वैवाहिकानुष्ठानसमापनं दानप्रशंसा च / Completion of Wedding Rites and Praise of Gifts (Dāna)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । ततश्चाहं मुनिगणैश्शेषकृत्यं शिवाज्ञया । अकार्षं नारद प्रीत्या शिवाशिवविवाहतः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು— ನಂತರ ಶಿವಾಜ್ಞೆಯಿಂದ ನಾನು ಮುನಿಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಉಳಿದ ವಿಧಿಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದೆನು. ಹೇ ನಾರದ, ಶಿವಾ ಮತ್ತು ಶಿವರ ಮಂಗಳವಿವಾಹದ ಕಾರಣದಿಂದ ನಾನು ಅದನ್ನು ಹರ್ಷದಿಂದ ಮಾಡಿದೆನು.

Verse 2

तयोश्शिरोऽभिषेकश्च बभूवादरतस्ततः । ध्रुवस्यदर्शनं विप्राः कारयामासुरादरात

ಆಮೇಲೆ ಭಕ್ತಿಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಅವರ ಶಿರೋಭಿಷೇಕವು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ನೆರವೇರಿತು. ಅನಂತರ, ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ, ಧ್ರುವನ ಶುಭದರ್ಶನವನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಏರ್ಪಡಿಸಿದರು.

Verse 3

हृदयालम्भनं कर्म बभूव तदनन्तरम् । स्वस्तिपाठश्च विप्रेन्द्र महोत्सवपुरस्सरः

ಅನಂತರ ತಕ್ಷಣವೇ ಹೃದಯವನ್ನು ಹರ್ಷಗೊಳಿಸುವ ಕರ್ಮ ನೆರವೇರಿತು. ಬಳಿಕ, ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಮಹೋತ್ಸವಕ್ಕೆ ಪೂರ್ವಭಾವಿಯಾಗಿ ಸ್ವಸ್ತಿಪಾಠ ಮಾಡಲಾಯಿತು.

Verse 4

शिवाशिरसि सिन्दूरं ददौ शम्भुर्द्विजाज्ञया । तदानीं गिरिजाभिख्याद्भुतावर्ण्या बभूव ह

ದ್ವಿಜನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಶಂಭುವು ಶಿವೆಯ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಸಿಂಧೂರವನ್ನು ಇಟ್ಟನು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಗಿರಿಜೆ ಅದ್ಭುತ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದಳು; ಅವಳ ಸೌಂದರ್ಯ ವರ್ಣನಾತೀತವಾಯಿತು.

Verse 5

ततो विप्राज्ञया तौ द्वावेकासनसमास्थितौ । लेभाते परमां शोभां भक्तचित्त मुदावहाम्

ನಂತರ ವಿಪ್ರನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಕುಳಿತರು. ಅವರು ಪರಮ ಶೋಭೆಯನ್ನು ಪಡೆದರು; ಅದು ಭಕ್ತರ ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಆನಂದವನ್ನು ತರುವುದಾಗಿತ್ತು.

Verse 6

ततः स्वस्थानमागत्य संस्रवप्राशनं मुदा । चक्रतुस्तौ निदेशान्मेऽद्भुतलीलाकरौ मुने

ನಂತರ ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಮರಳಿ ಬಂದು, ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ, ಹರ್ಷದಿಂದ ಸಂಸ್ರವ (ಪ್ರಸಾದ-ಶೇಷ)ವನ್ನು ಪಾನಮಾಡಿದರು. ಹೇ ಮುನೇ, ಅವರು ಅದ್ಭುತ ದಿವ್ಯಲೀಲಾಕಾರರು.

Verse 7

इत्थं निवृत्ते विधिवद्याज्ञे वैवाहिके शिवः । ब्रह्मणे पूर्णपात्रं मे ददौ लोककृते प्रभुः

ಈ ರೀತಿ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ವೈವಾಹಿಕ ಯಜ್ಞ ಮುಗಿದಾಗ, ಲೋಕಹಿತಕರನಾದ ಪ್ರಭು ಶಿವನು ನನ್ನ ಪರವಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ತುಂಬಿದ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಿದನು.

Verse 8

गोदानं विधिवच्छम्भुराचार्याय ददौ ततः । महादानानि च प्रीत्या यानि मङ्गलदानि वै

ನಂತರ ಶಂಭುವು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಆಚಾರ್ಯರಿಗೆ ಗೋদানವನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರೀತಿಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಹಾದಾನಗಳು—ಮಂಗಳಕರ ದಾನಗಳನ್ನೂ—ಸಮರ್ಪಿಸಿದನು.

Verse 9

ततश्शतसुवर्णं च विप्रेभ्यस्स ददौ पृथक् । बहुभ्यो रत्नकोटीश्च नानाद्रव्याण्यनेकशः

ನಂತರ ಅವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ನೂರು ಸ್ವರ್ಣಮುದ್ರைகளை ದಾನಮಾಡಿದನು. ಮತ್ತೂ ಅನೇಕರಿಗೆ ರತ್ನಕೋಟಿಗಳು ಹಾಗೂ ನಾನಾವಿಧ ದ್ರವ್ಯಗಳನ್ನು ಅಪಾರವಾಗಿ ನೀಡಿದನು.

Verse 10

तदानीममरास्सर्वे परे जीवाश्चराचराः । मुमुदुश्चेतसातीव जयध्वनिः

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಅಮರ ದೇವರುಗಳು ಹಾಗೂ ಇತರ ಚರಾಚರ ಜೀವಿಗಳು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಹರ್ಷಗೊಂಡರು; ‘ಜಯ’ ಎಂಬ ಘನಧ್ವನಿ ಉದ್ಭವಿಸಿತು.

Verse 11

मङ्गलध्वनिगानश्च बभूव बहु सर्वतः । वाद्यध्वनिरभूद्रम्यो सर्वानन्दप्रवर्द्धनः

ಸರ್ವತ್ರ ಬಹಳವಾಗಿ ಮಂಗಳಗಾನಧ್ವನಿಗಳು ಹಾಗೂ ಉತ್ಸವನಾದಗಳು ಉಂಟಾದವು. ವಾದ್ಯಗಳ ರಮ್ಯಧ್ವನಿ ಎಲ್ಲರ ಆನಂದವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿತು.

Verse 12

हरिर्मयाथ देवाश्च मुनयश्चापरेऽखिलाः । गिरिमामन्त्र्य सुप्रीत्या स्वस्थानम्प्रययुर्द्रुतम्

ಆಮೇಲೆ ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು), ನಾನು, ಹಾಗೂ ಇತರ ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಮತ್ತು ಮುನಿಗಳು—ಗಿರಿರಾಜ (ಹಿಮಾಲಯ)ನಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ—ತ್ವರಿತವಾಗಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಧಾಮಗಳಿಗೆ ಹೊರಟರು.

Verse 13

तदानीं शैलनगरे स्त्रियश्च मुदिता वरम् । शिवाशिवौ समानीय ययुः कुह वरालयम्

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶೈಲನಗರದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ಶಿವ-ಶಿವೆಯನ್ನು ಒಂದಾಗಿ ಕರೆತಂದು, ಭವ್ಯ ವರಾಲಯಕ್ಕೆ (ವಿವಾಹನಿವಾಸಕ್ಕೆ) ಹೊರಟರು.

Verse 14

लौकिकाचारमाजह्रुस्ताः स्त्रियस्तत्र चादृताः । महोत्साहो बभूवाथ सर्वतः प्रमुदावहः

ಅಲ್ಲಿ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಲೋಕಾಚಾರವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು. ನಂತರ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮಹೋತ್ಸಾಹ ಉದಯಿಸಿ, ಸರ್ವ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲೂ ಆನಂದವನ್ನು ತಂದಿತು.

Verse 15

अथ तास्तौ समानीय दम्पती जनशंकरौ । वासालयम्महादिव्यं भवाचारं व्यधुर्मुदा

ಆಮೇಲೆ ಜನಮಂಗಳಕರರಾದ ಶಿವ–ಪಾರ್ವತಿ ದಂಪತಿಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಕರೆತಂದರು. ಅವರು ಹರ್ಷದಿಂದ ಮಹಾದಿವ್ಯವಾದ ನಿವಾಸವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ, ಭವ (ಶಿವ)ನಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಪವಿತ್ರ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು.

Verse 16

अथो समीपमागत्य शैलेन्द्रनगरस्त्रियः । निर्वृत्य मङ्गलं कर्म प्रापयन्दम्पती गृहम्

ನಂತರ ಶೈಲೇಂದ್ರನಗರದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದು, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಮಂಗಳಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಆ ದಿವ್ಯ ದಂಪತಿಯನ್ನು ಜೊತೆಗೂಡಿಸಿ ಮನೆಗೆ ತಲುಪಿಸಿದರು.

Verse 17

कृत्वा जयध्वनिं चक्रुर्ग्रन्थिनिर्मोचनादिकम् । सस्मितास्सकटाक्षाश्च पुलकाञ्चितविग्रहाः

ಅವರು ಜಯಧ್ವನಿಯನ್ನು ಮಾಡಿ, ಗ್ರಂಥಿ-ವಿಮೋಚನಾದಿ ಮಂಗಳಾಚಾರಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು. ನಗುನಗುತ್ತಾ, ಕಟಾಕ್ಷಗಳನ್ನು ವಿನಿಮಯ ಮಾಡುತ್ತಾ, ರೋಮಾಂಚಿತ ದೇಹಗಳಿಂದ ಆನಂದದಲ್ಲಿ ಮಿಂದಿದರು.

Verse 18

वासगेहं सम्प्रविश्य मुमुहुः कामिनीवराः । प्रसंशन्त्यस्स्वभाग्यानि पश्यन्तः परमेश्वरम्

ವಾಸಗೃಹವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಪರಮಾನಂದದಲ್ಲಿ ಮರುಳಾದರು. ಪರಮೇಶ್ವರ (ಶಿವ)ನ ದರ್ಶನದಿಂದ ತಮ್ಮ ಭಾಗ್ಯವನ್ನು ತಾವೇ ಹೊಗಳಿದರು.

Verse 19

महासुरूपवेषश्च सर्व लावण्यसंयुतम् । नवीनयौवनस्थञ्च कामिनीचित्तमोहनम्

ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರ ರೂಪ-ವೇಷದಿಂದ ಪ್ರकटನಾದನು, ಸರ್ವ ಲಾವಣ್ಯದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ. ನವೀನ ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ, ಸ್ತ್ರೀಯರ ಚಿತ್ತವನ್ನು ಮೋಹಿಸುವವನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 20

ईषद्धास्यप्रसन्नास्यं सकटाक्षं सुसुन्दरम् । सुसूक्ष्मवासो बिभ्राणं नानारत्न विभूषितम्

ಅವರು ಅತೀ ಸುಂದರವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷರಾದರು—ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಂದಹಾಸ್ಯದ ಪ್ರಸನ್ನತೆ, ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಮನೋಹರ ಕಟಾಕ್ಷ; ಅತಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ನಾನಾವಿಧ ರತ್ನಾಭರಣಗಳಿಂದ ವಿಭೂಷಿತರಾಗಿದ್ದರು।

Verse 21

तदानीन्दिव्यनार्यश्च षोडशारं समाययुः । तौ दम्पती च संद्रष्टुं महादरपुरस्सरम्

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ದಿವ್ಯನಾರಿಯರು ಷೋಡಶಾರ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಸೇರಿದರು; ಮಹಾ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಮುಂದುವರಿದು, ಮಹಾ ಶೋಭಾಯಾತ್ರೆಯ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ, ಆ ದಿವ್ಯ ದಂಪತಿ—ಶಿವ-ಪಾರ್ವತಿಯನ್ನು—ದರ್ಶನ ಮಾಡಲು ಹೊರಟರು।

Verse 22

सरस्वती च लक्ष्मीश्च सावित्री जाह्नवी तथा । अदितिश्च शची चैव लोपामुद्राप्यरुन्धती

ಸರಸ್ವತಿ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಮಿ, ಸಾವಿತ್ರಿ ಹಾಗೂ ಜಾಹ್ನವಿ; ಅದಿತಿ ಮತ್ತು ಶಚಿಯೂ—ಮತ್ತೆ ಲೋಪಾಮುದ್ರಾ ಮತ್ತು ಅರುಂಧತಿಯೂ (ಹಾಜರಿದ್ದರು/ಸ್ಮರಣೀಯರು).

Verse 23

अहल्या तुलसी स्वाहा रोहिणी च वसुन्धरा । शतरूपा च संज्ञा च रतिरेतास्सुरस्त्रियः

ಅಹಲ್ಯಾ, ತುಳಸಿ, ಸ್ವಾಹಾ, ರೋಹಿಣೀ ಮತ್ತು ವಸುಂಧರಾ; ಶತರೂಪಾ, ಸಂಜ್ಞಾ ಹಾಗೂ ರತಿ—ಇವರೇ ದೇವಸ್ತ್ರೀಯರು (ಇಲ್ಲಿ) ಎಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ।

Verse 24

देवकन्या नागकन्या मुनिकन्या मनोहराः । तत्र या याः स्थितास्तासां सङ्ख्यां कर्तुं च कः क्षमः

ಅಲ್ಲಿ ದೇವಕನ್ಯೆಯರು, ನಾಗಕನ್ಯೆಯರು, ಮುನಿಕನ್ಯೆಯರು—ಎಲ್ಲರೂ ಮನೋಹರರು—ಸೇರಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಅವರ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಎಣಿಸಲು ಯಾರು ಸಮರ್ಥರು?

Verse 25

ताभी रत्नासने दत्ते तत्रोवास शिवो मुदा । तमूचुः क्रमतो देव्यस्सुहास मधुरं वचः

ಅವರು ಅವನನ್ನು ರತ್ನಾಸನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನಗೊಳಿಸಿದಾಗ, ಶಿವನು ಹರ್ಷದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ವಿರಾಜಿಸಿದನು. ನಂತರ ದೇವಿಯರು ಕ್ರಮವಾಗಿ ನಗುನಗುತ್ತ ಮಧುರ ವಚನಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿದರು.

Verse 26

सरस्वत्युवाच । प्राप्ता सती महादेवाधुना प्राणाधिका मुदा । दृष्ट्वा प्रियास्यञ्चन्द्राभं सन्तापन्त्यज कामुक

ಸರಸ್ವತಿ ಹೇಳಿದರು—“ಈಗ ಸತಿ ಮಹಾದೇವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ; ಅವಳು ಅವನಿಗೆ ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತಲೂ ಪ್ರಿಯ, ಆದ್ದರಿಂದ ಮಹಾ ಹರ್ಷ ಉಂಟಾಗಿದೆ. ಹೇ ಕಾಮುಕ, ಪ್ರಿಯೆಯ ಚಂದ್ರಸಮಾನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತಾಪವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು.”

Verse 27

कालं गमय कालेश सतीसंश्लेषपूर्वकम् । विश्लेषस्ते न भविता सर्वकालं ममाश्रिता

ಹೇ ಕಾಲೇಶ, ಸತಿಯ ಸಂಯೋಗಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕಾಲವನ್ನು ಕಳೆಯು. ನಿನಗೆ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ವಿಭಜನೆ ಆಗದು; ನಾನು ಸದಾಕಾಲ ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಶರಣಾಗಿರುವೆನು.

Verse 28

लक्ष्मीरुवाच । लज्जां विहाय देवेश सतीं कृत्वा स्ववक्षसि । तिष्ठ ताम्प्रति का लज्जा प्राणा यान्ति यया विना

ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವೇಶ, ಲಜ್ಜೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸತಿಯನ್ನು ನಿನ್ನ ವಕ್ಷಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ನಿಲ್ಲು. ಅವಳಿಗೆ ಎದುರು ಯಾವ ಲಜ್ಜೆ? ಅವಳಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರಾಣವೂ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತದೆ.

Verse 29

सावित्र्युवाच । भोजयित्वा सती शम्भो शीघ्रं त्वं भुंक्ष्व मा खिद । तदाचम्य सकर्पूरन्तांबूलं देहि सादरम्

ಸಾವಿತ್ರಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಶಂಭು, ಸತಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿ ನೀನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಭುಂಜಿಸು, ದುಃಖಿಸಬೇಡ. ನಂತರ ಆಚಮನ ಮಾಡಿ ಕರ್ಪೂರಯುಕ್ತ ತಾಂಬೂಲವನ್ನು ಆದರದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸು.

Verse 30

जाह्नव्युवाच । स्वर्णकांतिकरां धृत्वा केशान्मार्जय योषितः । कामिन्यास्स्वामिसौभाग्यसुखं नातः परं भवेत्

ಜಾಹ್ನವೀ ಹೇಳಿದರು—ಸುವರ್ಣಕಾಂತಿಯ ಕೈಯಿಂದ (ಸುವರ್ಣದ ಚೀಣಿ/ಆಭರಣದಿಂದ) ಸ್ತ್ರೀಯು ತನ್ನ ಕೂದಲನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿ ಅಲಂಕರಿಸಬೇಕು. ಪ್ರಿಯ ಪತ್ನಿಗೆ ಪತಿಯ ಸೌಭಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ಅನುಗ್ರಹಸুখಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದ ಸುಖವಿಲ್ಲ.

Verse 31

अदितिरुवाच । भोजनान्ते शिवः शम्भुं मुखं शुद्ध्यर्थमादरात् । जलं देहि महाप्रीत्या दम्पतिप्रेम दुर्लभम्

ಅದಿತಿ ಹೇಳಿದರು—ಭೋಜನಾನಂತರ ಶಿವಾ, ಶಂಭುವಿನ ಮುಖಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಆದರದಿಂದ ನೀರನ್ನು ಬೇಡುತ್ತಾಳೆ—“ಮಹಾಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಜಲವನ್ನು ಕೊಡಿ”; ದಂಪತಿಪ್ರೇಮ ಇಂತಹುದು ದುರ್ಲಭ.

Verse 32

शच्युवाच । कृत्वा विलापं यद्धेतोः शिवां कृत्वा च वक्षसि । यो बभ्रामानिशं मोहात् का लज्जा ते प्रियाम्प्रति

ಶಚೀ ಹೇಳಿದರು—ಯಾರಿಗಾಗಿ ನೀನು ವಿಲಪಿಸಿದೆ, ಶಿವೆಯನ್ನು ವಕ್ಷಸ್ಥಲಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ; ನಂತರ ಮೋಹದಿಂದ ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಅಲೆದಾಡಿದೆ—ಈಗ ನಿನ್ನ ಪ್ರಿಯೆಯ प्रति ನಿನಗೆ ಯಾವ ಲಜ್ಜೆ ಅಥವಾ ಸಂಕೋಚ ಉಳಿದಿದೆ?

Verse 33

लोपामुद्रोवाच । व्यवहारोऽस्ति च स्त्रीणां भुक्त्वा वासगृहे शिव । दत्त्वा शिवायै ताम्बूलं शयनं कर्तुमर्हसि

ಲೋಪಾಮುದ್ರೆ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಶಿವ, ಸ್ತ್ರೀಯರ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಇದು: ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಭೋಜನ ಮಾಡಿದ ಬಳಿಕ ಶಿವಾ (ಪಾರ್ವತಿ)ಗೆ ತಾಂಬೂಲ ಅರ್ಪಿಸಿ, ನಂತರ ಶಯನಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದು ಯುಕ್ತ.

Verse 34

अरुन्धत्युवाच । मया दत्तां सतीमेनां तुभ्यन्दातुमनीप्सिताम् । विविधं बोधयित्वेमां सुरतिं कर्तुमर्हसि

ಅರುಂಧತಿ ಹೇಳಿದರು—ಕೊಡಲ್ಪಡಲು ಇಚ್ಛಿಸದಿದ್ದರೂ ಈ ಸತಿಯನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ನೀಡಿದ್ದೇನೆ. ಅವಳಿಗೆ ವಿವಿಧ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬೋಧಿಸಿ, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ದಾಂಪತ್ಯಸಂಗಮ ಮಾಡು.

Verse 35

अहल्योवाच । वृद्धावस्थाम्परित्यज्य ह्यतीव तरुणो भव । येन मेनानुमन्येत त्वां सुतार्पितमानसा

ಅಹಲ್ಯೆ ಹೇಳಿದರು—ಮುದಿರಾವಸ್ಥೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅತ್ಯಂತ ಯೌವನವಂತನಾಗು; ಆಗ ಮಗಳಿಗೆ ಮನಸ್ಸು ಅರ್ಪಿಸಿದ ಮೇನಾ ನಿನ್ನನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸುವಳು.

Verse 36

तुलस्युवाच । सती त्वया परित्यक्ता कामो दग्धः पुरा कृतः । कथन्तदा वसिष्ठश्च प्रभो प्रस्थापितोऽधुना

ತುಲಸಿ ಹೇಳಿದರು— ಓ ಪ್ರಭು, ಸತಿಯನ್ನು ನೀವು ಒಮ್ಮೆ ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದಿರಿ, ಕಾಮನನ್ನೂ ಹಿಂದೆ ದಹಿಸಿದ್ದಿರಿ; ಹಾಗಾದರೆ ಓ ಸ್ವಾಮಿ, ವಸಿಷ್ಠರನ್ನು ಈಗ ಹೇಗೆ ಕಳುಹಿಸಲಾಯಿತು?

Verse 37

स्वाहोवाच । स्थिरो भव महादेव स्त्रीणां वचसि साम्प्रतम् । विवाहे व्यवहारोऽस्ति पुरन्ध्रीणां प्रगल्भता

ಸ್ವಾಹಾ ಹೇಳಿದರು— ಓ ಮಹಾದೇವ, ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಮಾತಿನ ಎದುರು ಸ್ಥಿರವಾಗಿರು. ವಿವಾಹದಲ್ಲಿ ಲೋಕವ್ಯವಹಾರಗಳು ಇರುತ್ತವೆ; ಸ್ತ್ರೀಯರು ವಾಣಿ ಮತ್ತು ವರ್ತನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಗಲ್ಭರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ।

Verse 38

रोहिण्युवाच । कामम्पूरय पार्वत्याः कामशास्त्रविशारद । कुरु पारं स्वयं कामी कामिनीकामसागरम्

ರೋಹಿಣಿಯು ಹೇಳಿದಳು— ಹೇ ಕಾಮಶಾಸ್ತ್ರವಿಶಾರದ, ಪಾರ್ವತಿಯ ಕಾಮನೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸು. ನೀನೇ ಕಾಮಿಯಾಗಿ ಈ ಕಾಮಿನಿಯ ಆಸೆಯ ಸಾಗರವನ್ನು ಪಾರ ಮಾಡು.

Verse 39

वसुन्धरोवाच । जानासि भावं भावज्ञ कामार्तानां च योषिताम् । न च स्वं स्वामिनं शम्भो ईश्वरं पाति सन्ततम्

ವಸುಂಧರೆಯು ಹೇಳಿದಳು— ಹೇ ಭಾವಜ್ಞ, ಕಾಮಾರ್ತ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ನೀನು ಅರಿತಿರುವೆ. ಆದರೂ ಹೇ ಶಂಭೋ, ಚಂಚಲ ಮನಸ್ಸು ತನ್ನ ಸ್ವಾಮಿ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಸದಾ ಕಾಪಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಇರದು.

Verse 40

शतरूपोवाच । भोगं दिव्यं विना भुक्त्वा न हि तुष्येत्क्षुधातुरः । येन तुष्टिर्भवेच्छंभो तत्कर्तुमुचितं स्त्रियाः

ಶತರೂಪೆಯು ಹೇಳಿದಳು— ದಿವ್ಯಭೋಗವಿಲ್ಲದೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿದರೂ ಕ್ಷುಧಾತುರನು ತೃಪ್ತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇ ಶಂಭೋ, ನಿನಗೆ ತೃಪ್ತಿ ಉಂಟಾಗುವಂತೆ ಇರುವುದನ್ನು ಸ್ತ್ರೀಯು ಮಾಡುವುದು ಯುಕ್ತ.

Verse 41

संज्ञोवाच । तूर्णं प्रस्थापय प्रीत्या पार्वत्या सह शङ्करम् । रत्नप्रदीपन्ताम्बूलं तल्पं निर्माय निर्जने

ಸಂಜ್ಞೆ ಹೇಳಿದರು—ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತಕ್ಷಣ ಪಾರ್ವತಿಯೊಡನೆ ಶಂಕರನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿರಿ. ನಿರ್ಜನ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಮಂಚವನ್ನು ಸಿದ್ಧಮಾಡಿ, ರತ್ನದೀಪಗಳನ್ನು ಅಣಿಗೊಳಿಸಿ, ತಾಂಬೂಲವನ್ನು ಸಿದ್ಧವಾಗಿರಿಸಿರಿ।

Verse 42

ब्रह्मोवाच । स्त्रीणान्तद्वचनं श्रुत्वा ता उवाच शिवः स्वयम् । निर्विकारश्च भगवान्योगीन्द्राणां गुरोर्गुरुः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಸ್ವಯಂ ಶಿವನು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—ಅವನು ನಿರ್ವಿಕಾರ ಭಗವಾನ್, ಯೋಗೀಂದ್ರರ ಗುರುಗಳಿಗೂ ಗುರು।

Verse 43

शंकर उवाच । देव्यो न ब्रूत वचनमेवंभूतं ममान्तिकम् । जगतां मातरः साध्व्यः पुत्रे चपलता कथम्

ಶಂಕರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಿಯರೇ, ನನ್ನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಬೇಡಿ. ನೀವು ಜಗತ್ತಿನ ಸಾಧ್ವೀ ಮಾತೃಗಳು; ಸ್ವಪುತ್ರನ ಕುರಿತು ಚಪಲತೆ ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಗಬಹುದು?

Verse 44

ब्रह्मोवाच । शङ्करस्य वचः श्रुत्वा लज्जितास्सुरयोषितः । बभूवुः सम्भ्रमात्तूष्णीं चित्रपुत्तलिका यथा

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಶಂಕರನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ದೇವಪತ್ನಿಯರು ಲಜ್ಜಿತರಾದರು; ಅಚಾನಕ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಚಿತ್ರಪುತ್ಥಳಿಗಳಂತೆ ಮೌನರಾದರು.

Verse 45

भुक्त्वा मिष्टान्नमाचम्य महेशो हृष्टमानसः । सकर्पूरं च तांबूलं बुभुजे भार्य या सह

ಮಿಷ್ಟಾನ್ನವನ್ನು ಭುಜಿಸಿ ಆಚಮನ ಮಾಡಿ ಹರ್ಷಿತಮನಸ್ಸಿನ ಮಹೇಶನು ತನ್ನ ಭಾರ್ಯೆ (ಪಾರ್ವತಿ)ಯೊಂದಿಗೆ ಕರ್ಪೂರಮಿಶ್ರಿತ ತಾಂಬೂಲವನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸಿದನು.

Verse 50

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीय पार्वतीखण्डे परिहासवर्णनंनाम पञ्चाशत्तमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ತೃತೀಯ ಪಾರ್ವತೀಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ಪರಿಹಾಸವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಐವತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.