पार्वतीप्रार्थना—हिमवत्पार्श्वे भिक्षुरूपेण याचनम् | Pārvatī’s Request: Śiva to Seek Her in Beggar-Form at Himālaya’s Court

Verse 1

नारद उवाच । ब्रह्मन् विधे महाभाग किं जातं तदनन्तरम् । तत्सर्वं श्रोतुमिच्छामि कथय त्वं शिवायशः

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ಓ ವಿಧಾತಾ, ಓ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತನೇ! ಅದರ ನಂತರ ಏನು ಸಂಭವಿಸಿತು? ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ. ಓ ಶಿವಾಯಶ, ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳು; ಇದು ಭಗವಾನ್ ಶಿವನ ಮಹಿಮೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ.

Verse 2

ब्रह्मोवाच । देवर्षे श्रूयतां सम्यक्कथयामि कथां मुदा । तां महापापसंहर्त्रीं शिवभक्तिविवर्द्धिनीम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ದೇವರ್ಷಿಯೇ, ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಕೇಳು. ನಾನು ಆನಂದದಿಂದ ಆ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಅದು ಮಹಾಪಾಪಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 3

पार्वती वचनं श्रुत्वा हरस्स परमात्मनः । दृष्ट्वानन्दकरं रूपं जहर्षातीव च द्विज

ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಪಾರ್ವತಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ಹರನು ಅವಳ ಆನಂದದಾಯಕ ರೂಪವನ್ನು ಕಂಡು ಅತ್ಯಂತ ಹರ್ಷಿತನಾದನು.

Verse 4

प्रत्युवाच महा साध्वी स्वोपकण्ठस्थितं विभुम् । अतीव सुखिता देवी प्रीत्युत्फुल्लानना शिवा

ಆಗ ಆ ಮಹಾ ಸಾಧ್ವಿ ದೇವಿಯು, ಅತ್ಯಂತ ಸುಖಿಯಾಗಿ ಮತ್ತು ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಅರಳಿದ ಮುಖದೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದ ವಿಭುವಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು.

Verse 5

पार्वत्युवाच । त्वं नाथो मम देवेश त्वया किं विस्मृतम्पुरा । दक्षयज्ञविनाशं हि यदर्थं कृतवान्हठात्

ಪಾರ್ವತಿಯು ಹೇಳಿದಳು: ಓ ದೇವೇಶ, ನೀನು ನನ್ನ ನಾಥನು. ಹಿಂದೆ ನೀನು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಹಠಾತ್ತಾಗಿ ದಕ್ಷಯಜ್ಞವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದೆಯೋ ಅದನ್ನು ನೀನು ಮರೆತಿದ್ದೀಯಾ?

Verse 6

स त्वं साहं समुत्पन्ना मेनयां कार्य्यसिद्धये । देवानां देव देदेश तारकाप्ताऽसुखात्मनाम्

ಓ ದೇವದೇವ, ಓ ದೇವೇಶ, ತಾರಕಾಸುರನಿಂದ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಉಂಟಾದ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿ, ದೇವಕಾರ್ಯ ಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ನೀನು ಮತ್ತು ನಾನು ಮೇನೆಯ ಮೂಲಕ ಜನ್ಮತಾಳಿದ್ದೇವೆ.

Verse 7

यदि प्रसन्नो देवेश करोषि च कृपां यदि । पतिर्भव ममेशान मम वाक्यं कुरु प्रभो

ಓ ದೇವೇಶ, ನೀನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ಕೃಪೆ ತೋರುವುದಾದರೆ, ಓ ಈಶಾನ, ನನ್ನ ಪತಿಯಾಗು. ಓ ಪ್ರಭು, ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಈಡೇರಿಸು.

Verse 8

पितुर्गेहे मया सम्यग्गम्यते त्वदनुजया । प्रसिद्धं क्रियतां तद्वै विशुद्धं परमं यशः

ನಿನ್ನ ಕಿರಿಯ ತಂಗಿಯೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ವಿಷಯವನ್ನು ಲೋಕಪ್ರಸಿದ್ಧಗೊಳಿಸಿರಿ; ಶುದ್ಧವಾದ ಪರಮ ಯಶಸ್ಸು ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಲಿ.

Verse 9

गन्तव्यं भवता नाथ हिमवत्पार्श्वतं प्रभो । याचस्व मां ततो भिक्षु भूत्वा लीलाविशारदः

ಓ ನಾಥ, ಓ ಪ್ರಭು! ನೀವು ಹಿಮವಂತನ ಪಾರ್ಶ್ವಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು. ನಂತರ ಭಿಕ್ಷುಕನಾಗಿ, ದಿವ್ಯಲೀಲೆಯಲ್ಲಿಪರಿಣತನಾಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ನನ್ನನ್ನು ವಿವಾಹಾರ್ಥವಾಗಿ ಯಾಚಿಸಿರಿ.

Verse 10

तथा त्वया प्रकर्तव्यं लोके ख्यापयता यशः । पितुर्मे सफलं सर्वं कुरुष्वैवं गृहा मम्

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಯಶಸ್ಸು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗುವಂತೆ ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ನಡೆ. ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಎಲ್ಲ ಉದ್ದೇಶಗಳನ್ನು ಫಲವತ್ತಾಗಿಸಿ, ಈ ವಿಧವಾಗಿ ನನ್ನ ಪಾಣಿಗ್ರಹಣ ಮಾಡು.

Verse 11

ऋषिभिर्बोधितः प्रीत्या स्वबन्धुपरिवारितः । करिष्यति न संदेहस्तव वाक्यं पिता मम

ಋಷಿಗಳಿಂದ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬೋಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ತನ್ನ ಬಂಧು-ಪರಿವಾರದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನನ್ನ ತಂದೆ ನಿನ್ನ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸುವನು.

Verse 12

दक्षकन्या पुराहं वै पित्रा दत्ता यदा तव । यथोक्तविधिना तत्र विवाहो न कृतस्त्वया

ಹಿಂದೆ ನಾನು ದಕ್ಷನ ಕನ್ಯೆಯಾಗಿದ್ದಾಗ, ನನ್ನ ತಂದೆ ನನನ್ನು ನಿನಗೆ ನೀಡಿದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ವಿಧಿಯಿಂದ ನೀನು ವಿವಾಹವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲಿಲ್ಲ.

Verse 13

न ग्रहाः पूजितास्तेन दक्षेण जनकेन मे । ग्रहाणां विषयस्तेन सच्छिद्रोयं महानभूत्

ನನ್ನ ಜನಕ ದಕ್ಷನು ಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಲಿಲ್ಲ; ಆ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ಗ್ರಹಗಳ ಪ್ರಭಾವ ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ (ನನ್ನ ಮೇಲೂ) ಮಹಾ ದೋಷಭರಿತ ಕ್ಲೇಶವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿತು.

Verse 14

तस्माद्यथोक्तविधिना कर्तुमर्हसि मे प्रभो । विवाहं त्वं महादेव देवानां कार्य्यसिद्धये

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಪ್ರಭೋ, ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ವಿಧಿಯಿಂದ ವಿವಾಹವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವುದು ನಿನಗೆ ಯೋಗ್ಯ. ಹೇ ಮಹಾದೇವ, ದೇವರ ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಈ ವಿವಾಹವನ್ನು ಸಂಪನ್ನಗೊಳಿಸು.

Verse 15

विवाहस्य यथा रीतिः कर्तव्या सा तथा धुवम् । जानातु हिमवान् सम्यक् कृतं पुत्र्या शुभं तपः

ವಿವಾಹದ ವಿಧಿ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೇ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನೆರವೇರಲಿ. ಹಿಮವಾನ್ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿಯಲಿ—ಪುತ್ರಿಯು ಶುಭ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಾಧಿಸಿದ್ದಾಳೆ.

Verse 16

ब्रह्मोवाच इत्येवं वचनं श्रुत्वा सुप्रसन्नस्सदाशिवः । प्रोवाच वचनं प्रीत्या गिरिजां प्रहसन्निव

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಅವಳ ಇಂತಹ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಸದಾಶಿವನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು. ನಂತರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ನಗುವಂತೆ, ಗಿರಿಜೆಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 17

शिव उवाच । शृणु देवि महेशानि परमं वचनं मम । यथोचितं सुमाङ्गल्यमविकारि तथा कुरु

ಶಿವನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಿ, ಹೇ ಮಹೇಶಾನಿ, ನನ್ನ ಪರಮ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳು. ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಮಂಗಳಕರ ವಿಧಿಯನ್ನು ಮಾಡು—ಅಚಲವಾಗಿ, ಅಲೆಯದೆ.

Verse 18

ब्रह्मादिकानि भूतानि त्वनित्यानि वरानने । दृष्टं यत्सर्वमेतच्च नश्वरं विद्धि भामिनि

ಹೇ ವರಾನನೆ, ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ಭೂತಗಳೂ ಅನಿತ್ಯವೇ. ಹೇ ಭಾಮಿನಿ, ಕಾಣುವ ಎಲ್ಲವೂ ನಶ್ವರವೆಂದು ತಿಳಿ.

Verse 19

एकोनेकत्वमापन्नो निर्गुणो हि गुणान्वितः । ज्योत्स्नया यो विभाति परज्योत्स्नान्वितोऽभवत्

ಅವನು ಒಬ್ಬನೇ ಇದ್ದರೂ ಅನೇಕತ್ವವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ; ನಿರ್ಗುಣನಾಗಿದ್ದರೂ ಪ್ರಕಟಾರ್ಥ ಸಗುಣನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಜ್ಯೋತ್ಸ್ನೆಯಿಂದ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವನು ಪರಜ್ಯೋತಿಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ದೀಪ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 20

स्वतन्त्रः परतन्त्रश्च त्वया देवि कृतो ह्यहम् । सर्वकर्त्री च प्रकृतिर्महामाया त्वमेव हि

ಹೇ ದೇವಿ, ನೀನೇ ನನ್ನನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರನಾಗಿಯೂ ಪರತಂತ್ರನಾಗಿಯೂ ಮಾಡಿದ್ದೀ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡುವ ಪ್ರಕೃತಿ—ಮಹಾಮಾಯೆ—ನೀನೇ.

Verse 21

मायामयं कृतमिदं च जगत्समग्रं सर्वात्मना हि विधृतं परया स्वबुद्ध्या । सवार्त्मभिस्सुकृतिभिः परमात्मभावैस्संसिक्तमात्मनि गणः परिवेष्टितश्च

ಈ ಸಮಗ್ರ ಜಗತ್ತು ಮಾಯಾಮಯವಾಗಿ ನಿರ್ಮಿತವಾದರೂ, ಪರಮೇಶ್ವರನು ತನ್ನ ಪರಮಚೇತನದಿಂದ ಸರ್ವಾತ್ಮನಾಗಿ ಇದನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪುಣ್ಯವಂತರಾದ ಜೀವಗಣ, ಪರಮಾತ್ಮಭಾವದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ತವಾದ ಜ್ಞಾನದಿಂದ, ಅದೇ ಆತ್ಮದಲ್ಲೇ ಆವರಿತವಾಗಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ।

Verse 22

के ग्रहाः के ऋतुगणाः के वान्येपि त्वया ग्रहाः । किमुक्तं चाधुना देवि शिवार्थं वरवर्णिनि

ಯಾವ ಗ್ರಹಗಳು, ಯಾವ ಋತುಗಳ ಗುಂಪುಗಳು, ಮತ್ತು ಇನ್ನೇನು ಪ್ರಭಾವಗಳನ್ನು ನೀನು ಗ್ರಹಿಸಿದ್ದೀ? ಈಗ, ಹೇ ದೇವಿ, ಹೇ ವರವರ್ಣಿನಿ, ಶಿವಾರ್ಥವಾಗಿ ಏನು ಘೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ?

Verse 23

गुणकार्य्यप्रभेदेनावाभ्यां प्रादुर्भवः कृतः । भक्तहेतोर्जगत्यस्मिन्भक्तवत्सलभावतः

ಗುಣಗಳಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಕಾರ್ಯಭೇದದ ಪ್ರಕಾರ ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಈ ಪ್ರಕಟನೆ ಭಕ್ತರಿಗಾಗಿ; ಏಕೆಂದರೆ ನಾವು ಸ್ವಭಾವತಃ ಭಕ್ತವತ್ಸಲರು.

Verse 24

त्वं हि वै प्रकृतिस्सूक्ष्मा रजस्सत्त्वतमोमयी । व्यापारदक्षा सततं सगुणा निर्गुणापि च

ನೀನೇ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಪ್ರಕೃತಿ; ರಜಸ್ಸು-ಸತ್ತ್ವ-ತಮಸ್ಸುಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದವಳು. ಕಾರ್ಯವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ ಸದಾ ದಕ್ಷಳಾಗಿ, ನೀನು ಸಗುಣೆಯೂ ಹೌದು, ನಿರ್ಗುಣೆಯೂ ಹೌದು.

Verse 25

सर्वेषामिह भूतानामहमात्मा सुमध्यमे । निर्विकारी निरीहश्च भक्तेच्छोपात्तविग्रहः

ಓ ಸುಮಧ್ಯಮೆ, ಇಲ್ಲಿ ಇರುವ ಎಲ್ಲ ಭೂತಜೀವಿಗಳ ಆತ್ಮ ನಾನು. ನಾನು ನಿರ್ವಿಕಾರಿ, ನಿರೀಹ; ಆದರೂ ಭಕ್ತನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಉಪಾಸ್ಯರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 26

हिमालयं न गच्छेयं जनकं तव शैलजे । ततस्त्वां भिक्षुको भूत्वा न याचेयं कथंचन

ಓ ಶೈಲಜೆ, ನಿನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಸೇರಲು ನಾನು ಹಿಮಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಭಿಕ್ಷುಕನಾದರೂ ಸಹ, ನಿನ್ನಿಂದ ಏನನ್ನೂ ಎಂದಿಗೂ ಬೇಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 27

महागुणैर्गरिष्ठोपि महात्मापि गिरीन्द्रजे । देहीतिवचनात्सद्यः पुरुषो याति लाघवम्

ಓ ಗಿರೀಂದ್ರಜೆ, ಮಹಾಗುಣಗಳಿಂದ ಭಾರವಾದ ಮಹಾತ್ಮನೂ ‘ಕೊಡು’ ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಕ್ಷಣವೇ ತಕ್ಷಣ ಲಘುವಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 28

इत्थं ज्ञात्वा तु कल्याणि किमस्माकं वदस्यथ । कार्य्यं त्वदाज्ञया भद्रे यथेच्छसि तथा कुरु

ಓ ಕಲ್ಯಾಣಿ, ಹೀಗೆ ತಿಳಿದ ಮೇಲೆ ನೀನು ನಮಗೆ ಇನ್ನೇನು ಹೇಳುತ್ತೀ? ಓ ಭದ್ರೇ, ಕಾರ್ಯವು ನಿನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ—ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದಂತೆ ಮಾಡು.

Verse 29

ब्रह्मोवाच । तेनोक्तापि महादेवी सा साध्वी कमलेक्षणा । जगाद शंकरं भक्त्या सुप्रणम्य पुनः पुनः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರೂ ಆ ಸಾಧ್ವಿ, ಕಮಲನಯನಾ ಮಹಾದೇವಿ, ಮರುಮರು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಂಕರನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದಳು.

Verse 30

पार्वत्युवाच । त्वमात्मा प्रकृतिश्चाहं नात्र कार्य्या विचारणा । स्वतन्त्रौ भक्तवशगौ निर्गुणौ सगुणावपि

ಪಾರ್ವತಿ ಹೇಳಿದರು—ನೀನು ಪರಮಾತ್ಮ, ನಾನು ಪ್ರಕೃತಿ; ಇದರಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಣೆ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ಸ್ವತಂತ್ರರಾಗಿದ್ದರೂ ಭಕ್ತರ ವಶರಾಗುತ್ತೇವೆ; ನಿರ್ಗುಣರಾಗಿದ್ದರೂ ಸಗುಣರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತೇವೆ.

Verse 31

प्रयत्नेन त्वया शम्भो कार्यं वाक्यं मम प्रभो । याचस्व मां हिमगिरेस्सौभाग्यं देहि शङ्कर

ಓ ಶಂಭೋ, ಓ ಪ್ರಭು! ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ನೆರವೇರಿಸು. ಹಿಮಗಿರಿಯ ಬಳಿಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ವಿವಾಹಾರ್ಥವಾಗಿ ಯಾಚಿಸು; ಓ ಶಂಕರ, ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಅರ್ಧಾಂಗಿನಿಯಾಗುವ ಸೌಭಾಗ್ಯವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು.

Verse 32

कृपां कुरु महेशान तव भक्तास्मि नित्यशः । तव पत्नी सदा नाथ ह्यहं जन्मनि जन्मनि

ಓ ಮಹೇಶಾನ, ಕೃಪೆ ತೋರಿಸು; ನಾನು ನಿತ್ಯ ನಿನ್ನ ಭಕ್ತೆ. ಓ ನಾಥ, ಜನ್ಮಜನ್ಮಾಂತರದಲ್ಲಿಯೂ ನಾನು ಸದಾ ನಿನ್ನ ಪತ್ನಿಯೇ ಆಗಿದ್ದೇನೆ.

Verse 33

त्वं ब्रह्म परमात्मा हि निर्गुणः प्रकृतेः परः । निर्विकारी निरीहश्च स्वतन्त्रः परमेश्वरः

ನೀನೇ ಬ್ರಹ್ಮ, ಪರಮಾತ್ಮ—ಗುಣಾತೀತ, ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಅತೀತ. ನೀನು ನಿರ್ವಿಕಾರಿ, ನಿಷ್ಕಾಮ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ವತಂತ್ರ ಪರಮೇಶ್ವರನು.

Verse 34

तथापि सगुणोपीह भक्तोद्धारपरायणः । विहारी स्वात्मनिरतो नानालीलाविशारदः

ಆದರೂ ಇಲ್ಲಿ ಅವರು ಸಗುಣರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಭಕ್ತೋದ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಪರಾಯಣರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ದಿವ್ಯಲೀಲಾವಿಹಾರ ಮಾಡುತ್ತಾ ಸ್ವಾತ್ಮದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿತರಾಗಿ, ಅನೇಕ ಲೀಲಗಳಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರು।

Verse 35

सर्वथा त्वामहं जाने महादेव महेश्वर । किमुक्तेन च सर्वज्ञ बहुना हि दयां कुरु

ಹೇ ಮಹಾದೇವ, ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರ! ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಸರ್ವಥಾ ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ. ಹೇ ಸರ್ವಜ್ಞ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೇಳುವುದರಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ದಯವಿಟ್ಟು ಕರುಣೆ ತೋರಿಸು।

Verse 36

विस्तारय यशो लोके कृत्वा लीलां महाद्भुताम् । यत्सुगीय जना नाथांजसोत्तीर्णा भवाम्बुधेः

ಹೇ ನಾಥ! ಮಹಾದ್ಭುತವಾದ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಮಾಡಿ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸು; ಅದರ ಸುಗಾನದಿಂದ, ಹೇ ರಕ್ಷಕ, ಜನರು ಸುಲಭವಾಗಿ ಭವಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾರೆ।

Verse 37

ब्रह्मोवाच । इत्येवमुक्त्वा गिरिजा सुप्रणम्य पुनः पुनः । विरराम महेशानं नतस्कन्धा कृतांजलिः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಗಿರಿಜೆ ಮಹೇಶಾನನಿಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದಳು. ಭುಜಗಳನ್ನು ನಮನಗೊಳಿಸಿ, ಅಂಜಲಿಬದ್ಧ ಕೈಗಳಿಂದ ಮೌನವಾಗಿದ್ದಳು.

Verse 38

इत्येवमुक्तस्स तया महात्मा महेश्वरो लोकविडम्बनाय । तथेति मत्त्वा प्रहसन्बभूव मुदान्वितः कर्तुमनास्तदेव

ಅವಳು ಹೀಗೆಂದಾಗ ಮಹಾತ್ಮ ಮಹೇಶ್ವರನು ಲೋಕೋಪದೇಶಾರ್ಥ ಲೀಲೆಯನ್ನು ನಡೆಸಲು ಇಚ್ಛಿಸಿ ‘ತಥಾಸ್ತು’ ಎಂದು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದನು. ನಗೆಮಾಡಿ, ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಅದನ್ನೇ ಮಾಡಲು ಮನಸ್ಸು ಕಟ್ಟಿದನು.

Verse 39

ततो ह्यन्तर्हितश्शम्भुर्बभूव सुप्रहर्षितः । कैलासं प्रययौ काल्या विरहाकृष्टमानसः

ಅನಂತರ ಶಂಭು ಮಹಾಹರ್ಷದಿಂದ ಅಂತರ್ಧಾನರಾದರು. ಕಾಳಿ (ಪಾರ್ವತಿ) ವಿರಹದಿಂದ ಆಕರ್ಷಿತಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವರು ಕೈಲಾಸಕ್ಕೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದರು.

Verse 40

तत्र गत्वा महेशानो नन्द्यादिभ्यस्स ऊचिवान् । वृत्तान्तं सकलं तम्वै परमानन्दनिर्भरः

ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಮಹೇಶಾನನು ನಂದಿ ಮೊದಲಾದವರಿಗೆ ಹೇಳಿ, ಆ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದನು. ಅವನು ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದನು.

Verse 41

तेऽपि श्रुत्वा गणास्सर्वे भैरवाद्याश्च सर्वशः । बभूवुस्सुखिनोत्यन्तं विदधुः परमोत्सवम्

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಎಲ್ಲಾ ಗಣರೂ, ಎಲ್ಲೆಡೆಯ ಭೈರವ ಮೊದಲಾದವರೂ ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು; ಅವರು ಪರಮೋತ್ಸವವನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಿದರು.

Verse 42

सुमंगलं तत्र द्विज बभूवातीव नारद । सर्वेषां दुःखनाशोभूद्रुद्रः प्रापापि संमुदम्

ಓ ನಾರದ, ಓ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜ! ಅಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಶುಭಮಂಗಳ ಸಂಭವಿಸಿತು. ಎಲ್ಲರ ದುಃಖಗಳು ನಾಶವಾದವು; ರುದ್ರನೂ ಆಳವಾದ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಪಡೆದನು.