Adhyaya 212

ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ರಾಜೋಪದೇಶದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ತೀರ್ಥಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ಕೋಸಲಾದ ಇಂದ್ರಪ್ರಸ್ಥ/ಶಕ್ರಪ್ರಸ್ಥವು ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಭೋಗ-ಮೋಕ್ಷಪ್ರದ, ವಿಷ್ಣುಪ್ರಿಯ ‘ಕನ್ಯೆ’ಯಂತೆ ವರದಾಯಕವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ. ಬದరికಾಶ್ರಮ ಅಥವಾ ನಾರಾಯಣಧಾಮಕ್ಕೆ ಹೊರಟ ಮೋಕ್ಷಾರ್ಥ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಒಳಗಿನ ಉಪದೇಶಕನು ತಡೆದು, ನಾನಾ ದೃಷ್ಟಾಂತಗಳಿಂದ—ಕೋಸಲೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬಾರದು; ಇಲ್ಲಿ ವೈರಾಗ್ಯವೂ ಮುಕ್ತಿಯೂ ಸುಲಭವೆಂದು ಬೋಧಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹರಿಯು ತೇಜೋಮಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾಗಿ ಇಂದ್ರಪ್ರಸ್ಥವನ್ನು ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಅಗ್ರಸ್ಥಾನವೆಂದು ನಿರ್ಣಯಿಸಿ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಫಲಕೊಡುವವನು ತಾನೇ ಅಂತರಾತ್ಮನೆಂದು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ವಿಷ್ಣುಪದದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ದಕ್ಷಿಣದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸಹಚರರು ಅಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸ ಮಾಡಿ ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ ಸಾರೂಪ್ಯವನ್ನು, ನಂತರ ಸೇವಾಭಾವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಈ ತೀರ್ಥ ‘ದಕ್ಷಿಣ-ಕೋಸಲಾ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ; ‘ಉತ್ತರ-ಕೋಸಲಾ’ ರಾಮಾವತಾರ ಮತ್ತು ರಾವಣವಧದೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿತವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಈ ಮಹಾತ್ಮ್ಯಶ್ರವಣವು ಕಲಿದೋಷಮಲವನ್ನು ತೊಳೆದು ವಿಷ್ಣುಪಾದಪ್ರಾಪ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಫಲಶ್ರುತಿ ಇದೆ.