भोजन-आह्वान-प्रकरणम् — The Episode of Invitation and the Divine Feast

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथ शैलवरस्तात हिमवान्भाग्यसत्तमः । प्राङ्गणं रचयामास भोजनार्थं विचक्षणः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ, ಪ್ರಿಯನೇ, ಪರ್ವತಶ್ರೇಷ್ಠ ಹಿಮವಾನ್—ಅತ್ಯಂತ ಭಾಗ್ಯವಂತ—ವಿಚಕ್ಷಣನಾಗಿ ಭೋಜನಾರ್ಥವಾಗಿ ಪ್ರಾಂಗಣವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದನು।

Verse 2

मार्जनं लेपनं सम्यक्कारयामास तस्य सः । स सुगन्धैरलञ्चक्रे नानावस्तुभिरादरात्

ಅವನು ಅವನಿಗಾಗಿ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಮಾರ್ಜನ ಮತ್ತು ಲೇಪನವನ್ನು ಮಾಡಿಸಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಭಕ್ತಿಪೂರ್ವಕ ಆದರದಿಂದ ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ನಾನಾವಿಧ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದನು।

Verse 3

अथ शैलस्सुरान्सर्वानन्यानपि च सेश्वरान् । भोजनायाह्वयामास पुत्रैश्शैलैः परैरपि

ಆಗ ಶೈಲರಾಜ ಹಿಮಾಲಯನು ಸಮಸ್ತ ದೇವತೆಗಳನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ಇತರ ದಿವ್ಯಗಣಗಳನ್ನು ಅವರ ಅಧಿಪತಿಗಳೊಡನೆ, ಭೋಜನಾರ್ಥವಾಗಿ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದನು; ತನ್ನ ಪುತ್ರರೂಪ ಇತರ ಪರ್ವತಗಳೊಡನೆ ಸಹ।

Verse 4

शैलाह्वानमथाकर्ण्य स प्रभुस्साच्युतो मुने । सर्वैस्सुरादिभिस्तत्र भोजनाय ययौ मुदा

ಓ ಮುನೇ, ಶೈಲ (ಹಿಮಾಲಯ)ನ ಆಹ್ವಾನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆ ಪ್ರಭು ಅಚ್ಯುತ (ವಿಷ್ಣು)ನು ಸಮಸ್ತ ದೇವತೆಗಳೂ ಇತರ ದಿವ್ಯಜನರೂ ಜೊತೆಯಾಗಿ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಭೋಜನಾರ್ಥವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಹೋದನು।

Verse 5

गिरिः प्रभुं च सर्वांस्तान्सुसत्कृत्य यथाविधि । मुदोपवेशयामास सत्पीठेषु गृहान्तरे

ನಂತರ ಗಿರಿರಾಜ (ಹಿಮಾಲಯ)ನು ಪ್ರಭುವನ್ನೂ ಅವರನ್ನೆಲ್ಲರನ್ನೂ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸತ್ಕರಿಸಿ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅರಮನೆಯ ಒಳಭಾಗದಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಸನಗಳ ಮೇಲೆ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿದನು।

Verse 6

नानासुभोज्यवस्तूनि परिविष्य च तत्पुनः । साञ्चलिर्भोजनायाज्ञां चक्रे विज्ञप्तिमानतः

ನಾನಾ ವಿಧದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭೋಜ್ಯವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಪರಿವೇಶಿಸಿ, ಸಾಂಚಲಿಯು ವಿನಯದಿಂದ ನಮ್ರವಾಗಿ ಭೋಜನಾರಂಭಕ್ಕೆ ಅನುಮತಿ ಹಾಗೂ ಆಹ್ವಾನವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದಳು।

Verse 7

अथ सम्मानितास्तत्र देवा विष्णुपुरोगमाः । सदाशिवं पुरस्कृत्य बुभुजुस्सकलाश्च ते

ಆಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಸನ್ಮಾನಿತರಾದ ದೇವರುಗಳು, ವಿಷ್ಣುವಿನ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ, ಸದಾಶಿವನನ್ನು ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಭುಜಿಸಿದರು।

Verse 8

तदा सर्वे हि मिलिता ऐकपद्येन सर्वशः । पंक्तिभूताश्च बुभुजु र्विहसन्तः पृथक्पृथक्

ಆಗ ಎಲ್ಲರೂ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಬಂದು ಒಂದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸೇರಿದರು. ಸಾಲಾಗಿ ಕುಳಿತು, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ, ಹರ್ಷಹಾಸ್ಯದಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಭೋಜನ ಮಾಡಿದರು.

Verse 9

नन्दिभृंगिवीरभद्रवीरभद्रगणाः पृथक् । बुभुजुस्ते महाभागाः कुतूहलसमन्विताः

ನಂದಿ, ಭೃಂಗಿ, ವೀರಭದ್ರ ಮತ್ತು ವೀರಭದ್ರನ ಗಣಗಳು—ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ—ನೈವೇದ್ಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು. ಆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯ ಶೈವಸೇವಕರು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದರು.

Verse 10

देवास्सेन्द्रा लोकपाला नानाशोभासमन्विताः । बुभुजुस्ते महाभागा नानाहास्यरसैस्सह

ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ದೇವರುಗಳು ಮತ್ತು ಲೋಕಪಾಲಕರು ನಾನಾ ವೈಭವಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತರಾಗಿ, ಆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯರು ವಿವಿಧ ಹಾಸ್ಯ-ಆನಂದರಸಗಳೊಂದಿಗೆ ಭೋಜನ/ಭೋಗವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು.

Verse 11

सर्वे च मुनयो विप्रा भृग्वाद्या ऋषयस्तथा । बुभुजु प्रीतितस्सर्वे पृथक् पंक्तिगतास्तदा

ಆಗ ಭೃಗು ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲಾ ಋಷಿ-ಮುನಿಗಳು ಹಾಗೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಋಷಿಗಳೂ, ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಪಂಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಹರ್ಷದಿಂದ ಭೋಜನ ಮಾಡಿದರು।

Verse 12

तथा चण्डीगणास्सर्वे बुभुजुः कृतभाजनाः । कुतूहलं प्रकुर्वन्तो नानाहास्यकरा मुदा

ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಚಂಡಿಯ ಎಲ್ಲಾ ಗಣಗಳೂ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ಪರೋಸಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿದರು. ಕುತೂಹಲದಿಂದ ತುಂಬಿ, ನಾನಾ ಹಾಸ್ಯವಿನೋದಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಅವರು ಹರ್ಷಿಸಿದರು।

Verse 13

एवन्ते भुक्तवन्तश्चाचम्य सर्वे मुदान्विताः । विश्रामार्थं गताः प्रीत्या विष्ण्वाद्यास्स्वस्वमाश्रमम्

ಈ ರೀತಿ ತೃಪ್ತಿಯಾಗಿ ಭೋಜನ ಮಾಡಿ, ಆಚಮನ ಮಾಡಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ನಂತರ ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದವರು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ವಿಶ್ರಾಂತಿಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಆಶ್ರಮಗಳಿಗೆ ತೆರಳಿದರು।

Verse 14

मेनाज्ञया स्त्रियस्साध्व्य श्शिवं सम्प्रार्थ्य भक्तितः । गेहे निवासयामासुर्वासाख्ये परमोत्सवे

ಹೇ ಸಾಧ್ವೀ! ಮೇನಾಳ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಿವನನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿ ‘ವಾಸಾ’ ಎಂಬ ಪರಮೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಮಾಡಿಸಿದರು।

Verse 15

रत्नसिंहासने शम्भुर्मेनादत्ते मनोहरे । सन्निधाय मुदा युक्तो ददृशे वासमन्दिरम्

ಮೇನಾಳಿಂದ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟ ಮನೋಹರ ರತ್ನಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾದ ಶಂಭು ಆನಂದದಿಂದ ಸಮೀಪಿಸಿ, ತನ್ನ ವಾಸಕ್ಕಾಗಿ ಸಿದ್ಧವಾದ ವಾಸಮಂದಿರವನ್ನು ಕಂಡನು।

Verse 16

रत्नप्रदीपशतकैर्ज्वलद्भिर्ज्वलितं श्रिया । रत्नपात्रघटाकीर्णं मुक्तामणिविराजितम्

ಅದು ಶುಭಶ್ರೀಯಿಂದ ಜ್ವಲಿಸುತ್ತಿತ್ತು—ರತ್ನಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ನೂರಾರು ದೀಪಗಳ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ರತ್ನಪಾತ್ರಗಳು ಹಾಗೂ ಘಟಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ಮುತ್ತು-ಮಣಿಗಳಿಂದ ವಿರಾಜಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

Verse 17

रत्नदर्प्पणशोभाढ्यं मण्डितं श्वेतचामरैः । मुक्तामणिसुमालाभिर्वेष्टितं परमर्द्धिमत्

ಅದು ರತ್ನದರ್ಪಣಗಳ ಶೋಭೆಯಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿತ್ತು, ಶುಭ್ರ ಚಾಮರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಮುತ್ತು-ಮಣಿಗಳ ಸುಂದರ ಮಾಲೆಗಳಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿ, ಪರಮ ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು.

Verse 18

अनूपमम्महादिव्यं विचित्रं सुमनोहरम् । चित्ताह्लादकरं नानारचनारचितस्थलम्

ಅದು ಅನೂಪಮ, ಮಹಾದಿವ್ಯ, ವಿಚಿತ್ರ ಹಾಗೂ ಅತ್ಯಂತ ಮನೋಹರವಾಗಿತ್ತು. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆನಂದ ನೀಡುವದು; ಅದರ ಆವರಣವು ನಾನಾವಿಧ ಕಲಾರಚನೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು.

Verse 19

शिवदत्तवरस्यैव प्रभावमतुलम्परम् । दर्शयन्तं समुल्लासि शिवलोकाभिधानकम्

ಆಗ ಶಿವನು ದತ್ತವಾದ ವರದಾನದ ಅತೂಲ್ಯ ಹಾಗೂ ಪರಮ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಾ ‘ಶಿವಲೋಕ’ವೆಂದು ಖ್ಯಾತವಾದ ಆ ಲೋಕವು ಮಹೋಲ್ಲಾಸದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು.

Verse 20

नानासुगन्धसद्द्रव्यैर्वासितं सुप्रकाशकम् । चन्दनागुरुसंयुक्तं पुष्पशय्यासमन्वितम्

ಅದು ನಾನಾವಿಧ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ ಸುಗಂಧಿತವಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಚಂದನ ಹಾಗೂ ಅಗರಿನ ಸುಗಂಧ ಮಿಶ್ರಿತವಾಗಿದ್ದು, ಪುಷ್ಪಶಯ್ಯೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿತ್ತು.

Verse 21

नानाचित्रविचित्राढ्यं निर्मितं विश्वकर्म्मणा । रत्नेन्द्रसाररचितैराचितं हारकैर्वरैः

ವಿಶ್ವಕರ್ಮನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಅದು ಅನೇಕ ಅದ್ಭುತ ಹಾಗೂ ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ವಿನ್ಯಾಸಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು; ರತ್ನಾಧಿಪತಿಯ ಸಾರದಿಂದ ರಚಿತವಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಹಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 22

कुत्रचित्सुरनिर्माणं वैकुण्ठं सुमनोहरम् । कुत्रचिच्च ब्रह्मलोकं लोकपालपुरं क्वचित्

ಕೆಲವೆಡೆ ದೇವರುಗಳು ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಅತ್ಯಂತ ಮನೋಹರ ವೈಕುಂಠವು ಕಾಣಿಸಿತು; ಕೆಲವೆಡೆ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕ; ಇನ್ನೆಡೆ ಲೋಕಪಾಲರ ನಗರಗಳು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾದವು।

Verse 23

कैलासं कुत्रचिद्रम्यं कुत्रचिच्छक्रमन्दिरम् । कुत्रचिच्छिवलोकं च सर्वोपरि विराजितम्

ಎಲ್ಲೋ रम್ಯ ಕೈಲಾಸವು ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು; ಎಲ್ಲೋ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನ ಮಂದಿರ; ಮತ್ತಲ್ಲೋ ಶಿವಲೋಕ—ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲಾಗಿ ಪರಮ ವೈಭವದಿಂದ ವಿರಾಜಮಾನವಾಯಿತು।

Verse 24

एतादृशगृहं सर्वदृष्टाश्चर्य्यं महेश्वरः । प्रशंसन् हिमशैलेशं परितुष्टो बभूव ह

ಇಂತಹ ಗೃಹವು—ಹಿಂದೆ ಎಂದೂ ಕಾಣದ ಆಶ್ಚರ್ಯಾತಿಶಯ—ಎಂದು ನೋಡಿ ಮಹೇಶ್ವರನು ಹಿಮಶೈಲಾಧೀಶನನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿ ಪರಮ ತೃಪ್ತನಾದನು।

Verse 25

तत्रातिरमणीये च रत्नपर्य्यंक उत्तमे । अशयिष्ट मुदा युक्तो लीलया परमेश्वरः

ಅಲ್ಲಿ ಅತಿರಮಣೀಯ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಉತ್ತಮ ರತ್ನಪರ್ಯಂಕದ ಮೇಲೆ ಪರಮೇಶ್ವರನು ಆನಂದಯುಕ್ತನಾಗಿ ತನ್ನ ದಿವ್ಯ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಶಯನಿಸಿದನು।

Verse 26

हिमाचलश्च स्वभ्रातॄन्भोजयामास कृत्स्नशः । सर्वानन्यांश्च सुप्रीत्या शेषकृत्यं चकार ह

ಆಮೇಲೆ ಹಿಮಾಚಲನು ತನ್ನ ಸಹೋದರರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿದನು; ಹಾಗೂ ಮಹಾಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಇತರ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸತ್ಕರಿಸಿ ಉಳಿದ ವಿಧಿಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿ ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 27

एवं कुर्वति शैलेशे स्वपति प्रेष्ठ ईश्वरे । व्यतीता रजनी सर्वा प्रातःकालो बभूव ह

ಈ ರೀತಿ ಶೈಲೇಶಿ (ಪಾರ್ವತಿ) ತನ್ನ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾಗ, ಅವಳ ಪ್ರಿಯ ಈಶ್ವರನು ನಿದ್ರಿಸಿದನು. ಸಂಪೂರ್ಣ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆದು ಪ್ರಾತಃಕಾಲವು ಬಂದಿತು.

Verse 28

अथ प्रभातकाले च धृत्युत्साहपरायणाः । नानाप्रकारवाद्यानि वादयाञ्चक्रिरे जनाः

ನಂತರ ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯೋತ್ಸಾಹಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಜನರು ನಾನಾವಿಧ ವಾದ್ಯಗಳನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮೃದಂಗಿಸತೊಡಗಿದರು।

Verse 29

सर्वे सुरास्समुत्तस्थुर्विष्ण्वाद्यास्सुमुदान्विताः । स्वेष्टं संस्मृत्य देवेशं सज्जिभूतास्ससंभ्रमाः

ಆಗ ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ಒಂದೇ ವೇಳೆ ಎದ್ದು ನಿಂತರು. ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟದೇವನಾದ ದೇವೇಶ್ವರ ಶಿವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಭಕ್ತಿಭರಿತ ಆತುರದಿಂದ ತಕ್ಷಣ ಸಿದ್ಧರಾದರು।

Verse 30

स्ववाहनानि सज्जानि कैलासङ्गन्तुमुत्सुकाः । कृत्वा सम्प्रेषयामासुर्धर्मं शिवसमीपतः

ಕೈಲಾಸಕ್ಕೆ ಹೊರಡಲು ಉತ್ಸುಕರಾಗಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ವಾಹನಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಮಾಡಿ, ನಂತರ ಶಿವಸನ್ನಿಧಿಯಿಂದಲೇ ಧರ್ಮನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದರು।

Verse 31

वासगेहमथागत्य धर्मो नारायणाज्ञया । उवाच शंकरं योगी योगीशं समयोचितम्

ನಂತರ ನಾರಾಯಣನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಧರ್ಮನು ವಾಸಗೃಹಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಯೋಗಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ಶಂಕರನಿಗೆ ಸಂದರ್ಭೋಚಿತವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 32

धर्म उवाच । उत्तिष्ठोत्तिष्ठ भद्रन्ते भव नः प्रमथाधिप । जनावासं समागच्छ कृतार्थं कुरु तत्र तान्

ಧರ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—“ಎದ್ದೇಳು, ಎದ್ದೇಳು, ಓ ಮಂಗಳಮೂರ್ತಿಯೇ! ನಮ್ಮಿಗಾಗಿ, ಓ ಪ್ರಮಥಾಧಿಪನೇ, ಉಪಸ್ಥಿತರಾಗು. ಜನಾವಾಸಕ್ಕೆ ಬಾ; ಅಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಕೃತಾರ್ಥರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡು.”

Verse 33

ब्रह्मोवाच । इति धर्मवचः श्रुत्वा विजहास महेश्वरः । ददर्श कृपया दृष्ट्या तल्पमुज्झाञ्चकार ह

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಧರ್ಮನ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಮಹೇಶ್ವರನು ನಗಿದನು. ನಂತರ ಕರುಣಾಮಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಿ ಮಹಾದೇವನು ಹಾಸಿಗೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಎದ್ದನು।

Verse 34

उवाच विहसन् धर्म त्वमग्रे गच्छ तत्र ह । अहमप्यागमिष्यामि द्रुतमेव न संशयः

ನಗುತ್ತಾ ಅವರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಧರ್ಮಾ, ನೀನು ಅಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಹೋಗು; ನಾನೂ ಶೀಘ್ರವೇ ಬರುತ್ತೇನೆ, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 35

ब्रह्मोवाच । इत्युक्तश्शंकरेणाथ जनावासं जगाम सः । स्वयङ्गन्तुमना आसीत्तत्र शम्भुरपि प्रभुः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಶಂಕರನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಅವನು ಜನವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಮತ್ತು ಸರ್ವಾಧಿಪತಿ ಪ್ರಭು ಶಂಭುವೂ ಸ್ವಯಂ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು।

Verse 37

अथ शंम्भुर्भवाचारी प्रातःकृत्यं विधाय च । मेनामान्त्र्य कुध्रं च जनावासं जगाम सः

ನಂತರ ವ್ರತಾಚಾರಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಡೆಯುವ ಶಂಭುವು ಪ್ರಾತಃಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ; ಮೇನಾ ಮತ್ತು ಕುಧ್ರಾಳಿಗೆ ಗೌರವದಿಂದ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ ಜನಾವಾಸದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟನು।

Verse 38

महोत्सवस्तदा चासीद्वेदध्वनिरभून्मुने । वाद्यानि वादयामासुर्जनाश्चातुर्विधानि च

ಓ ಮುನೇ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಹೋತ್ಸವವಿತ್ತು; ವೇದಪಠಣದ ಧ್ವನಿ ಎದ್ದಿತು. ನಾಲ್ಕು ವರ್ಣಗಳ ಜನರೂ ವಾದ್ಯಗಳನ್ನು ಬಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 39

शम्भुरागत्य स्वस्थानं ववन्दे च मुनींस्तदा । हरिं च मां भवाचारात् वन्दितोऽभूत्सुरादिभिः

ನಂತರ ಶಂಭು ತನ್ನ ಸ್ವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು ಮುನಿಗಳನ್ನು ವಂದಿಸಿದನು. ಯೋಗ್ಯ ಧರ್ಮಾಚಾರದಂತೆ ಹರಿಯನ್ನೂ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ನಾನೂ ದೇವತೆಗಳಾದಿಗಳಿಂದ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟೆನು।

Verse 40

जयशब्दो बभूवाथ नमश्शब्दस्तथैव च । वेदध्वनिश्च शुभदो महाकोलाहलोऽभवत्

ಆಗ “ಜಯ ಜಯ” ಎಂಬ ಜಯಘೋಷ ಉದಯವಾಯಿತು; ಹಾಗೆಯೇ “ನಮಃ” ಎಂಬ ಶಬ್ದವೂ ಮೊಳಗಿತು. ವೇದಗಳ ಶುಭಧ್ವನಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿ ಮಹಾ, ಮಹಿಮಾಮಯ ಕೋಲಾಹಲ ಉಂಟಾಯಿತು.

Verse 52

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे वरवर्गभोजनशिवशयनवर्णनं नाम द्विपञ्चाशत्तमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ಭಾಗವಾದ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ತೃತೀಯ ವಿಭಾಗ ಪಾರ್ವತೀಖಂಡದಲ್ಲಿ “ವರವರ್ಗಭೋಜನ ಮತ್ತು ಶಿವಶಯನ ವರ್ಣನೆ” ಎಂಬ ಐವತ್ತೆರಡನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।