Adhyaya 15

Verse 1

सुमतिरुवाच । अथर्षिः स्वाश्रमं गत्वा मानव्या सह भार्यया । मुदं प्राप हताशेष पातको योगयुक्तया

ಸುಮತಿ ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ ಋಷಿಯು ತನ್ನ ಪತ್ನಿ ಮಾನವಿಯೊಂದಿಗೆ ಸ್ವಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಆಕೆಯ ಯೋಗನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಅವನ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗಿ ಅವನು ಆನಂದವನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 2

सा मानवी तं वरमात्मनः पतिं । नेत्रेणहीनं जरसा गतौजसम् । सिषेव एनं हरिमेधसोत्तमं । निजेष्टदात्रीं कुलदेवतां यथा

ಆ ಮಾನವಿಯು ತನ್ನ ವರಣ ಮಾಡಿದ ಪತಿಯನ್ನು—ನೇತ್ರಹೀನನಾಗಿ ಜರೆಯಿಂದ ಬಲ ಕ್ಷೀಣಿಸಿದವನನ್ನು—ಸೇವಿಸಿದಳು; ಹರಿ-ಯಜ್ಞಪರಾಯಣನಾದ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠನನ್ನು, ಇಷ್ಟಫಲ ನೀಡುವ ಕುಲದೇವತೆಯನ್ನು ಸೇವಿಸುವಂತೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪರಿಚರಿಸಿದಳು।

Verse 3

शूश्रूषती स्वं पतिमिंगितज्ञा । महानुभावं तपसां निधिं प्रियम् । परां मुदं प्राप सती मनोहरा । शची यथा शक्रनिषेवणोद्यता

ತನ್ನ ಪತಿಯನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಸೇವಿಸುತ್ತಾ, ಅವನ ಅಣಕಹಿತ ಇಂಗಿತಗಳನ್ನು ತಿಳಿಯುವ ಮನೋಹರ ಸತೀ, ತಪಸ್ಸಿನ ನಿಧಿಯಾದ ಮಹಾನುಭಾವ ಪ್ರಿಯನಲ್ಲಿ ಪರಮಾನಂದವನ್ನು ಪಡೆದಳು; ಶಚೀ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಹರ್ಷಿಸುವಂತೆ।

Verse 4

चरणौ सेवते तन्वी सर्वलक्षणलक्षिता । राजपुत्री सुंदरांगी फलमूलोदकाशना

ಸರ್ವ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಲಕ್ಷಿತಳಾದ ಆ ಸಣ್ಣ ದೇಹದ ರಾಜಪುತ್ರಿ, ಸುಂದರಾಂಗಿಯು, ಫಲ-ಮೂಲ-ನೀರಿನಿಂದ ಮಾತ್ರ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಾ (ಅವರ) ಪಾದಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು।

Verse 5

नित्यं तद्वाक्यकरणे तत्परा पूजने रता । कालक्षेपं प्रकुरुते सर्वभूतहिते रता

ಅವಳು ನಿತ್ಯವೂ ಅವರ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ತತ್ಪರಳಾಗಿ, ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ರತಳಾಗಿದ್ದಳು; ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಹಿತದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಳಾಗಿ ಕಾಲವನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು।

Verse 6

विसृज्य कामं दंभं च द्वेषं लोभमघं मदम् । अप्रमत्तोद्यता नित्यं च्यवनं समतोषयत्

ಕಾಮ, ದಂಭ, ದ್ವೇಷ, ಲೋಭ, ಪಾಪ, ಮದಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಸದಾ ಅಪ్రమತ್ತವಾಗಿ ಉದ್ಯತರಾಗಿ ಅವರು ನಿರಂತರ ಚ್ಯವನ ಮುನಿಯನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದರು।

Verse 7

एवं तस्य प्रकुर्वाणा सेवां वाक्कायकर्मभिः । सहस्राब्दं महाराज सा च कामं मनस्यधात्

ಹೀಗೆ ವಾಣಿ, ದೇಹ ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಮಹಾರಾಜನೇ, ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಅವಳು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆಸೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದಳು।

Verse 8

कदाचिद्देवभिषजावागतावाश्रमे मुनेः । स्वागतेन सुसंभाव्य तयोः पूजां चकार सा

ಒಮ್ಮೆ ಮುನಿಯ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಇಬ್ಬರು ದಿವ್ಯ ವೈದ್ಯರು ಬಂದರು. ಅವಳು ಅವರನ್ನು ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಸ್ವಾಗತಿಸಿ ಗೌರವದಿಂದ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದಳು.

Verse 9

शर्यातिकन्याकृतपूजनार्घ । पाद्यादिना तोषितचित्तवृत्ती । तावूचतुः स्नेहवशेन सुंदरौ । वरं वृणुष्वेति मनोहरांगीम्

ಶರ್ಯಾತಿ ರಾಜನ ಮಗಳು ಪಾದ್ಯ-ಅರ್ಘ್ಯಾದಿ ಉಪಚಾರಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದಳು. ಮನ-ಚಿತ್ತ ತೃಪ್ತಿಯಾದ ಆ ಇಬ್ಬರು ಸುಂದರರು ಸ्नेಹವಶವಾಗಿ—“ಹೇ ಮನೋಹರಾಂಗೀ, ವರವನ್ನು ಆರಿಸು” ಎಂದರು.

Verse 10

तुष्टौ तौ वीक्ष्य भिषजौ देवानां वरयाचने । मतिं चकार नृपतेः पुत्री मतिमतां वरा

ದೇವರ ವರಯಾಚನೆಗೆ ಆ ಇಬ್ಬರು ವೈದ್ಯರು ತೃಪ್ತರಾದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಳಾದ ರಾಜಕುಮಾರ್ತಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದಳು.

Verse 11

पत्यभिप्रायमालक्ष्य वाचमूचे नृपात्मजा । दत्तं मे चक्षुषी पत्युर्यदि तुष्टौ युवां सुरौ

ಪತಿಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಅರಿತು ರಾಜಕುಮಾರ್ತಿ ಹೇಳಿದಳು—“ನೀವು ಇಬ್ಬರು ದೇವರುಗಳು ತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದರೆ, ನನ್ನ ಪತಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನನಗೆ ದಯಪಾಲಿಸಿ.”

Verse 12

इत्येतद्वचनं श्रुत्वा सुकन्या या मनोहरम् । सतीत्वं च विलोक्येदमूचतुर्भिषजां वरौ

ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಮನೋಹರ ಸೂಕನ್ಯೆಯ ಪತಿವ್ರತತ್ವವನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ಇಬ್ಬರು ಶ್ರೇಷ್ಠ ವೈದ್ಯರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 13

त्वत्पतिर्यदि देवानां भागं यज्ञे दधात्यसौ । आवयोरधुना कुर्वश्चक्षुषोः स्फुटदर्शनम्

ನಿನ್ನ ಪತಿ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ದೇವರಿಗೆ ಯಥೋಚಿತ ಭಾಗವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಈಗಲೇ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಅನುಗ್ರಹಿಸು।

Verse 14

च्यवनोऽप्योमिति प्राह भागदाने वरौजसोः । तदा हृष्टावश्विनौ तमूचतुस्तपतां वरम्

ಭಾಗವಿತರಣೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಹಾಬಲನ ನಿಮಿತ್ತ ಚ್ಯವನನೂ “ಓಂ” ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿದನು. ಆಗ ಹರ್ಷಗೊಂಡ ಅಶ್ವಿನೀಕುಮಾರರು ಅವನಿಗೆ— “ತಪಸ್ವಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ವರವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೋ” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು।

Verse 15

इति श्रीपद्मपुराणे पातालखंडे शेषवात्स्यायनसंवादे रामाश्वमेधे । च्यवनस्य तपोभोगवर्णनं नाम पंचदशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀ ಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಪಾತಾಳಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಶೇಷ–ವಾತ್ಸ್ಯಾಯನ ಸಂವಾದದಲ್ಲಿ, ರಾಮಾಶ್ವಮೇಧ ಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿ ‘ಚ್ಯವನನ ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ಭೋಗವರ್ಣನೆ’ ಎಂಬ ಹದಿನೈದನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।

Verse 16

ह्रदं प्रवेशितोऽश्विभ्यां स्वयं चामज्जतां ह्रदे । पुरुषास्त्रय उत्तस्थुरपीच्या वनिताप्रियाः

ಅಶ್ವಿನೀಕುಮಾರರು ಅವರನ್ನು ಸರೋವರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಗೊಳಿಸಿದಾಗ, ಅವರು ಸ್ವತಃ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದರು. ನಂತರ ಮೂರು ಪುರುಷರು ಮೇಲೇಳಿದರು— ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರರು, ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಪ್ರಿಯರು।

Verse 17

रुक्मस्रजः कुंडलिनस्तुल्यरूपाः सुवाससः । तान्निरीक्ष्य वरारोहा सुरूपान्सूर्यवर्चसः

ಅವರು ಚಿನ್ನದ ಹಾರಗಳು ಮತ್ತು ಕುಂಡಲಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಸಮರೂಪರಾಗಿದ್ದು, ಸುಂದರ ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತರಾಗಿದ್ದರು. ಸೂರ್ಯವರ್ಚಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಆ ಸುರೂಪರನ್ನು ನೋಡಿ ಆ ವರಾರೋಹಾ ಸ್ತ್ರೀ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನೋಟಹಾಕಿದಳು।

Verse 18

अजानती पतिं साध्वी ह्यश्विनौ शरणं ययौ । दर्शयित्वा पतिं तस्यै पातिव्रत्येन तोषितौ

ಪತಿಯನ್ನು ಅರಿಯದೆ ಆ ಸಾಧ್ವಿ ಸ್ತ್ರೀ ಅಶ್ವಿನೀಕುಮಾರರ ಶರಣಿಗೆ ಹೋದಳು. ಅವಳ ಪತಿವ್ರತಧರ್ಮದಿಂದ ತೃಪ್ತರಾದ ಅವರು ಅವಳಿಗೆ ಪತಿಯನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿದರು.

Verse 19

ऋषिमामंत्र्य ययतुर्विमानेन त्रिविष्टपम् । यक्ष्यमाणे क्रतौ स्वीयभागकार्याशयायुतौ

ಋಷಿಯನ್ನು ವಂದಿಸಿ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ತ್ರಿವಿಷ್ಟಪ (ಸ್ವರ್ಗ)ಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು; ನಡೆಯಲಿರುವ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಯೋಗ್ಯ ಭಾಗವನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಆಶಯದಿಂದ.

Verse 20

कालेन भूयसा क्षामां कर्शितां व्रतचर्यया । प्रेमगद्गदया वाचा पीडितः कृपयाब्रवीत्

ಬಹುಕಾಲ ವ್ರತಾಚರಣೆಯಿಂದ ಅವಳು ಕ್ಷೀಣವಾಗಿ ಕೃಶಳಾಗಿದ್ದಳು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಗದ್ಗದಿತ ವಾಣಿಯಲ್ಲಿ, ಕರುಣೆಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 21

तुष्टोऽहमद्य तव भामिनि मानदायाः । शुश्रूषया परमया हृदि चैकभक्त्या । यो देहिनामयमतीव सुहृत्स्वदेहो । नावेक्षितः समुचितः क्षपितुं मदर्थे

ಹೇ ಭಾಮಿನಿ, ಹೇ ಮಾನದಾಯಿನಿ! ನಿನ್ನ ಪರಮ ಶುಶ್ರೂಷೆಯೂ ಹೃದಯದ ಏಕಭಕ್ತಿಯೂ ನನಗೆ ಇಂದು ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ತಂದಿವೆ. ದೇಹಿಗಳಿಗೇ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವೂ ಹಿತಕರವೂ ಆದ ನಿನ್ನ ಈ ದೇಹವನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಬೇಡ; ನನ್ನ خاطر ಇದನ್ನು ಕ್ಷಯಗೊಳಿಸುವುದು ಯುಕ್ತವಲ್ಲ.

Verse 22

ये मे स्वधर्मनिरतस्य तपः समाधि । विद्यात्मयोगविजिता भगवत्प्रसादाः । तानेव ते मदनुसेवनयाऽविरुद्धान् । दृष्टिं प्रपश्य वितराम्यभयानशोकान्

ಸ್ವಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ ತಪಸ್ಸು, ಸಮಾಧಿ, ವಿದ್ಯೆ ಮತ್ತು ಆತ್ಮಯೋಗದಿಂದ—ಭಗವತ್ಪ್ರಸಾದದಿಂದ—ನಾನು ಪಡೆದಿರುವ ಅನುಗ್ರಹರೂಪ ವರಗಳು ನಿನ್ನ ನನ್ನ ಸೇವೆಗೆ ವಿರೋಧವಲ್ಲ. ಅವನ್ನು ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣಾರೆ ನೋಡು; ಭಯವೂ ಶೋಕವೂ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡುವ ದರ್ಶನವನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ನೀಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 23

अन्ये पुनर्भगवतो भ्रुव उद्विजृंभ । विस्रंसितार्थरचनाः किमुरुक्रमस्य । सिद्धासि भुंक्ष्व विभवान्निजधर्मदोहान् । दिव्यान्नरैर्दुरधिगान्नृपविक्रियाभिः

ಇತರರು ಮತ್ತೆ ಭಗವಂತನ ಭ್ರೂವಿನ ಕ್ಷಣಿಕ ವಿಸ್ತಾರಮಾತ್ರ; ಅವರ ವಾಕ್ಯಾರ್ಥರಚನೆ ಕುಸಿದುಬಿಡುತ್ತದೆ—ಉರುಕ್ರಮ (ವಿಷ್ಣು)ಗಾಗಿ ಅವರು ಏನು ಮಾಡಬಲ್ಲರು? ನೀನು ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೀ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಸ್ವಧರ್ಮಫಲವಾದ ವೈಭವಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸು—ಮಾನವರಿಗೆ ರಾಜರ ಚಂಚಲ ವ್ಯವಹಾರಗಳಿಂದಲೂ ದುರ್ಲಭವಾದ ದಿವ್ಯ ವರಗಳನ್ನು।

Verse 24

एवं ब्रुवाणमबलाखिलयोगमाया । विद्याविचक्षणमवेक्ष्य गताधिरासीत् । संप्रश्रयप्रणयविह्वलया गिरेषद् । व्रीडाविलोकविलसद्धसिताननाह

ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ, ವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನಾದ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, ಅಖಿಲ ಯೋಗಮಾಯೆಯ ಮೂರ್ತಿಯಾದ ಆ ಸ್ತ್ರೀ ಒಳಗಿನಿಂದ ಶಾಂತಳಾದಳು. ನಂತರ ವಿನಯಸ್ನೇಹದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಂಪಿಸುವ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, ಲಜ್ಜೆಯ ನೋಟ ಮತ್ತು ಮೃದು ನಗೆಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಮುಖದೊಂದಿಗೆ ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು।

Verse 25

सुकन्योवाच । राद्धं बत द्विजवृषैतदमोघयोग । मायाधिपे त्वयि विभो तदवैमि भर्तः । यस्तेऽभ्यधायि समयः सकृदंगसंगो । भूयाद्गरीयसि गुणः प्रसवः सतीनाम्

ಸುಕನ್ಯಾ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ! ಈ ಅಮೋಘ ಯೋಗ ನಿಜಕ್ಕೂ ಸಿದ್ಧವಾಯಿತು. ಹೇ ವಿಭೋ, ಹೇ ಮಾಯಾಧಿಪತಿ! ಸ್ವಾಮಿ, ಈಗ ನಾನು ಅರಿತೆ—ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಇದು ಸಾಧ್ಯ. ನಿನಗಾಗಿ ವಿಧಿಸಿದ ನಿಯಮ—ಒಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ದೇಹಸಂಗಮ—ಅದು ಇನ್ನೂ ಮಹತ್ತಾದ ಗುಣವಾಗಲಿ: ಸತೀಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಸಂತಾನಪ್ರಾಪ್ತಿ।

Verse 26

तत्रेति कृत्यमुपशिक्ष्य यथोपदेशं । येनैष कर्शिततमोति रिरंसयात्मा । सिध्येत ते कृतमनोभव धर्षिताया । दीनस्तदीशभवनं सदृशं विचक्ष्व

ಅಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಬೇಕೋ—ಯಥೋಪದೇಶವಾಗಿ—ಬೋಧಿಸಿ ಅವನು ಹೇಳಿದನು: “ಇದರಿಂದ ಘನ ಅಂಧಕಾರದಿಂದ ಕಷ್ಟಪಡುವ ಈ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ದೊರಕಲಿ. ಹೇ ಕಾಮೋದ್ರಿಕ್ತ! ಪೀಡಿತೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಉದ್ದೇಶ ಸಿದ್ಧವಾಗಲಿ. ನೀನು ದೀನನಾದರೂ, ಪ್ರಭುವಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ನಿವಾಸವನ್ನು ಹುಡುಕು.”

Verse 27

सुमतिरुवाच । प्रियायाः प्रियमन्विच्छंश्च्यवनो योगमास्थितः । विमानं कामगं राजंस्तर्ह्येवाविरचीकरत्

ಸುಮತಿ ಹೇಳಿದರು—ಪ್ರಿಯೆಗೆ ಪ್ರಿಯವಾಗುವುದನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತ ಚ್ಯವನ ಮುನಿ ಯೋಗಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದರು; ಮತ್ತು ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಹೇ ರಾಜನ್, ಇಚ್ಛಾನುಸಾರ ಸಂಚರಿಸುವ ಕಾಮಗಾಮಿ ವಿಮಾನವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು।

Verse 28

सर्वकामदुघं रम्यं सर्वरत्नसमन्वितम् । सर्वार्थोपचयोदर्कं मणिस्तंभैरुपस्कृतम्

ಅದು ರಮಣೀಯವಾಗಿದ್ದು, ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ನೀಡುವದು, ಸರ್ವ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಸಮನ್ವಿತ; ಸರ್ವಾರ್ಥಗಳ ವೃದ್ಧಿ-ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವದು, ಮಣಿ-ಸ್ತಂಭಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 29

दिव्योपस्तरणोपेतं सर्वकालसुखावहम् । पट्टिकाभिः पताकाभिर्विचित्राभिरलंकृतम्

ಅದು ದಿವ್ಯ ಉಪಸ್ತರಣದಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿದ್ದು, ಸರ್ವಕಾಲ ಸುಖವನ್ನು ತರುವದು; ವಿಚಿತ್ರ ಪಟ್ಟಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಪತಾಕೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 30

स्रग्भिर्विचित्रमालाभिर्मंजुसिंजत्षडंघ्रिभिः । दुकूलक्षौमकौशेयैर्नानावस्त्रैर्विराजितम्

ಅದು ಸ್ರಗ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ವಿಚಿತ್ರ ಮಾಲೆಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತವಾಗಿತ್ತು; ಮಧುರವಾಗಿ ಗುಂಜಿಸುವ ಷಡಂಗ್ರಿಗಳು (ಭ್ರಮರಾದಿಗಳು) ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದರು; ಮತ್ತು ದುಕೂಲ, ಕ್ಷೌಮ, ಕೌಶೇಯಾದಿ ನಾನಾವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು।

Verse 31

उपर्युपरि विन्यस्तनिलयेषु पृथक्पृथक् । कॢप्तैः कशिपुभिः कांतं पर्यंकव्यजनादिभिः

ಮೇಲ್ಮೇಲಾಗಿ ವಿನ್ಯಾಸಗೊಂಡ ನಿವಾಸಗಳಲ್ಲಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ, ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ಶಯನೋಪಕರಣಗಳಿಂದ—ಪರ್ಯಂಕ, ಹಾಸಿಗೆ, ವ್ಯಜನಾದಿಗಳಿಂದ—ಪ್ರಿಯನಿಗೆ ಸೌಖ್ಯವಾಗಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು।

Verse 32

तत्रतत्र विनिक्षिप्त नानाशिल्पोपशोभितम् । महामरकतस्थल्या जुष्टं विद्रुमवेदिभिः

ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಇಡಲ್ಪಟ್ಟ ವಸ್ತುಗಳು ನಾನಾವಿಧ ಶಿಲ್ಪಕೌಶಲ್ಯದಿಂದ ಶೋಭಿಸುತ್ತಿದ್ದವು; ಮಹಾಮರಕತ ಜಡಿತ ನೆಲದಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿ, ವಿದ್ರುಮ (ಪವಳ) ವೇದಿಕೆಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿತ್ತು।

Verse 33

द्वाःसु विद्रुमदेहल्या भातं वज्रकपाटकम् । शिखरेष्विंद्रनीलेषु हेमकुंभैरधिश्रितम्

ದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾಳಮಯ ದೇಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಜಡಿತವಾದ ವಜ್ರಸಮಾನ ಕಪಾಟವು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು; ಇಂದ್ರನೀಲ ಶಿಖರಗಳ ಮೇಲೆ ಅದು ಸ್ವರ್ಣಕುಂಭಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 34

चक्षुष्मत्पद्मरागाग्र्यैर्वज्रभित्तिषु निर्मितैः । जुष्टं विचित्रवैतानैर्मुक्ताहारावलंबितैः

ವಜ್ರಸಮಾನ ಗೋಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ಕಿರಣಮಯ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪದ್ಮರಾಗಗಳಿಂದ ಅದು ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು; ವಿಚಿತ್ರ ವೈತಾನಗಳಿಂದ ಸಜ್ಜಾಗಿ, ಮುತ್ತಿನ ಹಾರಗಳು ತೂಗುತ್ತ ಶೋಭಿಸುತ್ತಿತ್ತು।

Verse 35

हंसपारावतव्रातैस्तत्र तत्र निकूजितम् । कृत्रिमान्मन्यमानैस्तानधिरुह्याधिरुह्य च

ಅಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಹಂಸ ಹಾಗೂ ಪಾರಿವಾಳಗಳ ಗುಂಪಿನ ಕೂಗು ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿತ್ತು; ಜನರು ಅವನ್ನು ಕೃತಕವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಏರುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 36

विहारस्थानविश्राम संवेश प्रांगणाजिरैः । यथोपजोषं रचितैर्विस्मापनमिवात्मनः

ವಿಹಾರೋದ್ಯಾನಗಳು, ವಿಶ್ರಾಂತಿಸ್ಥಾನಗಳು, ಶಯನಕೋಣೆಗಳು, ಪ್ರಾಂಗಣಗಳು ಹಾಗೂ ವಿಶಾಲ ಅಂಗಳಗಳು—ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ರಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟು—ಆ ಧಾಮವು ಸ್ವಯಂ ತನ್ನನ್ನು ಆನಂದಿಸಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಡಿಸುವಂತೆ ಕಾಣಿತು।

Verse 37

एवं गृहं प्रपश्यंतीं नातिप्रीतेन चेतसा । सर्वभूताशयाभिज्ञः स्वयं प्रोवाच तां प्रति

ಹೀಗೆ ಅವಳು ಆ ಗೃಹವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಮನಸ್ಸು ಅತಿಯಾಗಿ ಸಂತೋಷಗೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ; ಆಗ ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಅಂತರಾಶಯವನ್ನು ತಿಳಿದವನು ಸ್ವಯಂ ಅವಳಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 38

निमज्ज्यास्मिन्ह्रदे भीरु विमानमिदमारुह । सुभ्रूर्भर्तुः समादाय वचः कुवलयेक्षणा

ಓ ಭೀರು! ಈ ಹ್ರದದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಈ ವಿಮಾನವನ್ನು ಏರು. ಕಮಲನಯನೆ, ಭರ್ತೃವಚನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಸುಭ್ರೂ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದಳು.

Verse 39

सरजो बिभ्रती वासो वेणीभूतांश्च मूर्द्धजान् । अंगं च मलपंकेन संछन्नं शबलस्तनम्

ಅವಳು ಧೂಳಿನಿಂದ ಮಲಿನವಾದ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಕೂದಲನ್ನು ವೇಣಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ಮಲಪಂಕದಿಂದ ಲಿಪ್ತವಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿದ ದೇಹ—ಚುಕ್ಕೆಚುಕ್ಕೆ ಕಾಣುವ ಸ್ತನಗಳೊಂದಿಗೆ—ಅತ್ಯಂತ ಮಲಿನ ಹಾಗೂ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿದಳು.

Verse 40

आविवेश सरस्तत्र मुदा शिवजलाशयम् । सांतःसरसि वेश्मस्थाः शतानि दशकन्यकाः

ಅವನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಶಿವನ ಪವಿತ್ರ ಜಲಾಶಯವಾದ ಸರೋವರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಆ ಅಂತಃಸರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮನೆಗಳು ಇದ್ದವು; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ವರ್ಷದಷ್ಟು ವಯಸ್ಸಿನ ನೂರಾರು ಕನ್ಯೆಯರು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 41

सर्वाः किशोरवयसो ददर्शोत्पलगंधयः । तां दृष्ट्वा शीघ्रमुत्थाय प्रोचुः प्रांजलयः स्त्रियः

ಪದ್ಮಸುಗಂಧದಂತಿರುವ ಕಿಶೋರವಯಸ್ಕೆಯರಾದ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರೆಲ್ಲರೂ ಅವಳನ್ನು ಕಂಡರು. ಅವಳನ್ನು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣವೇ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಎದ್ದು, ಅಂಜಲಿ ಹಾಕಿ ಗೌರವದಿಂದ ಹೇಳಿದರು.

Verse 42

वयं कर्मकरीस्तुभ्यं शाधि नः करवाम किम् । स्नानेन ता महार्हेण स्नापयित्वा मनस्विनीम्

‘ನಾವು ನಿಮಗೆ ಸೇವಿಕೆಯರು; ನಮಗೆ ಆಜ್ಞೆ ನೀಡಿ—ನಾವು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಆ ಮನಸ್ವಿನಿ, ಪೂಜ್ಯಳನ್ನು ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯ ಸ್ನಾನವಿಧಿಯಿಂದ ಸ್ನಾನಗೊಳಿಸಿ…’

Verse 43

दुकूले निर्मले नूत्ने ददुरस्यै च मानद । भूषणानि परार्घ्यानि वरीयांसि द्युमंति च

ಹೇ ಮಾನದಾ! ಅವರು ಅವಳಿಗೆ ಎರಡು ಹೊಸ, ನಿರ್ಮಲ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ಜೊತೆಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ, ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯ ಹಾಗೂ ದ್ಯುತಿಮಂತ ಆಭರಣಗಳನ್ನೂ ಸಮರ್ಪಿಸಿದರು।

Verse 44

अन्नं सर्वगुणोपेतं पानं चैवामृतासवम् । अथादर्शे स्वमात्मानं स्रग्विणं विरजोंबरम्

ಅವನು ಸರ್ವಗುಣೋಪೇತ ಅನ್ನವನ್ನೂ, ಅಮೃತಾಸವದಂತ ಪಾನವನ್ನೂ ಪಡೆದನು. ನಂತರ ದರ್ಪಣದಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ರೂಪವನ್ನು ಕಂಡನು—ಮಾಲಾಧಾರಿ, ನಿರ್ಮಲ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿ।

Verse 45

ताभिः कृतस्वस्त्ययनं कन्याभिर्बहुमानितम् । हारेण च महार्हेण रुचकेन च भूषितम्

ಆ ಕನ್ಯೆಯರು ಅವನಿಗೆ ಮಂಗಳಸ್ವಸ್ತ್ಯಯನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಬಹಳ ಗೌರವಿಸಿದರು. ಅವನು ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯ ಹಾರದಿಂದಲೂ ದ್ಯುತಿಮಂತ ರುಚಕ ಆಭರಣದಿಂದಲೂ ಅಲಂಕರಿತನಾದನು।

Verse 46

निष्कग्रीवं वलयिनं क्वणत्कांचननूपुरम् । श्रोण्योरध्यस्तया कांच्या कांचन्या बहुरत्नया

ಅವಳ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಣ ನಿಷ್ಕ, ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ವಲಯಗಳು, ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಝಣಝಣಿಸುವ ಸ್ವರ್ಣ ನೂಪುರಗಳು. ಅವಳ ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಅನೇಕ ರತ್ನಜಡಿತ ಸ್ವರ್ಣ ಕಾಂಚಿ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿತ್ತು।

Verse 47

सुभ्रुवा सुदता शुक्लस्निग्धापांगेन चक्षुषा । पद्मकोशस्पृधा नीलैरलकैश्च लसन्मुखम्

ಅವಳು ಸುವರ್ಣಭ್ರೂಯುತಳೂ ಸುಂದರದಂತಳೂ ಆಗಿದ್ದಳು; ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳ ಶ್ವೇತ, ಸ್ನಿಗ್ಧ ಅಂಚುಗಳು ಮೃದು ಕಟಾಕ್ಷದಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ನೀಲವರ್ಣ ಅಲಕಗಳಿಂದ ಆವರಿತ ಅವಳ ದ್ಯುತಿಮಂತ ಮುಖವು ಪದ್ಮಕೋಶದ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೂ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಾಯಿತು।

Verse 48

यदा सस्मार दयितमृषीणां वल्लभं पतिम् । तत्र चास्ते सहस्त्रीभिर्यत्रास्ते स मुनीश्वरः

ಅವಳು ಋಷಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರಿಯನಾದ ತನ್ನ ದಯಿತ ವಲ್ಲಭ ಪತಿಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ, ಆ ಮುನೀಶ್ವರನು ಸಹಸ್ರ ಸ್ತ್ರೀಯರೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ಅದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಅವಳು ತಾನೇ ಉಪಸ್ಥಿತಳಾದಳು।

Verse 49

भर्तुः पुरस्तादात्मानं स्त्रीसहस्रवृतं तदा । निशाम्य तद्योगगतिं संशयं प्रत्यपद्यत

ಆಗ ಅವಳು ತನ್ನ ಪತಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಮುಂದೆಯೇ ಕಂಡಳು—ಸಹಸ್ರ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನಾಗಿ; ಅವನ ಆ ಅಪೂರ್ವ ಯೋಗಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಅವಳು ಸಂಶಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದಳು।

Verse 50

सतां कृत मलस्नानां विभ्राजंतीमपूर्ववत् । आत्मनो बिभ्रतीं रूपं संवीतरुचिरस्तनीम्

ಸಜ್ಜನರು ಮಾಡಿಸಿದ ಪವಿತ್ರ ಸ್ನಾನದಿಂದ ಸ್ನಾತಳಾಗಿ ಅವಳು ಹಿಂದಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದಳು; ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಅವಳ ಸುಂದರ ಸ್ತನಗಳು ವಸ್ತ್ರದಿಂದ ಮರೆಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು।

Verse 51

विद्याधरी सहस्रेण सेव्यमानां सुवाससम् । जातभावो विमानं तदारोहयदमित्रहन्

ಸಹಸ್ರ ವಿದ್ಯಾಧರೀ ಕನ್ಯೆಯರಿಂದ ಸೇವಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತಳಾದ ಅವಳನ್ನು, ಸಂಕಲ್ಪ ಜಾಗೃತನಾದ ಅಮಿತ್ರಹನ್ ಆಗ ವಿಮಾನಕ್ಕೆ ಏರಿಸಿದನು।

Verse 52

तस्मिन्नलुप्तमहिमा प्रिययानुषक्तो । विद्याधरीभिरुपचीर्णवपुर्विमाने । बभ्राज उत्कचकुमुद्गणवानपीच्य । स्ताराभिरावृत इवोडुपतिर्नभःस्थः

ಅಲ್ಲಿ ಅವನ ಮಹಿಮೆ ಅಕ್ಷುಣ್ಣವಾಗಿದ್ದು, ಪ್ರಿಯೆಯ ಮೇಲೆ ಅನುರಕ್ತನಾಗಿ; ವಿದ್ಯಾಧರೀಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ ದೇಹದೊಂದಿಗೆ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಅವನು ಹೀಗೇ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು—ಆಕಾಶಸ್ಥ ಚಂದ್ರನು ಅರಳಿದ ಶ್ವೇತ ಕುಮುದಗಳ ಗುಂಪು ಮತ್ತು ನಕ್ಷತ್ರಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ।

Verse 53

तेनाष्टलोकपविहारकुलाचलेंद्र । द्रोणीष्वनंगसखमारुतसौभगासु । सिद्धैर्नुतोद्युधुनिपातशिवस्वनासु । रेमे चिरं धनदवल्ललनावरूथी

ಅವನೊಂದಿಗೆ ಅಷ್ಟಲೋಕಗಳ ವಿಹಾರಭೂಮಿಯಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಆ ಕುಲಾಚಲೇಂದ್ರ ಪರ್ವತ, ಅನಂಗಸಖನಾದ ಸಮೀರನ ಮಧುರಸೌಭಾಗ್ಯದಿಂದ ರಮ್ಯವಾದ ಕಣಿವೆಗಳಲ್ಲಿ, ಜಲಪಾತಗಳ ಮಂಗಳಧ್ವನಿಯಿಂದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುವ—ಸಿದ್ಧರಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುವ—ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಕುಬೇರಪ್ರಿಯೆಯ ದಿವ್ಯ ಪರಿವಾರ ವೈಭವದ ಮಧ್ಯೆ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಕ್ರೀಡಿಸಿದನು।

Verse 54

वैश्रंभके सुरवने नंदने पुष्पभद्रके । मानसे चैत्ररथ्ये च सरे मे रामया रतः

ವೈಶ್ರಂಭಕದಲ್ಲಿ, ದೇವವನದಲ್ಲಿ, ನಂದನದಲ್ಲಿ, ಪುಷ್ಪಭದ್ರಕದಲ್ಲಿ, ಮಾನಸಸರೋವರದಲ್ಲಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಚೈತ್ರರಥದಲ್ಲಿಯೂ—ಈ ಎಲ್ಲ ಸರೋವರಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ನನ್ನ ರಮೆಯ ಸಂಗದಲ್ಲಿ ರತನಾಗಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತೇನೆ।