हिमालयस्य निर्णयः — शिवाय पार्वत्याः प्रदाने (Himālaya’s Resolution to Give Pārvatī to Śiva)
ಅಧ್ಯಾಯ 36ರಲ್ಲಿ ವಸಿಷ್ಠರ ಉಪದೇಶದ ನಂತರ ಹಿಮಾಲಯದ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಸಭೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಬ್ರಹ್ಮನು ವರ್ಣಿಸುವಂತೆ—ಹಿಮಾಲಯನು ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡು ಮೇರು, ಸಹ್ಯ, ಗಂಧಮಾದನ, ಮಂದರ, ಮೈನಾಕ, ವಿಂಧ್ಯ ಮೊದಲಾದ ಪರ್ವತರಾಜರನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ, ವಸಿಷ್ಠವಚನದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಪರ್ವತಗಣ ದೃಢವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—ಇನ್ನು ಸಂಶಯ ಬೇಡ; ವಿಷಯವು ಉನ್ನತ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಈಗಾಗಲೇ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿದೆ. ಪಾರ್ವತಿ ದೇವಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದ್ದಾಳೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಶಿವನಿಗೇ ಅವಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು—ಶಿವಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಹೊರುವ ಅವತಾರಸಮಾನನಾದ ಅವನಿಗೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಕುಟುಂಬದ ನಿರ್ಣಯವಲ್ಲ; ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಜಗದ್ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಅನಿವಾರ್ಯ ಆದೇಶ. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಹಿಮಾಲಯನು ಪರಮಾನಂದಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ; ಗಿರಿಜೆಯ ಹೃದಯದಲ್ಲಿಯೂ ಅಂತರಾನಂದ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಅರುಂಧತಿ ಹಲವು ಯುಕ್ತಿಗಳು ಮತ್ತು ಇತಿಹಾಸ-ಉದಾಹರಣೆಗಳಿಂದ ಮೆನಾಳ ಸಂಶಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಮೆನಾ ಸ್ಪಷ್ಟಚಿತ್ತಳಾಗಿ ಅರುಂಧತಿ ಹಾಗೂ ಅತಿಥಿಗಳನ್ನು ಸತ್ಕರಿಸಿ, ಶಿವನಿಗೆ ಪಾರ್ವತಿದಾನವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿ, ದಿವ್ಯವಿವಾಹದ ಮುಂದಿನ ವಿಧಿಗಳಿಗಾಗಿ ಗೃಹವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುತ್ತಾಳೆ.
Shlokas
Verse 1
ब्रह्मोवाच । वसिष्ठस्य वचः श्रुत्वा सगणोपि हिमालयः । विस्मितो भार्य्यया शैलानुवाच स गिरीश्वरः
ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ವಸಿಷ್ಠನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಗಣಗಳೊಡನೆ ಹಿಮಾಲಯನು ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡನು. ನಂತರ ಆ ಗಿರೀಶ್ವರನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿ ಮೇನಾಳಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು।
Verse 2
हिमालय उवाच । हे मेरो गिरिराट् सह्य गन्धमादन मन्दर । मैनाक विन्ध्य शैलेन्द्रास्सर्वे शृणुत मद्वचः
ಹಿಮಾಲಯನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮೇರು, ಹೇ ಗಿರಿರಾಜ; ಹೇ ಸಹ್ಯ, ಗಂಧಮಾದನ, ಮಂದರ; ಹೇ ಮೈನಾಕ, ವಿಂಧ್ಯ—ಹೇ ಶೈಲೆಂದ್ರರೇ, ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳಿರಿ।
Verse 3
वसिष्ठो हि वदत्येवं किं मे कार्य्यं विचार्य्यते । यथा तथा च शंसध्वं निर्णीय मनसाखिलम्
ವಸಿಷ್ಠನು ಹೇಳಿದರು—ನನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಯಾಕೆ ವಿಚಾರಿಸಬೇಕು? ನೀವು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿರ್ಣಯಿಸಿ, ಯೋಗ್ಯವೆನಿಸಿದಂತೆ ನನಗೆ ತಿಳಿಸಿರಿ।
Verse 4
ब्रह्मोवाच । तच्छुत्वा वचनं तस्य सुमेरुप्रमुखाश्च ते । प्रोचुर्हिमालयं प्रीत्या सुनिर्णीय महीधराः
ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಅವನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಸುಮೇರು ಮುಂತಾದ ಆ ಮಹಾಪರ್ವತಗಳು ಸುನಿರ್ಣಯ ಮಾಡಿ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹಿಮಾಲಯನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು।
Verse 5
शैला ऊचुः । अधुना किं विमर्शेन कृतं कार्य्यं तथैव हि । उत्पन्नेयं महाभाग देवकार्यार्थमेव हि
ಪರ್ವತಾಧಿಪತಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಇದೀಗ ವಿಮರ್ಶೆಯಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಕಾರ್ಯವು ಹಾಗೆಯೇ ನೆರವೇರಿದೆ. ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತೀ, ಈ ಕನ್ಯೆ ದೇವಕಾರ್ಯಾರ್ಥವಾಗಿಯೇ ಜನಿಸಿದಳು.
Verse 6
प्रदातव्या शिवायेति शिवस्यार्थेवतारिणी । अनयाराधितो रुद्रो रुद्रेण यदि भाषिता
‘(ಓಂ) ಶಿವಾಯ’ ಎಂಬ ಮಂತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಅವಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವಳು ಶಿವನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಸಾರುವ ಸాక్షಾತ್ ಅವತಾರಿಣಿ. ಅವಳ ಮೂಲಕ ರುದ್ರನ ಆರಾಧನೆ ನಡೆದರೆ, ಅದು ರುದ್ರನೇ ಹೇಳಿದ ವಚನದಂತೆ ಆಗುತ್ತದೆ.
Verse 7
ब्रह्मोवाच । एतच्छ्रुत्वा वचस्तेषाम्मेर्वादीनां हिमाचलः । सुप्रसन्नतरोभूद्वै जहास गिरिजा हृदि
ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಮೇರು ಮೊದಲಾದವರ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಹಿಮಾಚಲನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು; ಗಿರಿಜಾ (ಪಾರ್ವತಿ) ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಮೃದುವಾಗಿ ನಗಿದಳು.
Verse 8
अरुन्धती च तां मेनां बोधयामास कारणात् । नानावाक्यसमूहेनेतिहासैर्विविधैरपि
ಯುಕ್ತ ಕಾರಣದಿಂದ ಅರುಂಧತಿ ಆಗ ಮೇನೆಯನ್ನು ಬೋಧಿಸಿ ಅವಳ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸಿದಳು—ನಾನಾ ವಿಧದ ವಚನಸಮೂಹಗಳಿಂದಲೂ, ವಿಭಿನ್ನ ಪವಿತ್ರ ಇತಿಹಾಸದ ದೃಷ್ಟಾಂತಗಳಿಂದಲೂ.
Verse 9
अथ सा मेनका शैलपत्नी बुद्ध्वा प्रसन्नधीः । मुनीनरुन्धतीं शैलं भोजयित्वा बुभोज च
ನಂತರ ಹಿಮಾಲಯನ ಪತ್ನಿ ಮೇನಕಾ ವಿಷಯವನ್ನು ಅರಿತು ಪ್ರಸನ್ನಮನಸ್ಸಾದಳು. ಅವಳು ಮೊದಲು ಮುನಿಗಳಿಗೆ—ಅರುಂಧತಿ ಮತ್ತು ಶೈಲ (ಹಿಮಾಲಯ) ಸಹಿತ—ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿ, ನಂತರ ತಾನೂ ಭುಂಜಿಸಿದಳು.
Verse 10
अथ शैलवरो ज्ञानी सुसंसेव्य मुनींश्च ताम् । उवाच साञ्जलिः प्रीत्या प्रसन्नात्मागतभ्रमः
ನಂತರ ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ಶೈಲವರನು ಆ ಮುನಿಗಳನ್ನೂ ಆ ದೇವಿಯನ್ನೂ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಸೇವಿಸಿ, ಅಂಜಲಿ ಹಿಡಿದು ಪ್ರೀತಿಯಾನಂದದಿಂದ—ಮನಸ್ಸು ಪ್ರಸನ್ನವಾಗಿ ಭ್ರಮೆ ದೂರಾಗಿ—ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು।
Verse 11
हिमाचल उवाच । सप्तर्षयो महाभागा वचः शृणुत मामकम् । विस्मयो मे गतस्सर्वश्शिवयोश्चरितं श्रुतम्
ಹಿಮಾಚಲನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮಹಾಭಾಗ್ಯ ಸಪ್ತರ್ಷಿಗಳೇ, ನನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿರಿ. ಶಿವನೂ ಅವನ ಸಹಧರ್ಮಿಣಿಯೂ ಆದವರ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ವಿಸ್ಮಯವೂ ಉದಯಿಸಿದೆ।
Verse 12
मदीयं च शरीरम्वै पत्नी मेना सुतास्सुता । ऋद्धिस्सिद्धिश्च चान्यद्वै शिवस्यैव न चान्यथा
ನಿಜವಾಗಿ ನನ್ನ ಈ ದೇಹವೂ ಅವನದೇ ಎಂಬಂತೆ; ಪತ್ನಿ ಮೇನಾ ಮತ್ತು ಮಗಳ ಮಗಳೂ ಸಹ. ಋದ್ಧಿ, ಸಿದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಇನ್ನೆಲ್ಲವೂ—ಸತ್ಯವಾಗಿ ಶಿವನದೇ, ಬೇರೆಲ್ಲ.
Verse 13
ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा स तदा पुत्रीं दृष्ट्वा तत्सादरं च ताम् । भूषयित्वा तदङ्गानि ऋष्युत्संगे न्यवेशयेत्
ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ, ಅವನು ಆಗ ತನ್ನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಆದರಸ್ನೇಹದಿಂದ ನೋಡಿದನು. ಅವಳ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿ, ಋಷಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿದನು।
Verse 14
उवाच च पुनः प्रीत्या शैलराज ऋषींस्तदा । अयं भागो मया तस्मै दातव्य इति निश्चितम्
ಆಗ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಶೈಲರಾಜ ಹಿಮವಂತನು ಮತ್ತೆ ಋಷಿಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿದನು— “ಈ ಪಾಲನ್ನು ಅವನಿಗೇ ನೀಡಬೇಕೆಂದು ನಾನು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ್ದೇನೆ।”
Verse 15
ऋषय ऊचुः । शंकरो भिक्षुकस्तेथ स्वयं दाता भवान् गिरे । भैक्ष्यञ्च पार्वती देवी किमतः परमुत्तमम्
ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಗಿರಿರಾಜ, ಅಲ್ಲಿ ಶಂಕರನು ಸ್ವತಃ ಭಿಕ್ಷುಕನು, ನೀನು ಸ್ವಹಸ್ತದಿಂದ ದಾತನು. ದೇವಿ ಪಾರ್ವತಿಯೂ ಭಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾಳೆ—ಇದಕ್ಕಿಂತ ಪರಮ ಮಂಗಳವೇನು?
Verse 16
हिमवन् शिखराणान्ते यद्धेतोस्सदृशी गतिः । धन्यस्त्वं सर्वशैलानामधिपस्सर्वतो वरः
ಹೇ ಹಿಮವಾನ್! ನಿನ್ನ ಶಿಖರಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಗತಿಯನ್ನು ನೀನು ಪಡೆದಿರುವೆ. ನೀನು ಧನ್ಯ—ಸರ್ವ ಪರ್ವತಾಧಿಪತಿ, ಸರ್ವತ್ರ ಶ್ರೇಷ್ಠ।
Verse 17
ब्रह्मोवाच । एवमुक्त्वा तु कन्यायै मुनयो विमलाशयाः । आशिषं दत्तवन्तस्ते शिवाय सुखदा भव
ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಕನ್ಯೆಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ವಿಮಲಾಶಯರಾದ ಮುನಿಗಳು ಅವಳಿಗೆ ಆಶೀರ್ವಾದ ನೀಡಿದರು: “ಶಿವನಿಗೆ ಸುಖದಾಯಿನಿಯಾಗು.”
Verse 18
स्पृष्ट्वा करेण तां तत्र कल्याणं ते भविष्यति । शुक्लपक्षे यथा चन्द्रो वर्द्धन्तां त्वद्गुणास्तथा
ಅಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಕೈಯಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದರೆ ನಿನಗೆ ಕಲ್ಯಾಣವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಉಂಟಾಗುವುದು. ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರನು ಹೇಗೆ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತಾನೋ, ಹಾಗೆಯೇ ನಿನ್ನ ಗುಣಗಳೂ ವೃದ್ಧಿಯಾಗಲಿ।
Verse 19
इत्युक्त्वा मुनयस्सर्वे दत्त्वा ते गिरये मुदा । पुष्पाणि फलयुक्तानि प्रत्ययं चक्रिरे तदा
ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ, ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಆ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಫಲಗಳೊಡನೆ ಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರು; ಆಗ ತಮ್ಮ ಸಂಕಲ್ಪದ ದೃಢತೆಗೆ ನಿಶ್ಚಯಚಿಹ್ನೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು।
Verse 20
अरुन्धती तदा तत्र मेनां सा सुसुखी मुदा । गुणैश्च लोभयामास शिवस्य परमा सती
ಆಗ ಅಲ್ಲಿ ಅರುಂಧತಿ ತಾನೇ ಹರ್ಷಿತಳಾಗಿ ಸುಖದಿಂದಿದ್ದು ಮೇನೆಯನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದಳು; ಶಿವನ ಗುಣಗಳನ್ನು ಮಧುರವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸಿ ಮೇನೆಯ ಹೃದಯವನ್ನು ಶಿವನ ಕಡೆಗೆ ಆಕರ್ಷಿಸಿದಳು, ಏಕೆಂದರೆ ಅರುಂಧತಿ ಪರಮ ಪತಿವ್ರತೆ ಹಾಗೂ ಭಕ್ತೆಯಾದಳು।
Verse 21
हरिद्राकुंकुमैश्शैलश्मश्रूणि प्रत्यमार्जयत् । लौकिकाचारमाधाय मंगलायनमुत्तमम्
ಅವಳು ಅರಿಶಿನ ಮತ್ತು ಕುಂಕುಮದಿಂದ ಶೈಲದ ಧೂಳಿನಿಂದ ಮಸುಕಾದ ಮೇಲ್ಮೈಗಳನ್ನು ಮೃದುವಾಗಿ ತೊಳೆದು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿದಳು; ಲೋಕಾಚಾರವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿ ಪರಮ ಮಂಗಳಕರವಾದ, ಕಲ್ಯಾಣಪ್ರದ ಉತ್ತಮ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದಳು।
Verse 22
ततश्च ते चतुर्थेह्नि संधार्य्य लग्नमुत्तमम् । परस्परं च सन्तुष्य संजग्मुश्शिवसन्निधिम्
ನಂತರ ನಾಲ್ಕನೇ ದಿನ ಅವರು ಪರಮ ಶುಭ ಲಗ್ನವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ; ಪರಸ್ಪರ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು, ಏಕಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಶಿವಭಗವಂತನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ತೆರಳಿದರು।
Verse 23
तत्र गत्वा शिवं नत्वा स्तुत्वा विवि धसूक्तिभिः । ऊचुः सर्वे वसिष्ठाद्या मुनयः परमेश्वरम्
ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಶಿವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅನೇಕ ಸುಸೂಕ್ತಿಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದರು; ನಂತರ ವಸಿಷ್ಠಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಳು ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು।
Verse 24
ऋषय ऊचुः । देवदेव महादेव परमेश महाप्रभो । शृण्वस्मद्वचनं प्रीत्या यत्कृतं सेवकैस्तव
ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು— ದೇವದೇವಾ, ಮಹಾದೇವಾ, ಪರಮೇಶ್ವರಾ, ಮಹಾಪ್ರಭೋ! ದಯವಿಟ್ಟು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನಮ್ಮ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳು; ನಿನ್ನ ಸೇವಕರು ಮಾಡಿದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಾವು ನಿವೇದಿಸುತ್ತೇವೆ।
Verse 25
बोधितो गिरिराजश्च मेना विविधसूक्तिभिः । सेतिहासं महेशान प्रबुद्धोसौ न संशयः
ಓ ಮಹೇಶಾನ! ಗಿರಿರಾಜನೂ ಮೇನಾದೇವಿಯೂ ಅನೇಕ ಸುಸೂಕ್ತಿಗಳಿಂದ ಹಾಗೂ ಪವಿತ್ರ ಇತಿಹಾಸಸಹಿತವಾಗಿ ಬೋಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು; ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪ್ರಬುದ್ಧನಾಗಿದ್ದಾನೆ—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.
Verse 26
वाक्यदत्ता गिरीन्द्रेण पार्वती ते हि नान्यथा । उद्वाहाय प्रगच्छ त्वं गणैर्देवैश्च संयुतः
ಗಿರೀಂದ್ರನು (ಹಿಮವಂತನು) ತನ್ನ ಪ್ರತಿಜ್ಞಾವಾಕ್ಯದಿಂದ ಪಾರ್ವತಿಯನ್ನು ನಿನಗೆ ವಾಗ್ದಾನಮಾಡಿದ್ದಾನೆ—ಇದು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಗಣಗಳೂ ದೇವರೂ ಜೊತೆಯಾಗಿ ವಿವಾಹಕ್ಕೆ ಹೊರಡು.
Verse 27
गच्छ शीघ्रं महादेव हिमाचलगृहं प्रभो । विवाहय यथा रीतिः पार्वतीमात्मजन्मने
ಓ ಮಹಾದೇವಾ, ಓ ಪ್ರಭೋ! ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹಿಮಾಚಲನ ಮನೆಯತ್ತ ಹೋಗು. ನಿನ್ನ ಸ್ವದಿವ್ಯ ಅವತರಣಾರ್ಥವಾಗಿ, ಸಂಪ್ರದಾಯಾನುಸಾರ ಪಾರ್ವತಿಯನ್ನು ವಿವಾಹಮಾಡು.
Verse 28
ब्रह्मोवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं तेषां लौकिकाचारतत्परः । प्रहृष्टात्मा महेशानः प्रहस्येदमुवाच सः
ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಲೋಕಾಚಾರಕ್ಕೆ ನಿಷ್ಠನಾದ ಮಹೇಶಾನನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹರ್ಷಗೊಂಡನು; ನಗುತ್ತಾ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.
Verse 29
महेश उवाच । विवाहो हि महाभागा न दृष्टो न श्रुतो मया । यथा पुरा भवद्भिस्तद्विधिः प्रोच्यो विशेषतः
ಮಹೇಶನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮಹಾಭಾಗೆ! ಇಂತಹ ವಿವಾಹವನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿಲ್ಲ, ಕೇಳಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀವು ಹಿಂದೆ ವಿಧಿಸಿದ ಆ ವಿಶೇಷ ವಿಧಿಯನ್ನು ನನಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ.
Verse 30
ब्रह्मोवाच । तदाकर्ण्य महेशस्य लौकिकं वचनं शुभम् । प्रत्यूचुः प्रहसन्तस्ते देवदेवं सदाशिवम्
ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು: ಮಹೇಶನ ಮಂಗಳಕರವಾದ ಲೌಕಿಕ (ಮಾನವಸಮಾನ) ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವರು ನಗುತ್ತಾ ದೇವದೇವನಾದ ಸದಾಶಿವನಿಗೆ ಪ್ರತಿಯುತ್ತರ ನೀಡಿದರು।
Verse 31
ऋषय ऊचुः । विष्णुमाहूय वै शीघ्रं ससमाजं विशेषतः । ब्रह्माणं ससुतं प्रीत्या तथा देवं शतक्रतुम्
ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಅವರು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅವರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಿಷತ್ತಿನೊಂದಿಗೆ, ಆಹ್ವಾನಿಸಿದರು; ಹರ್ಷದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಪುತ್ರಸಹಿತ ಹಾಗೂ ದೇವ ಶತಕ್ರತು (ಇಂದ್ರ)ನನ್ನೂ ಕರೆಯಿಸಿದರು।
Verse 32
तथा ऋषिगणान्सर्वान् यक्षगन्धर्वकिन्नरान् । सिद्धान् विद्याधरांश्चैव तथा चैवाप्सरोगणान्
ಹಾಗೆಯೇ ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ಋಷಿಗಣಗಳನ್ನು, ಯಕ್ಷ-ಗಂಧರ್ವ-ಕಿನ್ನರರನ್ನು, ಸಿದ್ಧರು ಮತ್ತು ವಿದ್ಯಾಧರರನ್ನು, ಹಾಗು ಅಪ್ಸರೆಯರ ಸಮೂಹಗಳನ್ನೂ ಸಹ ಸಮಾವೇಶಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದನು।
Verse 33
एतांश्चान्यान्प्रभो सर्वानानय स्वेह सादरम् । सर्वं संसाधयिष्यन्ति त्वत्कार्य्यं ते न संशयः
ಪ್ರಭುವೇ! ಇವರನ್ನೂ ಇತರ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ನಿಮ್ಮ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಆದರದಿಂದ ಕರೆತನ್ನಿರಿ. ಅವರು ನಿಮ್ಮ ಸಮಸ್ತ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವರು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।
Verse 34
ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा सप्त ऋषयस्तदाज्ञां प्राप्य ते मुदा । स्वधाम प्रययुस्सर्वे शंसन्तः शङ्करीं गतिम्
ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಆ ಏಳು ಋಷಿಗಳು ಆಕೆಯ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಹರ್ಷದಿಂದ ಪಡೆದು, ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಧಾಮಗಳಿಗೆ ಹೊರಟರು; ಶಂಕರಿಯನ್ನು ಸೇರುವ ಮಂಗಳಮಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗಿದರು।
Verse 36
इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखंडे सप्तऋषिवचनं नाम षट्त्रिंशोऽध्यायः
ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ತೃತೀಯ ಪಾರ್ವತೀಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ಸಪ್ತಋಷಿವಚನ’ ಎಂಬ ಮுப்பತ್ತಾರನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.
Frequently Asked Questions
A council and resolution: Himālaya, after hearing Vasiṣṭha, consults the mountain-kings and receives a firm directive that Pārvatī should be given to Śiva as part of devakārya; Menā’s hesitation is then resolved by Arundhatī’s instruction.
The episode encodes Śiva–Śakti teleology: Pārvatī’s life is read as purposeful manifestation for cosmic restoration, and the family’s consent becomes a dharmic ratification of a metaphysical necessity.
Rudra/Śiva is invoked as the cosmic beneficiary and telos of the event, while Girijā/Pārvatī is presented as the divinely purposed embodiment of śakti; sage-authority (Vasiṣṭha, Arundhatī) functions as the manifest channel of dharma.