Adhyaya 9

ಅಧ್ಯಾಯದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಜೈಮಿನಿ, ಗಂಗೆಯ ಪರಮ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸಬೇಕೆಂದು ವ್ಯಾಸರನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಸ್ತೋತ್ರಸ್ವರೂಪವಾಗಿ—ಗಂಗಾತೀರಕ್ಕೆ ನಡೆದು ಹೋಗುವುದು, ಅವಳ ತರಂಗಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕೇಳುವುದು, ಗಂಗಾಜಲವನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವುದು, ಗಂಗಾಮಣ್ಣಿನ ತಿಲಕವನ್ನು ಧರಿಸುವುದು—ಇವುಗಳಿಂದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳೂ ಅಂಗಗಳೂ ‘ಸಫಲ’ವಾಗುತ್ತವೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಮುಂದೆ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯ ಶಿಸ್ತು-ಧರ್ಮಗಳು ವಿಧಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ—ತಪಸ್ಸು, ಸಂಯಮ, ಸತ್ಯವಚನ, ಕಲಹವರ್ಜನೆ, ಭೋಗಾಸಕ್ತಿಯ ತ್ಯಾಗ, ಗಂಗಾನಾಮಗಳ ನಿರಂತರ ಜಪ. ಗಂಗೆಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿ ನಮಸ್ಕಾರ, ಸ್ಪರ್ಶ, ಸ್ನಾನ, ಮಣ್ಣಿನ ಸಂಗ್ರಹ, ತಿಲಕವಿಧಿ, ತರ್ಪಣ-ಶ್ರಾದ್ಧ, ಗಂಗಾ ಹಾಗೂ ವಿಷ್ಣುಪೂಜೆ, ರಾತ್ರಿಜಾಗರಣೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಕ್ರಮವೂ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಉತ್ತರಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಕರ್ಮಫಲದ ದೃಷ್ಟಾಂತ—ರಾಜ ಸತ್ಯಧರ್ಮ ಮತ್ತು ರಾಣಿ ವಿಜಯಾ ಶರಣಾಗತ ಜಿಂಕೆಯನ್ನು ಹಿಂಸಿಸಿದ ಕಾರಣ ನರಕವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ನಂತರ ಪ್ರಾಣಿಯ ಜನ್ಮ (ಕಪ್ಪೆ-ದಂಪತಿಯಾಗಿ) ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಗಂಗಾತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಕಾಲಸರ್ಪನನ್ನು ಎದುರಿಸಿ, ಮಾರ್ಗಮಧ್ಯೆ ದೇಹತ್ಯಾಗವಾದಾಗ ಗಂಗಾಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅವರ ಉನ್ನತಿ, ಸ್ವರ್ಗಾರೋಹಣ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಮೋಕ್ಷ ದೊರಕುತ್ತದೆ; ಇಲ್ಲಿ ಅಹಿಂಸೆಯ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯ ಮತ್ತು ಗಂಗೆಯ ತಾರಕಶಕ್ತಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿತವಾಗುತ್ತದೆ.