Adhyaya 58

ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಸೀತೆಯ ಕುರಿತು ಲೋಕಾಪವಾದ ಎದ್ದೇಳುತ್ತದೆ—ನೀಚಜನ/ಧೋಬಿಯ ಮಾತಿನಿಂದ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂದೆ ಹರಡುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾಮನ ಸಹೋದರರು ಶೋಕದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲರಾಗಿ ಮೂರ್ಚ್ಛಿತಪ್ರಾಯರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಶತ್ರುಘ್ನನು ಜಾನಕಿಯ ನಿರ್ದೋಷಿತ್ವವನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ಸಮರ್ಥಿಸಿ, ಗಂಗೆಯ ಸರ್ವಪಾವನತ್ವದ ಉಪಮೆಯಿಂದ—ಗಂಗೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಶುದ್ಧಿಗೊಳಿಸುವಂತೆ ಸೀತೆಯೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿರ್ಮಲೆಯೆಂದು ಹೇಳಿ, ಅವಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬಾರದೆಂದು ರಾಮನನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ರಾಮನು ಲೋಕನಿಂದೆಯನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿ ಕಳಂಕರಹಿತ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಕಾಯುವುದನ್ನೇ ಪ್ರಧಾನವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಲಕ್ಷ್ಮಣನಿಗೆ ಆಜ್ಞೆ ನೀಡುತ್ತಾನೆ—ಗರ್ಭಿಣಿಯಾದ ಸೀತೆಯ ಆಸೆ ಪೂರೈಸಲು ತಪಸ್ವಿನಿಯರ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕೆಂದು. ಲಕ್ಷ್ಮಣನು ಒಳಗಿಂದ ನೋವಿನಿಂದ ಕಲುಷಿತನಾದರೂ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಶಿರಸಾವಹಿಸುತ್ತಾನೆ. ರಥ ಹೊರಟಾಗ ಅಶುಭ ಶಕುನಗಳು ಕಾಣುತ್ತವೆ—ಕಣ್ಣು ತಡಕುವುದು, ಅಪಶಕುನ ಪ್ರಾಣಿ-ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಪಕ್ಷಿಗಳ ದಾರಿ ಬದಲಾವಣೆ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಸೀತೆ ಜಾಹ್ನವೀ ಗಂಗೆಯನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡುತ್ತಾಳೆ—ದಿವ್ಯ ಪಾವನರೂಪಿಣಿಯಾಗಿ—ಅಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ್ಮಣನು ಇಳಿಯಲು ವಿನಂತಿಸುತ್ತಾನೆ; ಇಲ್ಲಿ ರಾಜಾಜ್ಞೆ ಮತ್ತು ವನವಾಸದ ಮಧ್ಯದ ಗಡಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.