Adhyaya 222

ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ತೀರ್ಥಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವು ಕಾಶಿಯಿಂದ ಗೋಕರ್ಣ, ಶಿವ-ಕಾಂಚಿ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಯಮುನಾ ತೀರದ ಇಂದ್ರಪ್ರಸ್ಥ/ಶಕ್ರಪ್ರಸ್ಥವರೆಗೆ ಹರಿದು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಗೆ, ಸರ್ಪ ಮತ್ತು ಶಿಂಶಪಾ ವೃಕ್ಷದ ಮುಕ್ತಿಯ ಪ್ರಸಂಗ ಬರುತ್ತದೆ—ಪೂರ್ವಜನ್ಮದ ದೋಷಗಳಿಂದ ಅವು ಪತಿತವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅಲ್ಪ ಪುಣ್ಯಕರ್ಮ (ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಸಹಾಯ)ದಿಂದ ಉದ್ಧಾರ ಹೊಂದಿದವು ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಕಾಶಿಯ ಮೋಕ್ಷದಾಯಿನಿ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತದೆ. ಮುಂದೆ ಈ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ದೇಹಾಂತವಾದರೆ ವಿಶಿಷ್ಟ ಪರಲೋಕಗತಿಗಳು ಲಭಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದು ವರ್ಣನೆ—ಗೋಕರ್ಣದಲ್ಲಿ ಶಿವಭಕ್ತನಿಗೆ ಶಿವಸಮಾನ ಪದವಿ, ಮತ್ತು ಶಿವ-ಕಾಂಚಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಶಿವಭಕ್ತಿಯ ಪರಿಪಾಕ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗಿ ವೈಕುಂಠಪ್ರಾಪ್ತಿಯವರೆಗೆ ತಲುಪುತ್ತದೆ. ಶಿವಭಕ್ತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಪರಲೋಕಗಮನದಲ್ಲಿ ಶಿವಗಣರು ಮತ್ತು ಹರಿದೂತರು ವಾದಿಸುವುದು, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಶಿವ-ವಿಷ್ಣುಗಳ ಸ್ಮಿತಪೂರ್ವಕ ಸಮನ್ವಯದಿಂದ ತೀರ್ಮಾನವಾಗುವುದು ಎಂಬ ದೀರ್ಘ ದೃಷ್ಟಾಂತ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಇಂದ್ರಪ್ರಸ್ಥದ ಪಾವಿತ್ರ್ಯವನ್ನು ಸ್ನಾನ, ವಾರ್ಷಿಕ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮುಂತಾದ ವಿಧಿಗಳ ಮೂಲಕ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ರಾಜಸೂಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿನ ಶಿಶುಪಾಲವಧಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿ ಭೀಮಕೂಂಡದ ಉತ್ಪತ್ತಿಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮತ್ತು ಪರಿಕ್ರಮೆ ಮಹಾಪುಣ್ಯದಾಯಕವೆಂದು ನಿರ್ಣಯಿಸುತ್ತದೆ.