गौतमस्य शिवदर्शनं पापक्षयवचनं च | Gautama’s Vision of Śiva and the Teaching on Sin and Purification

Verse 1

सूत उवाच । एवं कृते तु ऋषिणा सस्त्रीकेन द्विजाश्शिवः । आविर्बभूव स शिवः प्रसन्नस्सगणस्तदा

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಋಷಿಯು ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಹೀಗೆ ಕರ್ಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದಾಗ, ದ್ವಿಜರ ಮುಂದೆ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು. ಆಗ ಆ ಶಿವನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ತನ್ನ ಗಣಗಳೊಡನೆ ಅವಿರ್ಭವಿಸಿದನು.

Verse 2

अथ प्रसन्नस्स शिवो वरं ब्रूहि महामुने । प्रसन्नोऽहं सुभक्त्या त इत्युवाच कृपानिधिः

ಆಗ ಪ್ರಸನ್ನನಾದ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನು ಮಹಾಮುನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು— “ವರವನ್ನು ಕೇಳು; ನಿನ್ನ ಶುದ್ಧ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾನು ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ।” ಎಂದು ಕೃಪಾನಿಧಿ ಶಂಭು ನುಡಿದರು।

Verse 3

तदा तत्सुंदरं रूपं दृष्ट्वा शंभोर्महात्मनः । प्रणम्य शंकरं भक्त्या स्तुतिं चक्रे मुदान्वितः

ಆಗ ಮಹಾತ್ಮ ಶಂಭುವಿನ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಂಕರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿ ಸ್ತುತಿ ಮಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 4

स्तुत्वा बहु प्रणम्येशं बद्धाञ्जलिपुटः स्थितः । निष्पापं कुरु मां देवाब्रवीदिति स गौतमः

ಬಹಳ ಸ್ತುತಿಸಿ, ಮರುಮರು ಈಶ್ವರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಗೌತಮನು ಅಂಜಲಿ ಬದ್ಧವಾಗಿ ನಿಂತು ದೇವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು— “ಪ್ರಭು, ನನ್ನನ್ನು ಪಾಪರಹಿತನಾಗಿಸು।”

Verse 5

सूत उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य गौतमस्य महात्मनः । सुप्रसन्नतरो भूत्वा शिवो वाक्यमुपाददे

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಮಹಾತ್ಮ ಗೌತಮನ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಭಗವಾನ್ ಶಿವನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಉತ್ತರವನ್ನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 6

शिव उवाच । धन्योऽसि कृतकृत्योऽसि निष्पापोऽसि सदा मुने । एतैर्दुष्टैः किल त्वं च च्छलितोऽसि खिलात्मभिः

ಶಿವನು ಹೇಳಿದರು—“ನೀನು ಧನ್ಯನು, ಕೃತಕೃತ್ಯನು; ಓ ಮುನಿಯೇ, ನೀನು ಸದಾ ನಿಷ್ಪಾಪನು. ಆದರೆ ಈ ದುಷ್ಟರು, ವಿಕೃತಸ್ವಭಾವಿಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ಮೋಸಗೊಳಿಸಿದ್ದಾರೆ.”

Verse 7

त्वदीयदर्शनाल्लोका निष्पापाश्च भवंति हि । किं पुनस्त्वं सपापोऽसि मद्भक्तिनिरतस्सदा

ನಿನ್ನ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಜನರು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪಾಪರಹಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಿರಲು ನೀನು ಸ್ವತಃ ಪಾಪಿಯಾಗುವುದು ಹೇಗೆ? ನೀನು ಸದಾ ನನ್ನ ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿರುವೆ.

Verse 8

उपद्रवस्त्वयि मुने यैः कृतस्तु दुरात्मभिः । ते पापाश्च दुराचारा हत्यावंतस्त एव हि

ಹೇ ಮುನೇ, ದುರುಾತ್ಮರು ಯಾರು ನಿನಗೆ ಉಪದ್ರವ ಮಾಡಿದರು, ಅವರು ಪಾಪಿಗಳು ಮತ್ತು ದುಶ್ಚರಿತ್ರರು; ನಿಜವಾಗಿ ಅವರೇ ಹತ್ಯಾಪಾತಕದ ಕರ್ತರು.

Verse 9

एतेषां दर्शनादन्ये पापिष्ठाः संभवंतु च । कृतघ्नाश्च तथा जाता नैतेषां निष्कृतिः क्वचित्

ಇವರ ದರ್ಶನದಿಂದ ಇತರರೂ ಇನ್ನಷ್ಟು ಪಾಪಿಷ್ಠರಾಗಬಹುದು; ಅವರೂ ಕೃತಘ್ನರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇವರಿಗೆ ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವಿಲ್ಲ.

Verse 10

सूत उवाच । इत्युक्त्वा शंकरस्तस्मै तेषां दुश्चरितं तदा । बहूवाच प्रभुर्विप्राः सत्कदोऽसत्सु दंडदः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಶಂಕರನು ಆಗ ಅವನಿಗೆ ಅವರ ದುಶ್ಚರಿತವನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದನು. ಓ ವಿಪ್ರರೇ, ಸತ್ಕರ್ಮಿಗಳಿಗೆ ಫಲದಾತನೂ ದುಷ್ಟರಿಗೆ ದಂಡದಾತನೂ ಆದ ಪ್ರಭು ಬಹಳವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 11

शर्वोक्तमिति स श्रुत्वा सुविस्मितमना ऋषिः । सुप्रणम्य शिवं भक्त्या सांजलिः पुनरब्रवीत्

ಶರ್ವ (ಶಿವ)ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಋಷಿಯ ಮನಸ್ಸು ಮಹಾ ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ತುಂಬಿತು. ಅವನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಿವನಿಗೆ ಸುಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ, ಅಂಜಲಿ ಹಿಡಿದು ಮತ್ತೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 12

गौतम उवाच । ऋषिभिस्तैर्महेशान ह्युपकारः कृतो महान् । यद्येवं न कृतं तैस्तु दर्शनं ते कुतो भवेत्

ಗೌತಮನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಮಹೇಶಾನ, ಆ ಋಷಿಗಳು ನಿಮಗೆ ಮಹಾ ಉಪಕಾರ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಹಾಗೆ ಮಾಡದೇ ಇದ್ದರೆ, ನಿಮ್ಮ ದಿವ್ಯ ದರ್ಶನ ಅವರಿಗೆ ಹೇಗೆ ದೊರೆಯುತ್ತಿತ್ತು?

Verse 13

धन्यास्ते ऋषयो यैस्तु मह्यं शुभतरं कृतम् । तद्दुराचरणादेव मम स्वार्थो महानभूत्

ಧನ್ಯರು ಆ ಋಷಿಗಳು; ಅವರಿಂದ ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಶುಭಕಾರ್ಯ ಸಂಭವಿಸಿತು. ನಿಜವಾಗಿ, ಆ ದುರುಾಚರಣೆಯಿಂದಲೇ ನನ್ನ ಮಹತ್ತರ ಉದ್ದೇಶ ನೆರವೇರಿತು.

Verse 14

सूत उवाच । इत्येवं तद्वचश्श्रुत्वा सुप्रसन्नो महेश्वरः । गौतमं प्रत्युवाचाशु कृपादृष्ट्या विलोक्य च

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಮಹೇಶ್ವರನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು. ಕೃಪಾಭರಿತ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಗೌತಮನನ್ನು ನೋಡಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

Verse 15

शिव उवाच । ऋषि धन्योसि विप्रेंद्र ऋषे श्रेष्ठतरोऽसि वै । ज्ञात्वा मां सुप्रसन्नं हि वृणु त्वं वरमुत्तमम्

ಶಿವನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಋಷಿಯೇ, ಓ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರನೇ, ನೀನು ಧನ್ಯನು; ನಿಜಕ್ಕೂ ಋಷಿಗಳಲ್ಲಿ ನೀನೇ ಶ್ರೇಷ್ಠನು. ನನ್ನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಸನ್ನನೆಂದು ತಿಳಿದು ಈಗ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವರವನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡು।

Verse 16

सूत उवाच । गौतमोऽपि विचार्यैव लोके विश्रुतमित्युत । अन्यथा न भवेदेव तस्मादुक्तं समाचरेत्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಗೌತಮನು ಕೂಡ ವಿಚಾರಿಸಿ, “ಇದು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧ; ಇದಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ” ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇಳಿದಂತೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 17

निश्चित्यैवं मुनिश्रेष्ठो गौतमश्शिवभक्तिमान् । सांजलिर्नतशीर्षो हि शंकरं वाक्यमब्रवीत्

ಹೀಗೆ ದೃಢನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಶಿವಭಕ್ತ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ಗೌತಮನು ಅಂಜಲಿ ಹಿಡಿದು, ತಲೆ ಬಾಗಿಸಿ, ಶಂಕರನಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 18

गौतम उवाच । सत्यं नाथ ब्रवीषि त्वं तथापि पंचभिः कृतम् । नान्यथा भवतीत्यत्र यज्जातं जायतां तु तत्

ಗೌತಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ನಾಥ, ನೀವು ಸತ್ಯವೇ ಹೇಳುತ್ತೀರಿ; ಆದರೂ ಇದು ಐವರಿಂದ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಉಂಟಾದದ್ದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಫಲಿಸಲಿ।

Verse 19

यदि प्रसन्नो देवेश गंगा च दीयतां मम । कुरु लोकोपकारं हि नमस्तेऽस्तु नमोऽस्तु ते

ಹೇ ದೇವೇಶ, ನೀವು ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ಗಂಗೆಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿ. ಲೋಕಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಇದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ. ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ—ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 20

सूत उवाच । इत्युक्त्वा वचनं तस्य धृत्वा वै पादपंकजम् । नमश्चकार देवेशं गौतमो लोककाम्यया

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಗೌತಮನು ಪ್ರಭುವಿನ ಪದಪಂಕಜವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಲೋಕಹಿತಕಾಮನೆಯಿಂದ ದೇವೇಶ ಶಿವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು।

Verse 21

ततस्तु शंकरो देवः पृथिव्याश्च दिवश्च सः । सारं चैव समुद्धृत्य रक्षितं पूर्वमेव तत्

ನಂತರ ದೇವ ಶಂಕರನು ಭೂಮಿಯೂ ದಿವ್ಯಲೋಕವೂ ಆದ ಎರಡರ ಸಾರವನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದು, ಲೋಕರಕ್ಷಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಮೊದಲೇ ಸಂರಕ್ಷಿಸಿದನು।

Verse 22

विवाहे ब्रह्मणा दत्तमवशिष्टं च किंचन । तत्तस्मै दत्तवाञ्च्छंभुर्मुनये भक्तवत्सलः

ವಿವಾಹದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ನೀಡಿದ ದಾನಗಳಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದ್ದ ಸ್ವಲ್ಪವನ್ನೂ, ಭಕ್ತವತ್ಸಲನಾದ ಶಂಭುವು ಆ ಮುನಿಗೆ ದತ್ತಿಯಾಗಿ ನೀಡಿದನು।

Verse 23

गंगाजलं तदा तत्र स्त्रीरूपमभवत्परम् । तस्याश्चैव ऋषिश्रेष्ठः स्तुतिं कृत्वा नतिं व्यधात्

ಅದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಆಗ ಗಂಗಾಜಲವು ಪರಮ ಅದ್ಭುತ ಸ್ತ್ರೀರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿತು. ಅವಳನ್ನು ಕಂಡ ಋಷಿಶ್ರೇಷ್ಠನು ಸ್ತುತಿ ಮಾಡಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು.

Verse 24

गौतम उवाच । धन्यासि कृतकृत्यासि पावितं भुवनं त्वया । मां च पावय गंगे त्वं पततं निरये ध्रुवम्

ಗೌತಮನು ಹೇಳಿದನು—ನೀನು ಧನ್ಯೆ, ನೀನು ಕೃತಕೃತ್ಯೆ; ನಿನ್ನಿಂದ ತ್ರಿಭುವನ ಪಾವನವಾಗಿದೆ. ಓ ಗಂಗೆ, ನನ್ನನ್ನೂ ಪಾವನಮಾಡು, ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನರಕಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

Verse 25

सूत उवाच । शंभुश्चापि तदोवाच सर्वेषां हितकृच्छृणु । गंगे गौतममेनं त्वं पावयस्व मदाज्ञया

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಆಮೇಲೆ ಶಂಭುವೂ ಹೇಳಿದರು: “ಸರ್ವರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಕಾರ್ಯಮಾಡುವವಳೇ, ಕೇಳು. ಹೇ ಗಂಗೆ, ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಈ ಗೌತಮನನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸು.”

Verse 26

इति श्री शिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायां । त्र्यंबकेश्वरमाहात्म्यवर्णनं नाम षड्विंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ನಾಲ್ಕನೇ ಕೋಟಿರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ ‘ತ್ರ್ಯಂಬಕೇಶ್ವರ-ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ-ವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಇಪ್ಪತ್ತಾರನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।

Verse 27

गंगोवाच । ऋषिं तु पावयित्वाहं परिवारयुतं प्रभो । गमिष्यामि निजस्थानं वचस्सत्यं ब्रवीमि ह

ಗಂಗೆಯು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಪ್ರಭೋ! ಈ ಋಷಿಯನ್ನು ಅವನ ಪರಿವಾರದೊಡನೆ ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಿ ನಾನು ನನ್ನ ಸ್ವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುವೆನು; ನಾನು ಸತ್ಯವಚನವೇ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 28

सूत उवाच । इत्युक्तो गंगया तत्र महेशो भक्तवत्सलः । लोकोपकरणार्थाय पुनर्गगां वचोऽब्रवीत्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಗಂಗೆಯು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಭಕ್ತವತ್ಸಲನಾದ ಮಹೇಶನು ಲೋಕಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಗಂಗೆಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 29

शिव उवाच । त्वया स्थातव्यमत्रैव व्रजेद्यावत्कलिर्युगः । वैवस्वतो मनुर्देवि ह्यष्टाविंशत्तमो भवेत्

ಶಿವನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಿ! ಕಲಿಯುಗವು ಕಳೆದುಹೋಗುವವರೆಗೆ ನೀನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಸಿರಬೇಕು. ನಂತರ ನೀನು ಹೊರಡಬಹುದು; ಹೇ ದೇವಿ, ವೈವಸ್ವತ ಮನು ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟನೆಯ ಮನುವಾಗುವಾಗ।

Verse 30

सूत उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य स्वामिनश्शंकरस्य तत् । प्रत्युवाच पुनर्गंगा पावनी सा सरिद्वरा

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ತನ್ನ ಸ್ವಾಮಿ ಶಂಕರನ ಆ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಪಾವನಕಾರಿಣಿ ನದಿಶ್ರೇಷ್ಠೆ ಗಂಗೆ ಮತ್ತೆ ಪ್ರತಿಯುತ್ತರ ನೀಡಿದಳು।

Verse 31

गंगोवाच । माहात्म्यमधिकं चेत्स्यान्मम स्वामिन्महेश्वर । सर्वेभ्यश्च तदा स्थास्ये धरायां त्रिपुरान्तकः

ಗಂಗೆ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸ್ವಾಮಿ ಮಹೇಶ್ವರಾ! ನನ್ನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಘೋಷಿಸಿದರೆ, ಹೇ ತ್ರಿಪುರಾಂತಕ, ಎಲ್ಲರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸುವೆನು।

Verse 32

किं चान्यच्च शृणु स्वामिन्वपुषा सुन्दरेण ह । तिष्ठ त्वं मत्समीपे वै सगणसांबिकः प्रभो

ಇನ್ನೂ ಕೇಳು, ಹೇ ಸ್ವಾಮಿ! ನಿನ್ನ ಸುಂದರ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಹೇ ಪ್ರಭೋ, ಗಣಗಳೊಡನೆ ಹಾಗೂ ಅಂಬಿಕಾಸಹಿತ ನನ್ನ ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿರು।

Verse 33

सूत उवाच । एवं तस्या वचः श्रुत्वा शंकरो भक्तवत्सलः । लोकोपकरणार्थाय पुनर्गंगां वचोब्रवीत्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಅವಳ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಭಕ್ತವತ್ಸಲ ಶಂಕರನು ಲೋಕಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಗಂಗೆಗೆ ಮತ್ತೆ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 34

शिव उवाच । धन्यासि श्रूयतां गंगे ह्यहं भिन्नस्त्वया न हि । तथापि स्थीयते ह्यत्र स्थीयतां च त्वयापि हि

ಶಿವನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಗಂಗೆ, ನೀ ಧನ್ಯಳೇ, ಕೇಳು; ನಾನು ನಿನ್ನಿಂದ ನಿಜವಾಗಿ ಭಿನ್ನನಲ್ಲ. ಆದರೂ ಈ ಪವಿತ್ರ ಪ್ರಕಟನೆಗಾಗಿ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತನಾಗಿ ಇರುತ್ತೇನೆ; ನೀವೂ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತಳಾಗಿ ಇರು.

Verse 35

सूत उवाच । इत्येवं वचनं श्रुत्वा स्वामिनः परमेशितुः । प्रसन्नमानसा भूत्वा गंगा च प्रत्यपूजयत्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಪರಮೇಶ್ವರ ಸ್ವಾಮಿಯ ಈ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಗಂಗಾ ಪ್ರಸನ್ನಮನಸ್ಸಿನಿಂದಾಗಿ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದಳು.

Verse 36

एतस्मिन्नंतरे देवा ऋषयश्च पुरातनाः । सुतार्थान्यप्यनेकानि क्षेत्राणि विविधानि च

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ದೇವರುಗಳೂ ಪುರಾತನ ಋಷಿಗಳೂ ಶುಭಕಾರ್ಯಾರ್ಥವೂ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಗುರಿಯಾರ್ಥವೂ ಅನೇಕ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಗಳು ಹಾಗೂ ವಿಭಿನ್ನ ತೀರ್ಥಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹೊರಟರು।

Verse 37

आगत्य गौतमं सर्वे गंगां च गिरिशं तथा । जयजयेति भाषंतः पूजयामासुरादरात्

ನಂತರ ಎಲ್ಲರೂ ಗೌತಮನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಗಂಗೆಯನ್ನೂ ಗಿರೀಶನಾದ ಶಿವನನ್ನೂ ಸಮೀಪಿಸಿದರು. “ಜಯ ಜಯ” ಎಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆದರಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದರು।

Verse 38

ततस्ते निर्जरा सर्वे तेषां चक्रुः स्तुतिं मुदा । करान् बद्ध्वा नतस्कंधा हरिब्रह्मादयस्तदा

ನಂತರ ಆ ಎಲ್ಲ ಅಮರ ದೇವತೆಗಳು ಹರ್ಷದಿಂದ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು), ಬ್ರಹ್ಮ ಮೊದಲಾದವರು ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಭುಜಗಳನ್ನು ತಗ್ಗಿಸಿ ವಿನಯದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

Verse 39

गंगा प्रसन्ना तेभ्यश्च गिरिशश्चोचतुस्तदा । वरं ब्रूत सुरश्रेष्ठा दद्वो वः प्रियकाम्यया

ಆಗ ಅವರ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನಳಾದ ಗಂಗೆಯೂ ಗಿರೀಶನಾದ (ಶ್ರೀಶಿವನೂ) ಹೇಳಿದರು— “ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ವರವನ್ನು ಬೇಡಿರಿ; ನಿಮಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಕಾಮನೆ ನೆರವೇರಲು ನಾವು ವರ ನೀಡುವೆವು।”

Verse 40

देवा ऊचुः । यदि प्रसन्नो देवेश प्रसन्ना त्वं सरिद्वरे । स्थातव्यमत्र कृपया नः प्रियार्थं तथा नृणाम्

ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದರು— “ಹೇ ದೇವೇಶ್ವರನೇ, ನೀವು ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿದ್ದರೆ, ಮತ್ತು ನದಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಳಾದ ಗಂಗೆಯೇ, ನೀವೂ ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗಿದ್ದರೆ, ಕರುಣೆಯಿಂದ ನಮ್ಮ ಪ್ರಿಯಾರ್ಥಕ್ಕೂ ಮಾನವರ ಹಿತಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರಿ।”

Verse 41

गंगोवाच । यूयं सर्वप्रियार्थं च तिष्ठथात्र न किं पुनः । गौतमं क्षालयित्वाहं गमिष्यामि यथागतम्

ಗಂಗೆಯು ಹೇಳಿದರು— “ನೀವು ಎಲ್ಲರ ಪ್ರಿಯಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿರಿ; ಇನ್ನೇನು ಸಂಶಯ? ಗೌತಮನನ್ನು ಶುದ್ಧಿಗೊಳಿಸಿ ನಾನು ಬಂದಂತೆಲೇ ಹಿಂದಿರುಗುವೆನು।”

Verse 42

भवत्सु मे विशेषोत्र ज्ञेयश्चैव कथं सुराः । तत्प्रमाणं कृतं चेत्स्यात्तदा तिष्ठाम्यसंशयम्

“ಹೇ ದೇವರೇ, ಇಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ನಡುವೆ ನನ್ನ ವಿಶೇಷತೆ ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯಬೇಕು? ಅದರ ಯೋಗ್ಯ ಪ್ರಮಾಣ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದರೆ, ನಾನು ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಇಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುವೆನು।”

Verse 43

सर्वे ऊचुः । सिंहराशौ यदा स्याद्वै गुरुस्सर्वसुहृत्तमः । तदा वयं च सर्वे त्वागमिष्यामो न संशयः

ಎಲ್ಲರೂ ಹೇಳಿದರು—ಸಿಂಹರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಗುರುವು, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪರಮ ಹಿತೈಷಿ, ಸ್ಥಿತನಾಗುವಾಗ ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬರುತ್ತೇವೆ; ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 44

एकादश च वर्षाणि लोकानां पातकं त्विह । क्षालितं यद्भवेदेवं मलिनास्स्मः सरिद्वरे

ಇಲ್ಲಿನ ಜನರ ಹನ್ನೊಂದು ವರ್ಷಗಳ ಸಂಚಿತ ಪಾಪವು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ತೊಳೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಆದರೂ, ಓ ನದಿಶ್ರೇಷ್ಠೆ, ನಾವು ಇನ್ನೂ ಮಲಿನರಾಗಿದ್ದೇವೆ.

Verse 45

तस्यैव क्षालनाय त्वायास्यामस्सर्वथा प्रिये । त्वत्सकाशं महादेवि प्रोच्यते सत्यमादरात्

ಪ್ರಿಯೆ, ಅದನ್ನೇ ಶುದ್ಧಿಗೊಳಿಸಲು ನಾವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬರುತ್ತೇವೆ. ಓ ಮಹಾದೇವಿ, ನಿನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಸತ್ಯವೇ ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಿದೆ.

Verse 46

अनुग्रहाय लोकानामस्माकं प्रियकाम्यया । स्थातव्यं शंकरेणापि त्वया चैव सरिद्वरे

ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹವಾಗಲೆಂದು ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ಪ್ರಿಯಕಾಮನೆ ನೆರವೇರಲೆಂದು, ಓ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನದೀದೇವಿ, ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಬೇಕು; ನಿನ್ನೊಡನೆ ಶಂಕರನೂ ಇಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಬೇಕು.

Verse 47

यावत्सिंहे गुरुश्चैव स्थास्यामस्तावदेव हि । त्वयि स्नानं त्रिकालं च शंकरस्य च दर्शनम्

ಓ ಪೂಜ್ಯ ಗುರುವರ್ಯ, ನಾವು ಸಿಂಹತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಇರುವೆವೋ ಅಷ್ಟು ಕಾಲ ಇಲ್ಲಿ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ತ್ರಿಕಾಲ ಸ್ನಾನವೂ, ಶಂಕರನ ಪಾವನ ದರ್ಶನವೂ ಲಭಿಸುವುದು.

Verse 48

कृत्वा स्वपापं निखिलं विमोक्ष्यामो न संशयः । स्वदेशांश्च गमिष्यामो भवच्छासनतो वयम्

ನಿಮ್ಮ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಶಿರಸಾವಹಿಸಿ ಈ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಿದರೆ, ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ವಿಮುಕ್ತರಾಗುವೆವು; ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಆದೇಶದಿಂದ ನಮ್ಮ ಸ್ವದೇಶಗಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುವೆವು।

Verse 49

सूत उवाच । इत्येवं प्रार्थितस्तैस्तु गौतमेन महर्षिणा । स्थितोऽसौ शंकरः प्रीत्या स्थिता सा च सरिद्वरा

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅವರಿಂದಲೂ ಮಹರ್ಷಿ ಗೌತಮನಿಂದಲೂ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಶಂಕರನು ಹೃದಯಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅಲ್ಲೀಯೇ ನೆಲೆಸಿದನು; ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನದಿಯೂ ಅಲ್ಲೀಯೇ ಉಳಿಯಿತು।

Verse 50

सा गंगा गौतमी नाम्ना लिंगं त्र्यंबकमीरितम् । ख्याता ख्यातं बभूवाथ महापातकनाशनम्

ಆ ಗಂಗೆಯು ‘ಗೌತಮೀ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು; ಲಿಂಗವು ‘ತ್ರ್ಯಂಬಕ’ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಹೀಗೆ ಎರಡೂ ಮಹಾಪಾತಕಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವುಗಳಾಗಿ ಖ್ಯಾತಿಗೊಂಡವು।

Verse 51

तद्दिनं हि समारभ्य सिंहस्थे च बृहस्पतौ । आयांति सर्वतीर्थानि क्षेत्राणि देवतानि च

ಆ ದಿನದಿಂದಲೇ, ಸಿಂಹರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುವಾಗ, ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಗಳು, ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳೂ ಅಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 52

सरांसि पुष्करादीनि गंगाद्यास्सरितस्तथा । वासुदेवादयो देवाः संति वै गोतमीतटे

ಗೌತಮೀ (ಗೋದಾವರಿ) ತಟದಲ್ಲಿ ಪುಷ್ಕರಾದಿ ಪುಣ್ಯಸರೋವರಗಳು, ಗಂಗಾದಿ ಪುಣ್ಯನದಿಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ವಾಸುದೇವಾದಿ ದೇವತೆಗಳೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ।

Verse 53

यावत्तत्र स्थितानीह तावत्तेषां फलं न हि । स्वप्रदेशे समायातास्तर्ह्येतेषां फलं भवेत्

ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ಇರುವವರೆಗೆ ಅವರ ಫಲ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸ್ವದೇಶಕ್ಕೆ ಮರಳಿದಾಗ ಅವರ ಕರ್ಮಫಲವು ನಿಜವಾಗಿ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ॥

Verse 54

ज्योतिर्लिंगमिदं प्रोक्तं त्र्यंबकं नाम विश्रुतम् । स्थितं तटे हि गौतम्या महापातकनाशनम्

ಈ ಜ್ಯೋತಿರ್ಲಿಂಗವು ‘ತ್ರ್ಯಂಬಕ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಇದು ಗೌತಮೀ ನದಿಯ ತಟದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಿಯಾಗಿ ಮಹಾಪಾತಕಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ॥

Verse 55

यः पश्येद्भक्तितो ज्योतिर्लिंगं त्र्यंबकनामकम् । पूजयेत्प्रणमेत्स्तुत्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ‘ತ್ರ್ಯಂಬಕ’ ಎಂಬ ಜ್ಯೋತಿರ್ಲಿಂಗವನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿ, ನಂತರ ಪೂಜಿಸಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಸ್ತುತಿಸುವವನು—ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ॥

Verse 56

ज्योतिर्लिंगं त्र्यंबकं हि पूजितं गौतमेन ह । सर्वकामप्रदं चात्र परत्र परमुक्तिदम्

ಗೌತಮನು ತ್ರ್ಯಂಬಕೇಶ್ವರನ ಜ್ಯೋತಿರ್ಲಿಂಗವನ್ನು ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದನು. ಇದು ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸರ್ವಕಾಮಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ, ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪರಮ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪ್ರಸಾದಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 57

इति वश्च समाख्यातं यत्पृष्टोऽहं मुनीश्वराः । किमन्यदिच्छथ श्रोतुं तद् ब्रूयां वो न संशयः

ಓ ಮುನೀಶ್ವರರೇ! ನೀವು ಕೇಳಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದೆನು. ಇನ್ನೇನು ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೀರಿ? ಹೇಳಿರಿ—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲದೆ ನಾನು ಹೇಳುವೆನು.