महाकालज्योतिर्लिङ्गमाहात्म्ये चन्द्रसेन-चिन्तामणि-प्रसङ्गः (Mahākāla Jyotirliṅga Māhātmya: The Episode of King Candrasena and the Cintāmaṇi)

Verse 1

ऋषय ऊचुः । महाकालसमाह्वस्थज्योतिर्लिंगस्य रक्षिणः । भक्तानां महिमानं च पुनर्ब्रूहि महामते

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು: ಓ ಮಹಾಮತೇ, ಮಹಾಕಾಲವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಜ್ಯೋತಿರ್ಲಿಂಗದ ರಕ್ಷಣಾಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ, ಭಕ್ತರ ಮಹಿಮೆಯನ್ನೂ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿರಿ.

Verse 2

सूत उवाच । शृणुतादरतो विप्रो भक्तरक्षाविधायिनः । महाकालस्य लिंगस्य माहात्म्यं भक्तिवर्द्धनम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು: ಓ ವಿಪ್ರ ಋಷಿಗಳೇ, ಆದರದಿಂದ ಕೇಳಿರಿ—ಭಕ್ತರ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ವಿಧಿಸುವ ಮಹಾಕಾಲನ ಲಿಂಗದ ಈ ಮಹಾತ್ಮ್ಯ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ವೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 3

उज्जयिन्यामभूद्राजा चन्द्रसेनाह्वयो महान् । सर्वशास्त्रार्थतत्त्वज्ञश्शिवभक्तो जितेन्द्रियः

ಉಜ್ಜಯಿನಿಯಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರಸೇನನೆಂಬ ಮಹಾರಾಜನು ಇದ್ದನು. ಅವನು ಸರ್ವಶಾಸ್ತ್ರಾರ್ಥತತ್ತ್ವಜ್ಞ, ಶ್ರೀಶಿವಭಕ್ತ, ಇಂದ್ರಿಯಜಿತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 4

तस्याभवत्सखा राज्ञो मणिभद्रो गणो द्विजाः । गिरीशगणमुख्यश्च सर्वलोकनमस्कृतः

ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ಆ ರಾಜನಿಗೆ ಮಣಿಭದ್ರನೆಂಬ ಗಣನು ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನು ಗಿರೀಶನ ಗಣಗಳಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯನಾಗಿ, ಸರ್ವಲೋಕಗಳಿಂದ ನಮಸ್ಕೃತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 5

एकदा स गणेन्द्रो हि प्रसन्नास्यो महामणिम् । मणिभद्रो ददौ तस्मै चिंतामणिमुदारधीः

ಒಮ್ಮೆ ಆ ಗಣೇಂದ್ರನು ಪ್ರಸನ್ನಮುಖನಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಮಹಾಮಣಿಯನ್ನು ನೀಡಿದನು. ಉದಾರಬುದ್ಧಿಯ ಮಣಿಭದ್ರನು ಅವನಿಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಚಿಂತಾಮಣಿಯನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದನು.

Verse 6

स वै मणिः कौस्तुभवद्द्योतमानोर्कसन्निभः । ध्यातो दृष्टः श्रुतो वापि मंगलं यच्छति ध्रुवम्

ಆ ಮಣಿ ಕೌಸ್ತುಭದಂತೆ ದ್ಯೋತಮಾನವಾಗಿ, ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದರೂ, ನೋಡಿದರೂ, ಅಥವಾ ಕೇಳಿದರೂ ಸಹ ಅದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮಂಗಳವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 7

तस्य कांतितलस्पृष्टं कांस्यं ताम्रमयं त्रपु । पाषाणादिकमन्यद्वा द्रुतं भवति हाटकम्

ಅದರ ಕಾಂತಿಯ ಮೇಲ್ಮೈ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಕಂಚು, ತಾಮ್ರ, ತ್ರಪು (ಟಿನ್) ಅಥವಾ ಕಲ್ಲು ಮೊದಲಾದ ಯಾವುದಾದರೂ ಕೂಡ ತಕ್ಷಣ ಹಾಟಕ (ಸುವರ್ಣ)ವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 8

स तु चिन्तामणिं कंठे बिभ्रद्राजा शिवाश्रयः । चन्द्रसेनो रराजाति देवमध्येव भानुमान्

ಶಿವನ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದ ಆ ರಾಜ ಚಂದ್ರಸೇನನು ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಚಿಂತಾಮಣಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿ, ದೇವರ ಮಧ್ಯೆ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ತೇಜಸ್ವಿಯಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು.

Verse 9

श्रुत्वा चिन्तामणिग्रीवं चन्द्रसेनं नृपोत्तमम् । निखिलाः क्षितिराजानस्तृष्णाक्षुब्धहृदोऽभवन्

‘ಚಿಂತಾಮಣಿಗ್ರೀವ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತನಾದ ನೃಪೋತ್ತಮ ಚಂದ್ರಸೇನನ ವಿಷಯವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಭೂಮಿಯ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜರು ತೃಷ್ಣೆಯಿಂದ ಕಲುಷಿತ ಹೃದಯರಾದರು.

Verse 10

नृपा मत्सरिणस्सर्वे तं मणिं चन्द्रसेनतः । नानोपायैरयाचंत देवलब्धमबुद्धयः

ಅಸೂಯೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜರು, ದೇವಕೃಪೆಯಿಂದ ಲಭಿಸಿದ ಆ ಮಣಿಯನ್ನು ಚಂದ್ರಸೇನನಿಂದ ನಾನಾ ಉಪಾಯಗಳಿಂದ ಬೇಡಿದರು—ಅವಿವೇಕಿಗಳು.

Verse 11

सर्वेषां भूभृतां याञ्चा चन्द्रसेनेन तेन वै । व्यर्थीकृता महाकालदृढभक्तेन भूसुराः

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ! ಮಹಾಕಾಳನಿಗೆ ದೃಢಭಕ್ತನಾದ ಚಂದ್ರಸೇನನು ಎಲ್ಲ ರಾಜರ ಯಾಚನೆಗಳನ್ನು ವ್ಯರ್ಥಗೊಳಿಸಿದನು।

Verse 12

ते कदर्थीकृतास्सर्वे चन्द्रसेनेन भूभृता । राजानस्सर्वदेशानां संरम्भं चक्रिरे तदा

ಚಂದ್ರಸೇನನಿಂದ ಅವಮಾನಿತರಾದ ಆ ಎಲ್ಲ ರಾಜರು—ಅನೇಕ ದೇಶಗಳ ಅಧಿಪತಿಗಳು—ಆಗ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಶತ್ರುತೆಯನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿದರು।

Verse 13

अथ ते सर्वराजानश्चतुरंगबलान्विताः । चन्द्रसेनं रणे जेतुं संबभूवुः किलोद्यताः

ಆಮೇಲೆ ಆ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜರು ಚತುರಂಗ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತರಾಗಿ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರಸೇನನನ್ನು ಜಯಿಸಲು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಉದ್ಧತರಾದರು.

Verse 14

ते तु सर्वे समेता वै कृतसंकेतसंविदः । उज्जयिन्याश्चतुर्द्वारं रुरुधुर्बहुसैनिकाः

ಆಮೇಲೆ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಪರಸ್ಪರ ಒಪ್ಪಂದದಿಂದ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ಸೇರಿ, ಅನೇಕ ಸೈನ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಉಜ್ಜಯಿನಿಯ ನಾಲ್ಕು ದ್ವಾರಗಳನ್ನು ತಡೆದರು।

Verse 15

संरुध्यमानां स्वपुरीं दृष्ट्वा निखिल राजभिः । तमेव शरणं राजा महाकालेश्वरं ययौ

ಎಲ್ಲ ರಾಜರು ತನ್ನ ನಗರವನ್ನು ಮುತ್ತಿಗೆ ಹಾಕಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ರಾಜನು ಏಕೈಕ ಶರಣವಾಗಿ ಮಹಾಕಾಲೇಶ್ವರನನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ರಕ್ಷಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು।

Verse 16

निर्विकल्पो निराहारस्स नृपो दृढनिश्चयः । समानर्च महाकालं दिवा नक्तमनन्यधीः

ಆ ರಾಜನು ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ, ಉಪವಾಸದಿಂದ, ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ, ಅನನ್ಯಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಮಹಾಕಾಲನನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಆರಾಧಿಸಿದನು।

Verse 17

ततस्स भगवाञ्छंभुर्महाकालः प्रसन्नधीः । तं रक्षितुमुपायं वै चक्रे तं शृणुतादरात्

ಆಗ ಪ್ರಸನ್ನ ಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳ ಭಗವಾನ್ ಶಂಭು—ಮಹಾಕಾಲನು ಅವನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಒಂದು ಉಪಾಯವನ್ನು ಮಾಡಿದನು. ಆ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಆದರದಿಂದ ಕೇಳಿರಿ.

Verse 18

तदैव समये गोपि काचित्तत्र पुरोत्तमे । चरंती सशिशुर्विप्रा महाकालांतिकं ययौ

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನಗರದಲ್ಲಿ, ಒಬ್ಬ ಗೋಪಿಕೆಯು—ಅವಳು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸ್ತ್ರೀಯೂ ಆಗಿದ್ದಳು—ತನ್ನ ಮಗುವಿನೊಂದಿಗೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ ಮಹಾಕಾಲನ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಹೋದಳು.

Verse 19

पञ्चाब्दवयसं बालं वहन्ती गतभर्तृका । राज्ञा कृतां महाकालपूजां सापश्यदादरात्

ಆ ವಿಧವೆಯು, ತನ್ನ ಐದು ವರ್ಷದ ಮಗುವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು, ರಾಜನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಹಾಕಾಲನ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಆದರದಿಂದ ನೋಡಿದಳು.

Verse 20

सा दृष्ट्वा सुमहाश्चर्यां शिवपूजां च तत्कृताम् । प्रणिपत्य स्वशिविरं पुनरेवाभ्यपद्यत

ಅವರು ಮಾಡಿದ ಆ ಅತ್ಯಂತ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾದ ಶಿವಪೂಜೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವಳು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಶಿಬಿರಕ್ಕೆ ಮರಳಿದಳು.

Verse 21

तत्सर्वमशेषेण स दृष्ट्वा बल्लवीसुतः । कुतूहलेन तां कर्त्तुं शिवपूजां मनोदधे

ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೋಡಿ ಗೋಪಿಕೆಯ ಪುತ್ರನು ಕೌತುಕದಿಂದ ಆ ಶಿವಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡಲು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿದನು.

Verse 22

आनीय हृद्यं पाषाणं शून्ये तु शिविरांतरे । अविदूरे स्वशिबिराच्छिवलिगं स भक्तितः

ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಿತವಾದ ಕಲ್ಲನ್ನು ತಂದು, ಶಿಬಿರದ ಒಳಗಿನ ಖಾಲಿ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಗುಡಾರದಿಂದ ದೂರವಲ್ಲದ ಕಡೆ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಿವಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು।

Verse 23

गन्धालंकारवासोभिर्धूपदीपाक्षतादिभिः । विधाय कृत्रिमैर्द्रव्यैर्नैवेद्यं चाप्यकल्पयत्

ಸುಗಂಧ, ಆಭರಣ, ವಸ್ತ್ರಗಳು—ಧೂಪ, ದೀಪ, ಅಕ್ಷತ ಮೊದಲಾದವುಗಳೊಂದಿಗೆ—ಪೂಜೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದನು; ಕೃತಕವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ ನೈವೇದ್ಯವನ್ನೂ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದನು।

Verse 24

भूयोभूयस्समभ्यर्च्य पत्रैः पुष्पैर्मनोरमैः । नृत्यं च विविधं कृत्वा प्रणनाम पुनःपुनः

ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮನೋಹರ ಎಲೆಗಳು ಹಾಗೂ ಸುಂದರ ಹೂಗಳಿಂದ (ಶಿವನನ್ನು) ಪೂಜಿಸಿ, ವಿವಿಧ ನೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಪುನಃ ಪುನಃ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದನು।

Verse 25

एतस्मिन्समये पुत्रं शिवासक्तसुचेतसम् । प्रणयाद्गोपिका सा तं भोजनाय समाह्वयत्

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆ ಗೋಪಿಕೆ ಪ್ರಣಯದಿಂದ, ಶಿವಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಚಿತ್ತನಾದ ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಭೋಜನಕ್ಕೆ ಸ्नेಹಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕರೆಯಿತು।

Verse 26

यदाहूतोऽपि बहुशश्शिवपूजाक्तमानसः । बालश्च भोजनं नैच्छत्तदा तत्र ययौ प्रसूः

ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಕರೆಯಲಾದರೂ, ಶಿವಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಲೀನಮನಸ್ಸಿನ ಆ ಬಾಲನು ಭೋಜನಕ್ಕೆ ಇಚ್ಛಿಸಲಿಲ್ಲ; ಆಗ ಅವನ ತಾಯಿ ಅಲ್ಲಿ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದಳು।

Verse 27

तं विलोक्य शिवस्याग्रे निषण्णं मीलितेक्षणम् । चकर्ष पाणिं संगृह्य कोपेन समताडयत्

ಅವನನ್ನು ಶಿವನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಕುಳಿತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ಅವನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಎಳೆದು, ಕೋಪದಿಂದ ಹೊಡೆದನು।

Verse 28

आकृष्टस्ताडितश्चापि नागच्छत्स्वसुतो यदा । तां पूजां नाशयामास क्षिप्त्वा लिंगं च दूरतः

ತನ್ನ ಮಗನು ಎಳೆದರೂ ಹೊಡೆದರೂ ಬರದೆ ಇದ್ದಾಗ, ಅವನು ಆ ಪೂಜೆಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ಶಿವಲಿಂಗವನ್ನು ದೂರಕ್ಕೆ ಎಸೆದನು।

Verse 29

हाहेति दूयमानं तं निर्भर्त्स्य स्वसुतं च सा । पुनर्विवेश स्वगृहं गोपी क्रोधसमन्विता

“ಹಾಹಾ!” ಎಂದು ದುಃಖದಿಂದ ದಹಿಸುತ್ತಾ ಅವಳು ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಗದರಿಸಿದಳು; ನಂತರ ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆ ಗೋಪೀ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು।

Verse 30

मात्रा विनाशितां पूजां दृष्ट्वा देवस्य शूलिनः । देवदेवेति चुक्रोश निपपात स बालकः

ತಾಯಿಯಿಂದ ಶೂಲಧಾರಿ ದೇವನ ಪೂಜೆ ನಾಶವಾದುದನ್ನು ನೋಡಿ ಆ ಬಾಲಕನು ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ “ದೇವದೇವ!” ಎಂದು ಕೂಗಿ ದುಃಖದಿಂದ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದನು।

Verse 31

प्रनष्टसंज्ञः सहसा स बभूव शुचाकुलः । लब्धसंज्ञो मुहूर्तेन चक्षुषी उदमीलयत्

ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಅವನು ಪ್ರಜ್ಞೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಶೋಕದಿಂದ ಕಲುಷಿತನಾದನು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮರಳಿ ಬಂದು ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತೆರೆದನು।

Verse 32

तदैव जातं शिबिरं महाकालस्य सुन्दरम् । ददर्श स शिशुस्तत्र शिवानुग्रहतोऽचिरात्

ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮಹಾಕಾಲನ ಸುಂದರ ಶಿಬಿರವು ಉದ್ಭವಿಸಿತು; ಅಲ್ಲಿ ಆ ಶಿಶು ಶಿವಾನುಗ್ರಹದಿಂದ ಅಲ್ಪಕಾಲದಲ್ಲೇ ಅದನ್ನು ಕಂಡನು।

Verse 33

हिरण्मयबृहद्द्वारं कपाटवरतोरणम् । महार्हनीलविमलवज्रवेदीविराजितम्

ಅಲ್ಲಿ ಬಂಗಾರದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ವಿಶಾಲ ದ್ವಾರ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕಪಾಟಗಳು ಹಾಗೂ ಉತ್ತಮ ತೋರಣವಿತ್ತು; ಅದು ಅಮೂಲ್ಯ ಗಾಢನೀಲ, ನಿರ್ಮಲ ವಜ್ರಸಮ ವೇದಿಯಿಂದ ವಿರಾಜಮಾನವಾಗಿತ್ತು।

Verse 34

संतप्तहेमकलशैर्विचित्रैर्बहुभिर्युतम् । प्रोद्भासितमणिस्तंभैर्बद्धस्फटिकभूतलैः

ಅದು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಿದ ತಪ್ತ ಚಿನ್ನದ ಅನೇಕ ವಿಚಿತ್ರ ಕಲಶಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು; ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಮಣಿ ಸ್ತಂಭಗಳು ಹಾಗೂ ಸ್ಫಟಿಕ ಫಲಕಗಳಿಂದ ಜೋಡಿಸಿದ ಭೂತಲದಿಂದ ದಿವ್ಯವಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು।

Verse 35

तन्मध्ये रत्नलिंगं हि शंकरस्य कृपानिधे । स्वकृतार्चनसंयुक्तमपश्यद्गोपिकासुतः

ಅದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಓ ಶಂಕರನ ಕೃಪಾನಿಧಿಯೇ, ಗೋಪಿಕಾಸುತನು ಭಗವಾನ್ ಶಂಕರನ ರತ್ನಮಯ ಲಿಂಗವನ್ನು ಕಂಡನು—ಅದು ಅವನು ಸ್ವತಃ ಮಾಡಿದ ಅರ್ಚನೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 36

स दृष्ट्वा सहसोत्थाय शिशुर्विस्मितमानसः । संनिमग्न इवासीद्वै परमानंदसागरे

ಅವನನ್ನು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣ ಶಿಶು ಒಮ್ಮೆಯೇ ಎದ್ದು ನಿಂತನು; ಅವನ ಮನಸ್ಸು ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ತುಂಬಿತು. ಅವನು ಪರಮಾನಂದಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದವನಂತೆ ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿ ಉಳಿದನು.

Verse 37

ततः स्तुत्वा स गिरिशं भूयोभूयः प्रणम्य च । सूर्ये चास्तं गते बालो निर्जगाम शिवालयात्

ನಂತರ ಗಿರೀಶನನ್ನು (ಶಿವನನ್ನು) ಸ್ತುತಿಸಿ, ಮರುಮರು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಸೂರ್ಯ ಅಸ್ತವಾದಾಗ ಆ ಬಾಲನು ಶಿವಾಲಯದಿಂದ ಹೊರಟನು.

Verse 38

अथापश्यत्स्वशिबिरं पुरंदरपुरोपमम् । सद्यो हिरण्मयीभूतं विचित्रं परमोज्ज्वलम्

ನಂತರ ಅವನು ತನ್ನ ಶಿಬಿರವನ್ನು ಕಂಡನು; ಅದು ಪುರಂದರ (ಇಂದ್ರ)ನ ಪುರಿಯಂತೆ ಇತ್ತು. ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಅದು ಸುವರ್ಣಮಯವಾಗಿ, ವಿಚಿತ್ರರೂಪದಿಂದ ಪರಮ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ಹೊಳೆಯಿತು.

Verse 39

सोन्तर्विवेश भवनं सर्वशोभासमन्वितम् । मणिहेमगणाकीर्ण मोदमानो निशामुखे

ರಾತ್ರಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ಅವನು ಆ ಭವನದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಅದು ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ಶೋಭೆಯಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು. ಮಣಿ ಮತ್ತು ಚಿನ್ನದ ಗುಂಪುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದ ಅದರಲ್ಲಿ ಅವನು ಹರ್ಷಗೊಂಡನು.

Verse 40

तत्रापश्यत्स्वजननीं स्वपंतीं दिव्यलक्षणाम् । रत्नालंकारदीप्तांगीं साक्षात्सुरवधूमिव

ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ತನ್ನ ಜನನಿಯನ್ನು ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿರುವುದಾಗಿ ಕಂಡನು; ಅವಳು ದಿವ್ಯ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾಗಿದ್ದಳು. ರತ್ನಾಲಂಕಾರಗಳ ಕಾಂತಿಯಿಂದ ಅವಳ ಅಂಗಗಳು ಪ್ರಕಾಶಿಸಿ, ಸాక్షಾತ್ ದೇವಾಂಗನೆಯಂತೆ ತೋರ್ಪಟ್ಟಳು.

Verse 41

अथो स तनयो विप्राश्शिवानुग्रहभाजनम् । जवेनोत्थापयामास मातरं सुखविह्वलः

ಆಮೇಲೆ, ಓ ವಿಪ್ರರೇ, ಶಿವಾನುಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರನಾದ ಆ ಪುತ್ರನು ಆನಂದದಿಂದ ವಿಹ್ವಲನಾಗಿ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ತನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿದನು.

Verse 42

सोत्थिताद्भुतमालक्ष्यापूर्वं सर्वमिवाभवत् । महानंदसुमग्ना हि सस्वजे स्वसुतं च तम्

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಆ ಅದ್ಭುತ ಘಟನೆಯನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಎಲ್ಲವೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಪೂರ್ವವೆಂದು ತೋರ್ಪಟ್ಟಿತು. ಮಹಾನಂದದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ ಅವಳು ತನ್ನ ಅದೇ ಪುತ್ರನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು.

Verse 43

श्रुत्वा पुत्रमुखात्सर्वं प्रसादं गिरिजापतेः । प्रभुं विज्ञापयामास यो भजत्यनिशं शिवम्

ಪುತ್ರನ ಬಾಯಿಂದ ಗಿರಿಜಾಪತಿ ಶಿವನ ಪ್ರಸಾದದ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವನು ಪ್ರಭುವಿಗೆ ವಿನಯದಿಂದ ತಿಳಿಸಿದನು—ಯಾರು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಶಿವನನ್ನು ಭಜಿಸುತ್ತಾರೋ ಅವರು ಅವನ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ ಎಂದು.

Verse 44

स राजा सहसागत्य समाप्तनियमो निशि । ददर्श गोपिकासूनोः प्रभावं शिवतोषणम्

ಆ ರಾಜನು ರಾತ್ರಿ ತನ್ನ ನಿಯಮ-ವ್ರತಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ ಅಚಾನಕ್ ಬಂದು, ಗೋಪಿಕೆಯ ಪುತ್ರನ ಆ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಕಂಡನು; ಅದು ಶ್ರೀಶಿವನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುವುದಾಗಿತ್ತು.

Verse 45

दृष्ट्वा महीपतिस्सर्वं तत्सामात्यपुरोहितः । आसीन्निमग्नो विधृतिः परमानंदसागरे

ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಂಡ ಮಹೀಪತಿ ತನ್ನ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಹಾಗೂ ಪುರೋಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಪರಮಾನಂದಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದವನಂತೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ತಲ್ಲೀನನಾದನು.

Verse 46

प्रेम्णा वाष्पजलं मुञ्चञ्चन्द्रसेनो नृपो हि सः । शिवनामोच्चरन्प्रीत्या परिरेभे तमर्भकम्

ರಾಜ ಚಂದ್ರಸೇನನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುತ್ತಾ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಶಿವನಾಮವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ಆ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವನ್ನು ಹೃದಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡನು.

Verse 47

महामहोत्सवस्तत्र प्रबभूवाद्भुतो द्विजाः । महेशकीर्तनं चक्रुस्सर्वे च सुखविह्वलाः

ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ಅಲ್ಲಿ ಅತೀ ಅದ್ಭುತವಾದ ಮಹಾಮಹೋತ್ಸವವು ಉದಯವಾಯಿತು. ಎಲ್ಲರೂ ಆನಂದದಿಂದ ವಿಹ್ವಲರಾಗಿ ಮಹೇಶ್ವರನ ಕೀರ್ತನೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದರು.

Verse 48

एवमत्यद्भुताचाराच्छिवमाहात्म्यदर्शनात् । पौराणां सम्भ्रमाच्चैव सा रात्रिः क्षणतामगात्

ಹೀಗೆ ಪರಮ ಅದ್ಭುತವಾದ ಆಚರಣೆಯಿಂದ, ಶಿವಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ದರ್ಶನದಿಂದ, ಹಾಗೆಯೇ ಪೌರರ ಆಶ್ಚರ್ಯಭರಿತ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಆ ರಾತ್ರಿ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಯಿತು.

Verse 49

अथ प्रभाते युद्धाय पुरं संरुध्य संस्थिताः । राजानश्चारवक्त्रेभ्यश्शुश्रुवुश्चरितं च तत्

ನಂತರ ಪ್ರಭಾತದಲ್ಲಿ ಅವರು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧರಾಗಿ ನಗರವನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದು ತಡೆದು ನಿಂತರು. ರಾಜರು ಗುಪ್ತಚಾರರು ಮತ್ತು ದೂತರ ಬಾಯಿಂದ ನಡೆದದ್ದೆಲ್ಲಾ ವರ್ತಮಾನವನ್ನು ಕೇಳಿದರು.

Verse 50

ते समेताश्च राजानः सर्वे येये समागताः । परस्परमिति प्रोचुस्तच्छ्रुत्वा चकित अति

ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ರಾಜರು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಪರಸ್ಪರ ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರು; ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವರು ಅತ್ಯಂತ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾದರು.

Verse 51

राजान ऊचुः । अयं राजा चन्द्रसेनश्शिवभक्तोति दुर्जयः । उज्जयिन्या महाकालपुर्याः पतिरनाकुलः

ರಾಜರು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರಾಜ ಚಂದ್ರಸೇನನು ಶಿವಭಕ್ತನು; ಆದ್ದರಿಂದ ಅತೀ ದುರ್ಜೇಯನು. ಅವನು ಉಜ್ಜಯಿನಿ ಎಂಬ ಮಹಾಕಾಲಪುರಿಯ ನಿರಾಕುಲ ಅಧಿಪತಿ.

Verse 52

ईदृशाश्शिशवो यस्य पुर्य्यां संति शिवव्रताः । स राजा चन्द्रसेनस्तु महाशंकरसेवकः

ಯಾರ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳೂ ಸಹ ಇಂತಹವರಾಗಿ—ಶಿವವ್ರತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿರುವರೋ—ಅವನೇ ರಾಜ ಚಂದ್ರಸೇನ; ಮಹಾಶಂಕರನ ಮಹಾಸೇವಕ ಹಾಗೂ ಭಕ್ತನು।

Verse 53

नूनमस्य विरोधेन शिवः क्रोधं करिष्यति । तत्क्रोधाद्धि वयं सर्वे भविष्यामो विनष्टकाः

ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ, ಅವನಿಗೆ ವಿರೋಧ ಮಾಡಿದರೆ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನು ಕ್ರೋಧಿಸುವನು; ಆ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುವೆವು।

Verse 54

तस्मादनेन राज्ञा वै मिलापः कार्य एव हि । एवं सति महेशानः करिष्यति कृपां पराम्

ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ರಾಜನೊಂದಿಗೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಭೇಟಿಯನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಬೇಕು; ಹೀಗೆ ನಡೆದರೆ ಮಹೇಶಾನ (ಶಿವ) ಪರಮ ಕೃಪೆಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುವನು।

Verse 55

सूत उवाच । इति निश्चित्य ते भूपास्त्यक्तवैरास्सदाशयाः । सर्वे बभूवुस्सुप्रीता न्यस्तशस्त्रास्त्रपाणयः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಹೀಗೆ ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಆ ರಾಜರು ವೈರವನ್ನೆಲ್ಲ ತ್ಯಜಿಸಿ ಸದಾಶಯರಾದರು. ಎಲ್ಲರೂ ಬಹಳ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು; ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಇಳಿಸಿ, ಆಯುಧರಹಿತ ಕೈಗಳೊಂದಿಗೆ ನಿಂತರು।

Verse 56

विविशुस्ते पुरीं रम्यां महाकालस्य भूभृतः । महाकालं समानर्चुश्चंद्रसेनानुमोदिताः

ಆ ರಾಜರು ಮಹಾಕಾಲನ ಮನೋಹರ ಪುರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಚಂದ್ರಸೇನ ರಾಜನ ಅನುಮತಿಯಿಂದ ಅವರು ಕಾಲಮಹೇಶ್ವರನಾದ ಮಹಾಕಾಲ-ಶಿವನನ್ನು ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಆರಾಧಿಸಿದರು.

Verse 57

ततस्ते गोपवनिता गेहं जग्मुर्महीभृतः । प्रसंशंतश्च तद्भाग्यं सर्वे दिव्यमहोदयम्

ನಂತರ ಆ ಗೋಪವನಿತೆಯರು ರಾಜರೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೋದರು; ಎಲ್ಲರೂ ಆ ಅತಿವಿಶಿಷ್ಟ ಭಾಗ್ಯವನ್ನು—ದಿವ್ಯ ಮಂಗಳೋದಯವನ್ನು—ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದರು.

Verse 58

ते तत्र चन्द्रसेनेन प्रत्युद्गम्याभिपूजिताः । महार्हविष्टरगताः प्रत्यनंदन्सुविस्मिताः

ಅಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರಸೇನನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಬಂದು ಅವರನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ ಸತ್ಕರಿಸಿದನು. ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯ ಆಸನಗಳ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಅವರು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿ ಆನಂದಿಸಿದರು.

Verse 59

गोपसूनोः प्रसादात्तत्प्रादुर्भूतं शिवालयम् । संवीक्ष्य शिवलिंगं च शिवे चकुः परां मतिम्

ಗೋಪಪುತ್ರನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಆ ಶಿವಾಲಯವು ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿತು. ಶಿವಲಿಂಗವನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿ ಅವರು ಶಿವನಲ್ಲೇ ಪರಮ ನಿಶ್ಚಯವನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದರು.

Verse 60

ततस्ते गोपशिशवे प्रीता निखिलभूभुजः । ददुर्बहूनि वस्तूनि तस्मै शिवकृपार्थिनः

ನಂತರ ಎಲ್ಲಾ ಭೂಪತಿಗಳು ಆ ಗೋಪಶಿಶುವಿನ ಮೇಲೆ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು, ಶಿವಕೃಪೆಯನ್ನು ಬೇಡುತ್ತಾ ಅವನಿಗೆ ಅನೇಕ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದರು.

Verse 61

येये सर्वेषु देशेषु गोपास्तिष्ठंति भूरिशः । तेषां तमेव राजानं चक्रिरे सर्वपार्थिवाः

ಎಲ್ಲ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೆಡೆ ಅನೇಕ ಗೋಪಾಲಕರು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರೋ, ಅಲ್ಲಿನ ಸಮಸ್ತ ಭೂಪತಿಗಳು ಅವರೊಳಗಿನ ಆ ಒಬ್ಬನನ್ನೇ ಆರಿಸಿ ರಾಜನಾಗಿ ಮಾಡಿ ಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದರು।

Verse 62

अथास्मिन्नन्तरे सर्वैस्त्रिदशैरभिपूजितः । प्रादुर्बभूव तेजस्वी हनूमान्वानरेश्वरः

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ, ಎಲ್ಲ ತ್ರಿದಶರಿಂದ ವಿಧಿವತ್ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ತೇಜಸ್ವಿ ವಾನರೇಶ್ವರ ಹನುಮಾನ್ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದನು.

Verse 63

ते तस्याभिगमादेव राजानो जातसंभ्रमाः । प्रत्युत्थाय नमश्चकुर्भक्तिनम्रात्ममूर्तयः

ಅವನ ಸಮೀಪಾಗಮನದಿಂದಲೇ ರಾಜರು ಭಕ್ತಿಭರಿತ ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದರು. ಎದ್ದು ಎದುರುಗೊಂಡು ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು—ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವಿನಮ್ರವಾದ ವಿನಯಮೂರ್ತಿಗಳಾಗಿ.

Verse 64

तेषां मध्ये समासीनः पूजितः प्लवगेश्वरः । गोपात्मजं तमालिंग्य राज्ञो वीक्ष्येदमब्रवीत्

ಅವರ ಮಧ್ಯೆ ಆಸೀನನಾಗಿ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪ್ಲವಗೇಶ್ವರನು ಆ ಗೋಪಪುತ್ರನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿ, ನಂತರ ರಾಜನತ್ತ ನೋಡಿ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 65

हनूमानुवाच । सर्वे शृण्वन्तु भद्रं वो राजानो ये च देहिनः । ऋते शिवं नान्यतमो गतिरस्ति शरीरिणाम्

ಹನುಮಾನನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ರಾಜರೇ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ದೇಹಧಾರಿಗಳೇ, ನೀವೆಲ್ಲ ಕೇಳಿರಿ; ನಿಮಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ. ಶಿವನನ್ನು ಹೊರತು ದೇಹಧಾರಿಗಳಿಗೆ ಬೇರೆ ಪರಮ ಗತಿಯೂ ಶರಣವೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 66

एवं गोपसुतो दिष्ट्या शिवपूजां विलोक्य च । अमंत्रेणापि संपूज्य शिवं शिवमवाप्तवान्

ಹೀಗೆ ಗೋಪನ ಮಗನು ದೈವಾನುಗ್ರಹದಿಂದ ಶಿವಪೂಜೆಯನ್ನು ಕಂಡನು; ಮಂತ್ರವಿಲ್ಲದೆಯೂ ಶಿವನನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿ ಶಿವತ್ವ—ಮಂಗಳವೂ ಮೋಕ್ಷವೂ—ಪಡೆದನು।

Verse 67

एष भक्तवरश्शंभोर्गोपानां कीर्तिवर्द्धनः । इह भुक्त्वाखिलान्भोगानंते मोक्षमवाप्स्यति

ಇವನು ಶಂಭುವಿನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭಕ್ತನು; ಗೋಪರ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುವವನು. ಇಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ತ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುವನು।

Verse 68

अस्य वंशेऽष्टमो भावी नन्दो नाम महायशाः । प्राप्स्यते तस्य पुत्रत्वं कृष्णो नारायणस्स्वयम्

ಈ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಎಂಟನೇ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ‘ನಂದ’ ಎಂಬ ಮಹಾಯಶಸ್ವಿ ಪುರುಷನು ಆಗುವನು. ಸ್ವಯಂ ನಾರಾಯಣನೇ ಕೃಷ್ಣರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವನ ಪುತ್ರನಾಗುವನು.

Verse 69

अद्यप्रभृति लोकेस्मिन्नेष गोप कुमारकः । नाम्ना श्रीकर इत्युच्चैर्लोकख्यातिं गमिष्यति

ಇಂದಿನಿಂದ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಈ ಗೋಪಕುಮಾರನು ‘ಶ್ರೀಕರ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿ, ಜನರಲ್ಲಿ ಮಹತ್ ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವನು.

Verse 70

सूत उवाच । एवमुक्त्वाञ्जनीसूनुः शिवरूपो हरीश्वरः । सर्वान्राज्ञश्चन्द्रसेनं कृपादृष्ट्या ददर्श ह

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಶಿವರೂಪಧಾರಿಯಾದ ಅಂಜನೀಪುತ್ರ ಹರೀಶ್ವರನು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಹಾಗೂ ರಾಜ ಚಂದ್ರಸೇನನನ್ನೂ ಕರುಣಾದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಿದನು.

Verse 71

अथ तस्मै श्रीकराय गोपपुत्राय धीमते । उपादिदेश सुप्रीत्या शिवाचारं शिवप्रियम्

ನಂತರ ಅವರು ಆ ಧೀಮಂತನಾದ ಗೋಪಪುತ್ರ ಶ್ರೀಕರನಿಗೆ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಶಿವಪ್ರಿಯವಾದ ಶಿವಾಚಾರವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಿದರು.

Verse 72

हनूमानथ सुप्रीतः सर्वेषां पश्यतां द्विजः । चन्द्रसेनं श्रीकरं च तत्रैवान्तरधी यत

ಆಮೇಲೆ ಹನುಮಾನ್ ಪರಮ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಅಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು; ಆ ದ್ವಿಜನೂ ಚಂದ್ರಸೇನನನ್ನೂ ಶ್ರೀಕರನನ್ನೂ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಅದೆ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅಡಗಿದನು।

Verse 73

तं सर्वे च महीपालास्संहृष्टाः प्रतिपूजिताः । चन्द्रसेनं समामंत्र्य प्रतिजग्मुर्यथागतम्

ಆ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜರು ಹರ್ಷಿತರಾಗಿ, ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಚಂದ್ರಸೇನನಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ, ಬಂದಂತೆ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಮರಳಿದರು।

Verse 74

श्रीकरोपि महातेजा उपदिष्टो हनूमता । ब्राह्मणैस्सहधर्मज्ञैश्चक्रे शम्भोस्समर्हणम्

ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಶ್ರೀಕರನೂ ಹನುಮಂತನ ಉಪದೇಶದಿಂದ, ಧರ್ಮಜ್ಞ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ, ಶ್ರೀಶಂಭುವಿಗೆ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಪೂಜೆ-ಸಮರ್ಪಣೆ ಮಾಡಿದನು।

Verse 75

चन्द्रसेनो महाराजः श्रीकरो गोपबालकः । उभावपि परप्रीत्या महाकालं च भेजतुः

ಮಹಾರಾಜ ಚಂದ್ರಸೇನ ಮತ್ತು ಗೋಪಬಾಲಕ ಶ್ರೀಕರ—ಇಬ್ಬರೂ ಪರಮ ಪ್ರೀತಿ-ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶ್ರೀಮಹಾಕಾಲನ ಶರಣು ಪಡೆದು, ಅವನನ್ನು ಸೇವಿಸಿ ಪೂಜಿಸಿದರು।

Verse 76

कालेन श्रीकरस्सोपि चन्द्रसेनश्च भूपतिः । समाराध्य महाकालं भेजतुः परमं पदम्

ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕರನೂ ರಾಜ ಚಂದ್ರಸೇನನೂ ಮಹಾಕಾಲ (ಶಿವ)ನನ್ನು ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಆರಾಧಿಸಿ ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆದರು।

Verse 77

एवंविधो महाकालश्शिवलिंगस्सतां गतिः । सर्वथा दुष्टहंता च शंकरो भक्तवत्सलः

ಇಂತಹ ಮಹಾಕಾಲ ಶಿವಲಿಂಗವೇ ಸಜ್ಜನರ ಆಶ್ರಯವೂ ಪರಮಗತಿಯೂ ಆಗಿದೆ. ಅವರು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ದುಷ್ಟರನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವವರು; ಶಂಕರನು ಭಕ್ತವತ್ಸಲನು।

Verse 78

इदं पवित्रं परमं रहस्यं सर्वसौख्यदम् । आख्यानं कथितं स्वर्ग्यं शिवभक्तिविवर्द्धनम्

ಇದು ಪವಿತ್ರವಾದ ಪರಮ ರಹಸ್ಯ; ಸರ್ವಸೌಖ್ಯವನ್ನು ನೀಡುವುದು. ಇದು ಸ್ವರ್ಗಪ್ರದವಾದ ಆಖ್ಯಾನವಾಗಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದು, ಶಿವಭಕ್ತಿಯನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ।