Adhyaya 98

ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ವೈಶಾಖ ಮಾಸದ ಮಾಧವ ವ್ರತದ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಮೋಕ್ಷಪ್ರದವಾಗಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಪ್ರಾತಃಕಾಲ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ತುಳಸಿದಳಗಳಿಂದ ಮಾಧವ (ವಿಷ್ಣು)ನ ಪೂಜೆ, ತರ್ಪಣ, ದಾನ ಮತ್ತು ಶ್ರಾದ್ಧಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸುವುದು ಮುಖ್ಯವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಧರ್ಮರಾಜನು ತುಳಸಿಯನ್ನು ಕೇಶವನಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದ ಅರ್ಪಣವೆಂದು ಹೊಗಳಿ, ಅಶೌಚದಲ್ಲಿ ತುಳಸಿ ಕಡಿಯುವುದು ನಿಷಿದ್ಧವೆಂದು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಪುಷ್ಪಗಳು ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ತುಳಸಿ ಅಥವಾ ಸರಳ ಉಪಚಾರಗಳಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬಹುದೆಂದು ಅನುಮತಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅಶ್ವತ್ಥ/ಅರಳಿ (ಪೀಪಲ್) ಮರಕ್ಕೆ ನೀರು ಹಾಕುವುದು, ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡುವುದು, ಹಾಗೂ ತ್ರಯೋದಶಿ, ಚತುರ್ದಶಿ, ಪೌರ್ಣಮಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ-ಭೋಜನ ವಿಶೇಷ ಫಲದಾಯಕವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಕಥಾಂಶದಲ್ಲಿ ಧನಶರ್ಮನು ಕೃತಘ್ನ, ವಿದೈವತ, ಅವೈಶಾಖ ಎಂಬ ಮೂರು ಪ್ರೇತಗಳನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವರು ತಮ್ಮ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ತಾವೇ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—ಕೃತಘ್ನತೆ, ದೇವ-ಧರ್ಮದ ಅವಮಾನ, ಮತ್ತು ವೈಶಾಖ ಕರ್ತವ್ಯಗಳ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ. ಧನಶರ್ಮನು ವೈಶಾಖಧರ್ಮಾನುಸಾರ ಜಲದಾನಗಳು (ಜಲಧೇನು, ನೀರಿನ ಘಟ), ತಿಲ-ಮಧು ದಾನ, ಹಾಗೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ತೃಪ್ತಿಕರವಾಗಿ ಭೋಜನ ನೀಡುವುದರಿಂದ ಅವರ ಪಿತೃವಂಶಕ್ಕೆ ಉದ್ಧಾರ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಪಾಪಗಳು ದಗ್ಧವಾಗಿ ಪುನರ್ಜನ್ಮಬಂಧ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಫಲಶ್ರುತಿ।