Adhyaya 103

ಈ ಅಧ್ಯಾಯವು ವೈಶಾಖ/ಮಾಧವ ಮಾಸದ ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದ ಉಪಸಂಹಾರವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಪಠಿಸುವುದರಿಂದಲೂ ಶ್ರವಣ ಮಾಡುವುದರಿಂದಲೂ ಮಹಾಪಾವಿತ್ರ್ಯ ಉಂಟಾಗಿ ಪಾಪನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಪರಮಧಾಮಪ್ರಾಪ್ತಿ ಸಿದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಫಲಶ್ರುತಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಯಮ–ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸಂವಾದವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತೀರ್ಥಸ್ನಾನ, ದಾನ ಮತ್ತು ಹೋಮ/ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಾದಿ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸುವುದನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಪ್ರಶಂಸಿಸಲಾಗಿದೆ. ಮುಂದೆ ಋಷಿಗಳು ಸೂತನನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ—ಮಾಧವ (ವಿಷ್ಣು/ಕೃಷ್ಣ) ಹೇಗೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ? ಅಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಪ್ರಕರಣ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಗೌತಮನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ನಾರದನು ವೃಂದಾವನ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಬೋಧಿಸುತ್ತಾನೆ—ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷ, ರತ್ನಮಯ ವೇದಿಕೆ, ಪದ್ಮಾಸನ, ಮತ್ತು ಗೋವುಗಳು, ಗೋಪರು, ಗೋಪಿಯರು, ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು ಹಾಗೂ ದಿವ್ಯಗಣಗಳಿಂದ ಪರಿವೃತನಾದ ಮುಕುಂದನ ರೂಪಚಿಂತನೆ. ಕರ್ಮಾನುಷ್ಠಾನ ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನ ಎರಡೂ ಒಂದೇ ಸಾಧನೆಯಾಗಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪರಮಪದಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅಧ್ಯಾಯವು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತದೆ.