Adhyaya 117

ಈ ಅಧ್ಯಾಯವು ಬಹುಸ್ತರೀಯ ಪರಂಪರಾ-ಕಥನದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಸತ್ಯಾ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ—ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸವು ಎಲ್ಲ ಮಾಸಗಳಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದೇಕೆ? ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಸೂತನು ಶೌನಕನಿಗೆ ಹಿಂದೆ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಪ್ರಾಚೀನ ಘೋಷಣೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಸೂತನು ಹಳೆಯ ಸಂವಾದವನ್ನು ಮುಂದಿಡುತ್ತಾನೆ; ಅಲ್ಲಿ ಷಣ್ಮುಖ/ಸ್ಕಂದನು ಕಾರ್ತಿಕವ್ರತ, ಕಾರ್ತಿಕಸ್ನಾನ ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಿತ ವೈಷ್ಣವ ಆಚರಣೆಗಳು (ದೀಪದಾನ, ತುಳಸೀಸೇವೆ, ಗೋಪೀಚಂದನ ಇತ್ಯಾದಿ) ಕುರಿತು ವಿವರವಾದ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಬೇಡುತ್ತಾನೆ. ಈಶ್ವರ/ಶಿವನು ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಲೋಕೋನ್ನತಿಕರವೆಂದು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿ, ಕಾರ್ತಿಕದ ಪುಣ್ಯವು ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆ ಮತ್ತು ದಾನಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಅಧಿಕವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಕಲಿಯುಗದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ನಾನತತ್ತ್ವವನ್ನು ವಿವರಿಸಿ, ಸ್ನಾನದ ನಾಲ್ಕು ಭೇದಗಳು—ವಾಯವ್ಯ, ವಾರುಣ, ದಿವ್ಯ, ಬ್ರಾಹ್ಮ್ಯ—ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅರ್ಹತೆ ಮತ್ತು ಫಲಶ್ರುತಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕಾರ್ತಿಕ ಮತ್ತು ಮಾಘ ಮಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನವು ಪಾಪನಾಶಕ, ಅಭೀಷ್ಟಫಲದಾಯಕ; ಜೊತೆಗೆ ದೀಪಾವಳಿ/ಪ್ರಬೋಧಿನಿ, ದಾನ-ಉಪವಾಸ, ಪುಷ್ಪ-ನೈವೇದ್ಯ, ತೀರ್ಥಜಲ ಮುಂತಾದ ಸೇವೆಗಳ ಮಹಿಮೆಯೂ ಪ್ರತಿಪಾದಿತವಾಗಿದೆ.