मेनावरलाभवर्णनम् — Description of Menā’s Attainment of Boons (and the worship leading to Umā’s advent)

Verse 1

नारद उवाच । अन्तर्हितायान्देव्यां तु दुर्गायां स्वगृहेषु च । गतेष्वमरवृन्देषु किमभूत्तदनन्तरम्

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ದುರ್ಗಾದೇವಿ ಅಂತರ್ಧಾನವಾಗಿ ತನ್ನ ಧಾಮಕ್ಕೆ ಹೋದ ಬಳಿಕ, ದೇವವೃಂದಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ನಿವಾಸಗಳಿಗೆ ತೆರಳಿದ ನಂತರ, ತಕ್ಷಣವೇ ನಂತರ ಏನಾಯಿತು?

Verse 2

कथं मेनागिरीशौ च तेपाते परमन्तपः । कथं सुताऽभवत्तस्य मेनायान्तात तद्वद

ಹೇ ಮಹಾಬಲವಂತನೇ, ಹೇಳು—ಮೇನಾ ಮತ್ತು ಪರ್ವತರಾಜ (ಹಿಮಾಲಯ) ಪರಮ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಹೇಗೆ ಆಚರಿಸಿದರು? ಹಾಗೆಯೇ ಮేనೆಯ ಗರ್ಭದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಪುತ್ರಿ ಹೇಗೆ ಜನ್ಮವಾಯಿತು—ಅದನ್ನೂ ವಿವರಿಸು.

Verse 3

ब्रह्मोवाच । विप्रवर्य सुतश्रेष्ठ शृणु तच्चरितं महत् । प्रणम्य शंकरं भक्त्या वच्मि भक्तिविवर्द्धनम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಿಪ್ರವರ್ಯ, ಹೇ ಸುತಶ್ರೇಷ್ಠ! ಆ ಮಹತ್ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಕೇಳು. ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಂಕರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ವೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸುವ ಮಾತನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 4

उपदिश्य गते तात सुरवृन्दे गिरीश्वरः । हर्यादौ मेनका चापि तेपाते परमन्तपः

ಹೇ ತಾತ! ಉಪದೇಶ ನೀಡಿ ದೇವವೃಂದ ಹೊರಟ ಬಳಿಕ, ಗಿರೀಶ್ವರನು—ಹರಿ ಮೊದಲಾದವರೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೂ ಮೇನಕೆಯೊಡನೆ—ಎಲ್ಲ ವಿಘ್ನಗಳನ್ನು ದಹಿಸುವ ಪರಮ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು.

Verse 5

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रु० सं० तृतीये पार्वतीखंडे मेनावरलाभवर्णनो नाम पंचमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿನ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ತೃತೀಯ ವಿಭಾಗದ ಪಾರ್ವತೀಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ಮೇನಾ-ವರ-ಲಾಭ-ವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಪಂಚಮ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।

Verse 6

गिरिप्रियातीव मुदानर्च देवीं शिवेन सा । दानन्ददौ द्विजेभ्यश्च सदा तत्तोषहेतवे

ಗಿರಿಪ್ರಿಯಾ (ಪಾರ್ವತಿ)ಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಹರ್ಷಗೊಳಿಸಿ ದೇವಿಯು ಆನಂದದಿಂದ ಶಿವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದಳು; ಮತ್ತು ಅವನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಲು ಅವಳು ಸದಾ ದ್ವಿಜರಿಗೆ (ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ) ದಾನ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಳು।

Verse 7

चैत्रमासं समारभ्य सप्तविंशतिवत्सरान् । शिवां सम्पूजयामासापत्त्यार्थिन्यन्वहं रता

ಚೈತ್ರಮಾಸದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ, ಆಪತ್ತಿನ ನಿವಾರಣೆಯನ್ನು ಬಯಸಿದ ಆಕೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಿವಾ (ಶಿವನ ದಿವ್ಯ ಸಹಧರ್ಮಿಣಿ)ಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದಳು; ಇದು ಇಪ್ಪತ್ತೇಳು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ನಡೆಯಿತು।

Verse 8

अष्टम्यामुपवासन्तु कृत्वादान्नवमीतिथौ । मोदकैर्बलिपिष्टैश्च पायसैर्गन्धपुष्पकैः

ಅಷ್ಟಮಿಯಂದು ಉಪವಾಸ ಮಾಡಬೇಕು; ನವಮೀ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ದಾನಾರ್ಪಣೆ ಮಾಡಿ, ಮೋದಕ, ಬಲಿಪಿಷ್ಟ (ಹಿಟ್ಟಿನ ನೈವೇದ್ಯ), ಪಾಯಸ ಮತ್ತು ಸುಗಂಧ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 9

गङ्गायामौषधिप्रस्थे कृत्वा मूर्तिं महीमयीम् । उमायाः पूजयामास नानावस्तुसमर्पणैः

ಗಂಗಾತಟದ ಔಷಧಿಸಮೃದ್ಧ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಅವನು ಮಣ್ಣಿನ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ನಾನಾವಿಧ ಪೂಜಾ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ಉಮಾದೇವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು।

Verse 10

कदाचित्सा निराहारा कदाचित्सा धृतव्रता । कदाचित्पवनाहारा कदाचिज्जलभुघ्यभूत्

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವಳು ನಿರಾಹಾರಿಣಿಯಾಗಿದ್ದಳು; ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ದೃಢವ್ರತವನ್ನು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ಪಾಲಿಸಿದಳು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವಾಯುವನ್ನೇ ಆಹಾರವಾಗಿ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಜಲವನ್ನೇ ಆಧಾರವಾಗಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದಳು.

Verse 11

शिवाविन्यस्तचेतस्का सप्तविंशतिवत्सरान् । निनाय मेनका प्रीत्या परं सा मृष्टवर्चसा

ಶಿವನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದ್ದ ಅವಳನ್ನು ಮೇನಕಾ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಇಪ್ಪತ್ತೇಳು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಪೋಷಿಸಿ ಬೆಳೆಸಿದಳು. ಆ ದೃಢಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶುದ್ಧಳಾದ ಪಾರ್ವತಿ ಪರಮ ಕాంతಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದಳು.

Verse 12

सप्तविंशतिवर्षान्ते जगन्माता जगन्मयी । सुप्रीताभवदत्यर्थमुमा शंकरकामिनी

ಇಪ್ಪತ್ತೇಳು ವರ್ಷಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಜಗನ್ಮಾತೆ ಹಾಗೂ ಜಗನ್ಮಯಿಯಾದ ಉಮಾ—ಶಂಕರನನ್ನು ಬಯಸುವವಳು—ಅತಿಯಾಗಿ ಸಂತುಷ್ಟಳಾದಳು.

Verse 13

अनुग्रहाय मेनायाः पुरतः परमेश्वरी । आविर्बभूव सा देवी सन्तुष्टा तत्सुभक्तितः

ಮೇನಾಳಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹ ನೀಡಲು ಪರಮೇಶ್ವರಿ ದೇವಿ ಅವಳ ಮುಂದೆ ನೇರವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಳಾದಳು. ಅವಳ ಶುಭಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಂತುಷ್ಟಳಾಗಿ ಆ ದೇವಿ ಅವಿರ್ಭವಿಸಿದಳು.

Verse 14

दिव्यावयवसंयुक्ता तेजोमण्डलमध्यगा । उवाच विहसन्ती सा मेनां प्रत्यक्षतां गता

ದಿವ್ಯ ಅಂಗಾಂಗಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾಗಿ, ತೇಜೋಮಂಡಲದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ, ಆ ದೇವಿ ನಗುತ್ತಾ—ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ—ಮೇನಾಳಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದಳು.

Verse 15

देव्युवाच वरं ब्रूहि महासाध्वि यत्ते मनसि वर्तते । सुप्रसन्ना च तपसा तवाहं गिरिकामिनि

ದೇವಿ ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮಹಾಸಾಧ್ವಿ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ವರವನ್ನು ಹೇಳು. ಓ ಗಿರಿಜೆ, ನಿನ್ನ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗಿದ್ದೇನೆ.

Verse 16

यत्प्रार्थितं त्वया मेने तपोव्रतसमाधिना । दास्ये तेऽहं च तत्सर्वं वाञ्छितं यद्यदा भवेत्

ತಪಸ್ಸು, ವ್ರತ ಮತ್ತು ಸಮಾಧಿ-ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ನೀನು ಏನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದ್ದೆಯೋ ಅದನ್ನು ನಾನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಅದು ಫಲಿಸುವ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ನಿನಗೆ ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ವರಗಳನ್ನು ನಾನು ನೀಡುವೆನು.

Verse 17

ततस्सा मेनका देवीं प्रत्यक्षां कालिकान्तदा । दृष्ट्वा च प्रणनामाथ वचनं चेदमब्रवीत्

ನಂತರ ಮೇನಕಾ, ಪ್ರತ്യക്ഷವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ದೇವಿಯನ್ನು—ಕಾಲಿಕಾಸದೃಶ ಶ್ಯಾಮಕಾಂತಿಯಿಂದ ದೀಪ್ತಳಾದವಳನ್ನು—ನೋಡಿ ಪ್ರಣಾಮಮಾಡಿ, ಅನಂತರ ಈ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಳು.

Verse 18

मेनोवाच । देवि प्रत्यक्षतो रूपन्दृष्टन्तव मयाऽधुना । त्वामहं स्तोतुमिच्छामि प्रसन्ना भव कालिके

ಮೇನಾ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಿ, ಈಗ ನಾನು ನಿನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ಪ್ರತ्यक्षವಾಗಿ ಕಂಡೆನು. ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ; ಹೇ ಕಾಲಿಕೆ, ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗು।

Verse 19

ब्रह्मोवाच । अथ सा मेनयेत्युक्ता कालिका सर्वमोहिनी । बाहुभ्यां सुप्रसन्नात्मा मेनकां परिषस्वजे

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಆಮೇಲೆ ‘ಹೇ ಮೇನಾ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಸರ್ವಮೋಹಿನಿ ಕಾಲಿಕಾ ಹೃದಯದಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗಿ, ಎರಡೂ ಭುಜಗಳಿಂದ ಮೇನಕೆಯನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿದಳು।

Verse 20

ततः प्राप्तमहाज्ञाना मेनका कालिकां शिवम् । तुष्टाव वाग्भि रिष्टाभिर्भक्त्या प्रत्यक्षतां गताम्

ಆಮೇಲೆ ಮಹಾಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದ ಮೇನಕೆಯು, ತನ್ನ ಮುಂದೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾದ ಶಿವಶಕ್ತಿ ಕಾಲಿಕೆಯನ್ನು, ಪ್ರಿಯ ವಚನಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೂ ಹೃದಯಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದಳು।

Verse 21

मेनोवाच । महामायां जगद्धात्रीं चण्डिकां लोकधारिणीम् । प्रणमामि महादेवीं सर्वकामार्थदायिनीम्

ಮೇನ ಹೇಳಿದರು—ಮಹಾಮಾಯೆ, ಜಗದ್ಧಾತ್ರಿ, ಲೋಕಧಾರಿಣಿಯಾದ ಉಗ್ರ ಚಂಡಿಕೆಯಾಗಿರುವ, ಎಲ್ಲ ಕಾಮ್ಯಾರ್ಥಗಳನ್ನು ನೀಡುವ ಮಹಾದೇವಿಗೆ ನಾನು ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ।

Verse 22

नित्यानन्दकरीं मायां योगनिद्रां जगत्प्रसूम् । प्रणमामि सदासिद्धां शुभसारसमालिनीम्

ನಿತ್ಯಾನಂದವನ್ನು ನೀಡುವ ಮಾಯೆ, ಯೋಗನಿದ್ರಾಸ್ವರೂಪಿಣಿ, ಜಗತ್ತನ್ನು ಪ್ರಸವಿಸುವ ತಾಯಿ—ಸದಾಸಿದ್ಧೆ, ಶುಭಸಾರದ ಮಾಲೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿತಳಾದ ಅವಳಿಗೆ ನಾನು ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ।

Verse 23

मातामहीं सदानन्दां भक्तशोकविनाशिनीम् । आकल्पं वनितानां च प्राणिनां बुद्धिरूपिणीम्

ಅವಳೇ ಭೂಮಿಮಯಿ ಮಹಾಮಾತೆ, ಸದಾನಂದಸ್ವರೂಪಿಣಿ, ಭಕ್ತರ ಶೋಕವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವಳು. ಯುಗಯುಗಾಂತರಗಳವರೆಗೆ ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿಯೂ ಸರ್ವ ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಬುದ್ಧಿಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾಳೆ.

Verse 24

सा त्वं बंधच्छेदहेतुर्यतीनां कस्ते गेयो मादृशीभिः प्रभावः । हिंसाया वाथर्ववेदस्य सा त्वं नित्यं कामं त्वं ममेष्टं विधेहि

ನೀನೇ ಯತಿಗಳ ಬಂಧನಗಳನ್ನು ಛೇದಿಸುವ ಕಾರಣ; ನನ್ನಂತಹ ಸ್ತ್ರೀಯರು ನಿನ್ನ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಹಾಡಬಲ್ಲರು? ನೀನು ಅಥರ್ವವೇದಸಂಬಂಧಿತ ಶಕ್ತಿ ಹಾಗೂ ಹಿಂಸಾನಿಗ್ರಹ (ಅಹಿಂಸಾ-ಸಂಯಮ)ದ ಅಧಿಷ್ಠಾತ್ರೀ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿತ್ಯಸ್ಥಿತೇ! ನನ್ನ ನಿರಂತರ ಕಾಮನೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ನನಗೆ ಇಷ್ಟವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು.

Verse 25

नित्यानित्यैर्भावहीनैः परास्तैस्तत्तन्मात्रैर्योज्यते भूतवर्गः । तेषां शक्तिस्त्वं सदा नित्यरूपा काले योषा योगयुक्ता समर्था

ನಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಅನಿತ್ಯವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುವ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ತನ್ಮಾತ್ರಗಳು—ಸ್ವತಂತ್ರ ಸತ್ತೆಯಿಲ್ಲದ, ಪರಾಧೀನ ಸ್ವಭಾವದವು—ಅವುಗಳಿಂದ ಭೂತವರ್ಗವು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಯೋಜಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಅವುಗಳೆಲ್ಲರ ಶಕ್ತಿ ನೀನೇ, ಸದಾ ನಿತ್ಯರೂಪಿಣಿ; ಕಾಲದ ಅಧೀಶ್ವರೀ ಯೋಷೆ, ಯೋಗಯುಕ್ತಳಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮರ್ಥಳಾಗಿದ್ದೀಯೆ.

Verse 26

योनिर्धरित्री जगतां त्वमेव त्वमेव नित्या प्रकृतिः परस्तात् । यथा वशं क्रियते ब्रह्मरूपं सा त्वं नित्या मे प्रसीदाद्य मातः

ಸರ್ವ ಜಗತ್ತುಗಳ ಯೋನಿಯೂ ಅವುಗಳನ್ನು ಧರಿಸುವ ಧರಿತ್ರಿಯೂ ನೀನೇ; ನೀನೇ ಪರಾತ್ಪರ ನಿತ್ಯ ಪ್ರಕೃತಿ. ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಬ್ರಹ್ಮರೂಪ ತತ್ತ್ವವೂ ವಶವಾಗಿ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಓ ನಿತ್ಯ ಮಾತೆ! ಇಂದು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗು.

Verse 27

त्वं जातवेदोगतशक्तिरुग्रा त्वं दाहिका सूर्यकरस्य शक्तिः । आह्लादिका त्वं बहुचन्द्रिका या तान्त्वामहं स्तौमि नमामि चण्डीम्

ನೀನು ಜಾತವೇದ (ಅಗ್ನಿ)ಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಉಗ್ರ ಶಕ್ತಿ; ನೀನು ಸೂರ್ಯಕಿರಣಗಳ ದಾಹಕ ತೇಜಸ್ಸು. ನೀನೇ ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಶೀತಲ, ಆನಂದದಾಯಕ ಚಂದ್ರಿಕೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ—ಓ ಚಂಡೀ!

Verse 28

योषाणां सत्प्रिया च त्वं नित्या त्वं चोर्ध्वरेतसाम् । वांछा त्वं सर्वजगतां धाया च त्वं यथा हरेः

ನೀನು ಸ್ತ್ರೀಯರ ಸತ್ಪ್ರಿಯೆ; ಊರ್ಧ್ವರೇತಸ ತಪಸ್ವಿಗಳಿಗೆ ನೀನು ನಿತ್ಯೆ. ನೀನೇ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತಿನ ವಾಂಛೆ; ಹರಿಗೆ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಹೇಗೋ, ಹಾಗೆಯೇ ನೀನು ಧಾರಕಾಧಾರ.

Verse 29

या चेष्टरूपाणि विधाय देवी सृष्टिस्थितानाशमयी च कर्त्री । ब्रह्माच्युतस्थाणुशरीरहेतुस्सा त्वं प्रसीदाद्य पुनर्नमस्ते

ಹೇ ದೇವಿ! ನೀನೇ ಸಮಸ್ತ ಚೇಷ್ಟಾರೂಪಗಳನ್ನು ವಿಧಿಸುವವಳು; ಸೃಷ್ಟಿ-ಸ್ಥಿತಿ-ಲಯಸ್ವರೂಪಿಣಿ ಕರ್ತ್ರೀ ನೀನೇ; ಬ್ರಹ್ಮ, ಅಚ್ಯುತ (ವಿಷ್ಣು) ಮತ್ತು ಸ್ಥಾಣು (ಶಿವ) ದೇಹಪ್ರಕಟನೆಯ ಕಾರಣವೂ ನೀನೇ. ಇಂದು ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗು; ನಿನಗೆ ಪುನಃಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 30

ब्रह्मोवाच । तत इत्थं स्तुता दुर्गा कालिका पुनरेव हि । उवाच मेनकां देवीं वांछितं वरयेत्युत

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ದುರ್ಗೆ, ಆ ಕಾಲಿಕೇ, ಮತ್ತೆ ಮಾತನಾಡಿದಳು. ಅವಳು ದೇವಿ ಮೇನಕೆಗೆ—“ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ವರವನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡು” ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು।

Verse 31

उमोवाच । प्राणप्रिया मम त्वं हि हिमाचलविलासिनी । यदिच्छसि ध्रुवन्दास्ये नादेयं विद्यते मम

ಉಮೆ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ನನ್ನ ಪ್ರಾಣಪ್ರಿಯೆ, ಹಿಮಾಚಲದಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸುವವಳೇ! ನೀ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ಇರಲು ಬಯಸಿದರೆ, ನನಗೆ ಕೊಡಲಾಗದದ್ದು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 32

इति श्रुत्वा महेशान्याः पीयूषसदृशं वचः । उवाच परितुष्टा सा मेनका गिरिकामिनी

ಮಹೇಶಾನಿ (ಪಾರ್ವತಿ) ಯವರ ಅಮೃತಸಮಾನವಾದ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಗಿರಿರಾಜನ ಪ್ರಿಯೆಯಾದ ಮೇನಕಾ ಪರಮ ಸಂತುಷ್ಟಳಾಗಿ ನಂತರ ಮಾತನಾಡಿದಳು।

Verse 33

मेनोवाच । शिवे जयजय प्राज्ञे महेश्वरि भवाम्बिके । वरयोग्यास्महं चेत्ते वृणे भूयो वरं वरम्

ಮೇನಾ ಹೇಳಿದರು: ಜಯ ಜಯ, ಓ ಶಿವೇ! ಓ ಪ್ರಾಜ್ಞೇ, ಓ ಮಹೇಶ್ವರಿ, ಓ ಭವಾಂಬಿಕೇ! ನಾನು ನಿಮ್ಮ ವರಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯಳಾಗಿದ್ದರೆ, ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೊಂದು ಶ್ರೇಷ್ಠ ವರವನ್ನು ಬೇಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 34

प्रथमं शतपुत्रा मे भवन्तु जगदम्बिके । बह्वायुषो वीर्यवन्त ऋद्धिसिद्धिसमन्विताः

ಹೇ ಜಗದಂಬಿಕೆ! ಮೊದಲು ನನಗೆ ನೂರು ಪುತ್ರರು ದೊರಕಲಿ—ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಕರು, ವೀರ್ಯವಂತರು, ಹಾಗೂ ಋದ್ಧಿ-ಸಿದ್ಧಿಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತರು.

Verse 35

पश्चात्तथैका तनया स्वरूपगुणशालिनी । कुलद्वयानंदकरी भुवनत्रयपूजिता

ನಂತರ ರೂಪ-ಗುಣಶಾಲಿನಿಯಾದ ಒಬ್ಬೇ ಪುತ್ರಿ ಜನ್ಮಿಸಿದಳು; ಅವಳು ಎರಡೂ ಕುಲಗಳಿಗೆ ಆನಂದಕಾರಿಣಿ, ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲೂ ಪೂಜಿತಳಾದಳು.

Verse 36

सुता भव मम शिवे देवकार्यार्थमेव हि । रुद्रपत्नी भव तथा लीलां कुरु भवाम्बिके

ಹೇ ಶಿವೇ! ನೀನು ನನ್ನ ಪುತ್ರಿಯಾಗಿ ಭವಿಸು—ದೇವಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಮಾತ್ರವೇ; ನಂತರ ರುದ್ರಪತ್ನಿಯಾಗು, ಹೇ ಭವಾಂಬಿಕೆ, ಈ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸು.

Verse 37

ब्रह्मोवाच । तच्छ्रुत्वा मेनकोक्तं हि प्राह देवी प्रसन्नधीः । स्मितपूर्वं वचस्तस्याः पूरयन्ती मनोरथम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಮೇನಕೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ದೇವಿ ಪ್ರಸನ್ನಮನಸ್ಕಳಾದಳು; ಸ್ಮಿತಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿ, ಅವಳ ಮನೋರಥವನ್ನು ಪೂರೈಸಿದಳು.

Verse 38

देव्युवाच । शतपुत्रास्सं भवन्तु भवत्या वीर्यसंयुताः । तत्रैको बलवान्मुख्यः प्रधमं संभविष्यति

ದೇವಿಯು ಹೇಳಿದಳು—“ನಿನಗೆ ವೀರ್ಯಸಂಪನ್ನ ನೂರು ಪುತ್ರರು ಜನಿಸಲಿ; ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನು ಬಲವಂತನಾಗಿ ಮುಖ್ಯನಾಗಿ ಮೊದಲು ಜನಿಸುವನು.”

Verse 39

सुताहं संभविष्यामि सन्तुष्टा तव भक्तितः । देव कार्यं करिष्यामि सेविता निखिलैस्सुरैः

ನಿನ್ನ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಂತುಷ್ಟಳಾಗಿ ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಪುತ್ರಿಯಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸುವೆನು. ದೇವರ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವೆನು; ಸಮಸ್ತ ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಪೂಜಿತಳಾಗಿ ಸೇವಿತಳಾಗುವೆನು.

Verse 40

ब्रह्मोवाच । एवमुक्त्वा जगद्धात्री कालिका परमेश्वरी । पश्यन्त्या मेनकायास्तु तत्रैवान्तर्दधे शिवा

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಜಗದ್ಧಾತ್ರಿ ಪರಮೇಶ್ವರಿ ಕಾಲಿಕಾ, ಮೇನಕಾ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಅಲ್ಲಿ ಸತಿ-ಶಿವಾ ರೂಪವಾಗಿ ಅಂತರ್ಧಾನಗೊಂಡಳು.

Verse 41

मेनकापि वरं लब्ध्वा महेशान्या अभी प्सितम् । मुदं प्रापामितां तात तपःक्लेशोप्यनश्यत

ಮಹೇಶಾನಿ (ಪಾರ್ವತಿ) ಬಯಸಿದ ವರವನ್ನು ಪಡೆದು ಮೇನಕೆಯೂ ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದಳು; ಪ್ರಿಯನೇ, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಉಂಟಾದ ಕಷ್ಟವೂ ಅದರಿಂದಲೇ ನಾಶವಾಯಿತು.

Verse 42

दिशि तस्यां नमस्कृत्य सुप्रहृष्टमनास्सती । जयशब्दं प्रोच्चरंती स्वस्थानम्प्रविवेश ह

ಆ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅತ್ಯಂತ ಹರ್ಷಿತಮನಸ್ಸಿನ ಸತಿ ‘ಜಯ’ ಎಂಬ ಘೋಷವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾ ತನ್ನ ಸ್ವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು.

Verse 43

अथ तस्मै स्वपतये शशंस सुवरं च तम् । स्वचिह्नबुद्धमिव वै सुवाचा पुनरुक्तया

ಆಮೇಲೆ ಅವಳು ತನ್ನ ಸ್ವಾಮಿ-ಪತಿಗೆ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವರವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದಳು; ಮಧುರ ವಚನಗಳಿಂದ ಅದನ್ನು ಮರುಮರು ಹೇಳಿದಳು, ಅವರು ತಮ್ಮದೇ ಚಿಹ್ನೆಯಿಂದಲೇ ಈಗಾಗಲೇ ಅರಿತಂತೆಯೇ।

Verse 44

श्रुत्वा शैलपतिर्हृष्टोऽभवन्मेनावचो हि तत् । प्रशशंस प्रियां प्रीत्या शिवाभक्तिरतां च ताम्

ಮೇನಾಳ ಆ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಶೈಲಪತಿ ಪರಮ ಹರ್ಷಗೊಂಡನು. ಪ್ರೀತಿಭರಿತ ಸ्नेಹದಿಂದ, ಶಿವಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ನಿರತಳಾದ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಅವನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದನು.

Verse 45

कालक्रमेणाऽथ तयोः प्रवृत्ते सुरते मुने । गर्भो बभूव मेनाया ववृधे प्रत्यहं च सः

ಓ ಮುನಿಯೇ, ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅವರ ಸಂಗಮ ಸಂಭವಿಸಿದಾಗ ಮೇನಾ ಗರ್ಭವತಿಯಾದಳು. ಆ ಗರ್ಭವು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು.

Verse 46

असूत सा नागवधूपभोग्यं सुतमुत्तमम् । समुद्रबद्धसत्सख्यं मैनाकाभिधमद्भुतम्

ಅವಳು ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ, ಅದ್ಭುತವಾದ ಪುತ್ರನನ್ನು ಪ್ರಸವಿಸಿದಳು—ಮೈನಾಕ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನವನು, ನಾಗಕನ್ಯೆಗೆ ವರನಾಗಲು ಯೋಗ್ಯ. ಅವನಿಗೆ ಸಮುದ್ರದೊಂದಿಗೆ ದೃಢ ಸಖ್ಯವಿದ್ದು, ಸಮುದ್ರಬಂಧನ ಹೊಂದಿದವನೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು.

Verse 47

वृत्रशत्रावपि क्रुद्धे वेदनाशं सपक्षकम् । पविक्षतानां देवर्षे पक्षच्छिदि वराङ्गकम्

ಹೇ ದೇವರ್ಷೇ, ವೃತ್ರಹಂತ ಇಂದ್ರನು ಕ್ರುದ್ಧನಾದರೂ ಈ (ಪ್ರಭಾವ) ವೇದನೆಯನ್ನು ಅದರ ‘ಪಕ್ಷ’ ಅಂದರೆ ಸಹಾಯಕ ಕಾರಣಗಳೊಡನೆ ನಾಶಮಾಡಿತು. ವಜ್ರಾಘಾತಿತರಿಗಾಗಿ ಇದು ರೆಕ್ಕೆ ಕತ್ತರಿಸುವುದು—ಪುನಃ ಹಾನಿ ಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಡಿತಗೊಳಿಸುವುದು—ಎಂಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಾಧನವಾಯಿತು.

Verse 48

प्रवरं शतपुत्राणां महाबलपराक्रमम् । स्वोद्भवानां महीध्राणां पर्वतेन्द्रैकधिष्ठितम्

ಅವನು ಶತಪುತ್ರರೊಳಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ಮಹಾಬಲ-ಪರಾಕ್ರಮಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನು. ಪರ್ವತವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿ, ಪರ್ವತೇಂದ್ರರೊಳಗೆ ಏಕೈಕ ಅಧಿಷ್ಠಾತಾ-ಸ್ವಾಮಿಯಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತನಾದನು।

Verse 49

आसीन्महोत्सवस्तत्र हिमाचलपुरेऽद्भुतः । दम्पत्योः प्रमुदाधिक्यं बभूव क्लेशसंक्षयः

ಅಲ್ಲಿ ಹಿಮಾಚಲನಗರದಲ್ಲಿ ಅದ್ಭುತ ಮಹೋತ್ಸವ ನಡೆಯಿತು. ಆ ದಿವ್ಯ ದಂಪತಿಗಳ ಆನಂದ ಬಹಳವಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಗಿ, ಅವರ ಕ್ಲೇಶಗಳು ಕ್ಷಯಗೊಂಡವು।

Verse 50

दानन्ददौ द्विजातिभ्योऽन्येभ्यश्च प्रददौ धनम् । शिवाशिवपदद्वन्द्वे स्नेहोऽभूदधिकस्तयोः

ಅವನು ಹರ್ಷದಿಂದ ದ್ವಿಜರಿಗೆ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ಇತರರಿಗೂ ಧನವನ್ನು ನೀಡಿದನು. ಶಿವ-ಅಶಿವ ಸ್ಥಿತಿಗಳ ದ್ವಂದ್ವದಲ್ಲಿಯೂ ಅವರ ಪರಸ್ಪರ ಸ್ನೇಹ ಇನ್ನಷ್ಟು ವೃದ್ಧಿಯಾಯಿತು।