अध्याय ४९ — विवाहानुष्ठाने ब्रह्मणः काममोहः (Brahmā’s Enchantment by Desire during the Wedding Rites)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथो ममाज्ञया विप्रैस्संस्थाप्यानलमीश्वरः । होमं चकार तत्रैवमङ्के संस्थाप्य पार्वतीम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ವಿಪ್ರರು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು. ನಂತರ ಈಶ್ವರನು ಅಲ್ಲಿ ಪಾರ್ವತಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ ಹೋಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು।

Verse 2

ऋग्यजुस्साममन्त्रैश्चाहुतिं वह्नौ ददौ शिवः । लाजाञ्जलिं ददौ कालीभ्राता मैनाकसंज्ञकः

ಋಗ್-ಯಜುಃ-ಸಾಮ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಾ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನು ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಆಹುತಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದನು. ನಂತರ ಕಾಳಿಯ ಸಹೋದರನಾದ ಮೈನಾ್ಕನು ವಿವಾಹವಿಧಿಗೆ ಲಾಜಾಂಜಲಿಯನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಿದನು।

Verse 3

अथ काली शिवश्चोभौ चक्रतुर्विधिवन्मुदा । वह्निप्रदक्षिणां तात लोकाचारं विधाय च

ನಂತರ ಕಾಳಿ ಮತ್ತು ಶಿವ—ಇಬ್ಬರೂ—ಆನಂದದಿಂದ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಕರ್ಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು. ಓ ಪ್ರಿಯನೇ, ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಗೆ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ ಲೋಕಾಚಾರವನ್ನೂ ಪಾಲಿಸಿದರು।

Verse 4

तत्राद्भुतमलञ्चक्रे चरितं गिरिजापतिः । तदेव शृणु देवर्षे तवस्नेहाद्ब्रवीम्यहम्

ಅಲ್ಲಿ ಗಿರಿಜಾಪತಿ (ಶಿವ) ಅದ್ಭುತವಾದ ದಿವ್ಯ ಚರಿತೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ಹೇ ದೇವರ್ಷಿ, ಅದನ್ನೇ ಕೇಳು; ನಿನ್ನ ಮೇಲಿನ ಸ್ನೇಹದಿಂದ ನಾನು ಅದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 5

तस्मिन्नवसरे चाहं शिवमायाविमोहितः । अपश्यञ्चरणे देव्या नखेन्दुञ्च मनोहरम्

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಕೂಡ ಶಿವನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತನಾಗಿ, ದೇವಿಯ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಮನೋಹರವಾದ ಉಗುರು-ಚಂದ್ರನನ್ನು ನೋಡಿದೆನು.

Verse 6

दर्शनात्तस्य च तदाऽभूवं देवमुने ह्यहम् । मदनेन समाविष्टोऽतीव क्षुभितमानसः

ಓ ದೇವಮುನಿ! ಅವರನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ನಾನು ಕಾಮನ ವಶನಾದೆನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಅತ್ಯಂತ ಕ್ಷೋಭೆಗೊಂಡಿತು.

Verse 7

मुहुर्मुहुरपश्यं वै तदंगं स्मरमोहितः । ततस्तद्दर्शनात्सद्यो वीर्यं मे प्राच्युतद्भुवि

ಕಾಮದಿಂದ ಮೋಹಿತನಾಗಿ ನಾನು ಪದೇ ಪದೇ ಅವರ ಅಂಗಗಳನ್ನು ನೋಡತೊಡಗಿದೆನು. ಆ ದರ್ಶನದಿಂದ ತಕ್ಷಣವೇ ನನ್ನ ವೀರ್ಯವು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತು.

Verse 8

रेतसा क्षरता तेन लज्जितोहं पितामहः । मुने व्यमर्द तच्छिन्नं चरणाभ्यां हि गोपयन्

ಆ ಸ್ಖಲಿತ ವೀರ್ಯದಿಂದ ಪಿತಾಮಹನಾದ ನಾನು ಲಜ್ಜೆಪಟ್ಟೆನು. ಓ ಮುನಿ! ಅದನ್ನು ಮರೆಮಾಚಲು ನಾನು ನನ್ನ ಪಾದಗಳಿಂದ ಆ ಬಿದ್ದ ಭಾಗವನ್ನು ಹೊಸಕಿ ಹಾಕಿದೆನು.

Verse 9

तज्ज्ञात्वा च महादेवश्चुकोपातीव नारद । हन्तुमैच्छत्तदा शीघ्रं वां विधिं काममोहितम्

ಓ ನಾರದಾ! ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು ಮಹಾದೇವನು ಅತ್ಯಂತ ಕೋಪಗೊಂಡು, ಕಾಮದಿಂದ ಮೋಹಿತನಾದ ಆ ವಿಧಿಯನ್ನು (ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು) ತಕ್ಷಣವೇ ಸಂಹರಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದನು.

Verse 10

हाहाकारो महानासीत्तत्र सर्वत्र नारद । जनाश्च कम्पिरे सर्व्वे भय मायाति विश्वभृत्

ಹೇ ನಾರದ, ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮಹಾ ಹಾಹಾಕಾರ ಉಂಟಾಯಿತು. ವಿಶ್ವಧಾರಕನ ಮೇಲೆ ಭಯ ಆವರಿಸಿದಾಗ ಎಲ್ಲ ಜನರೂ ನಡುಗಿದರು.

Verse 11

ततस्तंन्तुष्टुवुश्शम्भुं विष्ण्वाद्या निर्जरा मुने । सकोपम्प्रज्वलन्तन्तन्तेजसा हन्तुमुद्यतम्

ಆಮೇಲೆ, ಮುನೇ, ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದ ಅಮರ ದೇವರುಗಳು ಶಂಭುವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಆತನು ಕೋಪತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಜ್ವಲಿಸಿ ಸಂಹರಿಸಲು ಸಿದ್ಧನಾಗಿ ನಿಂತನು.

Verse 12

देवा ऊचुः । देवदेव जगद्व्यापिन्परमेश सदाशिव । जगदीश जगन्नाथ सम्प्रसीद जगन्मय

ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದರು— ದೇವದೇವನೇ, ಜಗದ್ವ್ಯಾಪಿ ಪರಮೇಶ್ವರ ಸದಾಶಿವನೇ! ಜಗದೀಶನೇ, ಜಗನ್ನಾಥನೇ, ಜಗನ್ಮಯನೇ— ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗು.

Verse 13

सर्वेषामपि भावानान्त्वमात्मा हेतुरीश्वरः । निर्विकारोऽव्ययो नित्यो निर्विकल्पोऽक्षरः परः

ಎಲ್ಲ ಭಾವಗಳಿಗೂ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೂ ನೀನೇ ಆತ್ಮ; ನೀನೇ ಈಶ್ವರ, ಪರಮ ಕಾರಣ. ನೀನು ನಿರ್ವಿಕಾರ, ಅವ್ಯಯ, ನಿತ್ಯ, ನಿರ್ವಿಕಲ್ಪ, ಅಕ್ಷರ, ಪರಮನು.

Verse 14

आद्यन्तावस्य यन्मध्यमिदमन्यदहम्बहिः । यतोऽव्ययः सनैतानि तत्सत्यम्ब्रह्म चिद्भवान्

ಯಾವನಲ್ಲಿ ಆದಿ ಅಂತ್ಯಗಳು ಸಮಾವೇಶಗೊಂಡಿವೆ, ಯಾವುದು ಈ ಎಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯವಾಗಿದೆ; ‘ಇದು’ ‘ನಾನು’ ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಪರವಾದುದು—ಯಾವ ಅವ್ಯಯ ಸತ್ತೆಯಿಂದ ಇವೆಲ್ಲ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತವೋ, ಅದೇ ಸತ್ಯ, ಬ್ರಹ್ಮ, ಚೈತನ್ಯಸ್ವರೂಪ; ನೀವೇ ಅದೇ।

Verse 15

तवैव चरणाम्भोजम्मुक्तिकामा दृढव्रताः । विसृज्योभयतस्संगं मुनयस्समुपासते

ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಯಸುವ ದೃಢವ್ರತ ಮುನಿಗಳು ಇಹಭೋಗಾಸಕ್ತಿ ಹಾಗೂ ತ್ಯಾಗದ ಅಹಂಕಾರ ಎಂಬ ಎರಡೂ ಬದಿಯ ಸಂಗವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಕೇವಲ ನಿಮ್ಮ ಪದ್ಮಪಾದಗಳನ್ನು ಉಪಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 16

त्वम्ब्रह्म पूर्णममृतं विशोकं निर्गुणम्परम् । आनंदमात्रमव्यग्रमविकारमनात्मकम्

ನೀನು ಬ್ರಹ್ಮ—ಪೂರ್ಣ, ಅಮೃತ, ಶೋಕವಿಲ್ಲದ; ನಿರ್ಗುಣ ಪರಮ. ನೀನು ಆನಂದಮಾತ್ರಸ್ವರೂಪ—ಅವ್ಯಗ್ರ, ಅವಿಕಾರ, ಸೀಮಿತ ಅಹಂಭಾವಾತೀತ।

Verse 17

विश्वस्य हेतुरुदयस्थितिसंयमनस्य हि । तदपेक्षतयात्मेशोऽनपेक्षस्सर्वदा विभुः

ಅವನೇ ವಿಶ್ವದ ಉದಯ, ಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಸಂಯಮನ (ಲಯ)ಕ್ಕೆ ಕಾರಣನು; ಆದರೂ ಆತ್ಮೇಶ್ವರನು ಸದಾ ವಿಭು, ನಿರಪೇಕ್ಷ—ಎಲ್ಲವೂ ಅವನ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾದರೂ ಅವನು ಯಾವುದರ ಮೇಲೂ ಅವಲಂಬಿತನಲ್ಲ।

Verse 19

अज्ञानतस्त्वयि जनैर्विकल्पो विदितो यतः । तस्माद्भ्रमप्रतीकारो निरुपाधेर्न हि स्वतः

ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಜನರು ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ವಿಕಲ್ಪ-ಭೇದವನ್ನು ಅಧ್ಯಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು ತಿಳಿದಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿರುಪಾಧಿ ಪರಮೇಶ್ವರನಿಂದ ಸ್ವತಃ ಭ್ರಮಾಪಹಾರ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಮೋಹಿತ ಜೀವನು ಸಮ್ಯಕ್ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ನಿಯಮಬದ್ಧ ಸಾಧನೆಯಿಂದಲೇ ಅದನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 20

धन्या वयं महेशान तव दर्शनमात्रतः । दृढभक्तजनानन्दप्रदश्शम्भो दयां कुरु

ಹೇ ಮಹೇಶಾನ! ನಿನ್ನ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ನಾವು ಧನ್ಯರಾದೆವು. ಹೇ ಶಂಭು, ದೃಢಭಕ್ತರಿಗೆ ಆನಂದ ನೀಡುವವನೇ, ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ತೋರಿಸು.

Verse 21

त्वमादिस्त्वमनादिश्च प्रकृतेस्त्वं परः पुमान् । विश्वेश्वरो जगन्नाथो निर्विकारः परात्परः

ನೀನೇ ಆದಿ, ನೀನೇ ಅನಾದಿ; ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಅತೀತನಾದ ಪರಮಪುರುಷನು ನೀನು. ನೀನೇ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ, ಜಗನ್ನಾಥ, ನಿರ್ವಿಕಾರ, ಪರಾತ್ಪರ.

Verse 22

योऽयं ब्रह्मास्तिऽ रजसा विश्वमूर्तिः पितामहः । त्वत्प्रसादात्प्रभो विष्णुस्सत्त्वेन पुरुषोत्तमः

ಹೇ ಪ್ರಭು! ರಜೋಗುಣದಿಂದ ವಿಶ್ವಮೂರ್ತಿಯಾಗಿ ‘ಪಿತಾಮಹ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಈ ಬ್ರಹ್ಮನು ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದಲೇ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಸತ್ತ್ವಗುಣದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ವಿಷ್ಣು ಪುರುಷೋತ್ತಮನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 23

कालाग्निरुद्रस्तमसा परमात्मा गुणः परः । सदा शिवो महेशानस्सर्वव्यापी महेश्वरः

ಅವನೇ ತಮೋಗುಣದಲ್ಲಿ ಕಾಲಾಗ್ನಿರುದ್ರ—ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನುಂಗುವ ಕಾಲಾಗ್ನಿ; ಅವನೇ ಪರಮಾತ್ಮ, ಗುಣಾತೀತ, ಪರಾತ್ಪರ. ಅವನೇ ಸದಾಶಿವ, ಮಹೇಶಾನ—ಸರ್ವವ്യാപಿ ಮಹೇಶ್ವರ.

Verse 24

व्यक्तं महच्च भूतादिस्तन्मात्राणीन्द्रियाणि च । त्वयैवाधिष्ठितान्येव विश्वमूर्ते महेश्वर

ಹೇ ವಿಶ್ವಮೂರ್ತೇ ಮಹೇಶ್ವರ! ವ್ಯಕ್ತ ಜಗತ್ತು, ಮಹತ್ತತ್ತ್ವ, ಭೂತಾದಿ, ತನ್ಮಾತ್ರೆಗಳು ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಗಳು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಅಧಿಷ್ಠಿತವಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿವೆ.

Verse 25

महादेव परेशान करुणाकर शंकर । प्रसीद देवदेवेश प्रसीद पुरुषोत्तम

ಹೇ ಮಹಾದೇವ, ಪರೇಶ, ಕರುಣಾಕರ ಶಂಕರ! ಪ್ರಸನ್ನನಾಗು. ಹೇ ದೇವದೇವೇಶ! ಪ್ರಸನ್ನನಾಗು; ಹೇ ಪುರುಷೋತ್ತಮ! ಪ್ರಸನ್ನನಾಗು.

Verse 26

वासांसि सागरास्सप्त दिशश्चैव महाभुजाः । द्यौर्मूर्द्धा ते विभोर्नाभिः खं वायुर्नासिका ततः

ನಿಮ್ಮ ವಸ್ತ್ರಗಳು ಏಳು ಸಾಗರಗಳು; ದಿಕ್ಕುಗಳೇ ನಿಮ್ಮ ಮಹಾಬಾಹುಗಳು. ಓ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಪ್ರಭು, ದ್ಯೌ ನಿಮ್ಮ ಶಿರಸ್ಸು, ಆಕಾಶ ನಿಮ್ಮ ನಾಭಿ, ವಾಯು ನಿಮ್ಮ ನಾಸಿಕೆ.

Verse 27

चक्षूंष्यग्नी रविस्सोमः केशा मेघास्तव प्रभो । नक्षत्रतारकाद्याश्च ग्रहाश्चैव विभूषणम्

ಓ ಪ್ರಭು, ಅಗ್ನಿ, ಸೂರ್ಯ, ಸೋಮ ಇವು ನಿಮ್ಮ ನೇತ್ರಗಳು; ಮೇಘಸಮೂಹವೇ ನಿಮ್ಮ ಕೇಶ. ನಕ್ಷತ್ರಗಳು, ತಾರೆಗಳು, ಗ್ರಹಗಳು ನಿಮ್ಮ ಆಭರಣಗಳು.

Verse 28

कथं स्तोष्यामि देवेश त्वां विभो परमेश्वर । वाचामगोचरोऽसि त्वं मनसा चापि शंकर

ಓ ದೇವೇಶ, ಓ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಪರಮೇಶ್ವರ, ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹೇಗೆ ಸ್ತುತಿಸಲಿ? ಓ ಶಂಕರ, ನೀವು ವಾಣಿಗೆ ಅತೀತರು, ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಅಗೋಚರರು.

Verse 29

पञ्चास्याय च रुद्राय पञ्चाशत्कोटिमूर्तये । त्र्यधिपाय वरिष्ठाय विद्यातत्त्वाय ते नमः

ಪಂಚಮುಖ ರುದ್ರನಾದ ನಿಮಗೆ, ಐವತ್ತು ಕೋಟಿ ಮೂರ್ತಿಗಳಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವರಿಗೆ, ತ್ರಿಲೋಕಾಧಿಪತಿಗೆ, ಶ್ರೇಷ್ಠನಿಗೆ, ವಿದ್ಯಾತತ್ತ್ವರূপನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 30

अनिदेंश्याय नित्याय विद्युज्ज्वालाय रूपिणे । अग्निवर्णाय देवाय शंकराय नमोनमः

ಸೂಚನೆಗೆ ಅತೀತನಾದ, ನಿತ್ಯನಾದ, ವಿದ್ಯುತ್-ಜ್ವಾಲಾರೂಪಿಯಾದ, ಅಗ್ನಿವರ್ಣ ದಿವ್ಯ ದೇವನಾದ ಶಂಕರನಿಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 31

विद्युत्कोटिप्रतीकाशमष्टकोणं सुशोभनम् । रूपमास्थाय लोकेऽस्मिन्संस्थिताय नमो नमः

ಕೋಟಿಕೋಟಿ ಮಿಂಚಿನ ಪ್ರಕಾಶದಂತೆ ದೀಪ್ತ, ಅತ್ಯಂತ ಶೋಭನ ಅಷ್ಟಕೋಣ ದಿವ್ಯರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ವಿರಾಜಿಸುವ ಪರಮೇಶ್ವರನಿಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 32

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषां प्रसन्नः परमेश्वरः । ब्रह्मणो मे ददौ शीघ्रमभयं भक्तवत्सलः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಅವರ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿ ಪರಮೇಶ್ವರನು ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು. ಭಕ್ತವತ್ಸಲನಾದ ಪ್ರಭುವು ನನಗೆ, ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ, ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಅಭಯವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದನು।

Verse 33

अथ सर्वे सुरास्तत्र विष्ण्वाद्या मुनयस्तथा । अभवन्सुस्मितास्तात चक्रुश्च परमोत्सवम्

ನಂತರ ಅಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳೂ ಮುನಿಗಳೂ ಸಹ, ಪ್ರಿಯನೇ, ಸೌಮ್ಯ ನಗುವಿನಿಂದ ನಗುತ್ತಾ ಪರಮೋತ್ಸವವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರು।

Verse 34

मम तद्रेतसा तात मर्दितेन मुहुर्मुहुः । अभवन्कणकास्तत्र भूरिशः परमोज्ज्वलाः

ಓ ತಾತ, ನನ್ನ ಆ ರೇತಸ್ಸು ಮರುಮರು ಮರ್ಧಿತವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಚಿನ್ನದ ಕಣಗಳು ಬಹಳ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಉಂಟಾದವು।

Verse 35

ऋषयो बहवो जाता वालखिल्यास्सहस्रशः । कणकैस्तैश्च वीर्यस्य प्रज्वलद्भिः स्वतेजसा

ಆ ವೀರ್ಯಶಕ್ತಿಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅನೇಕ ಋಷಿಗಳು ಜನಿಸಿದರು—ಸಾವಿರಾರು ವಾಲಖಿಲ್ಯರು; ಅವರು ಸೂಕ್ಷ್ಮದೇಹಿಗಳಾದರೂ ಸ್ವತೇಜದಿಂದ ಕನಕಸ್ಫುಲಿಂಗಗಳಂತೆ ಜ್ವಲಿಸಿದರು।

Verse 36

अथ ते ह्यृषयस्सर्वे उपतस्थुस्तदा मुने । ममान्तिकं परप्रीत्या तात तातेति चाब्रुवन्

ಆಮೇಲೆ ಆ ಎಲ್ಲ ಋಷಿಗಳು ನನ್ನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಿಂತರು. ಪರಮ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವರು ಮರುಮರು—“ತಾತ, ತಾತ” (ಪ್ರಿಯ ಬಾಲಕ) ಎಂದು ಹೇಳಿದರು।

Verse 37

ईश्वरेच्छाप्रयुक्तेन प्रोक्तास्ते नारदेन हि । वालखिल्यास्तु ते तत्र कोपयुक्तेन चेतसा

ಆ ವಚನಗಳನ್ನು ಈಶ್ವರ (ಶಿವ) ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾದ ನಾರದನೇ ಹೇಳಿದನು; ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ವಾಲಖಿಲ್ಯ ಋಷಿಗಳು ಕೋಪಭರಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ರೋಷದಿಂದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದರು।

Verse 38

नारद उवाच । गच्छध्वं संगता यूयं पर्वतं गन्धमादनम् । न स्थातव्यम्भवद्भिश्च न हि वोऽत्र प्रयोजनम्

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—“ಇಲ್ಲಿ ಸೇರಿರುವ ನೀವೆಲ್ಲ ಗಂಧಮಾದನ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋಗಿರಿ. ಇಲ್ಲಿ ನೀವು ನಿಲ್ಲಬಾರದು; ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ.”

Verse 39

तत्र तप्त्वा तपश्चाति भवितारो मुनीश्वराः । सूर्य्यशिष्याश्शिवस्यैवाज्ञया मे कथितन्त्विदम्

ಅಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ ಆ ಮುನೀಶ್ವರರು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವರು—ಈ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಸೂರ್ಯನ ಶಿಷ್ಯರು ಶಿವಾಜ್ಞೆಯಿಂದ ನನಗೆ ಹೇಳಿದರು।

Verse 40

ब्रह्मोवाच । इत्युक्तास्ते तदा सर्वे बालखिल्याश्च पर्वतम् । सत्वरम्प्रययुर्नत्वा शंकरं गन्धमादनम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಆ ಬಾಲಖಿಲ್ಯ ಮುನಿಗಳೆಲ್ಲರು ತಕ್ಷಣವೇ ಪರ್ವತದತ್ತ ತ್ವರೆಯಿಂದ ಹೊರಟರು; ಗಂಧಮಾದನದಲ್ಲಿ ಶಂಕರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದರು।

Verse 41

विष्ण्वादिभिस्तदाभूवं श्वासितोहं मुनीश्वर । निर्भयः परमेशानप्रेरितैस्तैर्महात्मभिः

ಓ ಮುನೀಶ್ವರ! ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪರಮೇಶಾನ (ಶಿವ) ಪ್ರೇರಿತ ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದ ಮಹಾತ್ಮರು ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ಉಸಿರನ್ನು ನೀಡಿದರು; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ನಿರ್ಭಯನಾದೆ।

Verse 42

अस्तवञ्चापि सर्वेशं शंकरम्भक्तवत्सलम् । सर्वकार्यकरं ज्ञात्वा दुष्टगर्वापहारकम्

ಶಂಕರನು ಸರ್ವೇಶ್ವರ, ಭಕ್ತವತ್ಸಲ, ಸಮಸ್ತ ಕಾರ್ಯಸಾಧಕ ಹಾಗೂ ದುಷ್ಟ ಗರ್ವಹರನೆಂದು ತಿಳಿದು ಅವಳೂ ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದಳು।

Verse 43

देवदेव महादेव करुणासागर प्रभो । त्वमेव कर्ता सर्वस्य भर्ता हर्त्ता च सर्वथा

ದೇವದೇವ ಮಹಾದೇವ, ಕರುಣಾಸಾಗರ ಪ್ರಭೋ! ನೀನೇ ಎಲ್ಲದರ ಕರ್ತ; ನೀನೇ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಪೋಷಿಸುವವನು, ನೀನೇ ಸರ್ವಥಾ ಸಂಹರಿಸುವವನು।

Verse 44

त्वदिच्छया हि सकलं स्थितं हि सचराचरम् । तन्त्यां यथा बलीवर्दा मया ज्ञातं विशेषतः

ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದಲೇ ಸಮಸ್ತ ಚರಾಚರ ಜಗತ್ತು ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ. ಹಗ್ಗದ ತಂತಿಯಿಂದ ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಹಿಡಿದು ನಡೆಸುವಂತೆ, ಈ ಎಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನ ಅಧೀನದಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತಿಳಿದೆನು।

Verse 45

इत्येवमुक्त्वा सोहं वै प्रणामं च कृताञ्जलिः । अन्येऽपि तुष्टुवुस्सर्वे विष्ण्वाद्यास्तं महेश्वरम्

ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ನಾನೂ ಕರಜೋಡಿಸಿ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದೆನು. ಬಳಿಕ ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಆ ಮಹೇಶ್ವರ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

Verse 46

अथाकर्ण्य नुतिं शुद्धां मम दीनतया तदा । विष्ण्वादीनाञ्च सर्वेषां प्रसन्नोऽभून्महेश्वरः

ಆಗ ನನ್ನ ದೀನತೆಯಿಂದ ಅರ್ಪಿಸಿದ ಶುದ್ಧ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಹಾಗೂ ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲ ದೇವರ ವಂದನೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಮಹೇಶ್ವರನು ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು.

Verse 47

ददौ सोतिवरं मह्यमभयं प्रीतमानसः । सर्वे सुखमतीवापुरत्यमोदमहं मुने

ಪ್ರೀತಮನಸ್ಸಿನ ಮಹೇಶ್ವರನು ನನಗೆ ಪರಮ ವರವಾದ ಅಭಯವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದನು. ಆಗ ಎಲ್ಲರೂ ಅಪಾರ ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆದರು; ನಾನೂ, ಓ ಮುನಿಯೇ, ಅತ್ಯಂತ ಹರ್ಷಿತನಾದೆನು.

Verse 49

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे विधिमोहवर्णनं नाम नवचत्वारिंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ವಿಭಾಗವಾದ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ತೃತೀಯ ಪಾರ್ವತೀಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ವಿಧಿಮೋಹವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ನಲವತ್ತೊಂಬತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.