स्वप्नवर्णनपूर्वकं संक्षेपशिवचरितवर्णनम् / Dream-Portents and a Concise Account of Śiva’s Career

Verse 1

नारद उवाच । विधे तात त्वया शैववर प्राज्ञाद्भुता कथा । वर्णिता करुणां कृत्वा प्रीतिर्मे वर्द्धिताधिकम्

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಿಧಾತಾ (ಬ್ರಹ್ಮಾ), ತಾತನೇ! ಕರುಣೆಯಿಂದ ನೀನು ಶೈವಪ್ರಜ್ಞೆಯಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅದ್ಭುತ ಕಥೆಯನ್ನು ನನಗೆ ವರ್ಣಿಸಿದೆ. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ನನ್ನ ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಭಾವ ಇನ್ನಷ್ಟು ವೃದ್ಧಿಯಾಯಿತು.

Verse 2

विधे गते स्वकं धाम मयि वै दिव्यदर्शगे । ततः किमभवत्तात कृपया तद्वदाधुना

ಹೇ ವಿಧೇ! ನೀನು ಸ್ವಧಾಮಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದ ನಂತರ, ನನಗೆ ದಿವ್ಯದರ್ಶನ ದೊರಕಿದಾಗ, ಆಮೇಲೆ ಏನು ಸಂಭವಿಸಿತು, ತಾತ? ಕೃಪೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಈಗ ಹೇಳು.

Verse 3

ब्रह्मोवाच । गते त्वयि मुने स्वर्गे कियत्काले गते सति । मेना प्राप्येकदा शैलनिकटं प्रणनाम सा

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮುನೇ! ನೀನು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದ ನಂತರ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಕಳೆದಾಗ, ಮೇನಾ ಒಮ್ಮೆ ಪರ್ವತದ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಮಸ್ಕರಿಸಿದಳು.

Verse 4

स्थित्वा सविनयम्प्राह स्वनाथं गिरिकामिनी । तत्र शैलाधिनाथं सा प्राणप्रियसुता सती

ಆ ಗಿರಿಕಾಮಿನಿ ವಿನಯದಿಂದ ನಿಂತು ತನ್ನ ಸ್ವನಾಥನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದಳು. ಅಲ್ಲಿ ಸತಿ—ಪ್ರಾಣಪ್ರಿಯ ಪುತ್ರಿ—ಪರ್ವತಾಧಿನಾಥನನ್ನು ಸಂಬೋಧಿಸಿದಳು.

Verse 5

मेनोवाच । मुनिवाक्यं न बुद्धं मे सम्यङ् नारीस्वभावतः । विवाहं कुरु कन्यायास्सुन्दरेण वरेण ह

ಮೇನಾ ಹೇಳಿದರು—ಸ್ತ್ರೀಸ್ವಭಾವದ ಕಾರಣದಿಂದ ಮುನಿವಾಕ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಕನ್ಯೆಗೆ ಸುಂದರನೂ ಯೋಗ್ಯನೂ ಆದ ಸದ್ವರನೊಂದಿಗೆ ವಿವಾಹವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿರಿ.

Verse 6

सर्वथा हि भवेत्तत्रोद्वाहोऽपूर्वसुखावहः । वरश्च गिरिजायास्तु सुलक्षणकुलोद्भवः

ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಅಲ್ಲಿ ಆ ವಿವಾಹವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅಪೂರ್ವ ಸುಖವನ್ನು ತರುವದು. ಗಿರಿಜೆಗೆ ವರನು ಶುಭಲಕ್ಷಣಯುಕ್ತನಾಗಿ, ಉನ್ನತ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವನಾಗಿರುವನು.

Verse 7

प्राणप्रिया सुता मे हि सुखिता स्याद्यथा प्रिय । सद्वरं प्राप्य सुप्रीता तथा कुरु नमोऽस्तु ते

ಹೇ ಪ್ರಿಯನೇ, ನನ್ನ ಪ್ರಾಣಪ್ರಿಯ ಪುತ್ರಿ ಸುಖವಾಗಿರುವಂತೆ ಮಾಡು. ಸದ್ವರನನ್ನು ಪಡೆದು ಅವಳು ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತಳಾಗಿ ಸಂತೋಷಿಸಲಿ—ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 8

ब्रह्मोवाच । इत्युक्ताश्रुमुखी मेना पत्यंघ्र्योः पतिता तदा । तामुत्थाप्य गिरिः प्राह यथावत्प्रज्ञसत्तमः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತೋಯ್ದ ಮುಖವಿದ್ದ ಮೇನಾ ಆಗ ತನ್ನ ಪತಿಯ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಳು. ಅವಳನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಪರ್ವತರಾಜ (ಹಿಮಾಲಯ) ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 9

हिमालय उवाच । शृणु त्वं मेनके देवि यथार्थं वच्मि तत्त्वतः । भ्रमं त्यज मुनेर्वाक्यं वितथं न कदाचन

ಹಿಮಾಲಯನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಿ ಮೇನಕೆ, ಕೇಳು; ನಾನು ತತ್ತ್ವತಃ ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಭ್ರಮೆಯನ್ನು ಬಿಡು; ಮುನಿಯ ವಾಕ್ಯವು ಎಂದಿಗೂ ಸುಳ್ಳಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 10

यदि स्नेहः सुतायास्ते सुतां शिक्षय सादरम् । तपः कुर्याच्छंकरस्य सा भक्त्या स्थिरचेतसा

ನಿನಗೆ ನಿನ್ನ ಮಗಳ ಮೇಲೆ ಸ್ನೇಹವಿದ್ದರೆ, ಅವಳಿಗೆ ಆದರದಿಂದ ಉಪದೇಶಿಸು—ಅವಳು ಸ್ಥಿರಚಿತ್ತದಿಂದ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಂಕರನ ತಪಸ್ಸು-ಆರಾಧನೆ ಮಾಡಲಿ।

Verse 11

चेत्प्रसन्नः शिवः काल्याः पाणिं गृह्णाति मेनके । सर्वं भूयाच्छुभं नश्येन्नारदोक्तममंगलम्

ಹೇ ಮೇನಕೆ, ಶಿವನು ಕಾಳಿಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಅವಳ ಪಾಣಿಗ್ರಹಣ ಮಾಡಿದರೆ, ಎಲ್ಲವೂ ಶುಭವಾಗುವುದು; ನಾರದನು ಹೇಳಿದ ಅಮಂಗಳ ನಾಶವಾಗುವುದು।

Verse 12

अमंगलानि सर्वाणि मंगलानि सदाशिवे । तस्मात्सुतां शिवप्राप्त्यै तपसे शिक्षय द्रुतम्

ಸದಾಶಿವನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಅಮಂಗಳಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ; ಎಲ್ಲಾ ಮಂಗಳಗಳು ಅಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ವಾಸಿಸುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಶಿವಪ್ರಾಪ್ತಿಗಾಗಿ ನಿನ್ನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಶೀಘ್ರ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತರಬೇತಿಗೊಳಿಸು।

Verse 13

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य गिरेर्वाक्यं मेना प्रीततराऽभवत् । सुतोपकंठमगमदुपदेष्टुं तदोरुचिम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹಿಮಾಲಯನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಮೇನಾ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಂತೋಷಗೊಂಡಳು. ನಂತರ ಅವಳು ಮಗಳ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅವಳ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಂಕಲ್ಪದ ಕುರಿತು ಉಪದೇಶಿಸಿದಳು।

Verse 14

सुताङ्गं सुकुमारं हि दृष्ट्वातीवाथ मेनका । विव्यथे नेत्रयुग्मे चाश्रुपूर्णेऽभवतां द्रुतम्

ತನ್ನ ಪುತ್ರಿಯ ಸೂಕುಮಾರ, ಕೋಮಲ ದೇಹವನ್ನು ಕಂಡು ಮೇನಕಾ ಅತ್ಯಂತ ವ್ಯಾಕುಲಳಾದಳು; ಅವಳ ಎರಡು ಕಣ್ಣುಗಳು ವೇದನೆಯಿಂದ ತಕ್ಷಣವೇ ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದವು।

Verse 15

अथ सा कालिका देवी सर्वज्ञा परमेश्वरी । उवाच जननीं सद्यः समाश्वास्य पुनः पुनः

ಆಗ ಸರ್ವಜ್ಞಾ ಪರಮೇಶ್ವರಿ ದೇವಿ ಕಾಲಿಕಾ ತಾಯಿಯನ್ನು ಮರುಮರು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಹೀಗೆಂದಳು।

Verse 17

पार्वत्युवाच । मातश्शृणु महाप्राज्ञेऽद्यतने ऽजमुहूर्तके । रात्रौ दृष्टो मया स्वप्नस्तं वदामि कृपां कुरु

ಪಾರ್ವತಿ ಹೇಳಿದರು—ತಾಯೇ, ಕೇಳು. ಓ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞೆ! ಇಂದು ಅಜಮುಹೂರ್ತದಲ್ಲಿ, ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಒಂದು ಸ್ವಪ್ನವನ್ನು ಕಂಡೆ; ಅದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ಕೃಪೆ ಮಾಡು।

Verse 18

विप्रश्चैव तपस्वी मां सदयः प्रीतिपूर्वकम् । उपादिदेश सुतपः कर्तुं मातश्शिवस्य वै

ತಾಯೇ, ಆ ದಯಾಳು ತಪಸ್ವಿ ವಿಪ್ರನು ಪ್ರೀತಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನನಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಿದನು—ಶಿವಪ್ರಾಪ್ತಿಗಾಗಿ ಘೋರ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು।

Verse 19

ब्रह्मोवाच । तच्छ्रुत्वा मेनका शीघ्रं पतिमाहूय तत्र च । तत्स्वप्नं कथयामास सुता दृष्टमशेषतः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಮೆನಕಾ ತಕ್ಷಣವೇ ತನ್ನ ಪತಿಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಕರೆಯಿಸಿ, ಮಗಳು ಕಂಡ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ವಪ್ನವನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದಳು।

Verse 20

सुतास्वप्नमथाकर्ण्य मेनकातो गिरीश्वरः । उवाच परमप्रीतः प्रियां सम्बोधयन्गिरा

ಮೆನಕೆಯಿಂದ ಮಗಳ ಸ್ವಪ್ನವನ್ನು ಕೇಳಿದ ಪರ್ವತಾಧಿಪತಿ ಹಿಮಾಲಯನು ಪರಮ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು, ಪ್ರಿಯ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಸ्नेಹಭರಿತ ವಚನಗಳಿಂದ ಸಂಬೋಧಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 21

गिरीश्वर उवाच । हे प्रियेऽपररात्रान्ते स्वप्नो दृष्टो मयापि हि । तं शृणु त्वं महाप्रीत्या वच्म्यहं तं समादरात्

ಗಿರೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಪ್ರಿಯೆ, ರಾತ್ರಿಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾನೂ ನಿಜವಾಗಿ ಒಂದು ಸ್ವಪ್ನವನ್ನು ಕಂಡೆ. ನೀನು ಮಹಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕೇಳು; ನಾನು ಅದನ್ನು ಆದರದಿಂದ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 22

एकस्तपस्वी परमो नारदोक्तवरां गधृक् । पुरोपकंठं सुप्रीत्या तपः कर्तुं समागतः

ನಾರದನು ಹೇಳಿದ ವರವನ್ನು ಪಡೆದ ಒಬ್ಬ ಪರಮ ತಪಸ್ವಿ, ಮಹಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಗರದ ಅಂಚಿಗೆ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲು ಆಗಮಿಸಿದನು।

Verse 23

गृहीत्वा स्वसुतां तत्रागमं प्रीततरोप्यहम् । मया ज्ञातस्स वै शम्भुर्नारदो क्तवरः प्रभुः

ಅಲ್ಲಿಂದ ನನ್ನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ನಾನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹರ್ಷದಿಂದ ಮರಳಿ ಬಂದೆನು. ಆಗ ನಾರದನು ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಸತ್ಯವೆಂದು ತಿಳಿದು, ಆ ಪ್ರಭು ಶಂಭುವೇ ಪರಮಸ್ವಾಮಿ ಎಂದು ಅರಿತೆನು.

Verse 24

सेवार्थं तस्य तनयामुपदिश्य तपस्विनः तं । वै प्रार्थितवांस्तस्यां न तदांगीचकार सः

ಸೇವಾರ್ಥವಾಗಿ ಆ ತಪಸ್ವಿ ಅವನಿಗೆ ಆ ಋಷಿಯ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಸೂಚಿಸಿದನು. ಅವನು ಅವಳನ್ನು ವರಿಸಲು ಬೇಡಿಕೊಂಡನು; ಆದರೆ ಆ ವೇಳೆಗೆ ಅವಳು ಅವನನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ.

Verse 25

अभूद्विवादस्तुमहान्सांख्यवेदान्तसंमतः । ततस्तदाज्ञया तत्र संस्थितासीत्सुता मम

ನಂತರ ಸಾಂಖ್ಯ-ವೇದಾಂತಗಳಿಗೆ ಸಮ್ಮತವಾದ ತರ್ಕದೊಂದಿಗೆ ಮಹಾ ವಾದವಿವಾದ ಉಂಟಾಯಿತು. ಆಮೇಲೆ ಅವನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ನನ್ನ ಪುತ್ರಿ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಉಳಿದಳು.

Verse 26

निधाय हृदि तं कामं सिषेवे भक्तितश्च सा । इति दृष्टं मया स्वप्नं प्रोक्तवांस्ते वरानने

ಆ ಆಸೆಯನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅವಳು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸೇವೆ-ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದಳು. ಓ ಸುಂದರಮುಖಿಯೇ, ನಾನು ಕಂಡ ಸ್ವಪ್ನವನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದೆನು.

Verse 27

ततो मेने कियत्कालं परीक्ष्यं तत्फलं प्रिये । योग्यमस्तीदमेवेह बुध्यस्व त्वं मम ध्रुवम्

ನಂತರ, ಓ ಪ್ರಿಯೆಯೇ, ಕೆಲಕಾಲ ವಿಚಾರಿಸಿ ಅದರ ಫಲವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ ನಾನು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದೆನು—‘ಇಲ್ಲಿಯೇ ಇದುವೇ ಅತ್ಯಂತ ಯೋಗ್ಯ.’ ಇದನ್ನು ನನ್ನ ಅಚಲ ನಿರ್ಧಾರವೆಂದು ತಿಳಿ.

Verse 28

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा गिरिराजश्च मेनका वै मुनीश्वर । सन्तस्थतुः परीक्षन्तीं तत्फलं शुद्धचेतसौ

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮುನೀಶ್ವರ! ಹೀಗೆಂದು ಹೇಳಿ ಗಿರಿರಾಜ ಹಿಮವಂತನು ಮತ್ತು ಮೇನಕಾ ಶುದ್ಧಚಿತ್ತರಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತು, ಪಾರ್ವತಿಯ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಫಲವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 29

इत्थम्व्यतीतेऽल्पदिने परमेशः सतां गतिः । सतीविरहसुव्यग्रो भ्रमन्सर्वत्र सूतिकृत्

ಹೀಗೆ ಅಲ್ಪಕಾಲವೇ ಕಳೆದಾಗ ಸತಾಂ ಗತಿಯಾದ ಪರಮೇಶ್ವರ ಶಿವನು ಸತೀವಿರಹದಿಂದ ಅತೀವ ವ್ಯಗ್ರನಾಗಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಂಚರಿಸಿ, ಸರ್ವ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಶೋಕವೇದನೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದನು।

Verse 30

तत्राजगाम सुप्रीत्या कियद्गुणयुतः प्रभुः । तपः कर्तुं सतीप्रेमविरहाकुलमानसः

ಆಗ ಪ್ರಭು—ಯಥೋಚಿತ ದಿವ್ಯಗುಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದವನು—ಅತೀವ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದನು; ಸತೀಪ್ರೇಮದ ವಿರಹದಿಂದ ಅಕುಲಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲು ಬಂದನು।

Verse 31

तपश्चकार स्वं तत्र पार्वती सेवने रता । सखीभ्यां सहिता नित्यं प्रसन्नार्थमभूत्तदा

ಅಲ್ಲಿ ಪಾರ್ವತಿಯು ತನ್ನ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದಳು, ಸೇವಾಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಿರತಳಾಗಿದ್ದಳು. ಸಖಿಯರೊಂದಿಗೆ ನಿತ್ಯವೂ ಇದ್ದು, ಆಗ ಅವಳು ಕೇವಲ (ಶಿವನ) ಪ್ರಸನ್ನತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಮಾತ್ರ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಳು।

Verse 32

विद्धोऽऽपि मार्गणैश्शम्भुर्विकृतिं नाप स प्रभुः । प्रेषितेन सुरैस्स्वात्ममोहनार्थं स्मरेण वै

ಬಾಣಗಳಿಂದ ವಿದ್ಧನಾದರೂ ಶಂಭು ಪ್ರಭುವಿಗೆ ಯಾವುದೇ ವಿಕೃತಿ ಉಂಟಾಗಲಿಲ್ಲ; ದೇವತೆಗಳು ಕಳುಹಿಸಿದ ಸ್ಮರನು ಅವನ ಸ್ವಾತ್ಮಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಮೋಹಿಸಲು ಮಾತ್ರ ಯತ್ನಿಸಿದರೂ, ಶಿವನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಚಲನಾಗಿಯೇ ಇದ್ದನು।

Verse 33

दग्ध्वा स्मरं च तत्रैव स्ववह्निनयनेन सः । स्मृत्वा मम वचः क्रुद्धो मह्यमन्तर्दधे ततः

ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅವನು ತನ್ನ ನೇತ್ರಾಗ್ನಿಯಿಂದ ಸ್ಮರ (ಕಾಮದೇವ)ನನ್ನು ದಹಿಸಿದನು; ನಂತರ ನನ್ನ ವಚನವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಕ್ರುದ್ಧನಾಗಿ ನನ್ನಿಂದ ಅಂತರ್ಧಾನಗೊಂಡನು।

Verse 34

ततः कालेन कियता विनाश्य गिरिजामदम् । प्रसादितस्सुतपसा प्रसन्नोऽभून्महेश्वरः

ನಂತರ ಕೆಲಕಾಲ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಮಹಾದೇವನು ಗಿರಿಜೆಯ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದನು; ಅವಳ ಶ್ರೇಷ್ಠ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಮಹೇಶ್ವರನು ಅನುಗ್ರಹಶೀಲನಾದನು।

Verse 35

लौकिकाचारमाश्रित्य रुद्रो विष्णुप्रसादितः । कालीं विवाहयामास ततोऽभूद्बहुमंगलम्

ಲೌಕಿಕ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಸಂತೃಪ್ತನಾದ ರುದ್ರನು ಕಾಳಿಯನ್ನು ವಿವಾಹಮಾಡಿಕೊಂಡನು; ಅದರಿಂದ ಬಹು ಮಂಗಳ ಉಂಟಾಯಿತು।

Verse 36

इत्येतत्कथितं तात समासाच्चरितं विभोः । शंकरस्य परं दिव्यं किं भूयः श्रोतुमि च्छसि

ಎಲೈ ಮಗನೇ, ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಾನು ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ಶಂಕರನ ಪರಮ ದಿವ್ಯ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನೀನು ಇನ್ನು ಏನನ್ನು ಕೇಳಲು ಬಯಸುವೆ?