Adhyaya 8

ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಗಂಗೆಯ ಪರಮ ಮಹಿಮೆ ಮತ್ತು ಅವಳ ತೀರದಲ್ಲಿ ಪಾಲಿಸಬೇಕಾದ ಕಠಿಣ ಆಚಾರ‑ನಿಯಮಗಳು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಗಂಗಾಜಲವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವುದು, ಕುಡಿಯುವುದು, ಸ್ನಾನಮಾಡುವುದು ಮಹಾಯಜ್ಞಫಲಕ್ಕೆ ಸಮಾನವೆಂದು ವರ್ಣಿಸಿ, ಯಾತ್ರಿಕರನ್ನು ತಡೆಯುವುದು ಅಥವಾ ಅವಮಾನಿಸುವುದು ನರಕಕಾರಣವೆಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಮುಂದೆ ಶೌಚ‑ಶುದ್ಧಿಯ ನಿಯಮಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಠಿಣವಾಗುತ್ತವೆ—ತೀರದಲ್ಲಾಗಲಿ ಜಲದಲ್ಲಾಗಲಿ ಮಲಮೂತ್ರ, ಉಚ್ಛಿಷ್ಟ, ಕಫ ಇತ್ಯಾದಿ ಹಾಕುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಘೋರ, ಬಹುತೇಕ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಕ್ಕೂ ಅತೀತವಾದ ಪಾಪವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಗಂಗಾತೀರದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಪಾಪ ಬೇರೆಡೆ ಹೋಗಿ ನಿವಾರಣೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಒತ್ತಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಉತ್ತರಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರ‑ಶಚೀ ಮತ್ತು ಪದ್ಮಗಂಧಾ/ಕ್ರೌಂಚೀ ಕಥೆಯನ್ನು ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ನೀಡಿ, ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ದೇಹತ್ಯಾಗ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅಸ್ಥಿಗಳು ಜಲದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಉಳಿಯುವುದು, ದೀರ್ಘಕಾಲ ಸ್ವರ್ಗೀಯ ಗೌರವ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣುಲೋಕಸಾನ್ನಿಧ್ಯ ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ತೋರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಮರಣಕಾಲದಲ್ಲಿ “ಗಂಗಾ” ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಅವಳ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವುದು ಮೋಕ್ಷ ಅಥವಾ ಮಹತ್ತಾದ ಸ್ವರ್ಗಫಲ ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಉಪಸಂಹರಿಸಲಾಗಿದೆ.