गिरिजाया तपोऽनुज्ञा (Permission for Girijā’s Austerities)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । त्वयि देवमुने याते पार्वती हृष्टमानसा । तपस्साध्यं हरं मेने तपोर्थं मन आदधे

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು— ಓ ದೇವಮುನಿಯೇ, ನೀನು ಹೊರಟ ಬಳಿಕ ಹರ್ಷಭರಿತ ಮನಸ್ಸಿನ ಪಾರ್ವತಿ, ಹರನನ್ನು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಾಧಿಸಬಹುದೆಂದು ಭಾವಿಸಿದಳು; ಆದ್ದರಿಂದ ತಪಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಮನದಲ್ಲಿ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿದಳು।

Verse 2

ततः सख्यौ समादाय जयां च विजयां तथा । मातरं पितरं चैव सखीभ्यां पर्यपृच्छत

ನಂತರ ಅವಳು ಜಯಾ ಮತ್ತು ವಿಜಯಾ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಸಖಿಯರನ್ನು ಜೊತೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಆ ಸಖಿಯರ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ತಾಯಿ-ತಂದೆಯರನ್ನೂ ವಿಚಾರಿಸಿದಳು।

Verse 3

प्रथमं पितरं गत्वा हिमवन्तं नगेश्वरम् । पर्यपृच्छत्सुप्रणम्य विनयेन समन्विता

ಮೊದಲು ಅವಳು ಪರ್ವತರಾಜ ಹಿಮವಂತನೆಂಬ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಯಥಾವಿಧಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ವಿನಯದಿಂದ ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಳು।

Verse 4

सख्यावूचतुः । हिमवञ्च्छ्रूयतां पुत्री वचनं कथ्यतेऽधुना । सा स्वयं चैव देहस्य रूपस्यापि तथा पुनः

ಸಖಿಯರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಹಿಮವಾನ್, ಕೇಳು. ಈಗ ನಿನ್ನ ಪುತ್ರಿಯ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇವೆ; ಅವಳು ತನ್ನ ದೇಹ ಮತ್ತು ರೂಪದ ಕುರಿತು ತಾನೇ ಪುನಃ ಪುನಃ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ.

Verse 5

भवतो हि कुलस्यास्य साफल्यं कर्तुमिच्छति । तपसा साधनीयोऽसौ नान्यथा दृश्यतां व्रजेत्

ಅವನು ನಿಮ್ಮ ಈ ಕುಲವನ್ನು ಸಫಲಗೊಳಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಸಾಧ್ಯನು; ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 6

तस्माच्च पर्वतश्रेष्ठ देह्याज्ञां भवताधुना । तपः करोतु गिरिजा वनं गत्वेति सादरम्

ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಪರ್ವತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಈಗ ನೀವು ಅನುಮತಿ ನೀಡಿ. ಗಿರಿಜಾ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲಿ—ಎಂದು ಅವರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದರು.

Verse 7

ब्रह्मोवाच । इत्येवं च तदा पृष्टस्सखीभ्यां मुनिसत्तम । पार्वत्या सुविचार्याथ गिरिराजोऽब्रवीदिदम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಹೀಗೆ ಆಗ ಪಾರ್ವತಿಯ ವಿಷಯವಾಗಿ ಇಬ್ಬರು ಸಖಿಯರು ಕೇಳಿದಾಗ, ಗಿರಿರಾಜನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ವಿಚಾರಿಸಿ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 8

हिमालय उवाच । मह्यं च रोचतेऽत्यर्थं मेनायै रुच्यतां पुनः । यथेदं भवितव्यं च किमतः परमुत्तमम्

ಹಿಮಾಲಯನು ಹೇಳಿದರು— ಈ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆ ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾಗಿದೆ; ಮೇನಾದೇವಿಗೂ ಮತ್ತೆ ಇದು ರುಚಿಸಲಿ. ಇದು ಹೇಗೆ ಆಗಬೇಕೋ ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ; ಇದಕ್ಕಿಂತ ಪರಮ ಮಂಗಳ ಇನ್ನೇನು?

Verse 9

साफल्यं तु मदीयस्य कुलस्य च न संशयः । मात्रे तु रुच्यते चेद्वै ततः शुभतरं नु किम्

ನನ್ನ ವಂಶಕ್ಕೆ ಸಾಫಲ್ಯ ಮತ್ತು ಮಂಗಳಸಿದ್ಧಿ ದೊರೆಯುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನ ತಾಯಿ ಮೇನಾ ನಿಜವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿದರೆ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಶುಭತರ ಇನ್ನೇನು?

Verse 10

ब्रह्मोवाच । इत्येवं वचनं पित्रा प्रोक्तं श्रुत्वा तु ते तदा । जग्मतुर्मातरं सख्यौ तदाज्ञप्ते तया सह

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ತಂದೆಯು ಹೇಳಿದ ಆ ವಚನಗಳನ್ನು ಆಗ ಕೇಳಿ, ಆ ಇಬ್ಬರು ಸಖಿಯರು ತಾಯಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರು; ಅವಳ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ ಅವಳೊಂದಿಗೆ (ಮುಂದೆ) ನಡೆದರು.

Verse 11

गत्वा तु मातरं तस्याः पार्वत्यास्ते च नारद । सुप्रणम्य करो बध्वोचतुर्वचनमादरात्

ನಂತರ ನಾರದನು ಪಾರ್ವತಿಯ ತಾಯಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು. ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಆದರದಿಂದ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 12

सख्यावूचतुः । मातस्त्वं वचनं पुत्र्याः शृणु देवि नमोऽस्तु ते । सुप्रसन्नतया तद्वै श्रुत्वा कर्तुमिहार्हसि

ಸಖಿಯರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಾತೆ, ಹೇ ದೇವಿ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಪುತ್ರಿಯ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿರಿ; ಪ್ರಸನ್ನ ಹಾಗೂ ಅನುಗ್ರಹಪೂರ್ಣ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೇಳಿ, ಇಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿರಿ.

Verse 13

तप्तुकामा तु ते पुत्री शिवार्थं परमं तपः । प्राप्तानुज्ञा पितुश्चैव तुभ्यं च परिपृच्छति

ನಿಮ್ಮ ಪುತ್ರಿ ಶಿವಪ್ರಾಪ್ತಿಗಾಗಿ ಪರಮ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡಲು ಬಯಸುತ್ತಾಳೆ. ತಂದೆಯ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದ ಬಳಿಕ, ಈಗ ನಿಮ್ಮ ಅನುಮತಿಯನ್ನೂ ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ.

Verse 14

इयं स्वरूपसाफल्यं कर्तुकामा पतिव्रते । त्वदाज्ञया यदि जायेत तप्यते च तथा तपः

ಹೇ ಪತಿವ್ರತೆ, ಅವಳು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪಸಾಫಲ್ಯವನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತಾಳೆ. ನಿಮ್ಮ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಅನುಮತಿ ದೊರೆತರೆ, ಅವಳು ಹಾಗೆಯೇ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸುವಳು.

Verse 15

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा च ततस्सख्यौ तूष्णीमास्तां मुनीश्वर । नांगीचकार मेना सा तद्वाक्यं खिन्नमानसा

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮುನೀಶ್ವರ! ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಆ ಇಬ್ಬರು ಸಖಿಯರು ಮೌನವಾಗಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸು ವ್ಯಥಿತವಾದ ಮೇನಾ ಆ ಮಾತನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ.

Verse 16

ततस्सा पार्वती प्राह स्वयमेवाथ मातरम् । करौ बद्ध्वा विनीतात्मा स्मृत्वा शिवपदांबुजम्

ಆಮೇಲೆ ಪಾರ್ವತಿ ಸ್ವತಃ ತನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದಳು. ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ವಿನೀತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಶ್ರೀಶಿವನ ಪಾದಪದ್ಮಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು.

Verse 17

पार्वत्युवाच । मातस्तप्तुं गमिष्यामि प्रातः प्राप्तुं महेश्वरम् । अनुजानीहि मां गंतुं तपसेऽद्य तपोवनम्

ಪಾರ್ವತಿ ಹೇಳಿದರು—ಅಮ್ಮಾ, ನಾನು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ; ಪ್ರಾತಃ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಪಡೆಯುವೆನು. ಇಂದು ತಪೋವನಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ನನಗೆ ಅನುಮತಿ ಕೊಡು।

Verse 18

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचः पुत्र्या मेना दुःख मुपागता । सोपाहूय तदा पुत्रीमुवाच विकला सती

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಮಗಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಮೇನಾ ದುಃಖದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಳು. ನಂತರ ಮಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿರ ಕರೆದು, ವ್ಯಾಕುಲಳಾದ ಸತೀ ಹೀಗೆಂದಳು।

Verse 19

मेनोवाच । दुःखितासि शिवे पुत्री तपस्तप्तुं पुरा यदि । तपश्चर गृहेऽद्य त्वं न बहिर्गच्छ पार्वति

ಮೇನಾ ಹೇಳಿದರು—ಓ ಶಿವೇ ಪುತ್ರಿ, ನೀನು ದುಃಖಿತಳಾಗಿ ಹಿಂದೆ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುವ ನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ, ಇಂದು ಮನೆಯಲ್ಲೇ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡು; ಹೊರಗೆ ಹೋಗಬೇಡ, ಪಾರ್ವತಿ।

Verse 20

कुत्र यासि तपः कर्तुं देवास्संति गृहे मम । तीर्थानि च समस्तानि क्षेत्राणि विविधानि च

ನೀನು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೀಯೆ? ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ದೇವರುಗಳು ಇದ್ದಾರೆ; ಅಲ್ಲಿಯೇ ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಗಳೂ, ವಿವಿಧ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳೂ ಇವೆ.

Verse 21

कर्तव्यो न हठः पुत्रि गंतव्यं न बहिः क्वचित् । साधितं किं त्वया पूर्वं पुनः किं साधयिष्यसि

ಮಗಳೇ, ಹಠ ಮಾಡಬೇಡ; ಹೊರಗೆ ಎಲ್ಲಿಗೂ ಹೋಗಬೇಡ. ಹಿಂದೆ ನೀನು ಏನು ಸಾಧಿಸಿದ್ದೆ? ಈಗ ಮತ್ತೆ ಏನು ಸಾಧಿಸುವೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯೆ?

Verse 22

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसं तृतीये पार्वती पार्वतीतपोव नाम द्वाविंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ಪುಸ್ತಕದ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ತೃತೀಯ ಭಾಗವಾದ ಪಾರ್ವತೀಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ಪಾರ್ವತೀತಪೋವನ’ ಎಂಬ ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.

Verse 23

स्त्रीणां तपोवनगतिर्न श्रुता कामनार्थिनी । तस्मात्त्वं पुत्रि मा कार्षीस्तपोर्थं गमनं प्रति

ಕಾಮನೆಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತವಾದ ಕನ್ಯೆ ತಪೋವನಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದು ಕೇಳಿಬಂದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮಗಳೇ, ತಪಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಬೇಡ.

Verse 24

ब्रह्मोवाच । इत्येवं बहुधा पुत्री तन्मात्रा विनवारिता । संवेदे न सुखं किंचिद्विनाराध्य महेश्वरम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ತಾಯಿ ಅನೇಕ ವಿಧಗಳಿಂದ ಮಗಳನ್ನು ತಡೆದು, ವಿನಯದಿಂದ ಬೇಡಿಕೊಂಡಳು. ಆದರೂ ಮಹೇಶ್ವರನ ಆರಾಧನೆ ಇಲ್ಲದೆ ಅವಳಿಗೆ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಸುಖ ಅನುಭವವಾಗಲಿಲ್ಲ.

Verse 25

तपोनिषिद्धा तपसे वनं गंतुं च मेनया । हेतुना तेन सोमेति नाम प्राप शिवा तदा

ಮೇನಾ ಶಿವೆಯನ್ನು ತಪಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಿದಳು. ಅದೇ ಕಾರಣದಿಂದ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶಿವೆಗೆ ‘ಸೋಮಾ’ ಎಂಬ ನಾಮ ದೊರಕಿತು.

Verse 26

अथ तां दुखितां ज्ञात्वा मेना शैलप्रिया शिवाम् । निदेशं सा ददौ तस्याः पार्वत्यास्तपसे मुने

ನಂತರ ಶೈಲಪ್ರಿಯ ಶಿವಾ (ಪಾರ್ವತಿ) ದುಃಖಿತಳಾಗಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಓ ಮುನೇ, ಮೇನಾ ಪಾರ್ವತಿಗೆ ಶಿವಪ್ರಾಪ್ತಿಗಾಗಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುವಂತೆ ನಿರ್ದೇಶನ ನೀಡಿದಳು.

Verse 27

मातुराज्ञां च संप्राप्य सुव्रता मुनिसत्तम । ततः स्वांते सुखं लेभे पार्वती स्मृतशंकरा

ತಾಯಿಯ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ಸುವ್ರತೆಯಾದ ಪಾರ್ವತಿ—ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಶಂಕರನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ—ನಂತರ ತನ್ನ ಅಂತರಾತ್ಮದಲ್ಲಿ ಪರಮ ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆದಳು।

Verse 28

मातरं पितरं साथ प्रणिपत्य मुदा शिवा । सखीभ्यां च शिवं स्मृत्वा तपस्तप्तुं समुद्गता

ಆನಂದದಿಂದ ಶಿವಾ (ಪಾರ್ವತಿ) ತಾಯಿ-ತಂದೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದಳು; ಮತ್ತು ಇಬ್ಬರು ಸಖಿಯರೊಂದಿಗೆ, ಭಗವಾನ್ ಶಿವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ, ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲು ಹೊರಟಳು।

Verse 29

हित्वा मतान्यनेकानि वस्त्राणि विविधानि च । वल्कलानि धृतान्याशु मौंजीं बद्ध्वा तु शोभनाम्

ಅನೇಕ ಮತಗಳನ್ನೂ ವಿವಿಧ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಅವಳು ತಕ್ಷಣ ವಲ್ಕಲವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ನಿಯಮಶೋಭೆಗೆ ಸುಂದರವಾದ ಮೌಂಜಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಳು.

Verse 30

हित्वा हारं तथा चर्म्म मृगस्य परमं धृतम् । जगाम तपसे तत्र गंगावतरणं प्रति

ಹಾರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮೃಗಚರ್ಮವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಗಂಗಾವತರಣವನ್ನು ಸಾಧಿಸುವ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸಿಗೆ ಹೋದನು.

Verse 31

शंभुना कुर्वता ध्यानं यत्र दग्धो मनोभवः । गंगावतरणो नाम प्रस्थो हिमवतस्स च

ಹಿಮವತನ ಆ ಪೀಠಭೂಮಿ ‘ಗಂಗಾವತರಣ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ—ಅಲ್ಲಿ ಶಂಭು ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿದ್ದಾಗ ಮನೋಭವ (ಕಾಮ) ದಗ್ಧನಾದನು.

Verse 32

हरशून्योऽथ ददृशे स प्रस्थो हिमभूभृतः । काल्या तत्रेत्य भोस्तात पार्वत्या जगदम्बया

ಆಗ ಹಿಮಭೂಭೃತನ ಆ ಪ್ರಸ್ಥವು ಹರ (ಶಿವ) ಶೂನ್ಯವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಕಾಲಿಕಾ ಹೇಳಿದರು—“ಓ ಪ್ರಿಯ, ಇಲ್ಲಿ ಹೀಗೆಯೇ”; ಜಗದಂಬೆ ಪಾರ್ವತಿ ಆ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು.

Verse 33

यत्र स्थित्वा पुरा शंभुस्तप्तवान्दुस्तरं तपः । तत्र क्षणं तु सा स्थित्वा बभूव विरहार्दिता

ಶಂಭು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ದುಸ್ತರ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದ ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ಅವಳು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ನಿಂತು, ತಕ್ಷಣವೇ ವಿರಹವೇದನೆಯಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾದಳು.

Verse 34

हा हरेति शिवा तत्र रुदन्ती सा गिरेस्सुता । विललापातिदुःखार्ता चिन्ताशोकसमन्विता

ಅಲ್ಲಿ ಗಿರಿಸುತೆಯಾದ ಶಿವಾ ‘ಹಾ ಹರಿ!’ ಎಂದು ಅಳುತ್ತಾ, ಅತಿದುಗುಡದಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾಗಿ, ಚಿಂತೆ-ಶೋಕಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ವಿಲಪಿಸಿದಳು.

Verse 35

ततश्चिरेण सा मोहं धैर्य्या त्संस्तभ्य पार्वती । नियमायाऽभवत्तत्र दीक्षिता हिमवत्सुता

ನಂತರ ಬಹುಕಾಲದ ಬಳಿಕ ಪಾರ್ವತಿ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ತನ್ನ ಮೋಹವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದಳು. ಅಲ್ಲಿ ಹಿಮವಂತನ ಪುತ್ರಿ ನಿಯಮಾಚರಣಾರ್ಥ ದೀಕ್ಷಿತಳಾಗಿ ಶಿವಸಾಧನೆಯ ವ್ರತದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೃತ್ತಳಾದಳು.

Verse 36

तपश्चकार सा तत्र शृंगितीर्थे महोत्तमे । गौरीशिखर नामासीत्तत्तपःकरणाद्धि तत्

ಅಲ್ಲಿ ಪರಮ ಪವಿತ್ರ ಶೃಂಗೀ-ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಅವಳು ತಪಸ್ಸು ಆಚರಿಸಿದಳು. ಆ ತಪಸ್ಸಿನ ಫಲದಿಂದ ಆ ಶಿಖರ “ಗೌರೀ-ಶಿಖರ” ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು.

Verse 37

सुंदराश्च द्रुमास्तत्र पवित्राश्शिवया मुने । आरोपिताः परीक्षार्थं तपसः फलभागिनः

ಓ ಮುನಿಯೇ, ಅಲ್ಲಿ ಶಿವಾ (ಪಾರ್ವತಿ) ಪರೀಕ್ಷಾರ್ಥವಾಗಿ ಸುಂದರ ಹಾಗೂ ಪವಿತ್ರ ವೃಕ್ಷಗಳನ್ನು ನೆಟ್ಟಳು; ಅವು ಅವಳ ತಪಸ್ಸಿನ ಫಲದಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗಾರರಾದವು.

Verse 38

भूभिशुद्धिं ततः कृत्वा वेदीं निर्माय सुन्दरी । तथा तपस्समारब्धं मुनीनामपि दुष्करम्

ನಂತರ ಆ ಸುಂದರಿ ದೇವಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿ ವೇದಿಕೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಮುನಿಗಳಿಗೂ ದುಷ್ಕರವಾದ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದಳು.

Verse 39

विगृह्य मनसा सर्वाणींद्रियाणि सहाशु सा । समुपस्थानिके तत्र चकार परमं तपः

ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ಅವಳು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಆ ಪವಿತ್ರ ಉಪಾಸನಾ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಪರಮ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದಳು।

Verse 40

ग्रीष्मे च परितो वह्निं प्रज्वलंतं दिवानिशम् । कृत्वा तस्थौ च तन्मध्ये सततं जपती मनुम

ಗ್ರೀಷ್ಮಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಸುತ್ತಲೂ ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುವ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಿ, ಅದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪವಿತ್ರ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಿದಳು।

Verse 41

सततं चैव वर्षासु स्थंडिले सुस्थिरासना । शिलापृष्ठे च संसिक्ता बभूव जलधारया

ಮಳೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಅವಳು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಬರಿದಾದ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಅಚಲ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು; ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆಯೂ ಜಲಧಾರೆಗಳಿಂದ ಮರುಮರು ನೆನೆದರೂ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಚಲಿಸಲಿಲ್ಲ।

Verse 42

शीते जलांतरे शश्वत्तस्थौ सा भक्तितत्परा । अनाहारातपत्तत्र नीहारे निशासु च

ಕಡು ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳು ನೀರಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸದಾ ನಿಂತು ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ತತ್ಪರಳಾಗಿದ್ದಳು. ಅಲ್ಲಿ ಅವಳು ನಿರಾಹಾರ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ, ರಾತ್ರಿಯ ಮಂಜನ್ನೂ ಸಹಿಸಿದಳು.

Verse 43

एवं तपः प्रकुर्वाणा पंचाक्षरजपे रता । दध्यौ शिवं शिवा तत्र सर्वकामफलप्रदम्

ಈ ರೀತಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಾ, ಪಂಚಾಕ್ಷರ ಮಂತ್ರಜಪದಲ್ಲಿ ರತಳಾಗಿ, ಶಿವಾ (ಪಾರ್ವತಿ) ಅಲ್ಲಿ ಸರ್ವ ಧರ್ಮಸಮ್ಮತ ಕಾಮನೆಗಳ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುವ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದಳು.

Verse 44

स्वारोपिताच्छुभान्वृक्षान्सखीभिस्सिंचती मुदा । प्रत्यहं सावकाशे सा तत्रातिथ्यमकल्पयत्

ಅವಳು ತಾನೇ ನೆಟ್ಟ ಶುಭ ವೃಕ್ಷಗಳನ್ನು ಸಖಿಯರೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ನೀರಾಡಿಸಿದಳು; ಪ್ರತಿದಿನ ಅವಕಾಶ ದೊರೆತಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಅತಿಥಿ-ಸತ್ಕಾರವನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು।

Verse 45

वातश्चैव तथा शीतवृष्टिश्च विविधा तथा । दुस्सहोऽपि तथा घर्म्मस्तया सेहे सुचित्तया

ಅಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಗಾಳಿಯೂ, ವಿಧವಿಧವಾದ ಚಳಿಮಳೆಯೂ ಇತ್ತು; ಹಾಗೆಯೇ ಸಹಿಸಲಾಗದ ಬಿಸಿಲೂ—ಅವಳು ಶುದ್ಧ ಹಾಗೂ ಸ್ಥಿರಚಿತ್ತದಿಂದ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡಳು।

Verse 46

दुःखं च विविधं तत्र गणितं न तयागतम् । केवलं मन आधाय शिवे सासीत्स्थिता मुने

ಅಲ್ಲಿ ವಿಧವಿಧವಾದ ದುಃಖಗಳಿದ್ದರೂ ಅವಳು ಅವನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸಲಿಲ್ಲ. ಹೇ ಮುನಿಯೇ! ಕೇವಲ ಶಿವನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೆಟ್ಟು ಅವಳು ಅಚಲವಾಗಿ ಸ್ಥಿರಳಾಗಿ ಉಳಿದಳು।

Verse 47

प्रथमं फलभोगेन द्वितीयं पर्णभोजनैः । तपः प्रकुर्वती देवी क्रमान्निन्येऽमिताः समाः

ಮೊದಲು ದೇವಿಯು ಫಲಗಳನ್ನು ಭುಜಿಸಿ ಜೀವನ ನಡೆಸಿದಳು; ಎರಡನೇ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಎಲೆಗಳನ್ನೇ ಆಹಾರವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಳು. ಹೀಗೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ ತಪಸ್ಸು ಆಚರಿಸುತ್ತಾ ದೇವಿ ಪಾರ್ವತಿ ಶಿವಪ್ರಾಪ್ತಿಗಾಗಿ ನಿಯಮಬದ್ಧವಾಗಿ ಅಪಾರ ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಕಳೆದಳು.

Verse 48

ततः पर्णान्यपि शिवा निरस्य हिमवत्सुता । निराहाराभवद्देवी तपश्चरणसंरता

ನಂತರ ಹಿಮವಂತನ ಪುತ್ರಿಯಾದ ಶಿವಾ ಎಲೆಗಳನ್ನೂ ಆಹಾರವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಿದಳು. ದೇವಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿರಾಹಾರಿಣಿಯಾಗಿ ತಪಶ್ಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಲೀನಳಾಗಿ, ಶಿವಪ್ರಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಏಕನಿಷ್ಠಳಾದಳು.

Verse 49

आहारे त्यक्तपर्णाभूद्यस्माद्धिमवतः सुतः । तेन देवैरपर्णेति कथिता नामतः शिवा

ಹಿಮವಂತನ ಪುತ್ರಿ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಎಲೆಗಳನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿದಳು; ಆದ್ದರಿಂದ ದೇವತೆಗಳು ಶಿವಾ (ಪಾರ್ವತಿ)ಯನ್ನು ‘ಅಪರ್ಣಾ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಕರೆಯಿದರು.

Verse 50

एका पादस्थिता सासीच्छिवं संस्मृत्य पार्वती । पंचाक्षरं जपंती च मनुं तेपे तपो महत्

ಒಂದು ಪಾದದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಪಾರ್ವತಿ ಶಿವಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ಲೀನಳಾದಳು. ಪಂಚಾಕ್ಷರಿ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಾ ಅವಳು ಮಹಾತಪಸ್ಸು ಆಚರಿಸಿದಳು.

Verse 51

चीरवल्कलसंवीता जटासंघातधारिणी । शिवचिंतनसंसक्ता जिगाय तपसा मुनीम्

ಚೀರ-ವಲ್ಕಲವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಜಟೆಗಳ ಘನಸಮೂಹವನ್ನು ಹೊತ್ತು, ಶಿವಚಿಂತನೆಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೊಡಗಿ, ತಪೋಬಲದಿಂದ ಮುನಿಸ್ತ್ರೀಯನ್ನೂ ಮೀರಿದಳು.

Verse 52

एवं तस्यास्तपस्यन्त्या चिंतयंत्या महेश्वरम् । त्रीणि वर्ष सहस्राणि जग्मुः काल्यास्तपोवने

ಈ ರೀತಿ ಅವಳು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಾ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕಾಳಿಯ ತಪೋವನದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದವು.

Verse 53

षष्टिवर्षसहस्राणि यत्र तेपे तपो हरः । तत्र क्षणमथोषित्वा चिंतयामास सा शिवा

ಹರನು ಅರವತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಶಿವಾ (ಪಾರ್ವತಿ) ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ತಂಗಿ; ನಂತರ ಆಳವಾದ ಚಿಂತನೆಗೆ ತೊಡಗಿದಳು.

Verse 54

नियमस्थां महादेव किं मां जानासि नाधुना । येनाहं सुचिरं तेन नानुयाता तवोरता

ಪಾರ್ವತಿ ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮಹಾದೇವ, ನಿಯಮಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ನನ್ನನ್ನು ಇನ್ನೂ ಗುರುತಿಸದೆ ಇದ್ದೀರಾ? ನಾನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದ ಆ ಸಂಕಲ್ಪಬಲದಿಂದಲೇ, ನಿಮ್ಮ ಮೇಲಿನ ಭಕ್ತಿವ್ರತದಿಂದ ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ತಿರುಗಿಹೋಗಿಲ್ಲ.

Verse 55

लोके वेदे च गिरिशो मुनिभिर्गीयते सदा । शंकरस्य हि सर्वज्ञस्सर्वात्मा सर्वदर्शनः

ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ವೇದಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಗಿರೀಶನನ್ನು ಮುನಿಗಳು ಸದಾ ಹಾಡುತ್ತಾರೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಶಂಕರನೇ ನಿಜವಾಗಿ ಸರ್ವಜ್ಞ—ಅವನೇ ಎಲ್ಲರ ಅಂತರಾತ್ಮ, ಸರ್ವದರ್ಶಿ.

Verse 56

सर्वभूतिप्रदो देवस्सर्वभावानुभावनः । भक्ताभीष्टप्रदो नित्यं सर्वक्लेशनिवारणः

ಆ ದೇವನು ಸರ್ವ ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡುವವನು, ಸರ್ವ ಭಾವಗಳನ್ನು ಪರಿಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವವನು; ಅವನು ನಿತ್ಯ ಭಕ್ತರ ಅಭೀಷ್ಟವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿ, ಸರ್ವ ಕ್ಲೇಶಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 57

सर्वकामान्परित्यज्य यदि चाहं वृषध्वजे । अनुरक्ता तदा सोत्र संप्रसीदतु शंकरः

ಹೇ ವೃಷಧ್ವಜ ಮಹಾದೇವಾ! ನಾನು ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ನಿಜಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಅನುರಕ್ತಳಾಗಿದ್ದರೆ, ಇಲ್ಲಿಯೇ ಶಂಕರನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಲಿ.

Verse 58

यदि नारद तत्रोक्तमंत्रो जप्तश्शराक्षरः । सुभक्त्या विधिना नित्यं संप्रसीदतु शंकरः

ಹೇ ನಾರದಾ! ಅಲ್ಲಿ ಉಪದೇಶಿಸಿದ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಅಕ್ಷರಾಕ್ಷರವಾಗಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸದುಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿತ್ಯ ಜಪಿಸಿದರೆ ಶಂಕರನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 59

यदि भक्त्या शिवस्याहं निर्विकारा यथोदितम् । सर्वेश्वरस्य चात्यंतं संप्रसीदतु शंकरः

ಶಿವಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾನು ಯಥೋಕ್ತವಾಗಿ ನಿರ್ವಿಕಾರಳಾಗಿದ್ದರೆ, ಸರ್ವೇಶ್ವರನಾದ ಶಂಕರನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಕರುಣಿಸಲಿ।

Verse 60

एवं चिंतयती नित्यं तेपे सा सुचिरं तपः । अधोमुखी निर्विकारा जटावल्कलधारिणी

ಹೀಗೆ ನಿತ್ಯ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ ಅವಳು ಬಹುಕಾಲ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದಳು—ಅಧೋಮುಖಿಯಾಗಿ, ನಿರ್ವಿಕಾರಳಾಗಿ, ಜಟೆ ಮತ್ತು ವಲ್ಕಲವನ್ನು ಧರಿಸಿದವಳಾಗಿ।

Verse 61

तथा तया तपस्तप्तं मुनीनामपि दुष्करम् । स्मृत्वा च पुरुषास्तत्र परमं विस्मयं गताः

ಅವಳು ಮಾಡಿದ ತಪಸ್ಸು ಮುನಿಗಳಿಗೂ ದುಷ್ಕರವಾದುದು; ಆ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಅಲ್ಲಿನ ಜನರು ಪರಮ ಆಶ್ಚರ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದರು।

Verse 62

तत्तपोदर्शनार्थं हि समाजग्मुश्च तेऽखिलाः । धन्यान्निजान्मन्यमाना जगदुश्चेति सम्मताः

ಆ ತಪಸ್ಸಿನ ದರ್ಶನಾರ್ಥವಾಗಿ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದರು. ತಮ್ಮವರನ್ನು ಧನ್ಯರೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ದೃಢ ನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಅದನ್ನೇ ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು.

Verse 63

महतां धर्म्मवृद्धेषु गमनं श्रेय उच्यते । प्रमाणं तपसो नास्ति मान्यो धर्म्मस्सदा बुधैः

ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧರಾದ ಮಹಾತ್ಮರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುವುದು ಶ್ರೇಯಸ್ಕರವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ತಪಸ್ಸಿಗೆ ನಿಶ್ಚಿತ ಪ್ರಮಾಣವಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಬುದ್ಧಿವಂತರು ಸದಾ ಧರ್ಮವನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 64

श्रुत्वा दृष्ट्वा तपोऽस्यास्तु किमन्यैः क्रियते तपः । अस्मात्तपोऽधिकं लोके न भूतं न भविष्यति

ಅವಳ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಕೇಳಿ ನೋಡಿ, ಇತರರು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುವ ಅಗತ್ಯವೇನು? ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ತಪಸ್ಸು ಹಿಂದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಮುಂದೆಯೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 65

जल्पंत इति ते सर्वे सुप्रशस्य शिवातपः । जग्मुः स्वं धाम मुदिताः कठिनांगाश्च ये ह्यपि

ಹೀಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಶಿವಾರ್ಥವಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಆ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಅತ್ಯಂತವಾಗಿ ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದರು. ಹರ್ಷದಿಂದ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಧಾಮಗಳಿಗೆ ಹೊರಟರು—ಕಠೋರ ಸಾಧನೆಯಿಂದ ದೇಹ ಕಠಿಣವಾದವರೂ ಸಹ।

Verse 66

अन्यच्छृणु महर्षे त्वं प्रभावं तपसोऽधुना । पार्वत्या जगदम्बायाः पराश्चर्य्यकरं महत्

ಮಹರ್ಷೇ, ಈಗ ತಪಸ್ಸಿನ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಇನ್ನೂ ಕೇಳಿರಿ. ಜಗದಂಬೆಯಾದ ಪಾರ್ವತಿಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ತಾದದು, ಪರಮ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವೂ ಆಗಿತ್ತು।

Verse 67

तदाश्रमगता ये च स्वभावेन विरोधिनः । तेप्यासंस्तत्प्रभावेण विरोधरहि तास्तदा

ಆ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದವರು—ಸ್ವಭಾವತಃ ವಿರೋಧಿಗಳಾಗಿದ್ದರೂ—ಆ ಪವಿತ್ರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಿರೋಧರಹಿತರಾದರು।

Verse 68

सिंहा गावश्च सततं रागादिदोषसंयुताः । तन्महिम्ना च ते तत्र नाबाधंत परस्परम्

ಸಿಂಹಗಳೂ ಹಸುಗಳೂ—ಯಾವಾಗಲೂ ರಾಗಾದಿ ದೋಷಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿದ್ದರೂ—ಆ ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಹಾನಿ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ।

Verse 69

अथान्ये च मुनिश्रेष्ठ मार्ज्जारा मूषकादयः । निसर्गाद्वैरिणो यत्र विक्रियंते स्म न क्वचित्

ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠಾ! ಅಲ್ಲಿ ಬೆಕ್ಕು, ಇಲಿ ಮೊದಲಾದ ಇತರ ಜೀವಿಗಳೂ ಸ್ವಭಾವತಃ ಶತ್ರುಗಳಾದರೂ, ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ವೈರವನ್ನಾಗಲಿ ಹಾನಿಕರ ವರ್ತನೆಯನ್ನಾಗಲಿ ತೋರಲಿಲ್ಲ।

Verse 70

वृक्षाश्च सफलास्तत्र तृणानि विविधानि च । पुष्पाणि च विचित्राणि तत्रासन्मुनिसत्तम

ಓ ಮುನಿಸತ್ತಮಾ! ಅಲ್ಲಿ ಫಲಭರಿತ ವೃಕ್ಷಗಳೂ, ನಾನಾ ವಿಧದ ತೃಣಗಳೂ, ಹಾಗೆಯೇ ವಿಚಿತ್ರ ವರ್ಣದ ಪುಷ್ಪಗಳೂ ಇದ್ದವು।

Verse 71

तद्वनं च तदा सर्वं कैलासेनोपमान्वितम् । जातं च तपस्तस्यास्सिद्धिरूपमभूत्तदा

ಆಗ ಆ ಸಂಪೂರ್ಣ ವನವು ಕೈಲಾಸಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾಗಿ ಹೊಳೆಯಿತು; ಮತ್ತು ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವಳ ತಪಸ್ಸಿನ ಫಲವು ತಪಸ್ಸನ್ನು ಪರಿಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವ ಕೃಪೆಯಿಂದ ‘ಸಿದ್ಧಿ’ರೂಪವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು।