Andhakeśvara-liṅga Māhātmya and Śiva’s Subjugation of Andhaka (अन्धकेश्वरलिङ्गमाहात्म्य तथा अन्धकवध-प्रसङ्ग)

Verse 1

सूत उवाच । यथाभवल्लिंगरूपः संपूज्यस्त्रिभवे शिवः । तथोक्तं वा द्विजाः प्रीत्या किमन्यच्छ्रोतुमिच्छथ

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ತ್ರಿಭುವನಗಳಲ್ಲಿ ಲಿಂಗರೂಪನಾದ ಶಿವನನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕೆಂದು ಹೇಗೆ ಹೇಳಬೇಕೋ ಹಾಗೆಯೇ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಓ ದ್ವಿಜರೇ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೇಳಿರಿ—ಇನ್ನೇನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀರಿ?

Verse 2

ऋषय ऊचुः अन्धकेश्वरलिंगस्य महिमानं वद प्रभो । तथान्यच्छिवलिंगानां प्रीत्या वक्तुमिहार्हसि

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಪ್ರಭೋ, ಅಂಧಕೇಶ್ವರ ಲಿಂಗದ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸಿ ಹೇಳು. ಹಾಗೆಯೇ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಇತರ ಶಿವಲಿಂಗಗಳ ಮಹಿಮೆಯನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ವರ್ಣಿಸು.

Verse 3

सूत उवाच । पुराब्धिगर्तमाश्रित्य वसन्दैत्योऽन्धकासुरः । स्ववशं कारयामास त्रैलोक्यं सुरसूदनः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ದೈತ್ಯ ಅಂಧಕಾಸುರನು ಆದ್ಯ ಸಮುದ್ರದ ಗುಹೆಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ದೇವಸಂಹಾರಕನಾದ ಅವನು ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನೂ ತನ್ನ ವಶಕ್ಕೆ ತಂದನು.

Verse 4

तस्माद्गर्ताच्च निस्सृत्य पीडयित्वा पुनः प्रजाः । प्राविशच्च तदा दैत्यस्तं गर्तं सुपराक्रमः

ಆ ಗುಹೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಅವನು ಮತ್ತೆ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ಪೀಡಿಸಿದನು. ಹಾಗೆ ಮಾಡಿ ಅತಿಪರಾಕ್ರಮಿಯಾದ ಆ ದೈತ್ಯನು ಅದೇ ಗುಹೆಗೆ ಪುನಃ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

Verse 5

देवाश्च दुःखितः सर्वे शिवं प्रार्थ्य पुनःपुनः । सर्वं निवेदयामासुस्स्वदुःखं च मुनीश्वराः

ಎಲ್ಲ ದೇವರೂ ದುಃಖಿತರಾಗಿ ಪುನಃಪುನಃ ಶಿವನನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು. ಮುನೀಶ್ವರರೂ ತಮ್ಮ ದುಃಖದ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಷಯವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ನಿವೇದಿಸಿದರು.

Verse 6

सूत उवाच । तदाकर्ण्य वचस्तेषां देवानां परमेश्वरः । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा दुष्टहंता सतां गतिः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ದೇವತೆಗಳ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಪರಮೇಶ್ವರ ಶಿವನು, ಪ್ರಸನ್ನಹೃದಯನಾಗಿ, ದುಷ್ಟಹಂತನಾಗಿ, ಸಜ್ಜನರಿಗೆ ಶರಣಾಗಿ, ಅವರಿಗೆ ಶಾಂತವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

Verse 7

शिव उवाच । घातयिष्यामि तं दैत्यमन्धकं सुरसूदनम् । सैन्यं च नीयतान्देवा ह्यायामि च गणैस्सह

ಶಿವನು ಹೇಳಿದರು—ದೇವಸಂಹಾರಕನಾದ ಆ ದೈತ್ಯ ಅಂಧಕನನ್ನು ನಾನು ವಧಿಸುವೆನು. ಹೇ ದೇವತೆಗಳೇ, ಸೇನೆಯನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ನಡೆಸಿರಿ; ನಾನೂ ನನ್ನ ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದೇನೆ।

Verse 8

तस्माद्गर्तादंधके हि देवर्षिद्रुहि भीकरे । निस्सृते च तदा तस्मिन्देवा गर्तमुपाश्रिताः

ದೇವರ್ಷಿಗಳಿಗೂ ದ್ರೋಹಿಯಾದ ಭಯಾನಕ ಅಂಧಕನು ಆ ಗುಂಡಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದಾಗ, ದೇವತೆಗಳು ಭಯದಿಂದ ಅದೇ ಗುಂಡಿಯನ್ನೇ ಆಶ್ರಯವಾಗಿ ಹಿಡಿದು ಶರಣಾದರು।

Verse 9

दैत्याश्च देवताश्चैव युद्धं चक्रुः सुदारुणम् । शिवानुग्रहतो देवाः प्रबलाश्चाभवंस्तदा

ಆ ವೇಳೆ ದೈತ್ಯರೂ ದೇವತೆಗಳೂ ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ ಯುದ್ಧವನ್ನು ನಡೆಸಿದರು. ಆದರೆ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ಬಲಿಷ್ಠರಾಗಿ ಜಯಶಾಲಿಗಳಾದರು।

Verse 10

देवैश्च पीडितः सोपि यावद्गर्तमुपागतः । तावच्छूलेन संप्रोतः शिवेन परमात्मना

ದೇವರಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದ ಅವನೂ ಓಡುತ್ತಾ ಗುಂಡಿಗೆ ತಲುಪಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ, ಪರಮಾತ್ಮ ಶಿವನು ತನ್ನ ತ್ರಿಶೂಲದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಭೇದಿಸಿದನು।

Verse 11

तत्रत्यश्च तदा शंभुं ध्यात्वा संप्रार्थयत्तदा । अन्तकाले च त्वां दृष्ट्वा तादृशो भवति क्षणात्

ಆಗ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಶಂಭುವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು; ಅಂತ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಂಡ ಕೂಡಲೇ ಅವನು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಿನ್ನಂತೆಯೇ ಆಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 12

इत्येवं संस्तुतस्सोपि प्रसन्नः शंकरस्तदा । उवाच वचनं तत्र वरं ब्रूहि ददामि ते

ಈ ರೀತಿ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಶಂಕರನು ಆಗ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದನು—“ವರವನ್ನು ಕೇಳು; ನಿನಗೆ ನೀಡುತ್ತೇನೆ.”

Verse 13

इति श्रीशिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायां वटुकोत्पत्तिवर्णनं नाम त्रयोदशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ನಾಲ್ಕನೇ ಭಾಗವಾದ ಕೋಟಿರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ ‘ವಟುಕೋತ್ಪತ್ತಿವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಹದಿಮೂರನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।

Verse 14

अन्धक उवाच । यदि प्रसन्नो देवेश स्वभक्तिं देहि मे शुभाम् । कृपां कृत्वा विशेषेण संस्थितो भव चेह वै

ಅಂಧಕನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವೇಶ್ವರ, ನೀವು ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ನಿಮ್ಮದೇ ಶುಭ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿ. ವಿಶೇಷ ಕರುಣೆಯಿಂದ, ಇಲ್ಲಿ (ನನ್ನ ಹೃದಯ-ಜೀವನದಲ್ಲಿ) ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತರಾಗಿ ಇರಿ.

Verse 15

सूत उवाच । इत्युक्तस्तेन दैत्यं तं तद्गर्ते चाक्षिपद्धरः । स्वयं तत्र स्थितो लिंगरूपोऽसौ लोककाम्यया

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಅವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಧರನು (ಕರಡಿ) ಆ ದೈತ್ಯನನ್ನು ಅದೇ ಗುಂಡಿಗೆ ಎಸೆದನು. ಬಳಿಕ ಲೋಕಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಹಾಗೂ ಜಗತ್ತಿನ ಕಾಮನೆಗಳ ಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಆ ಪ್ರಭು ಸ್ವತಃ ಅಲ್ಲಿ ಲಿಂಗರೂಪವಾಗಿ ಸ್ಥಿತನಾದನು.

Verse 16

अन्धकेशं च तल्लिंगं नित्यं यः पूजयेन्नरः । षण्मासाज्जायते तस्य वांछासिद्धिर्न संशयः

ಅಂಧಕೇಶವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಆ ಲಿಂಗವನ್ನು ನಿತ್ಯ ಪೂಜಿಸುವ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಆರು ತಿಂಗಳೊಳಗೆ ವಾಂಛಾಸಿದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.

Verse 17

वृत्त्यर्थं पूजयेल्लिंगं लोकस्य हितकारकम् । षण्मासं यो द्विजश्चैव स वै देवलकः स्मृतः

ಲೋಕಹಿತಕರವಾದ ಆ ಲಿಂಗವನ್ನು ಕೇವಲ ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಆರು ತಿಂಗಳು ಪೂಜಿಸುವ ದ್ವಿಜನು ‘ದೇವಲಕ’ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 18

यथा देवलकश्चैव स भवेदिह वै तदा । देवलकश्च यः प्रोक्तो नाधिकारो द्विजस्य हि

ಹೀಗೆಯೇ ಅವನು ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲೇ ‘ದೇವಲಕ’ನಾಗುತ್ತಾನೆ. ‘ದೇವಲಕ’ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟವನಿಗೆ ದ್ವಿಜನ ವೇದಕರ್ಮಗಳು ಹಾಗೂ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳ ಮೇಲೆ ಅಧಿಕಾರವಿಲ್ಲ.

Verse 19

ऋषय ऊचुः । देवलकश्च कः प्रोक्तः किं कार्यं तस्य विद्यते । तत्त्वं वद महाप्राज्ञ लोकानां हितहेतवे

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ದೇವಲಕನು ಯಾರು? ಅವನ ಕಾರ್ಯವೇನು? ಓ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ, ಲೋಕಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಹೇಳಿರಿ.

Verse 20

सूत उवाच । दधीचिर्नाम विप्रो यो धर्मिष्ठो वेदपारगः । शिवभक्तिरतो नित्यं शिवशास्त्रपरायणः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ದಧೀಚಿ ಎಂಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೊಬ್ಬನಿದ್ದನು; ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಧರ್ಮಿಷ್ಠನು, ವೇದಪಾರಂಗತನು. ಸದಾ ಶಿವಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ, ಶಿವಶಾಸ್ತ್ರಗಳಿಗೆ ಪರಾಯಣನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 21

तस्य पुत्रस्तथा ह्यासीत्स्मृतो नाम्ना सुदर्शनः । तस्य भार्या दुकूला च नाम्ना दुष्टकुलोद्भवा

ಅವನಿಗೆ ಸುದರ್ಶನನೆಂಬ ಪುತ್ರನೂ ಇದ್ದನು. ಅವನ ಪತ್ನಿ ದುಕೂಲಾ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನವಳು; ಅವಳು ದುಷ್ಟಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದಳು.

Verse 22

तद्वशे स च भर्तासीत्तस्य पुत्रचतुष्टयम् । सोऽपि नित्यं शिवस्यैव पूजां च स्म करोत्यसौ

ಅವಳ ವಶದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಅವನು ಅವಳ ಪತಿಯಾದನು; ಅವನಿಂದ ಅವಳಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ಪುತ್ರರು ಜನಿಸಿದರು. ಅವನೂ ಪ್ರತಿದಿನ ನಿತ್ಯವಾಗಿ ಕೇವಲ ಶ್ರೀಶಿವನನ್ನೇ ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 23

दधीचेस्तु तदा ह्यासीद्ग्रामान्तरनिवेशनम् । ज्ञातिसंयोगतश्चैव ज्ञातिभिर्न स मोचितः

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದಧೀಚಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ವಾಸಸ್ಥಾನವಿತ್ತು; ಬಂಧುಗಳ ಸಂಗಡಿನ ಸಂಬಂಧದಿಂದ ಅವನು ಆ ಬಂಧುಗಳಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.

Verse 24

कथयित्वा च पुत्रं स शिवभक्तिरतो भव । इत्युक्त्वा स गतो मुक्तो दाधीचिश्शैवसत्तमः

ಪುತ್ರನಿಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಿ ಅವನು ಹೇಳಿದನು—“ಶಿವಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗು.” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಪರಮ ಶೈವ ದಧೀಚಿ ಶಿವನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಮೋಕ್ಷ ಪಡೆದು ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಹೊರಟನು.

Verse 25

सुदर्शनस्तत्पुत्रोऽपि शिवपूजां चकार ह । एवं चिरतरः कालो व्यतीयाय मुनीश्वराः

ಸುದರ್ಶನನ ಪುತ್ರನೂ ಶಿವಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದನು. ಓ ಮುನೀಶ್ವರರೇ, ಹೀಗೆ ಶಿವಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಬಹು ದೀರ್ಘ ಕಾಲ ಕಳೆದಿತು.

Verse 26

एवं च शिवरात्रिश्च समायाता कदाचन । तस्यां चोपोषितास्सर्वे स्वयं संयोगतस्तदा

ಹೀಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಶಿವರಾತ್ರಿ ಬಂದಿತು. ಆ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ದೈವಸಂಯೋಗದಿಂದ ಸ್ವತಃ ಉಪವಾಸವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರು.

Verse 27

पूजां कृत्वा गतस्सोऽपि सुदर्शन इति स्मृतः । स्त्रीसंगं शिवरात्रौ तुं कृत्वा पुनरिहागतः

ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡಿ ಅವನೂ ಹೊರಟು ‘ಸುದರ್ಶನ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ಆದರೆ ಶಿವರಾತ್ರಿಯ ರಾತ್ರಿ ಸ್ತ್ರೀಸಂಗ ಮಾಡಿ ಮತ್ತೆ ಈ ಲೋಕಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮರಳಿದನು.

Verse 28

न स्नानं तेन च कृतं तद्रात्र्यां शिवपूजनम् । तेन तत्कर्मपाकेन क्रुद्धः प्रोवाच शङ्करः

ಆ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಸ್ನಾನವನ್ನೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ, ಶಿವಪೂಜೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಆ ಕರ್ಮಫಲ ಪಕ್ವವಾದಾಗ ಕ್ರುದ್ಧನಾದ ಶಂಕರನು ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 29

महेश्वर उवाच । शिवरात्र्यां त्वया दुष्ट सेवनं च स्त्रियाः कृतम् । अस्नातेन मदीया च कृता पूजाविवेकिना

ಮಹೇಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—“ಶಿವರಾತ್ರಿಯ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ನೀನು ಸ್ತ್ರೀಯೊಂದಿಗೆ ದುಷ್ಟಸಂಗ ಮಾಡಿದೆ; ಸ್ನಾನವಿಲ್ಲದೆ, ವಿವೇಕಿ ಎಂಬ ಅಹಂಕಾರದಿಂದಲೂ, ನನ್ನ ಪೂಜೆಯನ್ನು ವಿಧಿವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿದೆ।”

Verse 30

ज्ञात्वा चैवं कृतं यस्मात्तस्मात्त्वं जडतां व्रज । ममास्पृश्यो भव त्वं च दूरतो दर्शनं कुरु

“ನೀ ತಿಳಿದುಕೊಂಡೇ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದುದರಿಂದ, ನೀ ಜಡತ್ವಕ್ಕೆ ಹೋಗು. ನೀ ನನಗೆ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯನಾಗು; ದೂರದಿಂದಲೇ ನನ್ನ ದರ್ಶನ ಮಾಡು.”

Verse 31

सूत उवाच । इति शप्तो महेशेन दाधीचिस्स सुदर्शनः । जडत्वं प्राप्तवान्सद्यश्शिवमायाविमोहितः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಹೀಗೆ ಮಹೇಶ್ವರನ ಶಾಪಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದ ದಧೀಚಿಯ ಪುತ್ರ ಸುದರ್ಶನನು, ಶಿವಮಾಯೆಯಿಂದ ವಿಮೋಹಿತನಾಗಿ, ತಕ್ಷಣವೇ ಜಡತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 32

एतस्मिन्समये विप्रा दधीचिः शैवसत्तमः । ग्रामान्तरात्समायातो वृत्तान्तं श्रुतवांश्च सः

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಓ ವಿಪ್ರರೇ, ಶೈವಭಕ್ತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ದಧೀಚಿ ಇನ್ನೊಂದು ಗ್ರಾಮದಿಂದ ಬಂದನು; ನಡೆದ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನೂ ಅವನು ಕೇಳಿದ್ದನು।

Verse 33

शिवेन भर्त्सितः सोऽपि दुःखितोऽभूदतीव हि । रुरोद हा हतोऽश्मीति दुःखेन सुतकर्मणा

ಶಿವನು ಗದರಿದಾಗ ಅವನೂ ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಿತನಾದನು. ಪುತ್ರನ ದುಷ್ಕರ್ಮಫಲದಿಂದ ಶೋಕಾವಿಷ್ಟನಾಗಿ ಅಳುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು—“ಅಯ್ಯೋ! ನಾನು ಹತನಾದೆ, ಕಲ್ಲಿನಂತೆ ನುಚ್ಚುನೂರಾದೆ!”

Verse 34

पुनःपुनरुवाचेति स दधीचिस्सतां मतः । अनेनेदं कुपुत्रेण हतं मे कुलमुत्तमम्

ಸಜ್ಜನರಲ್ಲಿ ಮಾನ್ಯನಾದ ದಧೀಚಿ ಪುನಃ ಪುನಃ ಹೇಳಿದರು—“ಈ ಕುಪುತ್ರನಿಂದ ನನ್ನ ಉತ್ತಮ ಕುಲವು ನಾಶವಾಯಿತು।”

Verse 35

स पुत्रोऽपि हतो भार्यां पुंश्चलीं कृतवान्द्रुतम् । पश्चात्तापमनुप्राप्य स्वपित्रा परिभर्त्सितः

ತನ್ನ ಮಗನನ್ನೇ ಕೊಂದ ಮೇಲೂ ಅವನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ವ್ಯಭಿಚಾರಿಣಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದನು. ನಂತರ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಬಂದಾಗ ತನ್ನ ತಂದೆಯಿಂದ ಗದರಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು.

Verse 36

तत्पित्रा गिरिजा तत्र पूजिता विधिभिर्वरैः । सुयत्नतो महाभक्त्या स्वपुत्रसुखहेतवे

ಅಲ್ಲಿ ಅವಳ ತಂದೆಯು ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳಿಂದ, ಬಹು ಯತ್ನದಿಂದ ಹಾಗೂ ಮಹಾಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ತನ್ನ ಮಗನ ಸುಖಕ್ಷೇಮಕ್ಕಾಗಿ ಗಿರಿಜಾದೇವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು.

Verse 37

सुदर्शनोऽपि गिरिजां पूजयामास च स्वयम् । चण्डीपूजनमार्गेण महाभक्त्या शुभैः स्तवैः

ಸುದರ್ಶನನೂ ಸ್ವತಃ ಚಂಡೀಪೂಜೆಯ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ, ಮಹಾಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶುಭ ಸ್ತವಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ಗಿರಿಜಾದೇವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು.

Verse 38

एवं तौ पितृपुत्रौ हि नानोपायैः सुभक्तितः । प्रसन्नां चक्रतुर्देवीं गिरिजां भक्तवत्सलाम्

ಹೀಗೆ ಆ ತಂದೆ-ಮಗರು ನಾನಾ ಉಪಾಯಗಳಿಂದ ಸದುಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಭಕ್ತವತ್ಸಲೆಯಾದ ಗಿರಿಜಾದೇವಿಯನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದರು.

Verse 39

तयोः सेवाप्रभावेण प्रसन्ना चण्डिका तदा । सुदर्शनं च पुत्रत्वे चकार गिरिजा मुने

ಅವರ ಭಕ್ತಿಸೇವೆಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಆಗ ಚಂಡಿಕಾ ಪ್ರಸನ್ನಳಾದಳು. ಓ ಮುನಿಯೇ, ಗಿರಿಜಾ ಸುದರ್ಶನನನ್ನು ಪುತ್ರನಾಗಿ ಅಂಗೀಕರಿಸಿದಳು.

Verse 40

शिवं प्रसादयामास पुत्रार्थे चण्डिका स्वयम् । क्रुद्धाऽक्रुद्धा पुनश्चण्डी तत्पुत्रस्य प्रसन्नधीः

ಪುತ್ರಪ್ರಾಪ್ತಿಗಾಗಿ ಚಂಡಿಕಾ ಸ್ವತಃ ಶಿವನನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಲು ಆರಾಧಿಸಿದಳು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಉಗ್ರಳಾಗಿ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸೌಮ್ಯಳಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರೂ, ಅದೇ ಚಂಡೀ ಶಾಂತಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಆ ಪುತ್ರನ ಮೇಲೆ ಕೃಪಾಳುವಾದಳು.

Verse 41

अथाज्ञाय प्रसन्नं तं महेशं वृषभध्वजम् । नमस्कृत्य स्वयं तस्य ह्युत्संगे तं न्यवेशयत्

ನಂತರ ವೃಷಭಧ್ವಜನಾದ ಮಹೇಶನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದಾನೆಂದು ತಿಳಿದು, ಅವನು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ತನ್ನ ಕೈಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಪ್ರಭುವಿನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಇರಿಸಿದನು.

Verse 42

घृतस्नानं ततः कृत्वा पुत्रस्य गिरिजा स्वयम् । त्रिरावृत्तोपवीतं च ग्रन्थिनैकेन संयुतम्

ನಂತರ ಗಿರಿಜಾ ಸ್ವತಃ ತನ್ನ ಪುತ್ರನಿಗೆ ಘೃತಸ್ನಾನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದಳು. ಹಾಗೆಯೇ ಒಂದೇ ಗಂಥಿಯುಳ್ಳ, ಮೂರು ಮಡಚುಗಳ ಉಪವೀತವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಧರಿಸಿಸಿದಳು.

Verse 43

सुदर्शनाय पुत्राय ददौ प्रीत्या तदाम्बिका । उद्दिश्य शिवगायत्रीं षोडशाक्षरसंयुताम्

ಆಗ ಅಂಬಿಕಾ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತನ್ನ ಪುತ್ರ ಸುದರ್ಶನನಿಗೆ ಶಿವಗಾಯತ್ರಿಯನ್ನು ನೀಡಿದಳು—ಶಿವನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿದ, ಷೋಡಶಾಕ್ಷರಸಂಯುಕ್ತ ಮಂತ್ರವನ್ನು—ಆರಾಧನೆಗೂ ಅಂತರಂಗಶುದ್ಧಿಗೂ.

Verse 44

तदोंनमः शिवायेति श्रीशब्द पूर्वकाय च । वारान्षोडश संकल्पपूजां कुर्यादयं बटुः

ನಂತರ ಆ ಬಟು ಭಕ್ತನು ‘ಓಂ ನಮಃ ಶಿವಾಯ’ ಎಂದು ಜಪಿಸುತ್ತಾ, ‘ಶ್ರೀ’ ಶಬ್ದವನ್ನು ಮುಂಚೆ ಸೇರಿಸಿ ಕೂಡ, ಹದಿನಾರು ಬಾರಿ ಸಂಕಲ್ಪಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 45

आस्नानादिप्रणामान्तं पूजयन्वृषभध्वजम् । मंत्रवादित्रपूजाभिस्सर्षीणां सन्निधौ तथा

ಅವನು ವೃಷಭಧ್ವಜನಾದ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನನ್ನು, ಆಸ್ನಾನಾದಿಯಿಂದ ಅಂತಿಮ ಪ್ರಣಾಮವರೆಗೆ ಎಲ್ಲಾ ವಿಧಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಋಷಿಗಳ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರಜಪ ಮತ್ತು ವಾದ್ಯಾರಾಧನೆಯೊಡನೆ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕು।

Verse 46

नाममंत्राननेकांश्च पाठयामास वै तदा । उवाच सुप्रसन्नात्मा चण्डिका च शिवस्तथा

ಆಗ ಅವನು ಅನೇಕ ನಾಮಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಪಠಿಸಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪರಮ ಪ್ರಸನ್ನಚಿತ್ತಳಾದ ಚಂಡಿಕಾ ಮಾತಾಡಿದಳು; ಹಾಗೆಯೇ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನೂ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 47

मदर्पितं च यत्किंचिद्धनधान्यादिकन्तथा । तत्सर्वं च त्वया ग्राह्यं न दोषाय भविष्यति

ನನಗೆ ಅರ್ಪಿಸಲಾದ ಧನ, ಧಾನ್ಯ ಮೊದಲಾದ ಯಾವುದಾದರೂ ಇದ್ದರೆ—ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನೀನು ನಿಸ್ಸಂಕೋಚವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸು; ಅದು ನಿನಗೆ ದೋಷ (ಪಾಪ) ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 48

मम कृत्ये भवान्मुख्यो देवीकृत्ये विशेषतः । घृततैलादिकं सर्वं त्वया ग्राह्यं मदर्पितम्

ನನ್ನ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ನೀನೇ ಮುಖ್ಯನು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದೇವಿಯ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ. ನನ್ನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಲಾದ ತುಪ್ಪ, ಎಣ್ಣೆ ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೀನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು.

Verse 49

प्राजापत्यं भवेद्यर्हिं तर्ह्येको हि भवान्भवेत् । तदा पूजा च सम्पूर्णान्यथा सर्वा च निष्फला

ಪ್ರಾಜಾಪತ್ಯ ಭಾವವು ಉದಯಿಸಿದಾಗ ನೀನು ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಇದ್ದು ಸಂಯಮವನ್ನು ಧರಿಸಬೇಕು. ಆಗಲೇ ಪೂಜೆ ಸಂಪೂರ್ಣ; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲ ಪೂಜೆಯೂ ನಿಷ್ಫಲ.

Verse 50

तिलकं वर्तुलं कार्यं स्नानं कार्यं सदा त्वया । शिवसन्ध्या च कर्तव्या गायत्री च तदीयिका

ನೀನು ಸದಾ ವೃತ್ತಾಕಾರದ ತಿಲಕವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ನಿತ್ಯ ಸ್ನಾನದಿಂದ ಶುದ್ಧತೆಯನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೋ. ಶಿವಸಂಧ್ಯೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು; ಶಿವಗಾಯತ್ರಿಯನ್ನು ಜಪಿಸಬೇಕು.

Verse 51

मत्सेवां प्रथमं कृत्वा कार्यमन्यत्कुलोचितम् । एवं कृतेऽखिले भद्रं दोषाः क्षान्ता मया तव

ಮೊದಲು ನನ್ನ ಸೇವೆ-ಪೂಜೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ನಂತರ ನಿಮ್ಮ ಕುಲೋಚಿತ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡು. ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಓ ಭದ್ರನೇ, ನಿನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ದೋಷಗಳನ್ನು ನಾನು ಕ್ಷಮಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 52

सूत उवाच । इत्युक्त्वा तस्य पुत्राश्च चत्वारो बटुकास्तदा । अभिषिक्ताश्चतुर्दिक्षु शिवेन परमात्मना

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ, ಆಗ ಬಟುಕ ರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದ ಅವನ ನಾಲ್ಕು ಪುತ್ರರನ್ನು ಪರಮಾತ್ಮ ಶಿವನು ನಾಲ್ಕು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಅಭಿಷೇಕಿಸಿ ದೀಕ್ಷೆ ನೀಡಿದನು.

Verse 53

चण्डी चैवात्मनिकटे पुत्रं स्थाप्य सुदर्शनम् । तत्पुत्रान्प्रेरयामास वरान्दत्त्वा ह्यनेकशः

ಚಂಡೀ ತನ್ನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಪುತ್ರ ಸುದರ್ಶನನನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಅವನ ಪುತ್ರರನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದಳು; ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಅನೇಕ ವರಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದಳು.

Verse 54

देव्युवाच । उभयोर्युवयोर्मध्ये वटुको यो भवेन्मम । तस्य स्याद्विजयो नित्यं नात्र कार्या विचारणा

ದೇವಿ ಹೇಳಿದರು—ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ ಯಾರು ನನ್ನ ವಟುಕ (ಸೇವಕ-ಬಾಲ) ಆಗುವನೋ, ಅವನಿಗೆ ನಿತ್ಯ ವಿಜಯ; ಇದರಲ್ಲಿ ವಿಚಾರ ಬೇಡ.

Verse 55

भवांश्च पूजितो येन तेनैवाहं प्रपूजिता । कर्तव्यं हि भवद्भिश्च स्वीयं कर्म सदा सुत

ಯಾರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೋ, ಅವರು ಅದೇ ಪೂಜೆಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಿದವರೇ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಪುತ್ರ, ನೀವು ಸದಾ ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಕರ್ಮ (ಕರ್ತವ್ಯ)ವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿರಿ.

Verse 56

सूत उवाच । एवं तस्मै वरान्दत्तास्सपुत्राय महात्मने । सुदर्शनाय कृपया शिवाभ्यां जगतां कृते

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಹೀಗೆ ಲೋಕಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಶಿವ ಮತ್ತು ಶಿವಾ (ಪಾರ್ವತಿ) ಮಹಾತ್ಮ ಸುದರ್ಶನನಿಗೆ, ಅವನ ಪುತ್ರನೊಡನೆ, ವರಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದರು.

Verse 57

तथेति नियमश्चासीत्तस्य राज्ञो महामुने । प्राजापत्यं कृतं नित्यं शिवपूजाविधानत

“ತಥಾಸ್ತು”—ಓ ಮಹಾಮುನಿಯೇ, ಹೀಗೆ ಆ ರಾಜನ ನಿಯಮವು ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಯಿತು. ಶಿವಪೂಜಾವಿಧಾನದಂತೆ ಅವನು ನಿತ್ಯವೂ ವ್ರತರೂಪವಾಗಿ ಪ್ರಾಜಾಪತ್ಯ ಅನುಷ್ಠಾನವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು.

Verse 58

शिवयोः कृपया सर्वे विस्तारं बहुधा गताः । तेषां च प्रथमा पूजा महापूजा महात्मनः

ಶಿವನೂ ದೇವಿ ಗೌರಿಯೂ ಕರುಣಾಕೃಪೆಯಿಂದ ಈ ಪವಿತ್ರ ಪ್ರಕಟನೆಗಳು ಅನೇಕ ವಿಧವಾಗಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿದವು. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಪ್ರಭುವಿನ ಮಹಾಪೂಜೆಯೇ ಮೊದಲನೆಯದು ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪೂಜೆ.

Verse 59

तेन यावत्कृता नैव पूजा वै शंकरस्य च । तावत्पूजा न कर्त्तव्या कृता चेन्न शुभापि सा

ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ವಿಧವಾಗಿ ಶಂಕರನ ಪೂಜೆ ನೆರವೇರದಿರುವವರೆಗೆ ಬೇರೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬಾರದು; ಮಾಡಿದರೂ ಅದು ಶುಭಕರವಾಗದು.

Verse 60

शुभं वाप्यशुभं वापि बटुकं न परित्यजेत् । प्राजापत्ये च भोज्ये वै वटुरेको विशिष्यते

ಶುಭವಾಗಲಿ ಅಶುಭವಾಗಲಿ, ಬಟುಕನನ್ನು (ಯುವ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಯನ್ನು) ಎಂದಿಗೂ ತ್ಯಜಿಸಬಾರದು. ಪ್ರಾಜಾಪತ್ಯ ವಿಧಿಯ ಭೋಜನದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ಬಟುಕನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೆಂದು ಗಣ್ಯನು.

Verse 61

शिवयोश्च तथा कार्ये विशेषोऽत्र प्रदृश्यते । तदेव शृणु सुप्राज्ञ यथाहं वच्मि तेऽनघ

ಶಿವಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ನಿಯಮ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಅತಿಪ್ರಾಜ್ಞನೇ ನಿರಪರಾಧನೇ, ನಾನು ಹೇಳುವಂತೆ ಅದನ್ನೇ ಕೇಳು.

Verse 62

तस्यैव नगरे राज्ञो भद्रस्य नित्यभोजने । प्राजापत्यस्य नियमे ह्यन्धकेशसमीपतः

ಅದೇ ನಗರದಲ್ಲಿ, ಅಂಧಕೇಶನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ, ರಾಜ ಭದ್ರನ ನಿತ್ಯ ಪವಿತ್ರ ಭೋಜನದಾನವು ಪ್ರಾಜಾಪತ್ಯ ನಿಯಮದಂತೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು.

Verse 63

यज्जातमद्भुतं वृत्तं शिवानुग्रहकारणात् । श्रूयतां तच्च सुप्रीत्या कथयामि यथाश्रुतम्

ಶಿವಾನುಗ್ರಹಕಾರಣದಿಂದ ಸಂಭವಿಸಿದ ಆ ಅದ್ಭುತ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳಿರಿ. ನಾನು ಕೇಳಿದಂತೆ ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 64

ध्वज एकश्च तद्राज्ञे दत्तस्तुष्टेन शंभुना । प्रोक्तश्च कृपया राजा देवदेवेन तेन सः

ತೃಪ್ತನಾದ ಶಂಭುವು ಆ ರಾಜನಿಗೆ ಒಂದು ಪವಿತ್ರ ಧ್ವಜವನ್ನು ದತ್ತಿಯಾಗಿ ನೀಡಿದನು; ದೇವದೇವನಾದ ಮಹಾದೇವನು ಕರುಣೆಯಿಂದ ರಾಜನಿಗೆ ದಯಾಮಯ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 65

प्रातश्च वर्ध्यतां राजन्ध्वजो रात्रौ पतिष्यति । मम त्वेवं च सम्पूर्णे प्राजापत्ये तथा पुनः

ಓ ರಾಜನೇ, ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಧ್ವಜವನ್ನು ಏರಿಸಿರಿ; ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅದು ಬೀಳುವುದು. ನನ್ನ ಪ್ರಾಜಾಪತ್ಯ ಕರ್ಮ ಸಂಪೂರ್ಣವಾದಾಗ, ಮತ್ತೆ ಇದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಡೆಯುವುದು.

Verse 66

अन्यथायं ध्वजो मे हि रात्रावपि स्थिरो भवेत् । इत्युक्त्वान्तर्हितश्शंभू राज्ञे तुष्टः कृपानिधिः

ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಈ ಧ್ವಜವು ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಕೃಪಾನಿಧಿಯಾದ ಶಂಭು ರಾಜನ ಮೇಲೆ ತೃಪ್ತನಾಗಿ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು.

Verse 68

स्वयं प्रातर्विवर्दे्धेत ध्वजः सायं पतेदिति । यदि कार्यं च सम्पूर्णं जातं चैव भवेदिह

ಧ್ವಜವು ಸ್ವತಃ ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಏರಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಗಿ, ಸಾಯಂಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬೀಳುವುದಾದರೆ—ಇಲ್ಲಿನ ಕಾರ್ಯ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಿರಿ.

Verse 69

एकस्मिन्समये चात्र बटोः कार्यं पुरा ह्यभूत् । ध्वजः स पतितो वै हि ब्रह्मभोजं विनापि हि

ಒಂದು ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಟು (ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿ) ವಿಷಯವಾಗಿ ಒಂದು ಪ್ರಸಂಗ ಉಂಟಾಯಿತು. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಧ್ವಜವು ಬಿದ್ದಿತು—ಬ್ರಹ್ಮಭೋಜನವನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸದೇ ಇದ್ದರೂ ಸಹ.

Verse 70

दृष्ट्वा तच्च तदा तत्र पृष्टा राज्ञा च पण्डिताः । भुञ्जते ब्राह्मणा ह्यत्र नोत्थितो वै ध्वजस्त्विति

ಆ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ರಾಜನು ಅಲ್ಲಿ ಪಂಡಿತರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು. ಅವರು ಹೇಳಿದರು—“ಇಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಭೋಜನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ; ಆದರೆ ಧ್ವಜ ಇನ್ನೂ ಏರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ.”

Verse 71

कथं च पतितः सोऽत्र ब्राह्मणा ब्रूत सत्यतः । ते पृष्टाश्च तदा प्रोचुर्ब्राह्मणाः पण्डितोत्तमाः

“ಅವನು ಇಲ್ಲಿ ಈ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೇಗೆ ಪತನಗೊಂಡನು? ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ, ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿರಿ.” ಎಂದು ಕೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಆ ಪಂಡಿತೋತ್ತಮ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಆಗ ಉತ್ತರಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದರು.

Verse 72

ब्रह्मभोजे महाराज वटुको भोजितः पुरा । चण्डीपुत्रश्शिवस्तुष्टस्तस्माच्च पतितो ध्वजः

ಮಹಾರಾಜ, ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಭೋಜದ ಪವಿತ್ರ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವಟುಕ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಗೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಲಾಯಿತು. ಚಂಡೀಪುತ್ರರೂಪದಲ್ಲಿ ಶಿವನು ಆ ಕರ್ಮದಿಂದ ತೃಪ್ತನಾದನು; ಅದರಿಂದಲೇ ಧ್ವಜವು ಬಿದ್ದಿತು.

Verse 73

तच्छ्रुत्वा नृपतिस्सोऽथ जनाश्चान्ये ऽपि सर्वशः । अभवन्विस्मितास्तत्र प्रशंसां चक्रिरे ततः

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ರಾಜನೂ ಇತರ ಎಲ್ಲ ಜನರೂ ಅತ್ಯಂತ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡರು. ನಂತರ ಅಲ್ಲಿ ತಾನೇ ಅವರು ಸ್ತುತಿವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು.

Verse 74

एवं च महिमा तेषां वर्द्धितः शङ्करेण हि । तस्माच्च वटुकाः श्रेष्ठाः पुरा विद्भिः प्रकीर्तिताः

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಶಂಕರನು ಅವರ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿದನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪಂಡಿತರು ವಟುಕರನ್ನು ಶ್ರೇಷ್ಠರೆಂದು ಘೋಷಿಸಿದರು.

Verse 75

शिवपूजा तु तैः पूर्वमुत्तार्य्या नान्यथा पुनः । अन्येषां नाधिकारोऽस्ति शिवस्य वचनादिह

ಆದರೆ ಶಿವಪೂಜೆಯನ್ನು ಮೊದಲು ಅವರಿಂದಲೇ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಬೇಕು; ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಇತರರಿಗೆ ಅಧಿಕಾರವಿಲ್ಲ—ಇದು ಶಿವನ ವಚನ.

Verse 76

उत्तारणं च कार्य्यं वै पूजा पूर्णा भवत्विति । एतावदेव तेषां तु शृणु नान्यत्तथैव च

ನಂತರ ‘ಉತ್ತಾರಣ’ವನ್ನು ಖಂಡಿತ ಮಾಡಬೇಕು, ಆಗ ಪೂಜೆ ಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರಿಗಾಗಿ ಇಷ್ಟೇ ವಿಧಿ—ಕೇಳು; ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೇನೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 77

एतत्सर्वं समाख्यातं यत्पृष्टं च मुनीश्वराः । यच्छ्रुत्वा शिवपूजायाः फलं प्राप्नोति वै नरः

ಓ ಮುನೀಶ್ವರರೇ, ನೀವು ಕೇಳಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ವಿವರಿಸಿದೆ. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮನುಷ್ಯನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶಿವಪೂಜೆಯ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.