Adhyaya 7

ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಗಂಗೆಯ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಸ್ತುತಿರೂಪದಲ್ಲಿ ವರ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ—ಗಂಗೆಯ ನಾಮಸ್ಮರಣೆ, ದರ್ಶನ, ಸ್ನಾನ, ತೀರದ ಮರಳು ಅಥವಾ ನೀರಿನ ಒಂದು ಹನಿ ಸ್ಪರ್ಶವೂ ಪಾಪನಾಶಕವಾಗಿ ಮೋಕ್ಷಪ್ರದವೆಂದು, ತಪಸ್ಸು–ಯಜ್ಞಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಪ್ರಶಂಸಿಸಲಾಗಿದೆ. ನಂತರ ತ್ರೇತಾಯುಗದ ಕಥೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಧರ್ಮಸ್ವ ಎಂಬ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಗಂಗೆಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಬೇಡುತ್ತಾನೆ. ಅದೇ ವೇಳೆ ಕಾಲಕಲ್ಪ ಎಂಬ ಮಹಾಪಾಪಿ, ಎಮ್ಮೆಯ ಮೇಲೆ ಮಾಡಿದ ಕ್ರೌರ್ಯಾದಿ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಭಯಂಕರವಾಗಿ ಸಾಯುತ್ತಾನೆ; ಧರ್ಮಸ್ವ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಅವನ ಮೇಲೆ ಗಂಗಾಜಲವನ್ನು ಛಿಟಕಿಸುತ್ತಾನೆ. ಯಮದೂತರು ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಬಂದಾಗ ವಿಷ್ಣುದೂತರು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ—ಗಂಗಾಬಿಂದುಗಳು ಸರ್ವಪಾಪಗಳನ್ನು ಹರಣಮಾಡುತ್ತವೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ಹರಿಧಾಮಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯನಾಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಯುದ್ಧದ ಬಳಿಕ ಯಮದೂತರು ಓಡಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಕಾಲಕಲ್ಪನನ್ನು ವೈಕುಂಠಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ಪರಮ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಧರ್ಮಸ್ವ ಗಂಗೆಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ, ಗಂಗಾಜಲದಲ್ಲೇ ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡುವಾಗ ಗಂಗಾನಾಮಸ್ಮರಣದಿಂದ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವ ವರವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ.