युद्धकाण्डे एकोनषष्टितमः सर्गः
Rāvaṇa’s Assault on Nīla and Lakṣmaṇa; Hanumān Bears Rāma
पितृमहात्म्यसंयोगात्मनश्चापितेजसा ।जानुभ्यानुपतद्भूमौनतुप्राणैर्व्ययुज्यत ।।6.59.91।।
pitṛ-mahātmya-saṃyogād ātmanaś cāpi tejasā |
jānubhyāṃ nyapatad bhūmau na tu prāṇair vyayujyata ||6.59.91||
ಪಿತೃಮಹಿಮೆಯ ಸಂಯೋಗದಿಂದಲೂ ತನ್ನದೇ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಬಲದಿಂದಲೂ ಅವನು ಮೊಣಕಾಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದನು; ಆದರೆ ಪ್ರಾಣಗಳಿಂದ ವಿಚ್ಛೇದನ ಹೊಂದಲಿಲ್ಲ।
By virtue of his father's greatness and his own power, his life did not cease but he fell on the ground.
It affirms that inherited virtue and personal tejas support dharmic resilience; lineage is meaningful when upheld by one’s own strength and conduct.
Though felled by Rāvaṇa’s strike, Nīla does not die; he collapses but retains life.
Resilience (dhairya) sustained by both ancestral merit and personal power.