Adhyaya 20

ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ದಾನವೇ ಪರಮಧರ್ಮವೆಂದು, ತಪಸ್ಸಿಗಿಂತಲೂ ದಾನ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಲಾಗಿದೆ. ತಪಸ್ಸು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ದೋಷ ಅಥವಾ ಹಿಂಸೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು; ಆದರೆ ದಾನ ಸ್ವಭಾವತಃ ಅಹಿಂಸಕವೂ ಪುಣ್ಯಪ್ರದವೂ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅನ್ನದಾನ ಮತ್ತು ಜಲದಾನವನ್ನು ಪ್ರಾಣದಾಯಕ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದಾನಗಳೆಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹಸ್ತಿನಾಪುರದಲ್ಲಿ ರತಿವಿದಗ್ಧಾ ಎಂಬ ವೇಶ್ಯೆ, ಕ್ಷೇಮಂಕರೀ ಎಂಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ವಿಧವೆ, ಹಾಗೂ ಧನಿಕ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಹರಿಶರ್ಮ—ಇವರು ಮರಣಾನಂತರ ಯಮದೂತರಿಂದ ಧರ್ಮಪುರಕ್ಕೆ ಕರೆತರಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಗುಪ್ತನು ಕರ್ಮಲೆಕ್ಕ ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಾನೆ; ಭಾರೀ ಪಾಪಗಳಿದ್ದರೂ ವೇಶ್ಯೆಯ ಅನ್ನದಾನ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಿಯ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಜಲದಾನ ಮಹಾಪಾಪಭಾರವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿ, ಯಮನು ಅವರನ್ನು ವಿಷ್ಣುಲೋಕಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹರಿಶರ್ಮನಿಗೆ ದಿವ್ಯ ಗೌರವ ದೊರಕಿದರೂ ಕಂಜುಸತನದಿಂದ ಅನ್ನವಂಚನೆ ಆಗುತ್ತದೆ; ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮನು—ಭೋಗಿಸಲ್ಪಡದ, ದಾನವಾಗದ ಧನ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಬೋಧಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮುಂದೆ ಭೂಮಿದಾನ, ಗೋদান, ಹಿರಣ್ಯದಾನ, ಗ್ರಂಥದಾನ, ವಿದ್ಯಾದಾನ ಮುಂತಾದ ದಾನಗಳ ಫಲಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ, ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿಯನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಲು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಉಪದೇಶಿಸಿ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ।