शिवरूपदर्शनम् (Menā’s Vision of Śiva’s Divine Form)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । एतस्मिन्नन्तरे त्वं हि विष्णुना प्रेरितो द्रुतम् । अनुकूलयितुं शंभुमयास्तन्निकटे मुने

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಓ ಮುನೇ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ನೀನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಶಂಭುವನ್ನು ಅನುಕೂಲಗೊಳಿಸಲು ಅವರ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಹೋದೆ।

Verse 2

तत्र गत्वा स वै रुद्रो भवता सुप्रबोधितः । स्तोत्रैर्नानाविधैस्स्तुत्वा देवकार्यचिकीर्षया

ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ನೀನು ಆ ರುದ್ರನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಜಾಗೃತನಾಗಿ (ಕಾರ್ಯಪ್ರವೃತ್ತನಾಗಿ) ಮಾಡಿದೆ. ನಂತರ ದೇವಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ನಾನಾವಿಧ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದೆ।

Verse 3

श्रुत्वा त्वद्वचनं प्रीत्या शंभुना धृतमद्भुतम् । स्वरूपमुत्तमन्दिव्यं कृपालुत्वं च दर्शितम्

ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕೇಳಿ ಶಂಭು ಅద్భುತ ಭಾವವನ್ನು ಧರಿಸಿದರು; ಅವರು ತಮ್ಮ ಪರಮ ದಿವ್ಯ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿ, ಕೃಪಾಳುತ್ವವನ್ನೂ ತೋರಿಸಿದರು।

Verse 4

तद्दृष्ट्वा सुन्दरं शम्भुं स्वरूपम्मन्मथा धिकम् । अत्यहृष्यो मुने त्वं हि लावण्यपरमायनम्

ಮನ್ಮಥನಿಗಿಂತಲೂ ಅಧಿಕವಾದ ಸ್ವರೂಪವಿರುವ ಆ ಪರಮಸುಂದರ ಶಂಭುವನ್ನು ಕಂಡು, ಹೇ ಮುನೇ, ನೀನು ಅತ್ಯಂತ ಹರ್ಷಗೊಂಡೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವನೇ ಸಮಸ್ತ ಲಾವಣ್ಯದ ಪರಮಾಶ್ರಯನು.

Verse 5

स्तोत्रैर्नानाविधैस्स्तुत्वा परमानन्दसंयुतः । आगच्छस्त्वं मुने तत्र यत्र मेना स्थिताखिलैः

ನಾನಾವಿಧ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ, ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದವನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ಮುನೇ, ಅಲ್ಲಿ ಬಾ; ಅಲ್ಲಿ ಮೇನಾ ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ಸುತ್ತುವರಿದು ನಿಂತಿದ್ದಾಳೆ.”

Verse 6

तत्रागत्य सुप्रसन्नो मुनेऽतिप्रेमसंकुलः । हर्षयंस्तां शैलपत्नी मेनान्त्वं वाक्यमब्रवीः

ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು, ಓ ಮುನೇ, ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದನು. ಶೈಲಪತ್ನಿ ಮೇನೆಯನ್ನು ಹರ್ಷಗೊಳಿಸಿ ಅವಳಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 7

नारद उवाच । मेने पश्य विशालाक्षि शिवरूपमनुत्तमम् । कृता शिवेन तेनैव सुकृपा करुणात्मना

ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಮೇನೇ, ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿ! ಶಿವನ ಆ ಅನುತ್ತಮ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡು. ಕರುಣಾತ್ಮನಾದ ಅದೇ ಶಿವನೇ ನಿನಗೆ ಸುಕೃಪೆಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದ್ದಾನೆ।

Verse 8

ब्रह्मोवाच । श्रुत्वा सा तद्वचो मेना विस्मिता शैलकामिनी । ददर्श शिवरूपन्तत्परमानन्ददायकम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಶೈಲಕಾಮಿನಿ ಮೇನಾ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡಳು; ನಂತರ ಪರಮಾನಂದವನ್ನು ನೀಡುವ ಶಿವನ ಆ ರೂಪವನ್ನು ಅವಳು ಕಂಡಳು।

Verse 9

कोटिसूर्यप्रतीकाशं सर्वावयवसुन्दरम् । विचित्रवसनं चात्र नानाभूषणभूषितम्

ಅವರು ಕೋಟಿ ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಅವರ ಸರ್ವ ಅಂಗಗಳೂ ಪರಮ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದವು. ಇಲ್ಲಿ ಅವರು ವಿಚಿತ್ರ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಯಾಗಿ ನಾನಾವಿಧ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 10

सुप्रसन्नं सुहासं च सुलावण्यं मनोहरम् । गौराभं द्युतिसंयुक्तं चन्द्ररेखाविभूषितम्

ಅವರು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನ, ಮೃದು ಹಾಸ್ಯಯುಕ್ತ, ಅಪೂರ್ವ ಲಾವಣ್ಯದಿಂದ ಮನೋಹರರು. ಗೌರವರ್ಣದ ದ್ಯುತಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿ, ಚಂದ್ರರೇಖೆ (ಅರ್ಧಚಂದ್ರ)ಯಿಂದ ವಿಭೂಷಿತರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 11

सर्वैर्देवगणैः प्रीत्या विष्ण्वाद्यस्सेवितं तथा । सूर्येण च्छत्रितं मूर्ध्नि चन्द्रेण च विशोभितम्

ಎಲ್ಲ ದೇವಗಣಗಳು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ—ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದವರೊಡನೆ—ಅವನನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಅವನ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಸೂರ್ಯನು ರಾಜಛತ್ರದಂತೆ ನೆರಳಿಟ್ಟನು, ಚಂದ್ರನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಶೋಭೆ ನೀಡಿದನು।

Verse 12

सर्वथा रमणीयं च भूषितस्य विभूषणैः । वाहनस्य महाशोभा वर्णितुं नैव शक्यते

ಆ ದಿವ್ಯ ವಾಹನವು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಮನೋಹರವಾಗಿದ್ದು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು; ಅದರ ಮಹಾಶೋಭೆ ಮತ್ತು ಕಾಂತಿಯನ್ನು ವರ್ಣಿಸುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ।

Verse 13

गंगा च यमुना चैव विधत्तः स्म सुचामरे । सिद्धयोऽष्टौ पुरस्तस्य कुर्वन्ति स्म सुनर्त्तनम्

ಗಂಗಾ ಮತ್ತು ಯಮುನಾ ಸುಂದರ ಚಾಮರಗಳನ್ನು ಬೀಸಲು ನಿಯೋಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು; ಅವನ ಮುಂದೇ ನಿಂತ ಅಷ್ಟಸಿದ್ಧಿಗಳು ಮಂಗಳಕರ ನೃತ್ಯವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 14

मया चैव तदा विष्णुरिन्द्राद्या ह्यमरास्तथा । स्वं स्वं वेषं सुसम्भूष्य गिरिशेनाचरन्युताः

ಆಗ ನನ್ನೊಡನೆ ವಿಷ್ಣು, ಇಂದ್ರ ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರೂ—ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ವಿಶೇಷ ವೇಷಭೂಷಣಗಳಿಂದ ಸುಂದರವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು—ಗಿರೀಶ (ಶಿವ)ನ ಸಂಗಡ ಸಂಚರಿಸಿದರು।

Verse 15

तथा जयेति भाषन्तो नानारूपा गणास्तदा । स्वलङ्कृतमहामोदा गिरीशपुरतोऽचरन्

ಆಗ ಆ ಗಣಗಳು ಅನೇಕ ಅದ್ಭುತ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ “ಜಯ! ಜಯ!” ಎಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾ ಗಿರೀಶನ ಮುಂದೆಯೇ ಸಂಚರಿಸಿದವು। ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು ಮಹಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದವು।

Verse 16

सिद्धाश्चोपसुरास्सर्वे मुनयश्च महासुखाः । ययुश्शिवेन सुप्रीतास्सकलाश्चापरे तथा

ಎಲ್ಲ ಸಿದ್ಧರು, ಉಪಸುರರು ಮತ್ತು ಮುನಿಗಳು ಮಹಾಸುಖದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಶಿವನಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೃಪ್ತರಾಗಿ ಹೊರಟರು; ಹಾಗೆಯೇ ಇತರರೂ ಎಲ್ಲರೂ ಹೊರಟರು।

Verse 17

एवन्देवादयस्सर्वे कुतूहलसमन्विताः । परंब्रह्म गृणन्तस्ते स्वपत्नीभिरलंकृताः

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಹಾಗೂ ಇತರ ದಿವ್ಯರು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ತುಂಬಿ, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಪತ್ನಿಯರೊಂದಿಗೆ ಅಲಂಕೃತರಾಗಿ, ಪರಬ್ರಹ್ಮ ಶಿವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು।

Verse 18

विश्वावसुमुखास्तत्र ह्यप्सरोगणसंयुताः । गायन्तोप्यग्रतस्तस्य परमं शाङ्करं यशः

ಅಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾವಸು ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ, ಅಪ್ಸರಾ ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ, ಅವರು ಅವನ ಮುಂದೆಯಲ್ಲಿ ಶಂಕರ (ಶಿವ)ನ ಪರಮ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಹಾಡಿದರು।

Verse 19

इत्थं महोत्सवस्तत्र बभूव मुनिस त्तम । नानाविधो महेशे हि शैलद्वारि च गच्छति

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಅಲ್ಲಿ ಮಹೋತ್ಸವವು ನಡೆಯಿತು. ಮಹೇಶ್ವರನು ಶೈಲದ್ವಾರಕ್ಕೆ ತೆರಳುವಾಗ ನಾನಾವಿಧ ಉತ್ಸವಗಳು ಸಹಜವಾಗಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 20

तस्मिंश्च समये तत्र सुषमा या परात्मनः । वर्णितुं तां विशेषेण कश्शक्नोति मुनीश्वर

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ, ಪರಮಾತ್ಮ ಶಿವನ ಅನನ್ಯ ಶೋಭೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು. ಓ ಮುನೀಶ್ವರನೇ, ಆ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಯಾರು ವರ್ಣಿಸಬಲ್ಲರು?

Verse 21

तथाविधं च तन्दृष्ट्वा मेना चित्रगता इव । क्षणमासीत्ततः प्रीत्या प्रोवाच वचनं मुने

ಅವರನ್ನು ಅಂಥದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಮೇನಾ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಬರೆದಂತೆಯೇ ಸ್ಥಬ್ಧಳಾದಳು; ನಂತರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿ, ಹೇ ಮುನೇ, ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 22

मेनोवाच । धन्या पुत्री मदीया च यया तप्तं महत्तपः । यत्प्रभावान्महेशान त्वं प्राप्त इह मद्गृहे

ಮೇನಾ ಹೇಳಿದರು—ಧನ್ಯಳಾದಳು ನನ್ನ ಮಗಳು; ಅವಳು ಮಹತ್ತಾದ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದ್ದಾಳೆ. ಹೇ ಮಹೇಶಾನ, ಆ ತಪಸ್ಸಿನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಲೇ ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಗೃಹಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೀರಿ।

Verse 23

मया कृता पुरा या वै शिवनिन्दा दुरत्यया । तां क्षमस्व शिवास्वामिन्सुप्रसन्नो भवाधुना

ನಾನು ಹಿಂದೆ ಮಾಡಿದ ದುರತಿಕ್ರಮ್ಯ ಶಿವನಿಂದೆಯನ್ನು, ಹೇ ಶಿವಸ್ವಾಮಿನ್, ಕ್ಷಮಿಸಿರಿ. ಈಗ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಕೃಪೆ ತೋರಿರಿ।

Verse 24

ब्रह्मोवाच । इत्थं सम्भाष्य सा मेना संस्तूयेन्दुललाटकम् । साञ्जलिः प्रणता शैलप्रिया लज्जापराऽभवत्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆ ಮಾತಾಡಿ ಮೇನಾ ಚಂದ್ರಕಲಾಧರನಾದ ಗಿರಿಪ್ರಿಯ ಶಿವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದಳು. ನಂತರ ಅಂಜಲಿ ಬದ್ಧವಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದಾಗ, ಶೈಲಪ್ರಿಯಾ ಪಾರ್ವತಿ ಅತ್ಯಂತ ಲಜ್ಜಾಶೀಲಳಾದಳು।

Verse 25

तावत्स्त्रियस्समाजग्मुर्हित्वा कामाननेकशः । बह्व्यस्ताः पुरवासिन्यश्शिवदर्शनलालसाः

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬಂದರು, ಹಲವು ಲೋಕಿಕ ಆಸೆಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ. ಅವರು ನಗರವಾಸಿನಿಯಾದ ಬಹುಸಂಖ್ಯೆಯವರು; ಎಲ್ಲರೂ ಶ್ರೀಶಿವನ ಪವಿತ್ರ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಆಕಾಂಕ್ಷಿಗಳಾಗಿದ್ದರು।

Verse 26

मज्जनं कुर्वती काचित्तच्चूर्णसहिता ययौ । द्रष्टुं कुतूहलाढ्या च शङ्करं गिरिजावरम्

ಒಬ್ಬ ಕನ್ಯೆ ಸ್ನಾನಮಾಡುತ್ತಾ ಸುಗಂಧ ಚೂರ್ಣವನ್ನು ಜೊತೆಕೊಂಡು, ಕುತೂಹಲದಿಂದ ತುಂಬಿ ಗಿರಿಜೆಯ ವರನಾದ ಶಂಕರನ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಹೋದಳು.

Verse 27

काचित्तु स्वामिनस्सेवां सखीयुक्ता विहाय च । सुचामरकरा प्रीत्यागाच्छम्भोर्दर्शनाय वै

ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಕನ್ಯೆ ಸಖಿಯೊಂದಿಗೆ ಸ್ವಾಮಿನಿಯ ಸೇವೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸುಂದರ ಚಾಮರ ಹಿಡಿದು, ಹರ್ಷದಿಂದ ಶಂಭುವಿನ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಹೋದಳು.

Verse 28

काचित्तु बालकं हित्वा पिबन्तं स्तन्यमादरात् । अतृप्तं शङ्करन्द्रष्टुं ययौ दर्शनलालसा

ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ ತನ್ನ ಚಿಕ್ಕ ಮಗುವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು—ಅದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹಾಲು ಕುಡಿದರೂ ತೃಪ್ತಿಯಾಗದೆ ಇದ್ದಾಗ—ಶಂಕರನ ಮಂಗಳ ದರ್ಶನದ ಆಸೆಯಿಂದ ಹೊರಟಳು.

Verse 29

रशनां बध्नती काचित्तयैव सहिता ययौ । वसनं विपरीतं वै धृत्वा काचिद्ययौ ततः

ಒಬ್ಬ ಸ್ತ್ರೀ ನಡುಬಂಧವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಆ ಇನ್ನೊಬ್ಬಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಹೊರಟಳು. ನಂತರ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಸ್ತ್ರೀ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ತಿರುಗಿ (ವಿಪರೀತವಾಗಿ) ಧರಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟಳು.

Verse 30

भोजनार्थं स्थितं कान्तं हित्वा काचिद्ययौ प्रिया । द्रष्टुं शिवावरं प्रीत्या सतृष्णा सकुतूहला

ಭೋಜನಾರ್ಥವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಕಾಂತನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಬ್ಬ ಪ್ರಿಯಾ ಸ್ತ್ರೀ ಹೊರಟಳು—ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹರ್ಷಗೊಂಡು, ತೃಷ್ಣೆ ಮತ್ತು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ತುಂಬಿ—ಶ್ರೇಷ್ಠ ಶಿವನ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ.

Verse 31

काचिद्धस्ते शलाकां च धृत्वांजनकरा प्रिया । अञ्जित्वैकाक्षि सन्द्रष्टुं ययौ शैलसुतावरम्

ಒಬ್ಬ ಪ್ರಿಯ ಸ್ತ್ರೀ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅಂಜನ-ಶಲಾಕೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಅಂಜನವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಒಂದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಜಲ್ ಹಚ್ಚಿ ಶೈಲಸುತೆ ಪರಮೇಶ್ವರಿ (ಪಾರ್ವತಿ)ಯ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಹೋದಳು।

Verse 32

काचित्तु कामिनी पादौ रञ्जयन्ती ह्यलक्तकैः । श्रुत्वा घोषं च तद्धित्वा दर्शनार्थमुपागता

ಒಬ್ಬ ಯುವತಿ ತನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಅಲಕ್ತಕ (ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣ)ದಿಂದ ರಂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು; ಗದ್ದಲವನ್ನು ಕೇಳಿ ತಕ್ಷಣ ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ದರ್ಶನಾರ್ಥವಾಗಿ ಮುಂದೆ ಬಂದಳು।

Verse 33

इत्यादि विविधं कार्यं हित्वा वासं स्त्रियो ययुः । दृष्ट्वा तु शांकरं रूपं मोहं प्राप्तास्तदाऽभवन्

ಹೀಗೆ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಮನೆಯ ವಿವಿಧ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟರು; ಆದರೆ ಶಾಂಕರ ರೂಪವನ್ನು ಕಂಡ ಕ್ಷಣವೇ ಅವರು ತಕ್ಷಣ ಮೋಹಗ್ರಸ್ತರಾದರು—ಆಕರ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಭ್ರಮೆಯಿಂದ ಆವರಿತರಾದರು।

Verse 34

ततस्ताः प्रेमसंविग्नाश्शिवदर्शनहर्षिताः । निधाय हृदि तन्मूर्तिं वचनं चेदमब्रुवन्

ಆಗ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಸಂವಿಗ್ನರಾಗಿ, ಶಿವದರ್ಶನದ ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ಆ ಶಿವನ ಅದೇ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿಸಿ ಈ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 35

पुरवासिन्य ऊचुः । नेत्राणि सफलान्यासन्हिमवत्पुरवासिनाम् । यो योऽपश्यददो रूपं तस्य वै सार्थकं जनुः

ಪುರವಾಸಿನಿಯರು ಹೇಳಿದರು—ಹಿಮವತ್ಪುರದ ನಿವಾಸಿಗಳ ನೇತ್ರಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಧನ್ಯವಾಗಿ ಫಲವತ್ತಾದವು. ಯಾರು ಯಾರು ಆ ಅದ್ಭುತ ರೂಪವನ್ನು ಕಂಡರೋ, ಅವರ ಜನ್ಮವೇ ಸಾರ್ಥಕವಾಯಿತು.

Verse 36

तस्यैव सफलं जन्म तस्यैव सफलाः क्रियाः । येन दृष्टश्शिवस्साक्षात्सर्वपापप्रणाशकः

ಸರ್ವಪಾಪಪ್ರಣಾಶಕನಾದ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನನ್ನು ಸాక్షಾತ್ ಕಂಡವನ ಜನ್ಮವೇ ಸಫಲ; ಅವನ ಕ್ರಿಯೆಗಳೇ ಫಲಪ್ರದ।

Verse 37

पार्वत्या साधितं सर्वं शिवार्थं यत्तपः कृतम् । धन्येयं कृतकृत्येयं शिवा प्राप्य शिवम्पतिम्

ಶಿವಾರ್ಥವಾಗಿ ಪಾರ್ವತಿ ಮಾಡಿದ ತಪಸ್ಸು ಎಲ್ಲವೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಿದ್ಧವಾಯಿತು. ಈ ಶಿವಾ (ಪಾರ್ವತಿ) ಧನ್ಯಳು, ಕೃತಕೃತ್ಯಳು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವಳು ಪತಿ-ಸ್ವಾಮಿಯಾಗಿ ಶಿವನನ್ನು ಪಡೆದಳು.

Verse 38

यदीदं युगलं ब्रह्मा न युंज्याच्छिवयोर्मुदा । तदा च सकलोऽप्यस्य श्रमो निष्फलतामियात्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಶಿವ–ಪಾರ್ವತಿಯ ಈ ಜೋಡಿಯನ್ನು ವಿವಾಹಬಂಧದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸದಿದ್ದರೆ, ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅವನ ಎಲ್ಲಾ ಶ್ರಮವೂ ನಿಷ್ಫಲವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 39

सम्यक् कृतं तथा चात्र योजितं युग्ममुत्तमम् । सर्वेषां सार्थता जाता सर्वकार्यसमुद्भवा

ಎಲ್ಲವೂ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ನೆರವೇರಿದೆ; ಇಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಯುಗ್ಮವನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸೇರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಎಲ್ಲರ ಉದ್ದೇಶ ಸಾರ್ಥಕವಾಯಿತು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಮಹತ್ಕಾರ್ಯಗಳ ಉದ್ಭವ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು.

Verse 40

विना तु तपसा शम्भोर्दर्शनं दुर्लभन्नृणाम् । दर्शनाच्छंकरस्यैव सर्वे याताः कृतार्थताम्

ಹೇ ಶಂಭೋ! ತಪಸ್ಸಿಲ್ಲದೆ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಶಿವದರ್ಶನ ದುರ್ಲಭ. ಆದರೆ ಶಂಕರನ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಕೃತಾರ್ಥರಾದರು—ಜೀವನದ ಪರಮಾರ್ಥವನ್ನು ಪಡೆದರು.

Verse 41

लक्ष्मीर्नारायणं लेभे यथा वै स्वामिनम्पुरा । तथासौ पार्वती देवी हरम्प्राप्य सुभूषिता

ಹೇಗೆ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಸ್ವಾಮಿಯಾಗಿ ಪಡೆದಳೋ, ಹಾಗೆಯೇ ದೇವಿ ಪಾರ್ವತೀ ಹರವನ್ನೇ (ಶಿವನನ್ನು) ಪಡೆದು ಸುಭೂಷಿತಳಾಗಿ, ಮಂಗಳಸಂಪನ್ನಳಾದಳು.

Verse 42

ब्रह्माणं च यथा लेभे स्वामिनं वै सरस्वती । तथासौ पार्वती देवी हरम्प्राप्य सुभूषिता

ಹೇಗೆ ಸರಸ್ವತೀ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಸ್ವಾಮಿಯಾಗಿ ಪಡೆದಳೋ, ಹಾಗೆಯೇ ದೇವಿ ಪಾರ್ವತೀ ಹರವನ್ನೇ (ಶಿವನನ್ನು) ಪಡೆದು ಸುಭೂಷಿತಳಾಗಿ ಪರಿಪೂರ್ಣಳಾದಳು.

Verse 43

वयन्धन्याः स्त्रियस्सर्वाः पुरुषास्सकला वराः । ये ये पश्यन्ति सर्वेशं शंकरं गिरिजापतिम्

ನಾವು ಧನ್ಯರು; ಎಲ್ಲಾ ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ಧನ್ಯರು, ಎಲ್ಲಾ ಪುರುಷರೂ ಪರಮ ಭಾಗ್ಯವಂತರು—ಯಾರು ಯಾರು ಸರ್ವೇಶ್ವರ ಶಂಕರನನ್ನು, ಗಿರಿಜಾಪತಿಯನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಅವರು.

Verse 44

ब्रह्मोवाच इत्थमुक्त्वा तु वचनं चन्दनैश्चाक्षतैरपि । शिवं समर्चयामासुर्लाजान्ववृषुरादरात्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಇಂತೆಂದು ವಚನ ಹೇಳಿ ಅವರು ಚಂದನ ಹಾಗೂ ಅಕ್ಷತಗಳೊಂದಿಗೆ ಶ್ರೀಶಿವನನ್ನು ಸಮರ್ಚಿಸಿದರು; ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಲಾಜಾ (ಹೊತ್ತಿದ ಧಾನ್ಯ) ಅರ್ಪಿಸಿ ಅವನ ಮೇಲೆ ಚೆಲ್ಲಿದರು।

Verse 45

तस्थुस्तत्र स्त्रियः सर्वा मेनया सह सोत्सुकाः । वर्णयन्त्योऽधिकम्भाग्यम्मेनायाश्च गिरेरपि

ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ಮೇನಾಳೊಂದಿಗೆ ಉತ್ಸುಕ ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಿಂತರು; ಮೇನಾಳ ಹಾಗೂ ಪರ್ವತರಾಜ ಹಿಮವಂತನ ಅಪಾರ ಸೌಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 46

कथास्तथाविधाश्शृण्वंस्तद्वामा वर्णिताश्शुभाः । प्रहृष्टोऽभूत्प्रभुः सर्वैर्मुने विष्ण्वादिभिस्तदा

ಓ ಮುನಿಯೇ, ವಾಮಾ ಶುಭವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸಿದ ಇಂತಹ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಪ್ರಭು ಪರಮ ಹರ್ಷಗೊಂಡನು; ಆಗ ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದ ಸಮಸ್ತ ದೇವರೂ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು.