देवस्तुतिः (Deva-stuti) — “Hymn of the Devas / Divine Praise”

Verse 1

नारद उवाच । विधे प्राज्ञ महाधीमन्वद मे वदतां वर । ततः परं किमभवच्चरितं विष्णुसद्गुरो

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ವಿಧೇ! ಓ ಪ್ರಾಜ್ಞ, ಮಹಾಧೀಮಾನ್, ವಕ್ತೃಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ನನಗೆ ಹೇಳು—ಅದಾದ ನಂತರ ವಿಷ್ಣು ಸದ್ಗುರುವಿನ ಸತ್ಯ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಆ ಪವಿತ್ರ ಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಏನು ಸಂಭವಿಸಿತು?

Verse 2

अद्भुतेयं कथा प्रोक्ता मेना पूर्वगतिः शुभा । विवाहश्च श्रुतस्सम्यक्परमं चरितं वद

ಈ ಅದ್ಭುತ ಕಥೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಮೇನಾದೇವಿಯ ಪೂರ್ವದ ಶುಭಗತಿಯೂ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ತಿಳಿಯಿತು. ವಿವಾಹವೃತ್ತಾಂತವೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿದೆನು; ಈಗ ಪರಮ ಪಾವನವಾದ ಆ ಮಹಾಚರಿತವನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ।

Verse 3

इति श्रीशिवमहापुराणे दितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखंडे देवस्तुतिर्नाम तृतीयोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ಭಾಗವಾದ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ತೃತೀಯ ವಿಭಾಗ ಪಾರ್ವತೀಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ದೇವಸ್ತುತಿ’ ಎಂಬ ತೃತೀಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।

Verse 4

तपस्सुदुस्सहं कृत्वा कथं प्राप पतिं हरम् । एतत्सर्वं समाचक्ष्व विस्तराच्छांकरं यशः

ಅತಿದುಸ್ಸಹ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿ ಅವಳು ಹರ (ಶಿವ)ನನ್ನು ಪತಿಯಾಗಿ ಹೇಗೆ ಪಡೆದಳು? ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿ; ಶಂಕರನಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಶೈವಯಶಸ್ಸನ್ನೂ ವಿವರಿಸು।

Verse 5

ब्रह्मोवाच । मुने त्वं शृणु सुप्रीत्या शांकरं सुयशः शुभम् । यच्छ्रुत्वा ब्रह्महा शुद्ध्येत्सर्वान्कामानवाप्नुयात्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮುನೇ, ಸಂತೋಷಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಂಕರನ ಈ ಶುಭ ಹಾಗೂ ಪವಿತ್ರ ಸುಯಶಸ್ಸನ್ನು ಕೇಳು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿದವನೂ ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 6

यदा मेनाविवाहन्तु कृत्वागच्छद्गिरिर्गृहम् । तदा समुत्सवो जातस्त्रिषु लोकेषु नारद

ಓ ನಾರದಾ, ಗಿರಿರಾಜ (ಹಿಮಾಲಯ) ಮೇನಾದ ವಿವಾಹವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದಾಗ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲೂ ಮಹೋತ್ಸವದ ಸಂಭ್ರಮ ಉಂಟಾಯಿತು।

Verse 7

हिमाचलोऽपि सुप्रीतश्चकार परमोत्सवम् । भूसुरान्बंधुवर्गांश्च परानानर्च सद्धिया

ಹಿಮಾಚಲನು ಕೂಡ ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಪರಮ ಮಹೋತ್ಸವವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು. ಶುದ್ಧಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಭೂಸುರರು (ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು), ಬಂಧುವರ್ಗ ಮತ್ತು ಇತರ ವಿಶಿಷ್ಟ ಅತಿಥಿಗಳನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ ಸತ್ಕರಿಸಿದನು।

Verse 8

सर्वे द्विजाश्च सन्तुष्टा दत्त्वाशीर्वचनं वरम् । ययुस्तस्मै स्वस्वधाम बंधुवर्गास्तथापरे

ಎಲ್ಲಾ ದ್ವಿಜರು (ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು) ಸಂತೃಪ್ತರಾದರು. ಅವರು ಅವನಿಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಶೀರ್ವಚನವನ್ನು ನೀಡಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಧಾಮಗಳಿಗೆ ತೆರಳಿದರು; ಇತರ ಬಂಧುವರ್ಗವೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು।

Verse 9

हिमाचलोऽपि सुप्रीतो मेनया सुखदे गृहे । रेमेऽन्यत्र च सुस्थाने नन्दनादिवनेष्वपि

ಹಿಮಾಚಲನು ಕೂಡ ಮೇನಾಳೊಂದಿಗೆ ಸುಖದಾಯಕವಾದ ತನ್ನ ಗೃಹದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಆನಂದವಾಗಿ ವಾಸಿಸಿದನು. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನಂದನಾದಿ ದಿವ್ಯವನಗಳಂತಹ ಶುಭಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿಯೂ ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ವಿಹರಿಸಿದನು.

Verse 10

तस्मिन्नवसरे देवा मुने विष्ण्वादयोऽखिलाः । मुनयश्च महात्मानः प्रजग्मुर्भूधरान्तिके

ಓ ಮುನೇ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವಿನಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಸಮಸ್ತ ದೇವತೆಗಳೂ ಹಾಗೂ ಮಹಾತ್ಮರಾದ ಮುನಿಗಳೂ ಹೊರಟು ಭೂಧರದ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದು ಸೇರಿದರು.

Verse 11

दृष्ट्वा तानागतान्देवान्प्रणनाम मुदा गिरिः । संमानं कृतवान्भक्त्या प्रशंसन्स्व विधिं महान्

ಬಂದ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಕಂಡ ಮಹಾಗಿರಿರಾಜನು ಹರ್ಷದಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು. ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಯೋಗ್ಯ ಸತ್ಕಾರ ಮಾಡಿ, ಅತಿಥಿ-ಸೇವೆಯೆಂಬ ತನ್ನ ಮಹಾಧರ್ಮವನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದನು.

Verse 12

साञ्जलिर्नतशीर्षो हि स तुष्टाव सुभक्तितः । रोमोद्गमो महानासीद्गिरेः प्रेमाश्रवोऽपतन्

ಅಂಜಲಿ ಬದ್ಧನಾಗಿ, ತಲೆ ಬಾಗಿಸಿ, ಅವನು ಶುದ್ಧಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಿವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು. ಆಗ ಗಿರಿರಾಜನಿಗೆ ಮಹಾ ರೋಮಾಂಚ ಉಂಟಾಗಿ, ಪ್ರೇಮಾಶ್ರುಗಳು ಹರಿದವು.

Verse 13

ततः प्रणम्य सुप्रीतो हिमशैलः प्रसन्नधीः । उवाच प्रणतो भूत्वा मुने विष्ण्वादिकान्सुरान्

ನಂತರ ಹಿಮಶೈಲನು ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಪ್ರಸನ್ನಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು. ಓ ಮುನೇ, ಅವನು ವಿನಯದಿಂದ ವಿಷ್ಣುವಿನಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 14

हिमाचल उवाच । अद्य मे सफलं जन्म सफलं सुमहत्तपः । अद्य मे सफलं ज्ञानमद्य मे सफलाः क्रियाः

ಹಿಮಾಚಲನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂದು ನನ್ನ ಜನ್ಮ ಸಫಲವಾಯಿತು, ನನ್ನ ಮಹಾತಪಸ್ಸೂ ಸಫಲವಾಯಿತು। ಇಂದು ನನ್ನ ಜ್ಞಾನ ಫಲಿಸಿದೆ; ಇಂದು ನನ್ನ ಪವಿತ್ರ ಕ್ರಿಯೆಗಳೆಲ್ಲ ಸಫಲವಾದವು।

Verse 15

धन्योऽहमद्य संजातो धन्या मे सकला क्षितिः । धन्यं कुलं तथा दारास्सर्वं धन्यं न संशयः

ಇಂದು ನಾನು ಧನ್ಯನು—ಇಂದು ನಿಜವಾಗಿ ಕೃತಾರ್ಥನಾದೆ. ನನ್ನ ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿ ಧನ್ಯ. ನನ್ನ ಕುಲ ಧನ್ಯ; ನನ್ನ ಪತ್ನಿಯರೂ ಧನ್ಯರು; ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಎಲ್ಲವೂ ಧನ್ಯವೇ।

Verse 16

यतः समागता यूयं मिलित्वा सर्व एकदा । मां निदेशयत प्रीत्योचितं मत्त्वा स्वसेवकम्

ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ವೇಳೆ ಇಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡಿರುವುದರಿಂದ, ನನನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಸೇವಕನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಯೋಗ್ಯವಾದುದನ್ನು ನನಗೆ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿ।

Verse 17

ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा महीध्रस्य वचनं ते सुरास्तदा । ऊचुर्हर्यादयः प्रीताः सिद्धिं मत्वा स्वकार्यतः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಮಹೀಧರನ (ಹಿಮಾಲಯನ) ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇವರುಗಳು—ಹರಿ ಮೊದಲಾದವರು—ಹರ್ಷಗೊಂಡು, ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಯ ಸಿದ್ಧಿಯಾಯಿತು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದರು।

Verse 18

देवा ऊचुः । हिमाचल महाप्राज्ञ शृण्व स्मद्वचनं हितम् । यदर्थमागतास्सर्वे तद्ब्रूमः प्रीतितो वयम्

ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ ಹಿಮಾಚಲನೇ! ನಮ್ಮ ಹಿತಕರ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳು. ಯಾವ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಬಂದಿದ್ದೇವೋ, ಅದನ್ನು ನಾವು ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಿನಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತೇವೆ।

Verse 19

या पुरा जगदम्बोमा दक्षकन्याऽभवद्गिरे । रुद्रपत्नी हि सा भूत्वा चिक्रीडे सुचिरं भुवि

ಹೇ ಗಿರಿರಾಜ! ಆದಿ ಜಗದಂಬೆ ಉಮಾ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ದಕ್ಷನ ಪುತ್ರಿಯಾಗಿ ಜನ್ಮವಾಯಿತು. ರುದ್ರಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ಬಹುಕಾಲ ಕ್ರೀಡಾ-ವಿಹಾರ ಮಾಡಿದಳು।

Verse 20

पितृतोऽनादरं प्राप्य संस्मृत्य स्वपणं सती । जगाम स्वपदं त्यक्त्वा तच्छरीरं तदाम्बिका

ತಂದೆಯಿಂದ ಅವಮಾನ ಪಡೆದ ಸತೀ ತನ್ನ ವ್ರತವನ್ನೂ ದಿವ್ಯ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನೂ ಸ್ಮರಿಸಿ; ಆ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ತನ್ನ ಪರಮಪದಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದಳು—ಹೀಗೆ ಅಂಬಿಕೆ ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದಳು।

Verse 21

सा कथा विदिता लोके तवापि हिमभूधर । एवं सति महालाभो भवेद्देवगणस्य हि

ಆ ಕಥೆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವೇ—ಹೇ ಹಿಮಭೂಧರ (ಹಿಮಾಲಯ), ನಿನಗೂ ತಿಳಿದಿದೆ. ಹೀಗಾದರೆ ದೇವಗಣಕ್ಕೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮಹಾಲಾಭವಾಗುವುದು।

Verse 22

सर्वस्य भवतश्चापि स्युस्सर्वे ते वशास्सुराः

ನೀವು ಸರ್ವದ ಅಧಿಪತಿ; ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು ನಿಮ್ಮ ವಶದಲ್ಲೇ ಇರುವರು।

Verse 23

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषां हर्यादीनां गिरीश्वरः । तथास्त्विति प्रसन्नात्मा प्रोवाच न च सादरम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು) ಮೊದಲಾದವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಗಿರೀಶ್ವರ (ಶಿವ) ಪ್ರಸನ್ನಚಿತ್ತನಾಗಿ “ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದನು; ಆದರೆ ವಿಶೇಷ ಔಪಚಾರಿಕ ಗೌರವ ತೋರಲಿಲ್ಲ।

Verse 24

अथ ते च समादिश्य तद्विधिम्परमादरात् । स्वयं जग्मुश्च शरणमुमायाश्शंकर स्त्रियः

ನಂತರ ಪರಮ ಆದರದಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಆ ವಿಧಿಯನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಿ, ಶಂಕರನ ಪತ್ನಿಯರು ತಾವೇ ಉಮಾದೇವಿಯ ಶರಣಿಗೆ ತೆರಳಿದರು.

Verse 25

सुस्थले मनसा स्थित्वा सस्मरुर्जगदम्बिकाम् । प्रणम्य बहुशस्तत्र तुष्टुवुः श्रद्धया सुराः

ಆ ಶುಭಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ ದೇವರುಗಳು ಜಗದಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಮರುಮರು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

Verse 26

देवा ऊचुः । देव्युमे जगतामम्ब शिवलोकनिवासिनी । सदाशिवप्रिये दुर्गे त्वां नमामो महेश्वरि

ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಿ ಉಮಾ, ಜಗತಾಂಬೇ, ಶಿವಲೋಕ ನಿವಾಸಿನಿ! ಹೇ ದುರ್ಗೇ, ಸದಾಶಿವಪ್ರಿಯೇ, ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರಿ, ನಾವು ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇವೆ.

Verse 27

श्रीशक्तिं पावनां शान्तां पुष्टिम्परमपावनीम् । वयन्नामामहे भक्त्या महदव्यक्तरूपिणीम्

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾವು ಶ್ರೀಶಕ್ತಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇವೆ—ಅವಳು ಪಾವನ, ಶಾಂತ, ಪುಷ್ಟಿ-ಸಮೃದ್ಧಿ ನೀಡುವ ಪರಮಪಾವಿನಿ; ಮಹತ್ ಮತ್ತು ಅವ್ಯಕ್ತ ಎಂಬ ಎರಡೂ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ವಿರಾಜಮಾನಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ.

Verse 28

शिवां शिवकरां शुद्धां स्थूलां सूक्ष्मां परायणाम् । अन्तर्विद्यासुविद्याभ्यां सुप्रीतां त्वां नमामहे

ಹೇ ಶಿವಾ! ಶಿವಮಂಗಳವನ್ನು ನೀಡುವ ದೇವಿ, ಪರಮ ಶುದ್ಧೆ, ಸ್ಥೂಲವೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮವೂ ಆಗಿರುವ ಪರಮಾಶ್ರಯೆ! ಅಂತರ್ವಿದ್ಯೆ ಮತ್ತು ಸತ್ಯ ಮುಕ್ತಿದಾಯಿನಿ ಸುವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷಿಸುವ ನಿನಗೆ ನಾವು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇವೆ।

Verse 29

त्वं श्रद्धा त्वं धृतिस्त्वं श्रीस्त्वमेव सर्वगोचरा । त्वन्दीधितिस्सूर्य्यगता स्वप्रपञ्चप्रकाशिनी

ನೀನೇ ಶ್ರದ್ಧೆ, ನೀನೇ ಧೃತಿ, ನೀನೇ ಶ್ರೀ; ನೀನೇ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗಮ್ಯಳಾದ ದೇವಿ. ನೀನೇ ಸೂರ್ಯಗತ ದೀಪ್ತಿ, ನಿನ್ನ ಸ್ವಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಜ್ಯೋತಿ.

Verse 30

या च ब्रह्माण्डसंस्थाने जगज्जीवेषु या जगत् । आप्याययति ब्रह्मादितृणान्तं तां नमामहे

ಯಾರು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಅಧಿಷ್ಠಿತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ, ಯಾರು ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲೂ ಜಗತ್ತಲ್ಲೂ ವ್ಯಾಪಿಸಿದ್ದಾಳೆ, ಮತ್ತು ಯಾರು ಬ್ರಹ್ಮದಿಂದ ತೃಣಾಂತವರೆಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪೋಷಿಸಿ ಧರಿಸುತ್ತಾಳೆ—ಆಕೆಗೆ ನಾವು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇವೆ.

Verse 31

त्वं वार्ता सर्वजगतां त्वं त्रयी धर्मरूपिणी

ನೀನೇ ಸರ್ವ ಜಗತ್ತುಗಳ ಧಾರಕ ಕ್ರಮವೂ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕ ವಾಣಿಯೂ; ನೀನೇ ತ್ರಯೀ ವೇದ, ಧರ್ಮರೂಪಿಣಿಯಾಗಿ ಅವತರಿಸಿದವಳು.

Verse 32

निद्रा त्वं सर्वभूतेषु क्षुधा तृप्तिस्त्वमेव हि । तृष्णा कान्तिश्छविस्तुष्टिस्सर्वानन्दकरी सदा

ಹೇ ದೇವಿ, ಸಮಸ್ತ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ನೀನೇ ನಿದ್ರೆ; ನೀನೇ ಹಸಿವು ಮತ್ತು ತೃಪ್ತಿ. ನೀನೇ ತೃಷ್ಣೆ, ಕಾಂತಿ, ಛವಿ ಹಾಗೂ ಸಂತೋಷ—ಸದಾ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆನಂದ ನೀಡುವವಳು.

Verse 33

त्वं लक्ष्मीः पुण्यकर्तॄणां त्वं ज्येष्ठा पापिनां सदा । त्वं शान्तिः सर्वजगतां त्वं धात्री प्राणपोषिणी

ಪುಣ್ಯಕರ್ಮ ಮಾಡುವವರ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ನೀನೇ; ಪಾಪಿಗಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುವ ಜ್ಯೇಷ್ಠೆಯೂ ಸದಾ ನೀನೇ. ನೀನೇ ಸರ್ವ ಜಗತ್ತಿನ ಶಾಂತಿ; ನೀನೇ ಧಾತ್ರೀ—ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ಪೋಷಿಸುವ ತಾಯಿ.

Verse 34

त्वन्तस्वरूपा भूतानां पञ्चानामपि सारकृत् । त्वं हि नीतिभृतां नीतिर्व्यवसायस्वरूपिणी

ನೀನೇ ಪಂಚಮಹಾಭೂತಗಳ ಅಂತರ್ಯಾಮಿ ಸಾರಸ್ವರೂಪಿಣಿ; ಅವುಗಳ ಪರಮ ಸಾರವನ್ನೂ ಪ್ರಕಟಿಸುವೆ. ನೀತಿಯನ್ನು ಧರಿಸುವವರಲ್ಲಿ ನೀನೇ ನೀತಿ, ನೀನೇ ದೃಢ ಪ್ರಯತ್ನಸ್ವರೂಪಿಣಿ.

Verse 35

गीतिस्त्वं सामवेदस्य ग्रन्थिस्त्वं यजुषां हुतिः । ऋग्वेदस्य तथा मात्राथर्वणस्य परा गतिः

ನೀನೇ ಸಾಮವೇದದ ಪವಿತ್ರ ಗೀತಿ; ನೀನೇ ಯಜುರ್ವೇದದ ಕ್ರಮಬದ್ಧ ಗ್ರಂಥಿ ಹಾಗೂ ಅದರ ಹುತಿಯೂ. ನೀನೇ ಋಗ್ವೇದದ ಮಾತ್ರಾ/ಛಂದಸ್ಸು, ಮತ್ತು ಅಥರ್ವವೇದಕ್ಕೆ ಪರಮ ಗತಿ—ಅತ್ಯುನ್ನತ ಶರಣು, ಅಂತಿಮ ಸಾಧನೆ.

Verse 36

समस्तगीर्वाणगणस्य शक्तिस्तमोमयी धातृगुणैकदृश्या । रजः प्रपंचात्तु भवैकरूपा या न श्रुता भव्यकरी स्तुतेह

ನೀನೇ ಸಮಸ್ತ ದೇವಗಣಗಳ ಶಕ್ತಿ; ತಮೋಗುಣಮಯಿಯಾಗಿ ಧಾರಣಶಕ್ತಿಯ ಏಕಮಾತ್ರ ರೂಪವಾಗಿ ಕಾಣುವೆ. ರಜೋಗುಣದ ಪ್ರಪಂಚದಿಂದ ನೀ ಭವ-ರೂಪ ಶಿವನ ಏಕಪ್ರಿಯ ರೂಪವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವೆ. ಅಪರೂಪವಾಗಿ ಕೇಳಿಬರುವ ನಿನ್ನ ಈ ಭವ್ಯಕರ ಸ್ತುತಿ ಇಲ್ಲಿ ಉಚ್ಚರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

Verse 37

संसारसागरकरालभवाङ्गदुःखनिस्तारकारितरणिश्च निवीतहीना । अष्टाङ्गयोगपरिपालनकेलिदक्षां विन्ध्यागवासनिरतां प्रणमाम तां वै

ನಾವು ಆ ದೇವಿ ಪಾರ್ವತಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇವೆ—ಸಂಸಾರಸಾಗರದ ಭೀಕರ ದುಃಖ ಮತ್ತು ದೇಹಬಂಧನದ ವೇದನೆಯಿಂದ ದಾಟಿಸುವ ರಕ್ಷಕ ಸೂರ್ಯಸ್ವರೂಪಿಣಿ; ಯಜ್ಞೋಪವೀತವಿಲ್ಲದವಳು; ಅಷ್ಟಾಂಗಯೋಗದ ಶಿಸ್ತುಪಾಲನೆಯ ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಪರಮ ದಕ್ಷಳು; ವಿನ್ಧ್ಯ ಪರ್ವತವಾಸದಲ್ಲಿ ನಿರತಳು.

Verse 38

नासाक्षि वक्त्रभुजवक्षसि मानसे च धृत्या सुखानि वितनोषि सदैव जन्तोः । निद्रेति याति सुभगा जगती भवा नः सा नः प्रसीदंतु भवस्थितिपालनाय

ಹೇ ಸುಭಗ ದೇವಿ! ನಾಸಿಕೆ, ನೇತ್ರಗಳು, ಮುಖ, ಭುಜಗಳು, ವಕ್ಷಸ್ಥಳ, ಮನಸ್ಸು—ಮತ್ತು ಧೃತಿಯ ಮೂಲಕ—ನೀ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಸದಾ ಸುಖಗಳನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತೀ. ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಈ ಮಂಗಳಮಯ ಜಗತ್ತು ನಿದ್ರೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ನಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪವಾದ ಆ ನಿದ್ರೆ, ಲೋಕಸ್ಥಿತಿ-ಪಾಲನೆಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನವಾಗಲಿ.

Verse 39

ब्रह्मोवाच । इति स्तुत्वा महेशानीं जगदम्बामुमां सतीम् । सुप्रेयमनसः सर्वे तस्थुस्ते दर्शनेप्सवः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆ ಮಹೇಶಾನಿ, ಜಗದಂಬೆ ಉಮಾ ಸತಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಪರಮಾನಂದಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತರು, ಅವಳ ದಿವ್ಯ ದರ್ಶನವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾ।

Verse 70

गायत्री त्वं वेदमाता त्वं सावित्री सरस्वती

ನೀನೇ ಗಾಯತ್ರಿ, ನೀನೇ ವೇದಮಾತೆ; ನೀನೇ ಸಾವಿತ್ರಿ, ನೀನೇ ಸರಸ್ವತಿ—ಪವಿತ್ರ ವಾಣಿ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಶಕ್ತಿ।