Adhyaya 132

ಪಾರ್ವತಿ ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ—ಅನಂತ ವಾಸುದೇವನ ಯಾವ ರೀತಿಯ ಸ್ಮರಣೆ ಮಾಡಿದರೆ ಮೋಹವು ಮತ್ತೆ ಮರಳಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ? ಮಹಾದೇವನು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ—ನಿರಂತರ ಸ್ಮರಣೆಯೇ ನಿಜವಾದ ಸ್ಮರಣೆ; ದಾಹಗೊಂಡವನು ನೀರನ್ನು, ಚಳಿಯಿಂದ ನಡುಗುವವನು ಅಗ್ನಿಯನ್ನು, ಪ್ರಿಯವಿಯೋಗಿ ಪ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಸದಾ ನೆನಪಿಸುವಂತೆ, ಭಗವಂತನ ನಾಮ-ರೂಪ-ಗುಣಗಳನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅವಿಚ್ಛಿನ್ನವಾಗಿ ಧರಿಸಬೇಕು. ಮುಂದೆ ಭಕ್ತಿಯ ಕಾರಣತೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ—ಸತ್ಸಂಗದಿಂದ ಭಕ್ತಿ ಉರಿಯುತ್ತದೆ, ಭಕ್ತಿಯೇ ಪರಮ ಸಾಧನ. ಜನಾರ್ದನನತ್ತ ಇರುವ ಯಾವುದೇ ಭಾವ, ವೈರವೂ ಸಹ, ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನ ಧಾಮಪ್ರಾಪ್ತಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು. ಧನ, ಪಾಂಡಿತ್ಯ, ಸ್ವರ್ಗಫಲದ ಕರ್ಮಕಾಂಡಗಳಿಗಿಂತ ನಾಮಸ್ಮರಣೆ ಮತ್ತು ಅಂತರಂಗದ ಭಾವವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಹೇಳಿ, ಅಜಾಮಿಲನ ಉದಾಹರಣೆಯಿಂದ ನಾಮಮಹಿಮೆ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುತತ್ತ್ವದ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಕತೆ, ಮನಸ್ಸು-ಕರ್ಮಬಂಧದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಸೇರಿ, ಸ್ಮರಣೆ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿ ಪಾಪಕ್ಷಯ ಮಾಡುತ್ತವೆ, ನಿರ್ಭಯತೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ವೈಕುಂಠಪ್ರಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತವೆ ಎಂಬ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ.