कामभस्म-प्रार्थना: रत्याः शङ्करं प्रति विनयः / Rati’s Supplication to Śaṅkara regarding Kāma’s Ashes

Verse 1

ब्रह्मोवाच । तस्मिन्नवसरे ज्ञात्वानुकूलं समयं रतिः । सुप्रसन्ना च तम्प्राह शङ्करं दीनवत्सलम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅನುಕೂಲ ಕಾಲವೆಂದು ತಿಳಿದು, ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನಳಾದ ರತಿ ದೀನವತ್ಸಲನಾದ ಶಂಕರನಿಗೆ ಹೀಗೆಂದಳು।

Verse 2

रतिरुवाच । गृहीत्वा पार्वतीं प्राप्तं सौभाग्यमतिदुर्लभम् । किमर्थं प्राणनाथो मे निस्स्वार्थं भस्मसात्कृतः

ರತಿ ಹೇಳಿದರು—ಪಾರ್ವತಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ನೀವು ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಲಭ ಸೌಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದಿರಿ; ಹಾಗಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಪ್ರಾಣನಾಥನು ನಿಸ್ವಾರ್ಥನಾಗಿದ್ದರೂ ಏಕೆ ಭಸ್ಮವಾಯಿತು?

Verse 3

जीवयात्रा पतिं मे हि कामव्या पारमात्मनि । कुरु दूरं च सन्तापं समविश्लेषहेतुकम्

ಹೇ ಪರಮಾತ್ಮನೇ! ನನ್ನ ಜೀವಯಾತ್ರೆಯ ಆಧಾರವಾದ ಪತಿ ಕಾಮದೇವನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಆಸೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸು; ವಿಭಜನೆಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಸಂತಾಪವನ್ನು ದೂರಮಾಡು।

Verse 4

विवाहोत्सव एतस्मिन् सुखिनो निखिला जनाः । अहमेका महेशान दुःखिनी स्वपतिम्विना

ಈ ವಿವಾಹೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಜನರೂ ಸುಖಿಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಆದರೆ ಹೇ ಮಹೇಶಾನ, ನಾನು ಮಾತ್ರ ಸ್ವಪತಿವಿಲ್ಲದೆ ದುಃಖಿತಳಾಗಿದ್ದೇನೆ।

Verse 5

सनाथां कुरु मान्देव प्रसन्नो भव शङ्कर । स्वोक्तं सत्यम्विधेहि त्वं दीनबन्धो पर प्रभो

ಹೇ ದೇವಾ! ನನಗೆ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು; ಪ್ರಸನ್ನನಾಗು, ಹೇ ಶಂಕರ. ನೀನು ಸ್ವಯಂ ಹೇಳಿದ ವಚನವನ್ನು ಸತ್ಯವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸು—ಹೇ ದೀನಬಂಧು, ಹೇ ಪರಪ್ರಭು.

Verse 6

त्वाम्विना कस्समर्थोत्र त्रैलोक्ये सचराचरे । नाशने मम दुःखस्य ज्ञात्वेति करुणां कुरु

ನಿನ್ನಿಲ್ಲದೆ ಈ ಚರಾಚರ ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಸಮರ್ಥರು? ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು ನನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ನಾಶಮಾಡು; ಕರುಣೆ ತೋರು.

Verse 7

सोत्सवे स्वविवाहेऽस्मिन्सर्वानन्द प्रदायिनी । सोत्सवामपि मां नाथ कुरु दीनकृपाकर

ನಮ್ಮ ಸ್ವವಿವಾಹದ ಈ ಮಹೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ—ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪರಮಾನಂದ ನೀಡುವದರಲ್ಲಿ—ಹೇ ನಾಥ, ದೀನರ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆಯುಳ್ಳವನೇ, ನನಗೂ ಆ ಶುಭೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗಾರನಾಗುವಂತೆ ಮಾಡು।

Verse 8

जीविते मम नाथे हि पार्वत्या प्रियया सह । सुविहारः प्रपूर्णश्च भविष्यति न संशयः

ನನ್ನ ನಾಥನು ಜೀವಂತಿರುವ ತನಕ, ಪ್ರಿಯ ಪಾರ್ವತಿಯೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮ ಶುಭಮಯ ಆನಂದವಿಹಾರ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗುವುದು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ।

Verse 9

सर्वं कर्तुं समर्थोसि यतस्त्वं परमेश्वरः । किम्बहूक्त्यात्र सर्वेश जीवयाशु पतिं मम

ನೀನು ಪರಮೇಶ್ವರನಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡಲು ಸಮರ್ಥನು. ಇಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಮಾತೇಕೆ, ಹೇ ಸರ್ವೇಶ್ವರ—ನನ್ನ ಪತಿಯನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಜೀವಂತಗೊಳಿಸು।

Verse 10

ब्रह्मोवाच । तदित्युक्त्वा कामभस्म ददौ सग्रन्धिबन्धनम् । रुरोद पुरतश्शम्भोर्नाथ नाथेत्युदीर्य्य च

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೀಗೆಂದು ಹೇಳಿ, ಗಾಂಠಬಂದ ಕಟ್ಟಿನೊಡನೆ ಕಾಮನ ಭಸ್ಮವನ್ನು (ಅವಳಿಗೆ) ನೀಡಿದನು. ನಂತರ ಶಂಭುವಿನ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ‘ನಾಥ! ನಾಥ!’ ಎಂದು ಪುನಃಪುನಃ ಉಚ್ಚರಿಸಿ ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದಳು।

Verse 11

रतिरोदनमाकर्ण्य सरस्वत्यादयः स्त्रियः । रुरुदुस्सकला देव्यः प्रोचुर्दीनतरं वचः

ರತಿಯ ಅಳಲನ್ನು ಕೇಳಿ ಸರಸ್ವತಿ ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲ ದೇವಿಯರೂ ಅತ್ತರು; ಇನ್ನಷ್ಟು ದೀನಭಾವದಿಂದ ಕರುಣಾಮಯವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 12

देव्य ऊचुः । भक्तवत्सलनामा त्वं दीनबन्धुर्दयानिधिः । काम जीवय सोत्साहां रति कुरु नमोऽस्तु ते

ದೇವಿಯರು ಹೇಳಿದರು—ನೀವು ಭಕ್ತವತ್ಸಲನೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ, ದೀನರ ಬಂಧು, ದಯಾನಿಧಿ. ಕಾಮನನ್ನು ಜೀವಂತಗೊಳಿಸಿ, ರತಿಗೆ ಉತ್ಸಾಹ-ಆನಂದವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿ; ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 13

ब्रह्मोवाच । इति तद्वचनं श्रुत्वा प्रसन्नोऽभून्महेश्वरः । कृपादृष्टिं चकाराशु करुणासागरः प्रभुः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಮಹೇಶ್ವರನು ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು. ಕರುಣಾಸಾಗರನಾದ ಪ್ರಭು ತಕ್ಷಣವೇ ಕೃಪಾದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಹರಿಸಿದನು।

Verse 14

सुधादृष्ट्या शूलभृतो भस्मतो निर्गतः स्मरः । तद्रूपवेषचिह्नात्मा सुन्दरोद्भुतमूर्तिमान्

ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ಶಿವನ ಅಮೃತಸಮಾನ ಕೃಪಾದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಸ್ಮರ (ಕಾಮ) ಭಸ್ಮದಿಂದ ಪುನಃ ಹೊರಬಂದನು. ಅದೇ ರೂಪ, ವೇಷ, ಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ಅద్భುತ ಸುಂದರ ದೇಹಧಾರಿಯಾದನು.

Verse 15

तद्रूपश्च तदाकारसंस्मितं सधनुश्शरम् । दृष्ट्वा पतिं रतिस्तं च प्रणनाम महेश्वरम्

ತನ್ನ ಪತಿಯನ್ನು ಅದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ—ಅದೇ ಆಕಾರ, ಮೃದುಸ್ಮಿತ, ಧನುಸ್ಸು-ಬಾಣಗಳೊಂದಿಗೆ—ನೋಡಿ ರತಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಹೇಶ್ವರನಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದಳು.

Verse 16

कृतार्थाभूच्छिवं देवं तुष्टाव च कृताञ्जलिः । प्राणनाथप्रदं पत्या जीवितेन पुनःपुनः

ಕೃತಾರ್ಥಳಾಗಿ ಅವಳು ಕೃತಾಂಜಲಿಯಾಗಿ ನಿಂತು ದೇವಾಧಿದೇವ ಶಿವನನ್ನು ಪುನಃಪುನಃ ಸ್ತುತಿಸಿದಳು. ಪ್ರಾಣನಾಥನನ್ನು ಮರಳಿ ನೀಡುವ ಪ್ರಭುವಿಗೆ, ಪತಿಯ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನ ಜೀವವನ್ನೇ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅರ್ಪಿಸಿದಂತಾಯಿತು.

Verse 17

कामस्य स्तुतिमाकर्ण्य सनारीकस्य शङ्करः । प्रसन्नोऽभवदत्यंतमुवाच करुणार्द्रधीः

ಸನಾರೀಕೆಯೊಡನೆ ಕಾಮನ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಶಂಕರನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು. ಕರುಣೆಯಿಂದ ತೇವಗೊಂಡ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನು ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 18

शङ्कर उवाच । प्रसन्नोहं तव स्तुत्या सनारीकस्य चित्तज । स्वयंभव वरम्बूहि वाञ्छितं तद्ददामि ते

ಶಂಕರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸನಾರೀಕನ ಚಿತ್ತಜನೇ! ನಿನ್ನ ಸ್ತುತಿಯಿಂದ ನಾನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಹೇ ಸ್ವಯಂಭವ, ಬೇಕಾದ ವರವನ್ನು ಹೇಳು; ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದುದನ್ನು ನಾನು ನೀಡುವೆನು.

Verse 19

ब्रह्मोवाच । इति शम्भुवचः श्रुत्वा महानदन्स्स्मरस्ततः । उवाच साञ्जलिर्नम्रो गद्गदाक्षरया गिरा

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಶಂಭುವಿನ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಸ್ಮರನು ಬಹಳ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟನು. ಕೈಮುಗಿದು ವಿನಯದಿಂದ, ಭಾವೋದ್ರೇಕದಿಂದ ಗದ್ಗದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 20

काम उवाच । देवदेव महादेव करुणासागर प्रभो । यदि प्रसन्नस्सर्वेशः ममानन्दकरो भव

ಕಾಮನು ಹೇಳಿದರು— ಓ ದೇವದೇವ ಮಹಾದೇವ, ಕರುಣಾಸಾಗರ ಪ್ರಭೋ! ನೀವು ಸರ್ವೇಶ್ವರನಾಗಿ ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿದ್ದರೆ, ನನಗೆ ಆನಂದದಾತನಾಗಿರಿ।

Verse 21

क्षमस्व मेऽपराधं हि यत्कृतश्च पुरा प्रभो । स्वजनेषु पराम्प्रीतिं भक्तिन्देहि स्वपादयोः

ಓ ಪ್ರಭೋ, ನಾನು ಹಿಂದೆ ಮಾಡಿದ ಅಪರಾಧವನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿರಿ. ನಿಮ್ಮ ಭಕ್ತಜನರ ಮೇಲಿನ ಪರಮ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ನನಗೆ ದಯಪಾಲಿಸಿ, ನಿಮ್ಮ ಪವಿತ್ರ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡಿರಿ।

Verse 22

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य स्मरवचः प्रसन्नः परमेश्वरः । ॐ मित्युक्त्वाऽब्रवीत्तं वै विहसन्करुणानिधिः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಸ್ಮರ (ಕಾಮ)ನ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಪರಮೇಶ್ವರನು ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು. ಕರುಣಾನಿಧಿಯಾದ ಪ್ರಭು ಮಂದಹಾಸದಿಂದ ‘ಓಂ’ ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿ ಅವನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 23

ईश्वर उवाच । हे कामाहं प्रसन्नोऽस्मि भयन्त्यज महामते । गच्छ विष्णुसमीपञ्च बहिस्थाने स्थितो भव

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಕಾಮಾ! ನಾನು ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಹೇ ಮಹಾಮತೇ, ಭಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು. ವಿಷ್ಣುವಿನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಹೊರಗಿನ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರು.

Verse 24

ब्रह्मोवाच । तच्छ्रुत्वा शिरसा नत्वा परिक्रम्य स्तुवन्विभुम् । बहिर्गत्वा हरिन्देवान्प्रणम्य समुपास्त सः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನು ತಲೆಯೊಗ್ಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ವಿಭುವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿದನು. ಬಳಿಕ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿ ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು) ಮೊದಲಾದ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತನು.

Verse 25

कामं सम्भाष्य देवाश्च ददुस्तस्मै शुभाशिषम् । विष्ण्वादयः प्रसन्नास्ते प्रोचुः स्मृत्वा शिवं हृदि

ಕಾಮನೊಂದಿಗೆ ಸಂಭಾಷಿಸಿ ದೇವರುಗಳು ಅವನಿಗೆ ಶುಭಾಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು; ಪ್ರಸನ್ನರಾದ ವಿಷ್ಣುವಾದಿಗಳು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಶಿವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು।

Verse 26

देवा ऊचुः । धन्यस्त्वं स्मर सन्दग्धः शिवेनानुग्रहीकृतः । जीवयामास सत्त्वांशकृपादृष्ट्या खिलेश्वरः

ದೇವರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸ್ಮರ (ಕಾಮ)! ದಗ್ಧನಾದರೂ ನೀನು ಧನ್ಯನು; ಶಿವನು ನಿನಗೆ ಅನುಗ್ರಹಿಸಿದನು. ಕರುಣಾದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಸತ್ತ್ವಾಂಶವನ್ನು ದಾನಮಾಡಿ ಅಖಿಲೇಶ್ವರನು ನಿನ್ನನ್ನು ಪುನರ್ಜೀವನಗೊಳಿಸಿದನು.

Verse 27

सुखदुःखदो न चान्योऽस्ति यतस्स्वकृतभृक् पुमान् । काले रक्षा विवाहश्च निषेकः केन वार्यते

ಸುಖದುಃಖಗಳನ್ನು ಕೊಡುವವನು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ; ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನದೇ ಕೃತಕರ್ಮದ ಫಲವನ್ನು ಭೋಗಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಿಯತಕಾಲ ಬಂದಾಗ ರಕ್ಷೆ, ವಿವಾಹ ಮತ್ತು ಸಂತಾನನಿಷೇಕವನ್ನು ಯಾರು ತಡೆಯಬಲ್ಲರು?

Verse 28

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा ते च सम्मान्य तं सुखेनामरास्तदा । सन्तस्थुस्तत्र विष्ण्वाद्यास्सर्वे लब्धमनोरथाः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ದೇವರುಗಳು ಆತನನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸನ್ಮಾನಿಸಿದರು; ಅಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಮನೋರಥ ಸಿದ್ಧಿಯಾದವರಾಗಿ ತಂಗಿದರು.

Verse 29

सोपि प्रमुदितस्तत्र समुवास शिवाज्ञया । जयशब्दो नमश्शब्दस्साधुशब्दो बभूव ह

ಅವನು ಕೂಡ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ಶಿವಾಜ್ಞೆಯಂತೆ ಅಲ್ಲಿ ತಂಗಿದನು. ಆಗ ಅಲ್ಲಿ ‘ಜಯ!’, ‘ನಮಃ!’ ಮತ್ತು ‘ಸಾಧು!’ ಎಂಬ ಘೋಷಗಳು ಎದ್ದವು.

Verse 30

ततश्शम्भुर्वासगेहे वामे संस्थाप्य पार्वतीम् । मिष्टान्नं भोजयामास तं च सा च मुदान्विता

ನಂತರ ಶಂಭುವು ತನ್ನ ನಿವಾಸಗೃಹದಲ್ಲಿ ಪಾರ್ವತಿಯನ್ನು ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ ಸಿಹಿಯಾದ ಅನ್ನವನ್ನು ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿದನು; ಅವಳೂ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದಳು।

Verse 31

अथ शम्भुर्भवाचारी तत्र कृत्यम्विधाय तत् । मेनामामंत्र्य शैलं च जनवासं जगाम सः

ನಂತರ ಭವಾಚಾರವನ್ನು ಪಾಲಿಸುವ ಶಂಭುವು ಅಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ಮೇನಾ ದೇವಿಯನ್ನೂ ಶೈಲರಾಜ (ಹಿಮಾಲಯ)ನನ್ನೂ ವಿದಾಯ ಪಡೆದು, ಜನವಾಸಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು।

Verse 32

महोत्सवस्तदा चासीद्वेदध्वनिरभून्मुने । वाद्यानि वादयामासुर्जनाश्चतुर्विधानि च

ಓ ಮುನಿಯೇ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಹೋತ್ಸವ ಉಂಟಾಯಿತು; ವೇದಪಠಣದ ಗಂಭೀರ ಧ್ವನಿ ಆಕಾಶವನ್ನೆಲ್ಲ ತುಂಬಿತು. ನಾಲ್ಕು ವರ್ಣಗಳ ಜನರು ವಾದ್ಯಗಳನ್ನು ಮಿಡಿದು ಸಂಪೂರ್ಣ ವೈಭವದಿಂದ ಉತ್ಸವ ಆಚರಿಸಿದರು.

Verse 33

शम्भुरागत्य स्वस्थानं ववन्दे च मुनींस्तदा । हरिं च मां भवाचाराद्वन्दितोऽभूत्सुरादिभिः

ನಂತರ ಶಂಭು ತನ್ನ ಸ್ವಧಾಮಕ್ಕೆ ಮರಳಿ ಬಂದು ಆ ಮುನಿಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು. ದೈವಾಚಾರದಂತೆ ಹರಿಯೂ ನಾನೂ ದೇವತೆಗಳಾದಿಗಳಿಂದ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ವಂದಿತ-ಪೂಜಿತರಾದೆವು.

Verse 34

जयशब्दो बभूवाथ नम श्शब्दस्तथैव च । वेदध्वनिश्च शुभदः सर्वविघ्नविदारणः

ಅನಂತರ “ಜಯ” ಎಂಬ ಘೋಷಣೆ ಉಂಟಾಯಿತು; ಹಾಗೆಯೇ “ನಮಃ” ಎಂಬ ಉಚ್ಚಾರವೂ. ಶುಭಪ್ರದ ವೇದಧ್ವನಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲ ವಿಘ್ನಗಳನ್ನು ಚೂರುಮೂರಾಗಿಸಿತು.

Verse 35

अथ विष्णुरहं शक्रस्सर्वे देवाश्च सर्षयः । सिद्धा उपसुरा नागास्तुष्टुवुस्ते पृथक्पृथक्

ನಂತರ ವಿಷ್ಣು, ನಾನು (ಬ್ರಹ್ಮ), ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)—ಋಷಿಗಳೊಡನೆ ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು—ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧರು, ಉಪಸುರರು, ನಾಗರು—ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು।

Verse 36

देवा ऊचुः । जय शम्भोऽखिलाधार जय नाम महेश्वर । जय रुद्र महादेव जय विश्व म्भर प्रभो

ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಜಯ ಶಂಭೋ, ಅಖಿಲಾಧಾರನೇ! ಜಯ ನಾಮಮಹೇಶ್ವರ, ಪವಿತ್ರ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನೇ! ಜಯ ರುದ್ರ ಮಹಾದೇವ! ಜಯ ವಿಶ್ವಂಭರ ಪ್ರಭು, ವಿಶ್ವವನ್ನು ಧರಿಸುವವನೇ!

Verse 37

जय कालीपते स्वामिञ्जयानन्दप्रवर्धक । जय त्र्यम्बक सर्वेश जय मायापते विभो

ಜಯ, ಹೇ ಸ್ವಾಮಿ, ಕಾಲಾಧಿಪತಿ! ಜಯ, ಹೇ ಆನಂದಪ್ರವರ್ಧಕ! ಜಯ, ಹೇ ತ್ರ್ಯಂಬಕ, ಸರ್ವೇಶ್ವರ! ಜಯ, ಹೇ ವಿಭೋ, ಮಾಯಾಪತಿ!

Verse 38

जय निर्गुण निष्काम कारणातीत सर्वग । जय लीलाखिलाधार धृतरूप नमोऽस्तु ते

ಜಯವಾಗಲಿ, ಹೇ ನಿರ್ಗುಣ, ನಿಷ್ಕಾಮ, ಕಾರಣಾತೀತ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಪ್ರಭು! ಜಯವಾಗಲಿ, ಹೇ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಅಖಿಲ ಜಗತ್ತಿನ ಆಧಾರ, ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯಿಂದ ರೂಪ ಧರಿಸುವವನೇ—ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 39

जय स्वभक्तसत्कामप्रदेश करुणाकर । जय सानन्दसद्रूप जय मायागुणाकृते

ಜಯವಾಗಲಿ, ಹೇ ಕರುಣಾಕರ, ನಿನ್ನ ಭಕ್ತರ ಸತ್ಕಾಮಗಳನ್ನು ನೀಡುವವನೇ! ಜಯವಾಗಲಿ, ಆನಂದಭರಿತ ಸತ್-ಸ್ವರೂಪನೇ! ಜಯವಾಗಲಿ, ಮಾಯಾಗುಣಗಳಿಂದ ಲೋಕಹಿತಾರ್ಥ ರೂಪ-ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದರೂ ಬಂಧನಾತೀತ ಈಶ್ವರನೇ।

Verse 40

जयोग्र मृड सर्वात्मन् दीनबन्धो दयानिधे । जयाविकार मायेश वाङ्मनोतीतविग्रह

ಜಯವಾಗಲಿ, ಹೇ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಹೇ ಮೃಡ, ಹೇ ಸರ್ವಾತ್ಮನೇ! ಹೇ ದೀನಬಂಧು, ಹೇ ದಯಾನಿಧೇ—ನಿನಗೆ ಜಯ. ಹೇ ಅವಿಕಾರ, ಹೇ ಮಾಯೇಶ್ವರ, ವಾಣಿ-ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅತೀತವಾದ ಸ್ವರೂಪನೇ—ನಿನಗೆ ಜಯ.

Verse 41

ब्रह्मोवाच । इति स्तुत्वा महेशानं गिरिजानायकम्प्रभुम् । सिषेविरे परप्रीत्या विष्ण्वाद्यास्ते यथोचितम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿ ಮಹೇಶಾನನಾದ, ಗಿರಿಜಾನಾಯಕನಾದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದ ಬಳಿಕ, ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಪರಮ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಅವನ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದರು।

Verse 42

अथ शम्भुर्महेशानो लीलात्ततनुरीश्वरः । ददौ मानवरन्तेषां सर्वेषान्तत्र नारद

ಆಗ ಮಹೇಶ್ವರ ಶಂಭು—ದಿವ್ಯಲೀಲೆಯಿಂದ ರೂಪ ಧರಿಸುವ ಈಶ್ವರನು—ಅಲ್ಲಿ ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ರಮಿಸಿದ ಎಲ್ಲ ಮಾನವಭಕ್ತರಿಗೆ ಅದನ್ನು ಪ್ರಸಾದವಾಗಿ ದಯಪಾಲಿಸಿದನು, ಓ ನಾರದಾ।

Verse 43

विष्ण्वाद्यास्तेऽखिलास्तात प्राप्याज्ञाम्परमेशितुः । अतिहृष्टाः प्रसन्नास्याः स्वस्थानञ्जग्मुरादृताः

ಹೇ ಪ್ರಿಯನೇ, ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲರೂ ಪರಮೇಶ್ವರನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಡೆದು ಅತ್ಯಂತ ಹರ್ಷಿತರಾಗಿ, ಪ್ರಸನ್ನಮುಖಗಳಿಂದ, ಆದರಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಧಾಮಗಳಿಗೆ ತೆರಳಿದರು।

Verse 51

इति श्रीशिवमहापुराणे ब्रह्मनारदसम्वादे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे कामसंजीवनवर्णनं नामैकपञ्चाशत्तमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ಬ್ರಹ್ಮ-ನಾರದ ಸಂವಾದದಲ್ಲಿ, ದ್ವಿತೀಯ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ತೃತೀಯ ಪಾರ್ವತೀಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ಕಾಮಸಂಜೀವನ ವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಐವತ್ತೊಂದನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।