वान्देवाञ्जगन्ति च

ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವದೇವ ಮಹಾದೇವ, ಶರಣಾಗತವತ್ಸಲ! ನಾವು ಶರಣಾಗತರು; ನಮ್ಮನ್ನೂ, ಸಮಸ್ತ ದೇವರನ್ನೂ ಹಾಗೂ ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಗಳನ್ನೂ ರಕ್ಷಿಸು।

Verse 33

नमस्तेऽस्तु नमस्तेऽस्तु नमस्तेऽस्तु सदाशिव । पूर्वं दुःखं यदा जातं तदा ते रक्षिता वयम्

ನಮಸ್ಕಾರ, ನಮಸ್ಕಾರ, ನಮಸ್ಕಾರ—ಹೇ ಸದಾಶಿವ! ಹಿಂದೆ ದುಃಖ ಉಂಟಾದಾಗ, ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ನಾವು ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟೆವು।

Verse 34

समुद्रो मथितश्चैव रत्नानां च विभागशः । कृते देवैस्तदा शंभो गृहीतं गरलन्त्वया

ಸಮುದ್ರ ಮಥನವಾದಾಗ ಮತ್ತು ರತ್ನಗಳ ವಿಭಾಗ ದೇವರಲ್ಲಿ ನಡೆದಾಗ, ಆಗ ಹೇ ಶಂಭೋ, ಲೋಕರಕ್ಷಣಾರ್ಥ ಕರුණೆಯಿಂದ ಆ ಘೋರ ವಿಷವನ್ನು ನೀನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದೆ।

Verse 35

रक्षिताः स्म तदा नाथ नीलकण्ठ इति श्रुतः । विषं पास्यसि नो चेत्त्वं भस्मीभूतास्तदाखिलाः

ಹೇ ನಾಥ, ಆಗ ನಾವು ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟೆವು—ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ‘ನೀಲಕಂಠ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ. ನೀನು ಈ ವಿಷವನ್ನು ಕುಡಿಯದಿದ್ದರೆ, ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ತಕ್ಷಣ ಭಸ್ಮವಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ।

Verse 36

प्रसिद्धं च यदा यस्य दुःखं च जायते प्रभो । तदा त्वन्नाममात्रेण सर्वदुःखं विलीयते

ಹೇ ಪ್ರಭೋ, ಯಾರಿಗಾದರೂ ದುಃಖ ಉಂಟಾದಾಗ, ನಿನ್ನ ನಾಮಮಾತ್ರ ಸ್ಮರಣೆಯಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲ ದುಃಖವೂ ಲಯವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 37

इदानीं नृहरिज्वालापीडितान्नस्सदाशिव । तां त्वं शमयितुं देव शक्तोऽसीति सुनिश्चितम्

ಈಗ ನಾವು ನೃಹರಿಯ ದಹಿಸುವ ಜ್ವಾಲೆಯಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿದ್ದೇವೆ, ಓ ಸದಾಶಿವ. ಆ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಿ ನಿಗ್ರಹಿಸಲು, ಓ ಪ್ರಭು, ನೀನೇ ಸಮರ್ಥನೆಂಬುದು ನಿಶ್ಚಿತ.

Verse 38

नन्दीश्वर उवाच । इति स्तुतस्तदा देवैश्शंकरो भक्तवत्सलः । प्रत्युवाच प्रसन्नात्माऽभयन्दत्त्वा परप्रभुः

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ದೇವತೆಗಳು ಹೀಗೆ ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ ಭಕ್ತವತ್ಸಲ ಶಂಕರನು ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು. ಪರಮಪ್ರಭು ಮೊದಲು ಅಭಯವನ್ನು ನೀಡಿ ನಂತರ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

Verse 39

शंकर उवाच । स्वस्थानं गच्छत सुरास्सर्व्वे ब्रह्मादयोऽभयाः । शमयिष्यामि यद्दुःखं सर्वथा हि व्रतम्मम

ಶಂಕರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದೇವಗಣ, ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ಎಲ್ಲರೂ ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿರಿ. ಏನು ದುಃಖ ಉಂಟಾಗಿದೆಯೋ, ಅದನ್ನು ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶಮನಗೊಳಿಸುವೆನು; ಇದೇ ನನ್ನ ವ್ರತ.

Verse 40

गतो मच्छरणं यस्तु तस्य दुःखं क्षयं गतम् । मत्प्रियः शरणापन्नः प्राणेभ्योऽपि न संशयः

ಯಾರು ನನ್ನ ಶರಣಿಗೆ ಬಂದನೋ ಅವನ ದುಃಖವು ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಶರಣಾಗತ ಭಕ್ತನು ನನಗೆ ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತಲೂ ಪ್ರಿಯನು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 41

नन्दीश्वर उवाच । इति श्रुत्वा तदा देवा ह्यानन्दम्परमं गताः । यथागतं तथा जग्मुस्स्मरन्तश्शंकरं मुदा

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು: ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ದೇವರುಗಳು ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ನಂತರ ಬಂದಂತೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು—ಮುದದಿಂದ ಶಂಕರನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ.