Adhyaya 60

Verse 1

स्कंदौवाच । अपरस्यापि पृच्छामि फलस्य पूततां तरोः । सर्वलोकहितार्थाय वद नो जगदीश्वर

ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳಿದರು—ನಾನು ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ: ವೃಕ್ಷದ ಫಲದ ಪಾವನ ಶುದ್ಧತೆ ಏನು? ಸರ್ವಲೋಕ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ, ಹೇ ಜಗದೀಶ್ವರ, ನಮಗೆ ಹೇಳು।

Verse 2

ईश्वर उवाच । धात्रीफलं परं पूतं सर्वलोकेषु विश्रुतम् । यस्य रोपान्नरो नारी मुच्यते जन्मबंधनात्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಧಾತ್ರಿ (ಆಮಲಕಿ) ಫಲವು ಪರಮ ಪವಿತ್ರ, ಸರ್ವಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧ. ಅದನ್ನು ನೆಟ್ಟರೆ ಪುರುಷನಾಗಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯಾಗಲಿ ಜನ್ಮಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ/ಮುಕ್ತಳಾಗುತ್ತಾಳೆ।

Verse 3

पावनं वासुदेवस्य फलं प्रीतिकरं शुभम् । अस्य भक्षणमात्रेण मुच्यते सर्वकल्मषात्

ಇದು ವಾಸುದೇವನ ಪಾವನ ಫಲ—ಪ್ರೀತಿಕರ, ಶುಭ, ಮಂಗಳಕರ. ಇದನ್ನು ಕೇವಲ ಭಕ್ಷಿಸಿದ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಸರ್ವ ಕಲ್ಮಷಗಳಿಂದ (ಪಾಪಗಳಿಂದ) ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 4

भक्षणे च भवेदायुः पाने वै धर्मसंचयः । अलक्ष्मीनाशनं स्नाने सर्वैश्वर्यमवाप्नुयात्

ಇದನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿದರೆ ಆಯುಷ್ಯ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ; ಇದನ್ನು ಪಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಧರ್ಮಸಂಚಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಅಲಕ್ಷ್ಮೀ ನಾಶವಾಗಿ ಸರ್ವೈಶ್ವರ್ಯ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 5

यस्मिन्गृहे महासेन धात्री तिष्ठति सर्वदा । तस्मिन्गृहे न गच्छंति प्रेता दैतेय राक्षसाः

ಹೇ ಮಹಾಸೇನ, ಯಾವ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಧಾತ್ರಿ (ಆಮಲಕಿ) ಸದಾ ನೆಲೆಸಿರುತ್ತದೋ, ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೇತಗಳು, ದೈತ್ಯರು, ರಾಕ್ಷಸರು ಎಂದಿಗೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 6

न गंगा न गया चैव न काशी न च पुष्करम् । एकैव हि नृणां धात्री संप्राप्ते हरिवासरे

ಗಂಗೆಯೂ ಅಲ್ಲ, ಗಯೆಯೂ ಅಲ್ಲ, ಕಾಶಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ಪುಷ್ಕರವೂ ಅಲ್ಲ—ಹರಿವಾಸರ ಬಂದಾಗ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಆಧಾರವೂ ಪೋಷಕವೂ ಒಂದೇ ಧಾತ್ರಿ-ವ್ರತವೇ ಆಗುತ್ತದೆ.

Verse 7

एकादश्यां पक्षयुगे धात्रीस्नानं करोति यः । सर्वपापक्षयं यांति विष्णुलोके महीयते

ಪಕ್ಷಸಂಧಿಯ ಏಕಾದಶಿಯಲ್ಲಿ ಧಾತ್ರಿ (ಆಮಲಕಿ) ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವವನು ಸರ್ವಪಾಪಕ್ಷಯವನ್ನು ಪಡೆದು ವಿಷ್ಣುಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ.

Verse 8

धात्रीफलं सदा सेव्यं भक्षणे स्नान एव च । नियतं पारणे विष्णोः स्नानमात्रे हरेर्दिने

ಧಾತ್ರಿ (ಆಮಲಕಿ) ಫಲವನ್ನು ಸದಾ ಸೇವಿಸಬೇಕು—ಭಕ್ಷಣದಲ್ಲೂ ಸ್ನಾನದಲ್ಲೂ. ವಿಷ್ಣುವಿನ ನಿಯತ ಪಾರಣದಲ್ಲೂ ಹರಿದಿನದಲ್ಲೂ ಕನಿಷ್ಠ ಸ್ನಾನಮಾತ್ರವನ್ನಾದರೂ ನಿಯಮವಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 9

संयते पारणे चैव धात्र्येकस्पर्शने नरः । भुक्त्वा तु लंघयेद्यस्तु एकादश्यां सितासिते

ಪಾರಣ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಂಯಮದಿಂದಿದ್ದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಧಾತ್ರಿ ಫಲವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವವನು—ಭೋಜನ ಮಾಡಿ ಶುಕ್ಲ ಅಥವಾ ಕೃಷ್ಣ ಪಕ್ಷದ ಏಕಾದಶಿ ನಿಯಮವನ್ನು ಲಂಘಿಸಿದರೆ ದೋಷವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ.

Verse 10

एकेनैवोपवासेन कृतेन तु षडानन । सप्तजन्मकृतात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः

ಓ ಷಡಾನನ! ಕೇವಲ ಒಂದು ಉಪವಾಸ ಮಾಡಿದ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಮನುಷ್ಯನು ಏಳು ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 11

अक्षयं लभते स्वर्गं विष्णुसायुज्यमाव्रजेत् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन धात्रीव्रतं समाचर

ಮಾನವನು ಅಕ್ಷಯ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು-ಸಾಯುಜ್ಯವನ್ನು (ಶ್ರೀ ವಿಷ್ಣುವಿನೊಂದಿಗೆ ಏಕತ್ವ) ಸೇರುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸರ್ವ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಧಾತ್ರೀ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 12

धात्रीद्रवेण सततं यस्य केशाः सुरंजिताः । न पिबेत्स पुनर्मातुः स्तनं कश्चित्षडानन

ಹೇ ಷಡಾನನ! ಯಾರ ಕೇಶಗಳು ಧಾತ್ರೀ ದ್ರವದಿಂದ ಸದಾ ಸುಂದರವಾಗಿ ರಂಜಿತವಾಗಿರುತ್ತವೋ, ಅವನು ಮತ್ತೆ ಎಂದಿಗೂ ತಾಯಿಯ ಸ್ತನ್ಯವನ್ನು ಕುಡಿಯಬಾರದು.

Verse 13

धात्रीदर्शनसंस्पर्शान्नाम्न उच्चारणेपि वा । वरदः संमुखो विष्णुः संतुष्टो भवति प्रियः

ಧಾತ್ರೀ (ಆಮಲಕಿ)ಯ ದರ್ಶನ-ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದಲೂ, ಅಥವಾ ಕೇವಲ ಅದರ ನಾಮೋಚ್ಚಾರಣೆಯಿಂದಲೂ, ವರದನಾದ ಶ್ರೀ ವಿಷ್ಣು ಸಮಕ್ಷವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸಂತುಷ್ಟನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 14

धात्रीफलं च यत्रास्ते तत्र तिष्ठति केशवः । तत्र ब्रह्मा स्थिरा पद्मा तस्मात्तां तु गृहे न्यसेत्

ಎಲ್ಲಿ ಧಾತ್ರೀ (ಆಮಲಕಿ) ಫಲ ಇಡಲ್ಪಟ್ಟಿದೆಯೋ, ಅಲ್ಲಿ ಕೇಶವನು ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನೂ ಸ್ಥಿರಾ ಪದ್ಮಾ (ಲಕ್ಷ್ಮೀ)ಯೂ ಇರುತ್ತಾರೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಡಬೇಕು.

Verse 15

अलक्ष्मीर्नश्यते तत्र यत्र धात्री प्रतिष्ठति । संतुष्टास्सर्वदेवाश्च न त्यजंति क्षणं मुदा

ಎಲ್ಲಿ ಧಾತ್ರೀ ದೃಢವಾಗಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಗಿದೆಯೋ, ಅಲ್ಲಿ ಅಲಕ್ಷ್ಮೀ (ದುರ್ಭಾಗ್ಯ) ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ಸರ್ವ ದೇವತೆಗಳು ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವೂ ಆನಂದದಿಂದ ತ್ಯಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 16

धात्रीफलेन नैवेद्यं यो ददाति महाधनम् । तस्य तुष्टो भवेद्विष्णुर्नान्यैः क्रतुशतैरपि

ಧಾತ್ರಿ (ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿ) ಫಲದ ನೈವೇದ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವವನು ಮಹಾಧನಿಕನೆಂದು ಗಣ್ಯನು. ಅವನ ಮೇಲೆ ವಿಷ್ಣು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ—ನೂರಾರು ಯಜ್ಞಗಳಿಂದಲೂ ಸಿಗದ ಫಲ.

Verse 17

स्नात्वा धात्रीद्रवेणैव पूजयेद्यस्तु माधवम् । सोभीष्टफलमाप्नोति यद्वा मनसि वर्तते

ಧಾತ್ರಿ (ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿ) ರಸದಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಮಾಧವ (ವಿಷ್ಣು)ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಯಾವ ಇಷ್ಟವೋ ಅದೇ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 18

तथैव लक्षणं स्मृत्वा पूजयित्वा फलेन तु । सुवर्णशतसाहस्रं फलमेति नरोत्तमः

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ, ನಿಗದಿತ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಫಲದಿಂದ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದರೆ, ನரோತ್ತಮನು ಲಕ್ಷ ಸ್ವರ್ಣದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 19

या गतिर्ज्ञानिनां स्कंद मुनीनां योगसेविनाम् । गतिं तां समवाप्नोति धात्रीसेवा रतो नरः

ಓ ಸ್ಕಂದಾ! ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹಾಗೂ ಯೋಗಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದ ಮುನಿಗಳಿಗೆ ದೊರೆಯುವ ಗತಿ ಯಾವದೋ, ಧಾತ್ರಿ (ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿ) ವೃಕ್ಷಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ರತನಾದವನು ಅದೇ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 20

तीर्थसेवाभिगमने व्रतैश्च विविधैस्तथा । सा गतिर्लभ्यते पुंसां धात्रीफलसुसेवया

ತೀರ್ಥಗಳ ದರ್ಶನ-ಸೇವೆಯಿಂದ ಹಾಗೂ ವಿವಿಧ ವ್ರತಾಚರಣೆಯಿಂದ ದೊರೆಯುವ ಗತಿ ಯಾವದೋ, ಧಾತ್ರಿ (ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿ) ಫಲದ ಸುಸೇವೆಯಿಂದಲೂ ಪುರುಷರಿಗೆ ಅದೇ ಗತಿ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 21

प्रीतिश्च सर्वदेवानां देवीनां नो गणस्य च । संमुखा वरदा स्नाने धात्रीफलनिषेवणे

ಸ್ನಾನದ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಧಾತ್ರೀ (ಆಮಲಕಿ) ಫಲಸೇವನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಸರ್ವ ದೇವರು, ದೇವಿಯರು ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ಗಣಗಳ ಪ್ರೀತಿ ಸಮ್ಮುಖವಾಗಿ ವರಪ್ರದಾಯಿನಿಯಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 22

ग्रहा दुष्टाश्च ये केचिदुग्राश्च दैत्यराक्षसाः । सर्वे न दुष्टतां यांतिधात्रीफल सुसेवनात्

ದುಷ್ಟ ಗ್ರಹಗಳಾಗಲಿ, ಉಗ್ರ ದೈತ್ಯ-ರಾಕ್ಷಸರಾಗಲಿ—ಧಾತ್ರೀ (ಆಮಲಕಿ) ಫಲವನ್ನು ಸುವಿಧಿಯಾಗಿ ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಸೇವಿಸಿದರೆ ಅವರು ಯಾರೂ ಹಾನಿಕಾರಕರಾಗಿ ಉಳಿಯರು।

Verse 23

सर्वयज्ञेषु कार्येषु शस्तं चामलकीफलम् । सर्वदेवस्य पूजायां वर्जयित्वा रविं सुत

ಸರ್ವ ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಆಮಲಕಿ ಫಲವು ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಹೇ ರವಿಸುತ, ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಸರ್ವ ದೇವಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಇದರ ಬಳಕೆ ಶ್ರೇಯಸ್ಕರ.

Verse 24

तस्माद्रविदिने तात सप्तम्यां च विशेषतः । धात्रीफलानि सततं दूरतः परिवर्जयेत्

ಆದ್ದರಿಂದ, ತಾತ, ಭಾನುವಾರದಲ್ಲಿಯೂ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸಪ್ತಮೀ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ—ಧಾತ್ರೀ (ಆಮಲಕಿ) ಫಲಗಳನ್ನು ಸದಾ ದೂರವಿಟ್ಟು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು।

Verse 25

यस्तु स्नाति तथाश्नाति धात्रीं च रविवासरे । आयुर्वित्तं कलत्रं च सर्वं तस्य विनश्यति

ಯಾರು ಭಾನುವಾರ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಭೋಜನಮಾಡಿ, ಧಾತ್ರೀ (ಆಮಲಕಿ)ಯನ್ನೂ ಸೇವಿಸುತ್ತಾನೋ—ಅವನ ಆಯುಸ್ಸು, ಧನ, ಪತ್ನಿ ಹಾಗೂ ಸರ್ವಸ್ವವೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 26

संक्रान्तौ च भृगोर्वारे षष्ठ्यां प्रतिपिदि ध्रुवम् । नवम्यां चाप्यमायां च धात्रीं दूरात्परित्यजेत्

ಸಂಕ್ರಾಂತಿ ದಿನ, ಶುಕ್ರವಾರ, ಷಷ್ಠಿ, ಪ್ರತಿಪದೆ, ನವಮಿ ಹಾಗೂ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯಂದು—ಧಾತ್ರೀ (ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿ)ಯನ್ನು ದೂರದಿಂದಲೇ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 27

नासिकाकर्णतुंडेषु मृतस्य चिकुरेषु वा । तिष्ठेद्धात्रीफलं यस्य स याति विष्णुमंदिरम्

ಮರಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ಧಾತ್ರೀ (ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿ) ಫಲವನ್ನು ಮೃತನ ಮೂಗು, ಕಿವಿ, ಬಾಯಿ ಅಥವಾ ಕೂದಲಿನ ಮೇಲಾದರೂ ಇಟ್ಟರೆ, ಅವನು ವಿಷ್ಣುಮಂದಿರವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 28

धात्रीसंपर्कमात्रेण मृतो यात्यच्युतालयम् । सर्वपापक्षयस्तस्य स्वर्गं याति रथेन तु

ಧಾತ್ರೀ (ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿ)ಯ ಕೇವಲ ಸ್ಪರ್ಶಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಮೃತನಾದವನು ಕೂಡ ಅಚ್ಯುತ (ವಿಷ್ಣು)ನ ಆಲಯವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳು ಕ್ಷಯವಾಗಿ, ರಥಾರೂಢನಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 29

धात्रीद्रवं नरो लिप्त्वा यस्तु स्नानं समाचरेत् । पदेपदेश्वमेधस्य फलं प्राप्नोति धार्मिकः

ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ಧಾತ್ರೀ-ರಸವನ್ನು ದೇಹಕ್ಕೆ ಲೇಪಿಸಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ಅವನು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 30

अस्य दर्शनमात्रेण ये वै पापिष्ठजंतवः । सर्वे ते प्रपलायंते ग्रहा दुष्टाश्च दारुणाः

ಇದನ್ನು ಕೇವಲ ನೋಡಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅತಿಪಾಪಿಷ್ಠ ಜೀವಿಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ಓಡಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಹಾಗೆಯೇ ದುಷ್ಟ ಹಾಗೂ ಭಯಾನಕ ಗ್ರಹದೋಷಗಳೂ ದೂರವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 31

पुरैकः पुल्कसः स्कंद मृगयार्थं वनं गतः । मृगपक्षिगणान्हत्वा तृषया परिपीडितः

ಹೇ ಸ್ಕಂದ, ಒಮ್ಮೆ ಒಬ್ಬ ಪುಲ್ಕಸನು ಬೇಟೆಯ ನಿಮಿತ್ತ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಜಿಂಕೆಗಳ ಗುಂಪುಗಳನ್ನೂ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಸಮೂಹಗಳನ್ನೂ ಕೊಂದು, ತೀವ್ರ ದಾಹದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದನು.

Verse 32

क्षुधयामलकीवृक्षं पुरः पीनफलान्वितम् । दृष्ट्वा संरुह्य सहसा चखाद फलमुत्तमम्

ಹಸಿವಿನಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ ಅವನು ಮುಂದೆ ದಪ್ಪ ಫಲಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆಮಲಕೀ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ಕಂಡನು. ತಕ್ಷಣವೇ ಏರಿ ಒಂದು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಫಲವನ್ನು ತಿಂದನು.

Verse 33

ततो दैवात्सवृक्षाग्रान्निपपात महीतले । वेदनागाढसंविद्धः पंचत्वमगमत्तदा

ನಂತರ ದೈವವಶಾತ್ ಅವನು ಮರದ ತುದಿಯಿಂದ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದನು. ತೀವ್ರ ವೇದನೆಯಿಂದ ವಿದ್ಧನಾಗಿ ಆಗಲೇ ಪಂಚತ್ವವನ್ನು ಹೊಂದಿದನು.

Verse 34

ततः प्रेतगणाः सर्वे रक्षोभूतगणास्तथा । तनुं वोढुं मुदा सर्वे ये वै शमनसेवकाः

ಆಮೇಲೆ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರೇತಗಣಗಳೂ, ಹಾಗೆಯೇ ರಾಕ್ಷಸ-ಭೂತ ಸಮೂಹಗಳೂ—ಶಮನ (ಯಮ)ನ ಸೇವಕರು—ಆ ದೇಹವನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಮುಂದಾದರು.

Verse 35

न शक्नुवंति चांडालं मृतं द्रष्टुं महाबलाः । अन्योन्यं विग्रहस्तेषां ममायमिति भाषताम्

ಆ ಮಹಾಬಲಿಗಳು ಆ ಮೃತ ಚಾಂಡಾಲನನ್ನು ನೋಡಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವರಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಕಲಹ ಉಂಟಾಗಿ, “ಇವನು ನನ್ನವನು” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 36

ग्रहीतुं चापि नेतुं च न शक्तास्ते परस्परम् । ततस्ते तु समालोक्य गता मुनिगणान्प्रति

ಅವರು ಪರಸ್ಪರರನ್ನು ಹಿಡಿಯಲೂ ಶಕ್ತರಾಗಲಿಲ್ಲ, ಕರೆದೊಯ್ಯಲೂ ಶಕ್ತರಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿ ಮುನಿಗಣಗಳ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರು.

Verse 37

प्रेता ऊचुः । किमर्थं मुनयो धीराश्चांडालं पापकारिणम् । प्रेक्षितुं न वयं शक्ता न चापि यमसेवकाः

ಪ್ರೇತರು ಹೇಳಿದರು—ಧೀರ ಮುನಿಗಳು ಆ ಪಾಪಕಾರಿಯಾದ ಚಾಂಡಾಲನನ್ನು ಏಕೆ ನೋಡಲು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ? ನಾವು ಅವನನ್ನು ನೋಡಲಾರದು; ಯಮಸೇವಕರಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

Verse 38

म्रियंते पातिता ये च स्थिरैर्युद्धपराङ्मुखाः । साहसैः पातिता भीता वज्राग्निकाष्ठपीडिताः

ಕೆಡವಲ್ಪಟ್ಟವರು ಸಾಯುತ್ತಾರೆ—ಸ್ಥಿರರಾಗಿದ್ದರೂ ಯುದ್ಧದಿಂದ ಮುಖ ತಿರುಗಿಸುವವರು; ಅತಿಸಾಹಸ ದಾಳಿಗಳಿಂದ ಬಿದ್ದು ಭಯಗೊಂಡು ವಜ್ರ, ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ಕಾಷ್ಠಪ್ರಹಾರಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗುವವರು.

Verse 39

सिंहव्याघ्रहता मर्त्या व्याघ्रैर्वा जलजंतुभिः । जलस्थलस्थिताः प्रेताः वृक्षपर्वतपातिताः

ಸಿಂಹ ಅಥವಾ ಹುಲಿಯಿಂದ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟ ಮನುಷ್ಯರು, ಅಥವಾ ಹುಲಿಗಳಿಂದಲೋ ಜಲಚರ ಜೀವಿಗಳಿಂದಲೋ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟವರು; ನೀರಲ್ಲೋ ನೆಲದಲ್ಲೋ ಇರುವ ಪ್ರೇತರು, ಮರ ಅಥವಾ ಪರ್ವತದಿಂದ ಬಿದ್ದವರು—ಇವರನ್ನೇ ಸೂಚಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 40

पशुपक्षिहता ये च कारागारे गरे मृताः । आत्मघातमृता ये च श्राद्धादिकर्मवर्जिताः

ಪಶುಪಕ್ಷಿಗಳಿಂದ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟವರು, ಕಾರಾಗೃಹದಲ್ಲಿ ಸತ್ತವರು, ವಿಷದಿಂದ ಸತ್ತವರು; ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯಿಂದ ಸತ್ತವರು, ಹಾಗೂ ಶ್ರಾದ್ಧಾದಿ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ವಂಚಿತರಾದವರು—ಇವರನ್ನೇ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 41

गूढकर्ममृता धूर्ता गुरुविप्रनृपद्विषः । पाषंडाः कौलिकाः क्रूरा गरदाः कूटसाक्षिणः

ಗುಪ್ತ ದುಷ್ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ ಧೂರ್ತರು, ಗುರು‑ಬ್ರಾಹ್ಮಣ‑ರಾಜರ ದ್ವೇಷಿಗಳು; ಪಾಷಂಡರು, ಕಪಟ ಪಂಥೀಯರು, ಕ್ರೂರರು, ವಿಷಕೊಡುವವರು ಮತ್ತು ಸುಳ್ಳು ಸಾಕ್ಷಿಗಳು।

Verse 42

आशौचान्नस्य भोक्तारः प्रेतभोग्या न संशयः । ममायमिति भाषंतो नेतुं तं च न शक्नुमः

ಅಶೌಚದಿಂದ ಬಂದ ಅನ್ನವನ್ನು ಭುಜಿಸುವವರು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಪ್ರೇತಗಳ ಭೋಗ್ಯರಾಗುತ್ತಾರೆ. ‘ಇದು ನನ್ನದು’ ಎಂದರೂ ಅದನ್ನು ಜೊತೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲಾರರು।

Verse 43

आदित्य इव दुष्प्रेक्ष्यः किंवा कस्य प्रभावतः । मुनय ऊचुः । अनेन भक्षितं प्रेताः पक्वं चामलकीफलम्

ಇವನು ಸೂರ್ಯನಂತೆ ನೋಡಲು ದುಷ್ಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯ—ಇದು ಯಾರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ? ಮುನಿಗಳು ಹೇಳಿದರು: ‘ಇವನಿಂದ ಪ್ರೇತರು ಪಕ್ವವಾದ ಆಮಲಕೀ (ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿ) ಫಲವನ್ನು ಭುಜಿಸಿದ್ದಾರೆ.’

Verse 44

तत्संगं यांति तस्यैव फलानि प्रचुराणि च । तेनैव कारणेनायं दुष्प्रेक्ष्यो भवतां ध्रुवम्

ಅವರು ಅವನದೇ ಸಂಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಅದರಿಂದ ಅಪಾರ ಫಲಗಳೂ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ. ಅದೇ ಕಾರಣದಿಂದ ಇದು ನಿಮಗೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದುಷ್ಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯವಾಗಿದೆ।

Verse 45

वृक्षाग्रपतितस्याथ प्राणः स्नेहान्न च त्यजेत् । नायं चारेण सूर्यस्य न चान्ये पापकारिणः

ಮರದ ತುದಿಯಿಂದ ಬಿದ್ದರೂ ಸಹ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಾಣ ತ್ಯಜಿಸಬಾರದು. ಇದು ಸೂರ್ಯನ ಚರ್ಯೆಯಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ಬೇರೆ ಪಾಪಕಾರಿಗಳಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ।

Verse 46

धात्रीभक्षणमात्रेण पापात्पूतो व्रजेद्दिवम् । प्रेता ऊचुः । पृच्छामो वो ह्यविज्ञानान्न वयं निंदकाः क्वचित्

ಧಾತ್ರೀ (ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿ) ಫಲವನ್ನು ತಿನ್ನುವಷ್ಟರಿಂದಲೇ ಪಾಪದಿಂದ ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರೇತರು ಹೇಳಿದರು—ಅವಿಜ್ಞಾನದಿಂದ ನಿಮಗೆ ಕೇಳುತ್ತೇವೆ; ನಾವು ಎಂದಿಗೂ ನಿಂದಕರು ಅಲ್ಲ.

Verse 47

विष्णुलोकाद्विमानं तु यावन्नैवात्र गच्छति । उच्यतां मुनिशार्दूला वो द्रुतं मनसि स्थितम्

ವಿಷ್ಣುಲೋಕದಿಂದ ವಿಮಾನವು ಇಲ್ಲಿ ಬರುವವರೆಗೆ, ಓ ಮುನಿಶಾರ್ದೂಲರೇ, ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾದುದನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ.

Verse 48

यावद्द्विजा न घोषंति वेदमंत्रादिकल्पितम् । घोष्यंते यत्र वेदाश्च मंत्राणि विविधानि च

ದ್ವಿಜರು ವೇದವನ್ನು—ಅದರಿಂದ ರೂಪಿತ ವಿಧಿ ಮತ್ತು ಮಂತ್ರಗಳೊಡನೆ—ಘೋಷಿಸದವರೆಗೆ ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಕೊರತೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲಿ ವೇದಗಳೂ ವಿವಿಧ ಮಂತ್ರಗಳೂ ಜೋರಾಗಿ ಪಠಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೋ, ಆ ಸ್ಥಳ ಪವಿತ್ರವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 49

पुराणस्मृतयो यत्र क्षणं स्थातुं न शक्नुमः । यज्ञहोमजपस्थानदेवतार्चनकर्मणाम्

ಎಲ್ಲಿ ಪುರಾಣ-ಸ್ಮೃತಿಗಳು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವೂ ನೆಲಸಲಾರವೋ, ಅಲ್ಲಿ ಯಜ್ಞ, ಹೋಮ, ಜಪ, ತೀರ್ಥಸ್ಥಾನಸೇವೆ ಮತ್ತು ದೇವತಾರ್ಚನೆ ಎಂಬ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಹಾನಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 50

पुरतो वै न तिष्ठामस्तस्माद्वृत्तं समुच्यताम् । किं वै कृत्वा प्रेतयोनिं लभंते हि नरा द्विजाः

ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಲಾರವು; ಆದ್ದರಿಂದ ನಡೆದ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಹೇಳಿರಿ. ಹೇ ದ್ವಿಜ, ಯಾವ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಜನರು ಪ್ರೇತಯೋನಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ?

Verse 51

श्रोतुमिच्छामहे सम्यक्कथं वै विकृतं वपुः । द्विजा ऊचुः । शीतवातातपक्लेशैः क्षुत्पिपासाविशेषकैः

ದೇಹವು ನಿಜವಾಗಿ ಹೇಗೆ ವಿಕೃತವಾಯಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇವೆ. ದ್ವಿಜರು ಹೇಳಿದರು—ಶೀತ, ವಾಯು, ತಾಪದ ಕ್ಲೇಶಗಳಿಂದ ಹಾಗೂ ಹಸಿವು-ಬಾಯಾರಿಕೆಯ ವಿಶೇಷ ಕಷ್ಟಗಳಿಂದ.

Verse 52

अन्यैरपि च दुःखैर्ये पीडिताः कूटसाक्षिणः । वधबंधप्रमीताश्च प्रेतास्ते निरयं गताः

ಇತರ ದುಃಖಗಳಿಂದಲೂ ಪೀಡಿತರಾದ ಕಪಟಸಾಕ್ಷಿಗಳು, ವಧದಿಂದಲೋ ಬಂಧನದಿಂದಲೋ ಮರಣ ಹೊಂದಿದವರು—ಅವರು ಪ್ರೇತರಾಗಿ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 53

छिद्रान्वेषपरा ये च द्विजानां कर्मघातिनः । तथैव च गुरूणां च ते प्रेताश्चापुनर्भवाः

ದೋಷ ಹುಡುಕುವುದರಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ, ದ್ವಿಜರ ಧರ್ಮಕರ್ಮಗಳಿಗೆ ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸುವವರು, ಹಾಗೆಯೇ ಗುರುಗಳಿಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡುವವರು—ಅವರು ಪ್ರೇತರಾಗಿ ಪುನರ್ಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 54

दीयमाने द्विजाग्र्ये तु दातारं प्रतिविध्यति । चिरं प्रेतत्वमाश्रित्य नरकान्न निवर्तते

ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜನಿಗೆ ದಾನ ನೀಡುತ್ತಿರುವಾಗ ದಾತನಿಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡುವವನು—ದೀರ್ಘಕಾಲ ಪ್ರೇತತ್ವವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ನರಕದಿಂದ ಮರಳುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 55

परस्य वाऽत्मनो वा गां कृत्वा पीडनवाहने । न पालयंति ये मूढास्ते प्रेताः कर्मजा भुवि

ಮೂಢರು, ಪರರದಾಗಲಿ ತಮ್ಮದಾಗಲಿ, ಹಸುವನ್ನು ಕಷ್ಟದಾಯಕ ಭಾರವಾಹನಕ್ಕೆ ಜೋಡಿಸಿ ರಕ್ಷಿಸದವರು—ತಮ್ಮ ಕರ್ಮಫಲದಿಂದ ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೇತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 56

हीनप्रतिज्ञाश्चासत्यास्तथा भग्नव्रता नराः । नलिनीदलभुक्ताश्च ते प्रेताः कर्मजा भुवि

ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯಲ್ಲಿ ಹೀನರು, ಅಸತ್ಯರು, ವ್ರತಭಂಗ ಮಾಡಿದ ನರರು—ಅವರು ಕಮಲದ ಎಲೆಗಳನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿ, ಸ್ವಕರ್ಮಫಲದಿಂದ ಪ್ರೇತರೂಪವಾಗಿ ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 57

विक्रीणन्ति सुतां शुद्धां स्त्रियं साध्वीमकंटकाम् । पितृव्यमातुलादेश्च ते प्रेताः कर्मजा भुवि

ತಮ್ಮ ಶುದ್ಧ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು—ಸಾಧ್ವಿ, ನಿರ್ದೋಷ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು—ಮಾರುವವರು, ಹಾಗೆಯೇ ಪಿತೃವ್ಯ, ಮಾತುಲ ಮೊದಲಾದವರೂ, ಸ್ವಕರ್ಮಫಲದಿಂದ ಪ್ರೇತರಾಗಿ ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 58

एते चान्ये च बहवः प्रेता जाताः स्वकर्मभिः । प्रेता ऊचुः । न भवंति कथं प्रेताः कर्मणा केन वा द्विजाः

ಇವರೂ ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಅನೇಕರು ಸ್ವಕರ್ಮದಿಂದ ಪ್ರೇತರಾದರು. ಪ್ರೇತರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ನಾವು ಹೇಗೆ ಪ್ರೇತರಾಗುತ್ತೇವೆ? ಯಾವ ಕರ್ಮದಿಂದ ಇದು ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ?

Verse 59

हिताय वदनस्तूर्णं सर्वलोकहितं परम् । द्विजा ऊचुः । येन चैव कृतं स्नानं जले तीर्थस्य धीमता

ಎಲ್ಲರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ, ಅವನು ಸರ್ವಲೋಕಹಿತಕರ ಪರಮ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದನು. ದ್ವಿಜರು ಹೇಳಿದರು—ಈ ತೀರ್ಥಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನವನ್ನು ಯಾವ ಧೀಮಂತನು ಮಾಡಿದನು?

Verse 60

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे तुलसीमाहात्म्यं नाम षष्टितमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪಾದ್ಮಪುರಾಣದ ಪ್ರಥಮ ಸೃಷ್ಟಿಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ತುಲಸೀಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ’ ಎಂಬ ಷಷ್ಟಿತಮ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।

Verse 61

पूजयित्वा हरिं मर्त्याः प्रेतत्वं न व्रजंति वै । वेदाक्षरप्रसूतैश्च स्तोत्रमंत्रादिभिस्तथा

ಹರಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದ ಮನುಷ್ಯರು ನಿಜವಾಗಿ ಪ್ರೇತತ್ವಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವೇದಾಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಸ್ತೋತ್ರ‑ಮಂತ್ರಾದಿಗಳಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದಾಗ।

Verse 62

देवानां पूजने रक्ता न वै प्रेता भवंति ते । श्रुत्वा पौराणिकं वाक्यं दिव्यं च धर्मसंहितम्

ದೇವಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾದವರು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪ್ರೇತರಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ದಿವ್ಯವಾದ, ಧರ್ಮಸಂಹಿತಾರೂಪವಾದ ಪೌರಾಣಿಕ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ದುರ್ಗತಿಯಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 63

पाठयित्वा पठित्वा च पिशाचत्वं न गच्छति । व्रतैश्च विविधैः पूताः पद्माक्षधारणैस्तथा

ಇದನ್ನು ಪಠಿಸಿಸಿಯೂ ತಾನೂ ಪಠಿಸಿದರೂ ಪಿಶಾಚತ್ವಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ವಿವಿಧ ವ್ರತಗಳಿಂದ ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ಪದ್ಮಾಕ್ಷ ಪ್ರಭುವಿನ ಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದರೂ ರಕ್ಷಣೆ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 64

जप्त्वा पद्माक्षमालायां प्रेतत्वं नैव गच्छति । धात्रीफलद्रवैः स्नात्वा नित्यं तद्भक्षणे रताः

ಪದ್ಮಾಕ್ಷ (ಕಮಲಬೀಜ) ಮಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಜಪ ಮಾಡಿದರೆ ಪ್ರೇತತ್ವಕ್ಕೆ ಎಂದಿಗೂ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಆಮಲಕೀ ಫಲರಸದಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ನಿತ್ಯ ಅದನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುವಲ್ಲಿ ರತರಾದರೆ ಶುಭಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 65

तेन विष्णुं सुसंपूज्य न गछंति पिशाचताम् । प्रेता ऊचुः । सतां संदर्शनात्पुण्यमिति पौराणिका विदुः

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದರೆ ಅವರು ಪಿಶಾಚತ್ವಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ। ಪ್ರೇತರು ಹೇಳಿದರು—‘ಸಜ್ಜನರ ದರ್ಶನದಿಂದ ಪುಣ್ಯ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ’ ಎಂದು ಪೌರಾಣಿಕರು ತಿಳಿದಿದ್ದಾರೆ।

Verse 66

तस्माद्वो दर्शनं जातं हितं नः कर्तुमर्हथ । प्रेतभावाद्यथामुक्तिः सर्वेषां नो भविष्यति

ಆದುದರಿಂದ ಈಗ ನಿಮ್ಮ ದರ್ಶನವನ್ನು ಪಡೆದ ನಾವು, ನಮ್ಮ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನೀವು ಮಾಡಬೇಕಾದುದನ್ನು ಮಾಡಿರಿ; ಇದರಿಂದ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಪ್ರೇತಭಾವದಿಂದ ವಿಮುಕ್ತಿ ಉಂಟಾಗಿ ಮೋಕ್ಷ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯಾಗಲಿ।

Verse 67

व्रतोपदेशकं धीरा युष्माकं शरणागताः । ततो दयालवः सर्वे तानूचुर्द्विजसत्तमाः

“ಹೇ ಧೀರರೇ, ವ್ರತೋಪದೇಶವನ್ನು ಬೇಡುತ್ತಾ ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಶರಣಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ.” ಆಗ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತರಾದ ಆ ಎಲ್ಲ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿದರು।

Verse 68

धात्रीणां भक्षणं शीघ्रं कुर्वतां मुक्तिहेतवे । प्रेता ऊचुः । धात्रीणां दर्शने विप्रा वयं स्थातुं न शक्नुमः

“ಮೋಕ್ಷಹೇತುವಾಗಿ ಧಾತ್ರೀ (ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿ) ಫಲವನ್ನು ಶೀಘ್ರ ಭಕ್ಷಿಸಿರಿ.” ಪ್ರೇತರು ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ, ಧಾತ್ರೀ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ನಾವು ನಿಲ್ಲಲಾರವು.”

Verse 69

कथं तेषां फलानां च शक्ता वै भक्षणेधुना । द्विजा ऊचुः । अस्माकं वचनेनात्र धात्रीणां भक्षणं शिवम्

“ಆದರೂ ನೀವು ಆ ಫಲಗಳನ್ನು ಈಗ ಹೇಗೆ ಭಕ್ಷಿಸಬಲ್ಲಿರಿ?” ದ್ವಿಜರು ಹೇಳಿದರು—“ಇಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ವಚನಬಲದಿಂದ ಧಾತ್ರೀ (ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿ) ಫಲಭಕ್ಷಣವು ಶಿವಮಯವಾಗಿ ಶುಭಕರವಾಗುತ್ತದೆ.”

Verse 70

फलिष्यति परं लोकं तस्माद्गंतुं समर्हथ । अथ तेभ्यो वरं लब्ध्वा धात्रीवृक्षं पिशाचकैः

ಇದು ಪರಮ ಲೋಕವನ್ನು ಫಲವಾಗಿ ನೀಡುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗುವುದು ನಿಮಗೆ ಯೋಗ್ಯ. ನಂತರ ಅವರಿಂದ ವರವನ್ನು ಪಡೆದು, ಪಿಶಾಚರೊಂದಿಗೆ ಧಾತ್ರೀವೃಕ್ಷದ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು।

Verse 71

समारुह्य फलं प्राप्य भक्षितं लीलया तदा । ततो देवालयात्तूर्णं रथं पीनसुशोभनम्

ಅವನು ಏರಿ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆದು ಆಗ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿದನು. ಅನಂತರ ದೇವಾಲಯದಿಂದ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ಶೋಭಾಯಮಾನವಾದ, ಸುಸಜ್ಜಿತ ರಥವು ಹೊರಟುಬಂತು.

Verse 72

आगतं तं समारुह्य सचांडालपिशाचकाः । गतास्ते त्रिदिवं पुत्र व्रतैर्यज्ञैः सुदुर्लभम्

ಬಂದಿದ್ದ ಆ ರಥವನ್ನು ಏರಿ ಅವರು—ಚಾಂಡಾಲರು ಮತ್ತು ಪಿಶಾಚರೊಂದಿಗೆ—ಓ ಪುತ್ರನೇ, ವ್ರತ-ಯಜ್ಞಗಳಿಂದಲೂ ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಳಭವಾದ ತ್ರಿದಿವಕ್ಕೆ (ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ) ಹೋದರು.

Verse 73

स्कंद उवाच । धात्रीभक्षणमात्रेण पुण्यं लब्ध्वा दिवं गताः । तद्भक्षिणः कथं स्वर्गं न गच्छंति नरादयः

ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳಿದನು—ಧಾತ್ರೀ (ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿ)ಯನ್ನು ಕೇವಲ ಭಕ್ಷಿಸಿದ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಅವರು ಪುಣ್ಯ ಪಡೆದು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದರು. ಹಾಗಾದರೆ ಅದನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುವ ಮನುಷ್ಯರು ಮೊದಲಾದವರು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಏಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ?

Verse 74

ईश्वर उवाच । पूर्वं ते ज्ञानलोपाच्च न जानंति हिताहितम् । उच्छिष्टं श्वभिरुत्स्पृष्टं श्लेष्ममूत्रं शकृत्तु वा

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಹಿಂದೆ ಜ್ಞಾನಲೋಪದಿಂದ ಅವರು ಹಿತಾಹಿತವನ್ನು ಅರಿಯಲಿಲ್ಲ; ನಾಯಿಗಳು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದ ಉಚ್ಛಿಷ್ಟ, ಶ್ಲೇಷ್ಮ, ಮೂತ್ರ ಅಥವಾ ಮಲವನ್ನೂ (ಸ್ವೀಕಾರ್ಯವೆಂದು) ಭಾವಿಸಿದರು.

Verse 75

मत्वा च मोहिताः श्रेष्ठं प्रेतादंति सदैव हि । शकृच्छौचजलं वांतं बलिसूकरकुक्कुटैः

ಮೋಹಿತರಾಗಿ ಅವರು ಅದನ್ನೇ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಸದಾ ಪ್ರೇತಗಳಂತೆ ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ—ಮಲ, ಮಲಶೌಚದ ನೀರು, ವಾಂತಿ—ಬಲಿಯ ಆಹಾರವನ್ನು ತಿನ್ನುವ ಹಂದಿ ಮತ್ತು ಕೋಳಿಗಳಂತೆ.

Verse 76

मृतके सूतके जप्यं न त्यक्तं येन केनचित् । तस्यान्नं च जलं प्रेताः खादंति तु सदैव हि

ಮೃತಕ ಅಥವಾ ಸೂತಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಿರಮಿಸಬೇಕಾದ ಜಪವನ್ನು ಯಾರು ಬಿಡದೆ ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಅನ್ನವೂ ನೀರೂ ಪ್ರೇತರು ಸದಾ ಭುಂಜಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 77

दुर्दांता गृहिणी यस्य शुचिसंयमवर्जिता । गुरुनिःसारिता दुष्टा संति प्रेताश्च तत्र वै

ಯಾರ ಮನೆಯ ಗೃಹಿಣಿ ದುರ್ಧಾಂತಾ, ಶೌಚ-ಸಂಯಮವಿಲ್ಲದ ದुष್ಟಳಾಗಿ ಗುರು/ವೃದ್ಧರನ್ನು ಹೊರಹಾಕುತ್ತಾಳೋ, ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪ್ರೇತರು ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 78

अपुङ्गवाः कुलैर्जात्या बलोत्साहविवर्जिताः । बधिराश्च कृशा दीनाः पिशाचाः कर्मजातयः

ಕೀಳ್ಕುಲಗಳಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿ, ಬಲವೂ ಉತ್ಸಾಹವೂ ಇಲ್ಲದೆ, ಬಧಿರರು, ಕೃಶರು, ದೀನರು—ಇವರು ಕರ್ಮಫಲದಿಂದ ಉತ್ಪನ್ನವಾದ ಪಿಶಾಚಜಾತಿಗಳು.

Verse 79

क्षणं च मंगलं नास्ति दुःखैर्देहयुता भृशम् । तेनैव विकृताकाराः सर्वभोगविवर्जिताः

ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವೂ ಮಂಗಳವಿಲ್ಲ; ದೇಹಧಾರಿಗಳು ಭಾರೀ ದುಃಖಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ನರಳುತ್ತಾರೆ. ಅದೇ ದುಃಖದಿಂದ ಅವರು ವಿಕೃತಾಕಾರರಾಗಿದ್ದು, ಸರ್ವಭೋಗಗಳಿಂದ ವಂಚಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 80

नग्नका रोगसंतप्ता मृता रूक्षा मलीमसाः । एते चान्ये च दुःखार्ताः सदैव प्रेतजातयः

ನಗ್ನರು, ರೋಗದಿಂದ ಸಂತಪ್ತರು, ಮೃತಸಮಾನರು, ರುಕ್ಷರು ಮತ್ತು ಮಲಿನರು—ಇವರು ಹಾಗೂ ಇತರ ದುಃಖಾರ್ತರು ಸದಾ ಪ್ರೇತಜಾತಿಯವರೇ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ.

Verse 81

तेन कर्मविपाकेन जायंते काममीदृशाः । पितृमातृगुरूणां च देवनिंदापराश्च ये

ಆ ಕರ್ಮವಿಪಾಕದಿಂದ, ಕಾಮನೆಗೆ ಪ್ರೇರಿತರಾಗಿ ಅಂಥವರು ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾರೆ—ದೇವರನ್ನು ನಿಂದಿಸುವವರು; ತಂದೆ, ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಗುರುಗಳನ್ನೂ ದೂಷಿಸುವವರು।

Verse 82

पाषंडाः कौलिकाः पापास्ते प्रेताः कर्मजा भुवि । गलपाशैर्जलैः शस्त्रैर्गरलैरात्मघातकाः

ಪಾಷಂಡರು ಮತ್ತು ಕೌಲಿಕ/ಕಾಪಾಲಿಕ ಆಚರಣೆಯ ಪಾಪಿಗಳು ತಮ್ಮ ಕರ್ಮಫಲದಿಂದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೇತರೂಪವಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ನೇಣು, ನೀರಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ಶಸ್ತ್ರ ಅಥವಾ ವಿಷದಿಂದ ಆತ್ಮಘಾತ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 83

इहलोके च ते प्रेताश्चांडालादिषु संभवाः । अंत्यजाः पतिताश्चैव पापरोगमृताश्च ये

ಇಹಲೋಕದಲ್ಲೇ ಆ ಪ್ರೇತರು ಚಾಂಡಾಲಾದಿ ಯೋನಿಗಳಲ್ಲಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾರೆ—ಅಂತ್ಯಜರು, ಪತಿತರು, ಹಾಗೆಯೇ ಪಾಪರೋಗಗಳಿಂದ ಮೃತರಾದವರು—ಇವರೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ ಉದ್ದೇಶಿತರು।

Verse 84

अंत्यजैर्घातिता युद्धे ते प्रेता निश्चिता भुवि । महापातकसंयुक्ता विवाहे च बहिष्कृताः

ಅಂತ್ಯಜರ ಕೈಯಿಂದ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಹತರಾದವರು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪ್ರೇತರೆಂದು ಎಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ಮಹಾಪಾತಕಗಳಿಂದ ದೂಷಿತರಾಗಿ, ವಿವಾಹಸಂಸ್ಕಾರದಿಂದಲೂ ಬಹಿಷ್ಕೃತರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 85

शौर्यात्साहसिका ये च ते प्रेताः कर्मजा भुवि । राजद्रोहकरा ये च पितॄणां द्रोहचिंतकाः

ಶೌರ್ಯದ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ದುಸ್ಸಾಹಸಿಕ ಹಾಗೂ ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಕರ್ಮ ಮಾಡುವವರು ತಮ್ಮ ಕರ್ಮಫಲದಿಂದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೇತಯೋನಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಹಾಗೆಯೇ ರಾಜದ್ರೋಹ ಮಾಡುವವರು ಮತ್ತು ಪಿತೃಗಳ ವಿರುದ್ಧ ದ್ರೋಹವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸುವವರೂ ಅಂಥವರೇ।

Verse 86

ध्यानाध्ययनहीनाश्च व्रतैर्देवार्चनादिभिः । अमंत्राः स्नानहीनाश्च गुरुस्त्रीगमने रताः

ಧ್ಯಾನವೂ ಶಾಸ್ತ್ರಾಧ್ಯಯನವೂ ಇಲ್ಲದೆ ವ್ರತ, ದೇವಾರ್ಚನೆ ಮೊದಲಾದವುಗಳನ್ನು ಮಾಡುವವರು; ಮಂತ್ರವಿಲ್ಲದವರು, ಸ್ನಾನವಿಧಿಯಿಲ್ಲದವರು, ಗುರುಪತ್ನೀಸಂಗದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾಗಿರುವವರು.

Verse 87

तथैव चांत्यजस्त्रीषु दुर्गतासु च संगताः । मृताः क्रूरोपवासेन म्लेच्छदेशस्थिता मृताः

ಅದೇ ರೀತಿ ಅಂತ್ಯಜ ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿಯೂ ದುರ್ಗತಿಗೊಂಡ ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿಯೂ ಸಂಗ ಮಾಡಿದವರು; ಕ್ರೂರ ಉಪವಾಸದಿಂದ ಸತ್ತವರು, ಮ್ಲೇಚ್ಛದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾ ಸತ್ತವರು—ಇವರೂ ದಾರುಣ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸತ್ತವರಾಗಿ ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 88

म्लेच्छभाषायुताशुद्धास्तथाम्लेच्छोपजीविनः । अनुवर्तंति ये म्लेच्छान्स्त्रीधनैरुपजीवकाः

ಮ್ಲೇಚ್ಛರ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡು ಅಶುದ್ಧರಾಗುವವರು, ಹಾಗೆಯೇ ಮ್ಲೇಚ್ಛರ ಮೇಲೆ ಜೀವನ ನಡೆಸುವವರು; ಮ್ಲೇಚ್ಛರನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಸ್ತ್ರೀಧನದಿಂದ ಬದುಕುವವರು—ಇವರೂ ಮಲಿನರೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 89

स्त्रियो यैश्च न रक्ष्यंते ते प्रेता नात्र संशयः । क्षुधासंतप्तदेहं तु श्रांतं विप्रं गृहागतम्

ಯಾರಿಂದ ಸ್ತ್ರೀಯರ ರಕ್ಷಣೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ಅವರು ಪ್ರೇತರಾಗುತ್ತಾರೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ। ಹಾಗೆಯೇ ಹಸಿವಿನಿಂದ ತಪ್ತ ದೇಹ, ದಣಿವಿನಿಂದ ಶ್ರಾಂತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ (ಅವನನ್ನು ಗೌರವಿಸದವರು)।

Verse 90

गुणपुण्यातिथिं त्यक्त्वा पिशाचत्वं व्रजंति ते । विक्रीणंति च वै गाश्च म्लेच्छेषु च गवाशिषु

ಗುಣಪುಣ್ಯಸ್ವರೂಪ ಅತಿಥಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅವರು ಪಿಶಾಚತ್ವವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಹಸುಗಳನ್ನೂ ಮಾರುತ್ತಾರೆ—ಮ್ಲೇಚ್ಛರಿಗೆ ಮತ್ತು ಗವಾಶಿಷರಿಗೆ (ಗೋಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಬದುಕುವವರಿಗೆ) ಸಹ।

Verse 91

प्रेतलोके सुखं स्थित्वा ते च यांत्यपुनर्भवम् । अशौचाभ्यंतरे ये च जाताश्च पशवो मृताः

ಪ್ರೇತಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸುಖವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದ ಬಳಿಕ ಅವರು ಕೂಡ ಅಪುನರ್ಭವ (ಮರುಜನ್ಮವಿಲ್ಲದ) ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅಶೌಚಕಾಲದೊಳಗೆ ಹುಟ್ಟಿ ಅದೇ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಸತ್ತ ಪಶುಗಳಿಗೂ ಇದೇ ನಿಯಮ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 92

चिरं प्रेताः पिशाचाश्च मृता जाताः पुनः पुनः । जातकर्ममुखैश्चैव संस्कारैर्ये विविर्जिताः

ಜಾತಕರ್ಮ ಮೊದಲಾದ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳಿಂದ ವಂಚಿತರಾದವರು ಮರುಮರು ಜನಿಸಿ ಮರುಮರು ಸಾಯುತ್ತಾರೆ; ದೀರ್ಘಕಾಲ ಪ್ರೇತ ಹಾಗೂ ಪಿಶಾಚಭಾವದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ.

Verse 93

एकैकस्मिश्च संस्कारे प्रेतत्वं परिहीयते । स्नानसंध्यासुरार्चाभिर्वेदयज्ञव्रताक्षरैः

ಪ್ರತಿ ಸಂಸ್ಕಾರ ನೆರವೇರಿದಂತೆ ಪ್ರೇತತ್ವವು ಕ್ರಮೇಣ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತದೆ—ಸ್ನಾನ, ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆ, ದೇವಾರ್ಚನೆ, ವೇದಪಠಣ, ಯಜ್ಞ, ವ್ರತ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ ಅಕ್ಷರಜಪದಿಂದ.

Verse 94

आजन्मवर्जिताः पापास्ते प्रेताश्चापुनर्भवाः । भोजनोच्छिष्टपात्राणि यानि देहमलानि च

ಜನ್ಮದಿಂದಲೇ (ಯೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳಿಂದ) ವಂಚಿತರಾದ ಪಾಪಿಗಳು ಪ್ರೇತರಾಗುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಅಪುನರ್ಭವ—ಮರುಜನ್ಮದಿಂದ ವಿಚ್ಛಿನ್ನ—ವಾಗುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ಉಚ್ಛಿಷ್ಟ ಲೇಪಿತ ಪಾತ್ರಗಳು ಹಾಗೂ ದೇಹಮಲಿನಗಳಂತಹ ಅಶುದ್ಧಗಳನ್ನೇ ಆಶ್ರಯಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 95

निपातयंति ये तीर्थे ते प्रेता नात्र संशयः । दानमानार्चनैर्नैव यैर्विप्रा भुवि तर्पिताः

ದಾನ, ಮಾನ, ಪೂಜೆಯಿಂದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸದೆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ (ಶವವನ್ನು) ಬೀಳಿಸುವವರು ಪ್ರೇತರಾಗುತ್ತಾರೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 96

पितरो गुरवश्चैव प्रेतास्ते कर्मजा भृशम् । पतिं त्यक्त्वा च या नार्यो वसंति चेतरैर्जनैः

ಪಿತೃಗಳೂ ಗುರುಗಳೂ ಸಹ—ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕರ್ಮದೋಷಗಳಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೇತಭಾವವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ; ಪತಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಪರಪುರುಷರೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುವ ಸ್ತ್ರೀಯರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಇದು ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 97

प्रेतलोके चिरं स्थित्वा जायंते चांत्ययोनिषु । पतिं च वंचयित्वा या विषयेंद्रियमोहिताः

ಪ್ರೇತಲೋಕದಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ನೆಲೆಸಿ, ಅವರು ಅತಿ ಅಧಮ ಯೋನಿಗಳಲ್ಲಿ ಜನ್ಮ ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ; ವಿಷಯಸুখ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಭೋಗಗಳಿಂದ ಮೋಹಿತರಾಗಿ ಪತಿಯನ್ನು ವಂಚಿಸುವ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಹೀಗಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 98

मिष्टं चादंति याः पापास्तास्तु प्रेताश्चिरं भुवि । विण्मूत्रभक्षका ये च ब्रह्मस्व भक्षणे रताः

ಮಿಷ್ಟಾನ್ನವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುವ ಪಾಪಸ್ತ್ರೀಯರು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಪ್ರೇತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ; ಮತ್ತು ಮಲಮೂತ್ರಭಕ್ಷಕರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಸ್ವ (ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವ) ಭಕ್ಷಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾಗಿರುವವರೇ.

Verse 99

अभक्ष्यभक्षकाश्चान्ये ते प्रेताश्चापुनर्भवाः । बलाद्ये परवस्तूनि गृह्णंति न ददत्यपि

ಅಭಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುವ ಇತರರು ಪ್ರೇತರಾಗಿ ಅಪುನರ್ಭವ (ಪುನರ್ಜನ್ಮವಂಚಿತ)ರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಬಲಾತ್ಕಾರವಾಗಿ ಪರವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡು ಏನೂ ಕೊಡದವರಿಗೂ ಅದೇ ಗತಿ.

Verse 100

अतिथीनवमन्यंते प्रेता निरयमास्थिताः । तस्मादामलकीं भुक्त्वा स्नात्वा तस्य द्रवेण च

ಅತಿಥಿಗಳನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವವರು ಪ್ರೇತರಾಗಿ ನರಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಆಮಲಕೀ (ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿ) ಸೇವಿಸಿ, ಅದರ ರಸದಿಂದ ಸ್ನಾನವೂ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 101

सर्वपापाद्विनिर्मुक्तो विष्णुलोके महीयते । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन सेवयामलकीं शिवाम्

ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾದವನು ವಿಷ್ಣುಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಹಿಮಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಶಿವಮಂಗಲವಾದ ಆಮಲಕೀ (ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿ)ಯನ್ನು ಸೇವಿಸಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 102

य इदं शृणुयान्नित्यं पुण्याख्यानमिदं शुभम् । सर्वपाप प्रपूतात्मा विष्णुलोके महीयते

ಈ ಶುಭ ಪುಣ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ನಿತ್ಯ ಶ್ರವಣ ಮಾಡುವವನು ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶುದ್ಧನಾಗಿ ವಿಷ್ಣುಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಹಿಮಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 103

श्रावयेत्सततं लोके वैष्णवेषु विशेषतः । स याति विष्णुसायुज्यमिति पौराणिका विदुः

ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಸದಾ ಪಠಿಸಿ ಶ್ರವಣಗೊಳಿಸಬೇಕು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವೈಷ್ಣವರಲ್ಲಿ. ಅಂಥವನು ವಿಷ್ಣುಸಾಯುಜ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಎಂದು ಪೌರಾಣಿಕರು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 104

स्कंद उवाच । महीरुह फलं ज्ञातं प्रपूतं द्विविधं प्रभो । इदानीं श्रोतुमिच्छामि पत्रं पुष्पं सुमोक्षदम्

ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳಿದರು—ಪ್ರಭೋ! ಪವಿತ್ರ ವೃಕ್ಷಫಲದ ಫಲಿತಾರ್ಥವು ದ್ವಿವಿಧವೆಂದು ನಾನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡೆ. ಈಗ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ನೀಡುವ ಅದರ ಎಲೆ ಮತ್ತು ಹೂವಿನ ವಿಷಯವನ್ನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 105

ईश्वर उवाच । सर्वेभ्यः पत्रपुष्पेभ्यः सत्तमा तुलसी शिवा । सर्वकामप्रदा शुद्धा वैष्णवी विष्णुसुप्रिया

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಎಲ್ಲ ಎಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಹೂಗಳಲ್ಲಿ ತುಳಸಿಯೇ ಪರಮ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಹಾಗೂ ಶಿವಮಂಗಲ. ಅವಳು ಸರ್ವಕಾಮಪ್ರದಾ, ಶುದ್ಧಾ, ವೈಷ್ಣವೀ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯಳು.

Verse 106

भुक्तिमुक्तिप्रदा मुख्या सर्वलोकपरा शुभा । यामाश्रित्य गताः स्वर्गमक्षयं मुनिसत्तमाः

ಅವಳು ಭುಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುವ ಪ್ರಮುಖ ದೇವಿ, ಶುಭಮಯಿ, ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಗಳ ಹಿತಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಪಿತಳು. ಅವಳ ಶರಣು ಪಡೆದ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರು ಅಕ್ಷಯ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆದರು.

Verse 107

हितार्थं सर्वलोकानां विष्णुनारोपिता पुरा । तुलसीपत्रपुष्पं च सर्वधर्मप्रतिष्ठितम्

ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಗಳ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವೇ ಅದನ್ನು ನೆಟ್ಟನು; ತುಳಸಿಯ ಎಲೆ ಮತ್ತು ಹೂವು ಸಮಸ್ತ ಧರ್ಮಗಳ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾ-ಆಧಾರವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 108

यथा विष्णोः प्रियालक्ष्मीर्यथाहं प्रिय एव च । तथेयं तुलसीदेवी चतुर्थो नोपपद्यते

ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಹೇಗೆ ಪ್ರಿಯಳೋ, ನಾನು ಸಹ ಅವನಿಗೆ ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಿಯನೋ, ಹಾಗೆಯೇ ತುಳಸೀದೇವಿಯೂ ಪ್ರಿಯಳು; ನಾಲ್ಕನೆಯ ಪ್ರಿಯನು/ಪ್ರಿಯಳು ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 109

तुलसीपत्रमेकं तु शतहेमफलप्रदम् । नान्यैः पुष्पैस्तथापत्रैर्नान्यैर्गंधानुलेपनैः

ತುಳಸಿಯ ಒಂದು ಎಲೆಯೇ ನೂರು ಸ್ವರ್ಣದಾನದ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ; ಅಂಥ ಫಲ ಇತರ ಹೂಗಳಿಂದಲೂ, ಇತರ ಎಲೆಗಳಿಂದಲೂ, ಇತರ ಸುಗಂಧ ಲೇಪನಗಳಿಂದಲೂ ದೊರೆಯದು.

Verse 110

तुष्यते दैत्यहा विष्णुस्तुलस्याश्च दलैर्विना । अनेन पूजितो येन हरिर्नित्यं पराशया

ತುಳಸಿಯ ದಳಗಳಿಲ್ಲದೆ ದೈತ್ಯಹಾ ವಿಷ್ಣು ತೃಪ್ತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಅರ್ಪಣದಿಂದ ಹರಿ ನಿತ್ಯ ಪರಮಾಶಯದಿಂದ—ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ—ಪೂಜಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 111

तेन दत्तं हुतं ज्ञातं कृतं यज्ञव्रतादिकम् । जन्मजन्मनि भासित्वं सुखं भाग्यं यशः श्रियं

ಆ ಪುಣ್ಯಪ್ರಭಾವದಿಂದ ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಿದುದು, ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಹವಿಸ್ಸಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿದುದು, ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದುದು ಮತ್ತು ಯಜ್ಞ-ವ್ರತಾದಿ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದುದು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಜನ್ಮಜನ್ಮಾಂತರಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿ ಸುಖ, ಭಾಗ್ಯ, ಯಶಸ್ಸು ಮತ್ತು ಶ್ರೀಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ.

Verse 112

कुलं शीलं कलत्रं च पुत्रं दुहितरं तथा । धनं राज्यमरोगत्वं ज्ञानं विज्ञानमेव च

ಕುಲ, ಶೀಲ, ಪತ್ನಿ, ಪುತ್ರ ಹಾಗೂ ಪುತ್ರಿ; ಧನ, ರಾಜ್ಯ, ನಿರೋಗತೆ, ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನ ಹಾಗೂ ವಿಜ್ಞಾನ—ಇವೆಲ್ಲವೂ (ಫಲಗಳಾಗಿ) ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.

Verse 113

वेदवेदांगशास्त्रं च पुराणागमसंहिताः । सर्वं करगतं मन्ये तुलस्याभ्यर्चने हरेः

ತುಳಸಿಯಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ಅಭ್ಯರ್ಚಿಸಿದಾಗ ವೇದಗಳು, ವೇದಾಂಗಗಳು, ಶಾಸ್ತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಪುರಾಣ-ಆಗಮ ಸಂಹಿತೆಗಳು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಇರುವಂತೆ ಎಂದು ನಾನು ಮನ್ಯಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 114

यथा गंगा पवित्रांगी सुरलोके विमोक्षदा । यथा भागीरथी पुण्या तथैवं तुलसी शिवा

ಪವಿತ್ರಾಂಗಿಯಾದ ಗಂಗೆಯು ದೇವಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ನೀಡುವಂತೆ, ಭಾಗೀರಥಿಯು ಪುಣ್ಯಮಯಳಾದಂತೆ, ಹಾಗೆಯೇ ತುಳಸಿಯೂ ಶಿವಾ—ಮಂಗಳಮಯಿ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ—ಆಗಿದ್ದಾಳೆ.

Verse 115

किं च गंगाजले नैव किंच पुष्करसेवया । तुलसीदलमिश्रेण जलेनैव प्रमोद्यते

ಅವನು ಕೇವಲ ಗಂಗಾಜಲದಿಂದಲೂ, ಕೇವಲ ಪುಷ್ಕರಸೇವೆಯಿಂದಲೂ ಸಂತೋಷಪಡುವುದಿಲ್ಲ; ತುಳಸಿದಳ ಮಿಶ್ರಿತ ಜಲದಿಂದಲೇ ಅವನು ನಿಜವಾಗಿ ಪರಮಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 116

माधवः संमुखो यस्य जन्मजन्मसुधीमतः । तस्य श्रद्धा भवेछ्रुत्वा तुलस्या हरिमर्चितुम्

ಯಸ್ಯ ಸುದೀಮಂತನಿಗೆ ಜನ್ಮಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಧವನು ಸದಾ ಸಮ್ಮುಖನಾಗಿ ಅನುಕೂಲವಾಗಿರುವನೋ, ಅವನು ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ತುಳಸಿಯಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಲು ಶ್ರದ್ಧೆ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 117

यो मंजरीदलैरेव तुलस्या विष्णुमर्चयेत् । तस्य पुण्यफलं स्कन्द कथितुं नैव शक्यते

ಹೇ ಸ್ಕಂದಾ! ತುಳಸಿಯ ಮಂಜರಿ ಮತ್ತು ಎಲೆಗಳಿಂದ ಮಾತ್ರವೂ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಅರ್ಚಿಸುವವನ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಹೇಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ।

Verse 118

तत्र केशवसान्निध्यं यत्रास्ति तुलसीवनम् । तत्र ब्रह्मा च कमला सर्वदेवगणैः सह

ಯಲ್ಲಿ ತುಳಸಿವನ ಇದೆ, ಅಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಕೇಶವನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವಿದೆ; ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನೂ ಕಮಲೆಯೂ (ಲಕ್ಷ್ಮೀ) ಸರ್ವ ದೇವಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಇರುತ್ತಾರೆ।

Verse 119

तस्मात्तां संनिकृष्टे तु सदा देवीं प्रपूजयेत् । स्तोत्रमंत्रादिकं यद्वा सर्वमानंत्यमश्नुते

ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ದೇವಿ (ತುಳಸಿ) ಸಮೀಪದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಸದಾ ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಸ್ತೋತ್ರ, ಮಂತ್ರಾದಿಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದರೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅನಂತ ಪುಣ್ಯ/ಶಾಶ್ವತ ಮಂಗಳವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 120

ये च प्रेताश्च कूश्मांडाः पिशाचा ब्रह्मराक्षसाः । भूतदैत्यादयस्तत्र पलायंते सदैव हि

ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರೇತಗಳು, ಕೂಷ್ಮಾಂಡಗಳು, ಪಿಶಾಚಗಳು, ಬ್ರಹ್ಮರಾಕ್ಷಸರು ಹಾಗೂ ಭೂತ-ದೈತ್ಯಾದಿಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ಸದಾ ಓಡಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 121

अलक्ष्मीर्नाशिनी घूर्णा या डाकिन्यादि मातरः । सर्वाः संकोचितां यांति दृष्ट्वा तु तुलसीदलं

ಅಲಕ್ಷ್ಮಿ, ನಾಶಿನಿ, ಘೂರ್ಣಾ ಹಾಗೂ ಡಾಕಿನಿ ಮೊದಲಾದ ಮಾತೃಶಕ್ತಿಗಳು—ತುಳಸಿದಳವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕಂಡೊಡನೆ ಎಲ್ಲರೂ ಸಂಕುಚಿತವಾಗಿ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತವೆ.

Verse 122

ब्रह्महत्यादयः पापव्याधयः पापसंभवाः । कुमंत्रिणा कृता ये च सर्वे नश्यंति तत्र वै

ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ ಮೊದಲಾದ ಪಾಪರೂಪ ವ್ಯಾಧಿಗಳು, ಪಾಪದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವು, ಹಾಗೆಯೇ ಕುಮಂತ್ರಿ (ದುಷ್ಟ ಸಲಹೆಗಾರ) ಕಾರಣವಾದ ದೋಷಗಳು—ಅವು ಎಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 123

भूतले वापि तं येन हर्यर्थं तुलसीवनम् । कृतं क्रतुशतं तेन विधिवत्प्रियदक्षिणम्

ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಹರಿಗಾಗಿ ತುಳಸಿವನವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವವನು—ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪ್ರಿಯ ದಕ್ಷಿಣೆಯೊಂದಿಗೆ ನೂರು ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದವನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 124

हरिलिंगेषु चान्येषु सालग्रामशिलासु च । तुलसीग्रहणं कृत्वा विष्णोः सायुज्यमाव्रजेत्

ಹರಿ-ಲಿಂಗಗಳು, ಇತರ ಪವಿತ್ರ ಚಿಹ್ನೆಗಳು ಹಾಗೂ ಶಾಲಗ್ರಾಮ ಶಿಲೆಗಳ ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ತುಳಸಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ಭಕ್ತನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಸಾಯುಜ್ಯ (ಏಕತ್ವ)ವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 125

नंदंति पुरुषास्तस्य माधवार्थे क्षितौ तु यः । तुलसीं रोपयेद्धीरः स याति माधवालयम्

ಮಾಧವನಿಗಾಗಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ತುಳಸಿಯನ್ನು ನೆಡುವ ಧೀರನು—ಅವನ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಜನರು ಹರ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆ ಜ್ಞಾನಿ ಭಕ್ತನು ಮಾಧವನ ಧಾಮವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 126

पूजयित्वा हरिं देवं निर्माल्यं तुलसीदलम् । धारयेद्यः स्वशीर्षे तु पापात्पूतो दिवं व्रजेत्

ಶ್ರೀಹರಿದೇವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ನಿರ್ಮಾಲ್ಯರೂಪ ತುಳಸಿದಳವನ್ನು ತನ್ನ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಧರಿಸುವವನು ಪಾಪದಿಂದ ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 127

पूजने कीर्त्तने ध्याने रोपणे धारणे कलौ । तुलसी दहते पापं र्स्वर्गं मोक्षं ददाति च

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ, ಕೀರ್ತನೆ, ಧ್ಯಾನ, ನೆಡುವುದು ಹಾಗೂ ಧರಿಸುವುದು—ಇವುಗಳಿಂದ ತುಳಸಿ ಪಾಪವನ್ನು ದಹಿಸಿ ಸ್ವರ್ಗವೂ ಮೋಕ್ಷವೂ ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 128

उपदेशं दिशेदस्याः स्वयमाचरते पुनः

ಅವಳಿಗೆ ಉಪದೇಶವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು; ನಂತರ ತಾನೂ ಮತ್ತೆ ತಾನು ಬೋಧಿಸಿದುದನ್ನೇ ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 129

स याति परमं स्थानं माधवस्य निकेतनम् । हरेः प्रियकरं यच्च तन्मे प्रियतरं भवेत्

ಅವನು ಪರಮಸ್ಥಾನವಾದ ಮಾಧವನ ನಿಕೇತನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಹರಿಯಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದುದೇ ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಿಯವಾಗಲಿ.

Verse 130

सर्वेषामपि देवानां देवीनां च समंततः । श्राद्धेषु यज्ञकार्येषु पर्णमेकं षडानन

ಹೇ ಷಡಾನನ! ಸಮಸ್ತ ದೇವರುಗಳಿಗೂ ದೇವಿಯರಿಗೂ, ಶ್ರಾದ್ಧಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಯಜ್ಞಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದು ಮಾತ್ರ ಪರ್ಣ (ಅರ್ಪಣಾರ್ಥ) ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 131

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तुलसीसेवनं कुरु । तुलसी सेविता येन तेन सर्वं तु सेवितम्

ಆದ್ದರಿಂದ ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ತುಳಸೀಸೇವೆಯನ್ನು ಮಾಡು. ಯಾರು ತುಳಸಿಯನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಂದ ನಿಜವಾಗಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸೇವಿತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 132

गुरुं विप्रं देवतीर्थं तस्मात्सेवय षण्मुख । शिखायां तुलसीं कृत्वा यस्तु प्राणान्परित्यजेत्

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಷಣ್ಮುಖ! ಗುರು, ವಿಪ್ರ ಮತ್ತು ದೇವತೀರ್ಥವನ್ನು ಸೇವಿಸು. ಯಾರು ಶಿಖೆಯಲ್ಲಿ ತುಳಸಿಯನ್ನು ಇಟ್ಟು ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ—

Verse 133

दुष्कृतौघाद्विनिर्मुक्तः स्वर्गमेति निरामयम् । राजसूयादिभिर्यज्ञैर्व्रतैश्च विविधैर्यमैः

ದುಷ್ಕೃತಗಳ ಗುಂಪಿನಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ಅವನು ನಿರಾಮಯ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ—ರಾಜಸೂಯಾದಿ ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ, ವ್ರತಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ವಿಭಿನ್ನ ಯಮ-ನಿಯಮಗಳಿಂದ.

Verse 134

या गतिः प्राप्यते धीरैः तुलसीसेविनां भवेत् । तुलसीदलेन चैकेन पूजयित्वा हरिं नरः

ಧೀರರು ಪಡೆಯುವ ಗತಿ ಯಾವದೋ, ತುಳಸೀಸೇವಕರಿಗೂ ಅದೇ ಗತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬನು ಒಂದೇ ತುಳಸಿದಳದಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೂ ಆ ಗುರಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 135

वैष्णवत्वमवाप्नोति किमन्यैः शास्त्रविस्तरैः । न पिबेत्स पयो मातुस्तुलस्याः कोटिसंख्यकैः

ಅವನು ವೈಷ್ಣವತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ—ಇತರ ಶಾಸ್ತ್ರವಿಸ್ತಾರಗಳೇನು ಬೇಕು? ಅಂಥವನು ಮಾತಾ ತುಳಸಿಯ ಹಾಲನ್ನು ಕೋಟಿಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಾದರೂ ಕುಡಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 136

अर्चितः केशवो येन शाखामृदुलपल्लवैः । भावयेत्पुरुषान्मर्त्यः शतशोथ सहस्रशः

ಶಾಖೆಗಳ ಮೃದು ಪಲ್ಲವಗಳು ಹಾಗೂ ಕೋಮಲ ಎಲೆಗಳಿಂದ ಕೇಶವನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸುವ ಮನುಷ್ಯನು ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ನೂರಾರು, ಸಾವಿರಾರು ಜನರನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 137

पूजयित्वा हरिं नित्यं कोमलैस्तुलसीदलैः । प्रधानतो गुणास्तात तुलस्या गदिता मया

ಕೋಮಲ ತುಳಸಿದಳಗಳಿಂದ ನಿತ್ಯ ಹರಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಹೇ ತಾತ, ತುಳಸಿಯ ಪ್ರಧಾನ ಗುಣಗಳನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ।

Verse 138

निखिलं पुरुकालेन गुणं वक्तुं न शक्नुमः । यस्त्विदं शृणुयान्नित्यमाख्यानं पुण्यसंचयम्

ಬಹಳ ದೀರ್ಘಕಾಲವಾದರೂ ಅದರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಈ ಪುಣ್ಯಸಂಚಯಕರ ಆಖ್ಯಾನವನ್ನು ನಿತ್ಯ ಕೇಳುವವನು ಪುಣ್ಯನಿಧಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 139

पूर्वजन्मकृतात्पापान्मुच्यते जन्मबंधनात् । सकृत्पठनमात्रेण वह्निष्टोमफलं लभेत्

ಇದರಿಂದ ಅವನು ಪೂರ್ವಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಜನ್ಮಬಂಧನದಿಂದಲೂ ಬಿಡುಗಡೆ ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ; ಒಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ಪಠಿಸಿದರೂ ಅಗ್ನಿಷ್ಟೋಮ ಯಜ್ಞಸಮಾನ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 140

न तस्य व्याधयः पुत्र मूर्खत्वं न कदाचन । सर्वदा जयमाप्नोति न गच्छेत्स पराजयं

ಹೇ ಪುತ್ರ, ಅವನಿಗೆ ರೋಗಗಳು ಎಂದಿಗೂ ತಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ, ಮೂರ್ಖತ್ವವೂ ಕದಾಚಿತ್ ಬರುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನು ಸದಾ ಜಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ, ಪರಾಜಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 141

लेखस्तिष्ठेद्गृहे यस्य तस्य लक्ष्मीः प्रवर्तते । न चाधयो न च प्रेता न शोको नावमानना

ಯಾವ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಪವಿತ್ರ ಲಿಖಿತ ಗ್ರಂಥ/ಲಿಪಿ ನೆಲೆಸಿದೆಯೋ, ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಅಲ್ಲಿ ಚಿಂತೆ ಇಲ್ಲ, ಪ್ರೇತಬಾಧೆ ಇಲ್ಲ, ಶೋಕ ಇಲ್ಲ, ಅವಮಾನ ಇಲ್ಲ.

Verse 142

न तिष्ठंति क्षणं तत्र यत्रेयं वर्तते लिपिः

ಎಲ್ಲಿ ಈ ಪವಿತ್ರ ಲಿಪಿ/ಲೇಖ ಇರುತ್ತದೋ, ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವೂ ತಂಗುವುದಿಲ್ಲ.