पार्वतीजन्मवर्णनम् / Description of Pārvatī’s Birth

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथ संस्मरतुर्भक्त्या दम्पती तौ भवाम्बिकाम् । प्रसूतिहेतवे तत्र देवकार्यार्थमादरात्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ ಆ ದಂಪತಿಗಳು ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೂ ಆದರದಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲಿ ಭವಾಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದರು; ಗರ್ಭಧಾರಣೆ ಸಂಭವಿಸಿ ದೇವಕಾರ್ಯ ಸಿದ್ಧಿಯಾಗಲೆಂದು।

Verse 2

ततस्सा चण्डिका योगात्त्यक्तदेहा पुरा पितुः । ईहया भतितुं भूयस्समैच्छद्रिरिदारतः

ಅನಂತರ ಆ ಚಂಡಿಕೆ—ಹಿಂದೆ ತಂದೆಯ ಗೃಹದಲ್ಲಿ ಯೋಗಶಕ್ತಿಯಿಂದ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದಳು—ಈಗ ಈ ಪರ್ವತವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ಸ್ವಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಮತ್ತೆ ದೇಹವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಅದನ್ನು ಧಾರಣೆ-ಪೋಷಣೆ ಮಾಡಲು ಬಯಸಿದಳು।

Verse 3

सत्यं विधातुं स्ववचः प्रसन्नाखिलकामदा । पूर्णांशाच्छैलचित्ते सा विवेशाथ महेश्वरी

ತನ್ನ ವಚನವನ್ನು ಸತ್ಯಗೊಳಿಸಲು, ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗಿ ಸರ್ವಕಾಮಗಳನ್ನು ನೀಡುವ ದೇವಿ ತನ್ನ ಪೂರ್ಣಾಂಶದಿಂದ ಶೈಲರಾಜ (ಹಿಮಾಲಯ)ನ ಚಿತ್ತದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು; ಅಲ್ಲಿ ಮಹೇಶ್ವರಿ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಳಾದಳು.

Verse 4

विरराज ततस्सोतिप्रमदोपूर्वसुद्युतिः । हुताशन इवाधृष्यस्तेजोराशिर्महामनाः

ಆಗ ಅವನು ತನ್ನ ಪೂರ್ವ ದೀಪ್ತಿಯನ್ನೂ ಮೀರಿಸಿ ವಿರಾಜಿಸಿದನು—ಹುತಾಶನನಂತೆ ಅಜೇಯ, ದಿವ್ಯ ತೇಜೋರಾಶಿ, ಮಹಾತ್ಮನು।

Verse 5

ततो गिरिस्स्वप्रियायां परिपूर्णं शिवांशकम् । समाधिमत्वात्समये समधत्त सुशंकरे

ನಂತರ ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ಸುಶಂಕರನು ಯೋಗ್ಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಗಿರಿಜೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಶಿವತತ್ತ್ವದ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಅಂಶವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು।

Verse 6

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे पार्वतीजन्मवर्णनं नाम षष्टोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ತೃತೀಯ ಪಾರ್ವತೀಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ಪಾರ್ವತೀಜನ್ಮವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಆರನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।

Verse 7

गिरिप्रिया सर्वजगन्निवासासंश्रयाधिकम् । विरेजे सुतरां मेना तेजोमण्डलगा सदा

ಸರ್ವಜಗತ್ತಿನ ನಿವಾಸವೂ ಎಲ್ಲರ ಆಶ್ರಯವೂ ಆದ ಗಿರಿಪ್ರಿಯೆ (ಪಾರ್ವತಿ) ಯ ತಾಯಿಯಾಗಿದ್ದ ಕಾರಣ, ಮೇನಕೆ ಸದಾ ತೇಜೋಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದಳು।

Verse 8

सुखोदयं स्वभर्तुश्च मेना दौहृदलक्षणम् । दधौ निदानन्देवानामानन्दस्येप्सितं शुभम्

ಮೇನಕೆ ತನ್ನ ಗಂಡನಲ್ಲಿ ಸುಖೋದಯವನ್ನು ಕಂಡಳು; ತಾನೂ ಗರ್ಭಧಾರಣೆಯ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದಳು—ಅದು ದೇವತೆಗಳ ಆನಂದಕ್ಕೆ ಉತ್ಕೃಷ್ಟ, ಇಷ್ಟ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದು ಹರ್ಷದ ಮೂಲವಾಯಿತು।

Verse 9

देह सादादसंपूर्णभूषणा लोध्रसंमुखा । स्वल्पभेन्दुक्षये कालं विचेष्यर्क्षा विभावरी

ಅವಳ ದೇಹ ಶಿಥಿಲವಾಗಿತ್ತು; ಆಭರಣಗಳೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಲೋಧ್ರವೃಕ್ಷದ ಕಡೆ ಮುಖಮಾಡಿ ನಿಂತಾಗ, ಚಂದ್ರಕಲೆ ಕ್ಷೀಣಿಸಿದಂತೆ ನಕ್ಷತ್ರಾಂಕಿತ ರಾತ್ರಿ ಸ್ವಲ್ಪಕಾಲ ತಂಗಿದಂತಾಯಿತು.

Verse 10

तदाननं मृत्सुरभिनायं तृप्तिं गिरीश्वरः । मुने रहस्युपाघ्राय प्रेमाधिक्यं बभूव तत्

ಓ ಮುನೀಶ್ವರ, ಆಗ ಗಿರೀಶ್ವರನಾದ ಶಿವನು ರಹಸ್ಯವಾಗಿ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದು ಅವಳ ಮುಖದ ಮಣ್ಣಿನ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಆಘ್ರಾಣಿಸಿ ಆಳವಾದ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು; ಅದರಿಂದ ಅವಳ ಮೇಲಿನ ಅವನ ಪ್ರೀತಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು.

Verse 11

मेना स्पृहावती केषु न मे शंसति वस्तुषु । किंचिदिष्टं ह्रियापृच्छदनुवेलं सखी गिरिः

ಮೇನಾ ಆಸೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದರೂ, ಅವಳಿಗೆ ಯಾವ ಯಾವ ವಸ್ತುಗಳ ಬಯಕೆ ಇದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಸಖಿ ಗಿರಿ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಮರುಮರು ನನ್ನನ್ನು—ನನಗೆ ಏನು ಇಷ್ಟ, ನನಗೆ ಏನು ಬೇಕು—ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು.

Verse 12

उपेत्य दौहदं शल्यं यद्वव्रेऽपश्यदाशु तत् । आनीतं नेष्टमस्याद्धा नासाध्यं त्रिदिवैऽपि हि

ಅವಳ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅವಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ದೌಹದದ ನೋವು—ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯ ಮುಳ್ಳನ್ನು—ಅವನು ತಕ್ಷಣವೇ ಅರಿತನು. ಅವಳಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದುದು ಕೂಡಲೇ ತರಿಸಲಾಯಿತು; ದೈವಸಂಕಲ್ಪಕ್ಕೆ ಸೇವೆ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ತ್ರಿದಿವದ ದೇವರಿಗೂ ಏನೂ ಅಸಾಧ್ಯವಲ್ಲ।

Verse 13

प्रचीयमानावयवा निस्तीर्य दोहदव्यथाम् । रेजे मेना बाललता नद्धपत्राधिका यथा

ದೌಹದದ ವ್ಯಥೆಯನ್ನು ದಾಟಿ, ಅಂಗಗಳು ಮತ್ತೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡಾಗ ಮೇನಾ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದಳು—ಹೊಸ ಎಲೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ কোমಲ ಬಾಲಲತೆಯಂತೆ।

Verse 14

गिरिस्सगर्भां महिषीममंस्त धरणीमिव । निधानगर्भामभ्यन्तर्लीनवह्निं शमीमिव

ಅವರು ಆ ಮಹಿಷಿಯನ್ನು ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಧರಣಿಯಂತೆ ಭಾವಿಸಿದರು; ಹಾಗೆಯೇ ಒಳಗೆ ನಿಧಿ ಅಡಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿ ಲೀನವಾಗಿರುವ ಶಮೀ ವೃಕ್ಷದಂತೆ ಕೂಡ ಭಾವಿಸಿದರು।

Verse 15

प्रियाप्रीतेश्च मनसः स्वार्जितद्रविणस्य च । समुन्नतैः श्रुतेः प्राज्ञः क्रियाश्चक्रे यथोचिताः

ಪ್ರಿಯದಿಂದ ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ, ಸ್ವಯಂ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಧನದಿಂದಲೂ, ಆ ಪ್ರಾಜ್ಞನು ಶ್ರುತಿಯ ಉನ್ನತ ವಿಧಿಗಳಂತೆ ಯಥೋಚಿತ ಕ್ರಿಯಾಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು।

Verse 16

ददर्श काले मेनां स प्रतीतः प्रसवोन्मुखीम् । अभ्रितां च दिवं गर्भगृहे भिषगधिष्ठिते

ಕಾಲ ಬಂದಾಗ ಅವನು ಪ್ರಸವೋನ್ಮುಖಳಾದ, ಕಿರಣಮಯಳಾದ ಮೇನೆಯನ್ನು ಕಂಡನು. ವೈದ್ಯರು ಅಧಿಷ್ಠಿತರಾದ ಪ್ರಸೂತಿಗೃಹದಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಎಷ್ಟೋ ಜಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಪಾಲಿಸಲ್ಪಟ್ಟಳು; ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗವೇ ಧಾರಿತವಾದಂತೆ ತೋಚಿತು.

Verse 17

दृष्ट्वा प्रियां शुभाङ्गी वै मुमोदातिगिरीश्वरः । गर्भस्थजगदम्बां हि महातेजोवतीन्तदा

ಪ್ರಿಯ ಶುಭಾಂಗಿಯಾದ ಪಾರ್ವತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಗಿರೀಶ್ವರ (ಶಿವ) ಅತ್ಯಂತ ಹರ್ಷಪಟ್ಟನು; ಏಕೆಂದರೆ ಆ ವೇಳೆಗೆ ಗರ್ಭಸ್ಥ ಜಗದಂಬೆಯು ಮಹಾತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

Verse 18

तस्मिन्नवसरे देवा मुने विष्ण्वादयस्तथा । मुनयश्च समागम्य गर्भस्थां तुष्टुवुश्शिवाम्

ಓ ಮುನೇ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದ ದೇವರುಗಳು ಹಾಗೂ ಮುನಿಗಳು ಸೇರಿ ಗರ್ಭಸ್ಥ ಶಿವಾ (ದೇವಿ)ಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

Verse 19

देवा ऊचुः । दुर्गे जय जय प्राज्ञे जगदम्ब महेश्वरि । सत्यव्रते सत्यपरे त्रिसत्ये सत्यरूपिणी

ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದರು— ಜಯ ಜಯ, ಹೇ ದುರ್ಗೇ! ಹೇ ಪ್ರಾಜ್ಞೇ, ಹೇ ಜಗದಂಬೇ, ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರಿ! ಹೇ ಸತ್ಯವ್ರತೇ, ಸತ್ಯಪರಾಯಣೇ, ತ್ರಿಸತ್ಯೇ, ಸತ್ಯರೂಪಿಣೀ!

Verse 20

सत्यस्थे सत्यसुप्रीते सत्ययोने च सत्यतः । सत्यसत्ये सत्यनेत्रे प्रपन्नाः शरणं च ते

ಹೇ ದೇವಿ, ನೀನು ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಳಾಗಿದ್ದೀಯೆ, ಸತ್ಯದಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಸಂತುಷ್ಟಳಾಗಿದ್ದೀಯೆ, ಸತ್ಯವೇ ನಿನ್ನ ಮೂಲ, ಮತ್ತು ನೀನು ನಿಜವಾಗಿ ಸತ್ಯಸ್ವರೂಪಿಣಿ. ಹೇ ಸತ್ಯಸತ್ಯೇ, ಸತ್ಯನೇತ್ರೇ, ನಾವು ಶರಣಾಗತರು—ನೀನೇ ನಮ್ಮ ಶರಣು.

Verse 21

शिवप्रिये महेशानि देवदुःखक्षयंकरि । त्रैलोक्यमाता शर्वाणी व्यापिनी भक्तवत्सला

ಹೇ ಶಿವಪ್ರಿಯೆ, ಹೇ ಮಹೇಶಾನಿ, ದೇವರ ದುಃಖವನ್ನು ಕ್ಷಯಗೊಳಿಸುವವಳೇ! ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಮಾತೆ ಶರ್ವಾಣಿ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿನಿ, ಭಕ್ತವತ್ಸಲಾ।

Verse 22

आविर्भूय त्रिलोकेशि देवकार्यं कुरुष्व ह । सनाथाः कृपया ते हि वयं सर्वे महेश्वरि

ಹೇ ತ್ರಿಲೋಕೇಶ್ವರಿ! ದಯಮಾಡಿ ಅವಿರ್ಭವಿಸಿ ದೇವಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸು. ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರಿ, ನಿನ್ನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಸನಾಥರಾಗಿ ರಕ್ಷಿತರಾಗುತ್ತೇವೆ.

Verse 23

त्वत्तः सर्वे च सुखिनो लभन्ते सुखमुत्तमम् । त्वाम्विना न हि किंचिद्वै शोभते त्रिभवेष्वपि

ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು ಸುಖಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ, ಪರಮ ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ನಿನ್ನಿಲ್ಲದೆ ತ್ರಿಭುವನದಲ್ಲಿಯೂ ಯಾವುದೂ ಶೋಭಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 24

ब्रह्मोवाच । इत्थं कृत्वा महेशान्या गर्भस्थाया बहुस्तुतिम् । प्रसन्नमनसो देवास्स्वं स्वं धाम ययुस्तदा

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿ ಗರ್ಭಸ್ಥಳದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಹೇಶಾನಿಯನ್ನು ಬಹಳವಾಗಿ ಸ್ತುತಿಸಿ, ದೇವರುಗಳು ಪ್ರಸನ್ನಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಆಗ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಧಾಮಗಳಿಗೆ ತೆರಳಿದರು.

Verse 25

व्यतीते नवमे मासे दशमे मासि पूर्णतः । गर्भस्थाया गतिन्द्रध्रे कालिका जगदम्बिका

ಒಂಬತ್ತನೇ ತಿಂಗಳು ಕಳೆದ ಬಳಿಕ, ಹತ್ತನೇ ತಿಂಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾದಾಗ, ಜಗದಂಬಿಕೆಯಾದ ಕಾಲಿಕಾ ಕಾಲನಿಯಮಾನುಸಾರ ಗರ್ಭಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಮುಂದಿನ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಳು.

Verse 26

तदा सुसमयश्चासीच्छान्तभग्रहतारकः । नभः प्रसन्नतां यातं प्रकाशस्सर्वदिक्षु हि

ಆಗ ಶುಭಕಾಲವು ಬಂದಿತು; ಗ್ರಹ-ತಾರಕಗಳ ಕಾಂತಿ ಶಾಂತವಾಯಿತು. ಆಕಾಶವು ಪ್ರಸನ್ನವಾಗಿ ನಿರ್ಮಲವಾಯಿತು, ಮತ್ತು ಬೆಳಕು ನಿಜಕ್ಕೂ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲೂ ಹರಡಿತು.

Verse 27

मही मंगलभूयिष्ठा सवनग्रामसागरा । सरस्स्रवन्तीवापीषु पुफुल्लुः पंकजानि वै

ಭೂಮಿ ಅತ್ಯಂತ ಮಂಗಳಮಯವಾಯಿತು—ಅರಣ್ಯಗಳು, ಗ್ರಾಮಗಳು, ಸಾಗರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿ. ಸರೋವರಗಳು, ಹರಿಯುವ ನದಿಗಳು ಮತ್ತು ಕೆರೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಮಲಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅರಳಿದವು.

Verse 28

ववुश्च विविधा वातास्सुखस्पर्शा मुनीश्वर । मुमुदुस्साधवस्सर्वेऽसतान्दुःखमभूद्द्रुतम्

ಓ ಮುನೀಶ್ವರ, ಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕೆ ಸುಖಕರವಾದ ಹಲವು ವಿಧದ ಗಾಳಿಗಳು ಬೀಸಿದವು. ಎಲ್ಲ ಸಜ್ಜನರೂ ಹರ್ಷಿಸಿದರು; ಆದರೆ ಅಸತ್ಕರರ ದುಃಖವು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಉದ್ಭವಿಸಿತು.

Verse 29

दुन्दुभीन्वादयामासुर्नभस्यागत्य निर्जराः । पुष्पवृष्टिरभूत्तत्र जगुर्गन्धर्वसत्तमाः

ಆಕಾಶದಿಂದ ಇಳಿದು ಬಂದ ಅಮರ ದೇವರುಗಳು ದುಂದುಭಿಗಳನ್ನು ಮೊಳಗಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಆಯಿತು; ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗಂಧರ್ವರು ಹರ್ಷದಿಂದ ಹಾಡಿದರು.

Verse 30

विद्याधरस्त्रियो व्योम्नि ननृतुश्चाप्सरास्तथा । तदोत्सवो महानासीद्देवादीनां नभःस्थले

ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾಧರರ ಸ್ತ್ರೀಯರು ನೃತ್ಯಮಾಡಿದರು; ಅಪ್ಸರಸರು ಕೂಡ ಹಾಗೆಯೇ. ಆ ದಿವ್ಯಾಕಾಶದಲ್ಲಿ ದೇವಾದಿಗಳ ಉತ್ಸವ ಮಹಾಮಹೋತ್ಸವವಾಯಿತು.

Verse 31

तस्मिन्नवसरे देवी पूर्वशक्तिश्शिवा सती । आविर्बभूव पुरतो मेनाया निजरूपतः

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ದೇವಿ—ಶಿವನ ಪೂರ್ವಶಕ್ತಿ ಸತಿ—ಮೇನಾದೇವಿಯ ಮುಂದೇ ತನ್ನ ನಿಜಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಸాక్షಾತ್ ಪ್ರಕಟಳಾದಳು.

Verse 32

वसंतर्तौ मधौ मासे नवम्यां मृगधिष्ण्यके । अर्द्धरात्रे समुत्पन्ना गंगेव शशिमण्डलात्

ವಸಂತ ಋತುವಿನಲ್ಲಿ, ಮಧು ಮಾಸದ ನವಮೀ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ, ಚಂದ್ರನು ಮೃಗ ನಕ್ಷತ್ರದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಅರ್ಧರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳು ಪ್ರಕಟಳಾದಳು—ಚಂದ್ರಮಂಡಲದಿಂದ ಗಂಗೆಯೇ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದಂತೆ.

Verse 33

समये तत्स्वरूपेण मेनका जठराच्छिवा । समुद्भूय समुत्पन्ना सा लक्ष्मीरिव सागरात्

ನಿಯತ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅದೇ ಸ್ವರೂಪದಿಂದ ಶಿವಾ ಮೇನಕೆಯ ಗರ್ಭದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದಳು; ಸಾಗರದಿಂದ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದಂತೆ ಅವಳು ಪ್ರಕಟವಾಗಿ ಜನ್ಮವಾಯಿತು.

Verse 34

ततस्तस्यां तु जातायां प्रसन्नोऽभूत्तदा भवः । अनुकूलो ववौ वायुर्गम्भीरो गंधयुक्शुभः

ಆಕೆ ಜನಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ ಭವನು (ಭಗವಾನ್ ಶಿವ) ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು. ಅನುಕೂಲವಾದ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿತು—ಗಂಭೀರವಾಗಿ, ಸ್ಥಿರವಾಗಿ, ಸುಗಂಧಯುಕ್ತವಾಗಿ, ಶುಭಕರವಾಗಿ.

Verse 35

बभूव पुष्पवृष्टिश्च तोयवृष्टि पुरस्सरम् । जज्वलुश्चाग्नयः शान्ता जगर्जुश्च तदा घनाः

ಆಗ ನೀರಿನ ಮಳೆಯ ಮುಂಚೆ ಹೂಮಳೆ ಸುರಿಯಿತು. ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದರೂ ಅಗ್ನಿಗಳು ಜ್ವಲಿಸಿದವು, ಮತ್ತು ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಮೋಡಗಳು ಗರ್ಜಿಸಿದವು.

Verse 36

तस्यां तु जायमानायां सर्वस्वं समपद्यत । हिमवन्नगरे तत्र सर्व दुःखं क्षयं गतम्

ಅವಳು ಜನ್ಮಿಸಿದ ಕ್ಷಣವೇ ಎಲ್ಲವೂ ಮಂಗಳಮಯವಾಗಿ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಯಿತು. ಹಿಮವಾನನ ನಗರದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ತ ದುಃಖವು ಕ್ಷಯವಾಯಿತು.

Verse 37

तस्मिन्नवसरे तत्र विष्ण्वाद्यास्सकलास्सुराः । आजग्मुः सुखिनः प्रीत्या ददृशुर्जगदम्बिकाम्

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹರ್ಷಿತರಾಗಿ ಬಂದು ಜಗದಂಬಿಕಾ—ವಿಶ್ವಮಾತೆಯನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಿದರು।

Verse 38

तुष्टुवुस्तां शिवामम्बां कालिकां शिवकामिनीम् । दिव्यारूपां महामायां शिवलोकनिवासिनीम्

ಅವರು ಆ ದಿವ್ಯಮಾತೆಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು—ಶಿವಾ, ಅಂಬಾ, ಕಾಲಿಕಾ, ಶಿವಕಾಮಿನಿ—ದಿವ್ಯ ತೇಜೋಮಯ ರೂಪಿಣಿ, ಮಹಾಮಾಯಾಶಕ್ತಿ, ಶಿವಲೋಕನಿವಾಸಿನಿ।

Verse 39

देवा ऊचुः । जगदम्ब महादेवि सर्वसिद्धिविधायिनि । देवकार्यकरी त्वं हि सदातस्त्वां नमामहे

ದೇವರು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಜಗದಂಬೆ, ಓ ಮಹಾದೇವಿ, ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿ ನೀಡುವವಳೇ! ನೀನೇ ಸದಾ ದೇವಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವವಳು; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ನಿತ್ಯವೂ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇವೆ।

Verse 40

सर्वथा कुरु कल्याणं देवानां भक्तवत्सले । मेनामनोरथः पूर्णः कृतः कुरु हरस्य च

ಓ ದೇವಭಕ್ತವತ್ಸಲೇ! ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಕಲ್ಯಾಣವನ್ನು ಮಾಡು. ಮೇನಾಳ ಮನೋರಥವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ, ಹರ (ಶಿವ)ನ ಕಾರ್ಯವನ್ನೂ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸು।

Verse 41

ब्रह्मोवाच । इत्थं स्तुत्वा शिवां देवीं विष्ण्वाद्या सुप्रणम्य ताम् । स्वंस्वं धाम ययुः प्रीताश्शंसन्तस्तद्गतिं पराम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿ ದೇವಿ ಶಿವೆಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ, ಆಕೆಗೆ ಗಾಢವಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದ ದೇವತೆಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಧಾಮಗಳಿಗೆ ತೆರಳಿ, ಆಕೆಯ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಘೋಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 42

तान्तु दृष्ट्वा तथा जातां नीलोत्पलदलप्रभाम । श्यामा सा मेनका देवी मुदमापाति नारद

ಅವಳು ಹೀಗೆ ಜನಿಸಿದುದನ್ನು, ನೀಲೋತ್ಪಲದ ದಳಗಳಂತೆ ಕಾಂತಿಯುತಳಾಗಿ ಕಂಡು ಶ್ಯಾಮವರ್ಣದೇವಿ ಮೇನಕಾ ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದಳು, ಹೇ ನಾರದ।

Verse 43

दिव्यरूपं विलोक्यानु ज्ञानमाप गिरिप्रिया । विज्ञाय परमेशानीं तुष्टावातिप्रहर्षिता

ಆ ದಿವ್ಯರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿ ಗಿರಿಪ್ರಿಯಾ (ಪಾರ್ವತಿ) ಸ್ಪಷ್ಟ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದಳು. ಪರಮೇಶಾನಿಯನ್ನು ಅರಿತು ಅತ್ಯಂತ ಹರ್ಷಿತಳಾಗಿ ತೃಪ್ತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದಳು।

Verse 44

मेनोवाच । जगदम्ब महेशानि कृतातिकरुणा त्वया । आविर्भूता मम पुरो विलसन्ती यदम्बिके

ಮೇನಾ ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ಜಗದಂಬೆ, ಹೇ ಮಹೇಶಾನಿ! ನೀನು ಅಪಾರ ಕರುಣೆ ತೋರಿದೆ; ಹೇ ಅಂಬಿಕೆ, ನನ್ನ ಮುಂದೆಯೇ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ದಿವ್ಯ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿರುವೆ।

Verse 45

त्वमाद्या सर्वशक्तीनां त्रिलोकजननी शिवे । शिवप्रिया सदा देवी सर्वदेवस्तुता परा

ಹೇ ಶಿವೇ! ನೀನು ಎಲ್ಲಾ ಶಕ್ತಿಗಳ ಆದ್ಯಾ, ತ್ರಿಲೋಕಜನನಿ. ನೀನು ಸದಾ ಶಿವಪ್ರಿಯಾ ದೇವಿ, ನಿತ್ಯಾ, ಪರಮಾ, ಸರ್ವದೇವರಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುವೆ।

Verse 46

कृपां कुरु महेशानि मम ध्यानस्थिता भव । एतद्रूपेण प्रत्यक्षं रूपं धेहि सुतासमम्

ಹೇ ಮಹೇಶಾನಿ, ದಯೆ ತೋರಿಸು; ನನ್ನ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿರು. ಇದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ದರ್ಶನ ನೀಡಿ, ನನಗೆ ಮಗಳಂತೆ ಪ್ರಕಟವಾಗು।

Verse 47

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्या मेनाया भूधरस्त्रियाः । प्रत्युवाच शिवा देवी सुप्रसवामअरिप्रियाम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಪರ್ವತರಾಜನ ಪತ್ನಿ ಮೇನಾಳ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ದೇವರಿಗೆ ಪ್ರಿಯಳಾದ ಶುಭಪ್ರಸವಾ ಶಿವಾ ದೇವಿಯು ಅವಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಯುತ್ತರ ನೀಡಿದಳು।

Verse 48

देव्युवाच । हे मेने त्वं पुरा मां च सुसेवितवती रता । त्वद्भक्त्या सुप्रसन्नाहं वरन्दातुं गतान्तिकम्

ದೇವಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮೇನೆ, ಹಿಂದೆ ನೀನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಸೇವಿಸಿ ಆರಾಧಿಸಿದ್ದೆ. ನಿನ್ನ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗಿದ್ದೇನೆ; ವರ ನೀಡಲು ಈಗ ನಿನ್ನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ।

Verse 49

वरं ब्रूहीति मद्वाणीं श्रुत्वा ते तद्वरो वृतः । सुता भव महादेवी सा मे देवहितं कुरु

ನನ್ನ ವಾಣಿ “ವರವನ್ನು ಹೇಳು” ಎಂದು ಕೇಳಿ ನೀನು ಅದೇ ವರವನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿದೆ—“ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ, ನನ್ನ ಮಗಳಾಗು; ಅದರಿಂದ ದೇವಹಿತವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸು” ಎಂದು।

Verse 50

तथा दत्त्वा वरं तेऽहं गता स्वम्पदमादरात् । समयं प्राप्य तनया भवन्ते गिरिकामिनि

ಹೀಗೆ ನಿನಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡಿ ನಾನು ಆದರದಿಂದ ನನ್ನ ಧಾಮಕ್ಕೆ ಹೋದೆ. ನಿಗದಿತ ಕಾಲ ಬಂದಾಗ, ಹೇ ಗಿರಿಕಾಮಿನಿ, ನೀನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪುತ್ರರ ತಾಯಿಯಾಗುವೆ।

Verse 51

दिव्यरूपं धृतं मेद्य यत्ते मत्स्मरणं भवेत् । अन्यथा मर्त्यभावेन तवाज्ञानं भवेन्मयि

ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸ್ಮರಣೆ ಉದಯಿಸಲೆಂದು ನಾನು ಈ ಶುದ್ಧ ದಿವ್ಯರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮನುಷ್ಯಭಾವದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನನ್ನ ಕುರಿತು ನಿನಗೆ ಅಜ್ಞಾನ ಉಂಟಾಗುತ್ತಿತ್ತು।

Verse 52

युवां मां पुत्रिभावेन दिव्यभावेन वा सकृत् । चिन्तयन्तौ कृतस्नेहौ यातास्स्थो मद्गतिम्पराम्

ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ನನ್ನನ್ನು ಒಂದೇ ಬಾರಿ ಆದರೂ—ಮಗಳ ಮೇಲಿನ ಪೋಷಕರ ಸ್ನೇಹಭಾವದಿಂದಲೋ ಅಥವಾ ದಿವ್ಯ ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದಲೋ—ಚಿಂತಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಸ್ನೇಹದಿಂದ ತುಂಬಿ ನೀವು ನನ್ನ ಪರಮ ಗತಿಯನ್ನು (ಉನ್ನತ ಆಶ್ರಯವನ್ನು) ಪಡೆದಿದ್ದೀರಿ.

Verse 53

देवकार्यं करिष्यामि लीलां कृत्वा द्भुतां क्षितौ । शम्भुपत्नी भविष्यामि तारयिष्यामि सज्जनान्

ನಾನು ದೇವಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವೆನು; ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅದ್ಭುತ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಮಾಡುವೆನು. ನಾನು ಶಂಭುವಿನ ಪತ್ನಿಯಾಗುವೆನು ಮತ್ತು ಸಜ್ಜನರನ್ನು (ಸಂಸಾರಸಾಗರದಿಂದ) ದಾಟಿಸುವೆನು.

Verse 54

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वासीच्छिवा तूष्णीमम्बिका स्वात्त्ममायया । पश्यन्त्यां मातरि प्रीत्या सद्योऽऽभूत्तनया तनुः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಅಂಬಿಕಾ (ಶಿವಾ) ಮೌನವಾದಳು; ತನ್ನ ಸ್ವಾತ್ಮಮಾಯಾಶಕ್ತಿಯಿಂದ. ತಾಯಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಪುತ್ರಿಯ ದೇಹವು ಪ್ರकटವಾಯಿತು.