Adhyaya 99

ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಮಹೀರಥನೆಂಬ ರಾಜನು ಪೂರ್ವಪುಣ್ಯದಿಂದ ಸಮೃದ್ಧನಾಗಿದ್ದರೂ, ತೀವ್ರ ಕಾಮಾಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಪತನಗೊಂಡು ರಾಜಧರ್ಮವನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದವನೆಂದು ವರ್ಣಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ರಾಜ್ಯಭಾರವನ್ನು ಇತರರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ ವಿಷಯಭೋಗದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಧರ್ಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಜೊತೆಗೆ ಗುರು/ಪುರೋಹಿತನ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯೂ ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ—ರಾಜನನ್ನು ತಡೆಯಲು ಯತ್ನಿಸದ ಗುರು ಕೂಡ ಪಾಪಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಕೇಳಿಯೂ ಪಾಲಿಸದ ರಾಜನೇ ದೋಷದ ಮುಖ್ಯ ಭಾರವನ್ನು ಹೊರುತ್ತಾನೆ. ಮುಂದೆ ನೀತಿ–ವೈರಾಗ್ಯದ ಉಪದೇಶ: ಧನ, ಯೌವನ, ಸುಖಗಳು ಅನಿತ್ಯ; ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹ ಅಗತ್ಯ; ಮರಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವೇ ಏಕೈಕ ಸಂಗಾತಿ. ದೇಹದ ಅಶುಚಿತ್ವ ಮತ್ತು ನಶ್ವರತೆಯ ಚಿಂತನೆಯ ಮೂಲಕ ಕಾಮಮೋಹವನ್ನು ಮುರಿಯಲು ಬೋಧಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಕ ಸಾಧನೆಯಾಗಿ ಮಾಧವ (ವೈಶಾಖ) ಮಾಸದ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಲಾಗಿದೆ—ಬೆಳಗಿನ ಜಾಗರಣೆ, ಸ್ನಾನ, ವಿಷ್ಣುಪೂಜೆ ಮಹಾಪಾಪಗಳನ್ನೂ ನಾಶಮಾಡಿ ಭಕ್ತನನ್ನು ಹರಿಧಾಮಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ।