Adhyaya 118

ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಸೂತನು ಕಾರ್ತಿಕಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದೊಳಗಿನ ಶಿವ–ಸ್ಕಂದ ಸಂವಾದವನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮಹಾದೇವನು ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ತಿಕ (ಊರ್ಜ) ಮಾಸವು ವೈಷ್ಣವರಿಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮವೆಂದು ಸ್ತುತಿಸಿ, ಈ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ದೈವಸನ್ನಿಧಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪುಣ್ಯಫಲ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ದಾನಗಳ ವಿಧಿ ಹಾಗೂ ದಾನಗಳ ತಾರತಮ್ಯ ವಿವರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ—ಅನ್ನದಾನ, ಗೋদান, ಭೂದಾನ, ವಿದ್ಯಾದಾನ, ಸ್ವರ್ಣಾದಿ ದಾನಗಳ ಮಹಿಮೆ ಮತ್ತು ಪರಸ್ಪರ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆ ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಕನ್ಯಾದಾನ ಮತ್ತು ವಿವಾಹಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಕಾಲ, ಪಾತ್ರತೆ, ಅರ್ಹತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ನಿಯಮಗಳೂ ಬರುತ್ತವೆ. ಮುಂದೆ ಕಾರ್ತಿಕವ್ರತದ ಶುದ್ಧಾಚಾರ—ಇತರರ ಬೇಯಿಸಿದ ಅನ್ನವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದು (ಚಾಂದ್ರಾಯಣ/ಕೃಚ್ಛ್ರಫಲಸಮಾನ), ಎಣ್ಣೆ–ಜೇನು–ಕಾಂಸ್ಯಪಾತ್ರ ಹಾಗೂ ಸಮೂಹಭೋಜನ ವರ್ಜನೆ, ಶಾಕಾಹಾರ ಸಂಯಮ, ನದಿಸ್ನಾನ, ದೀಪದಾನ, ವೈಷ್ಣವಸೇವೆ, ದಾಮೋದರನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾತಃಕಾಲದ ಜಾಗರಣೆ, ಕಮಲ ಮತ್ತು ತುಳಸಿಯಿಂದ ಪೂಜೆ—ಇವೆಲ್ಲ ವಿವರವಾಗುತ್ತವೆ. ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಾಲ್ಯ, ಶಂಖಸಂಸ್ಕೃತ ಜಲ ಮತ್ತು ಪಾದೋದಕ ಪಾಪನಾಶಕ ಶುದ್ಧಿಕಾರಕ ಸಾಧನಗಳೆಂದು ನಿರ್ಣಯಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.