Adhyaya 237

ರುದ್ರನು ಪಾರ್ವತಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ—ಶ್ವೇತದ್ವೀಪದಲ್ಲಿನ ಹರಿಧಾಮದಲ್ಲಿ ದ್ವಾರಪಾಲಕರಾದ ಜಯ–ವಿಜಯರು ಸನಕಾದಿ ಕುಮಾರರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದ ಕಾರಣ ಕುಮಾರರು ಶಾಪ ನೀಡಿದರು. ಭಗವಾನ್ ಅವರ ಭಕ್ತಿಯು ನಾಶವಾಗದು ಎಂದು ಅನುಗ್ರಹಿಸಿ, ದಾಸ್ಯಭಾವ ಮತ್ತು ವೈರವಿರುವ ಜನ್ಮಗಳಿಗೆ ಅವರನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಿದನು; ಆ ಪತನವೇ ದಿತಿಯ ಪುತ್ರರಾದ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪು ಮತ್ತು ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿ, ದಿವ್ಯ ಅಪರಾಧದಿಂದ ಅವತಾರ-ಕಾರಣ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಬಲಾತ್ಕಾರವಾಗಿ ರಸಾತಳಕ್ಕೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡಾಗ ದೇವತೆಗಳು ನಾರಾಯಣನ ಶರಣಾದರು. ವಿಷ್ಣು ವರಾಹಾವತಾರವಾಗಿ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿ ದೈತ್ಯನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ ಪುನಃ ತನ್ನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು. ದೇವತೆಗಳು ವೇದಸ್ವರೂಪ ಸ್ತೋತ್ರದಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದರು—ಋಕ್, ಸಾಮ, ಯಜುರ್ ಮತ್ತು ಓಂಕಾರವು ಭಗವಂತನ ಸ್ವರೂಪವೇ ಎಂದು ವರ್ಣಿಸಿದರು. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಸ್ತೋತ್ರಪಠಣ ಮತ್ತು ಪ್ರಾತಃಕಾಲ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಸಮೃದ್ಧಿ ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ರುದ್ರನು ನರಸಿಂಹಾವತಾರದ ಕಥನಕ್ಕೆ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ.