Adhyaya 16

ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಹರಿಭಕ್ತಿಯ ಮಹಿಮೆ ಪ್ರತಿಪಾದಿತವಾಗಿದೆ. ಜಾತಿ-ಕುಲ, ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳಿಗಿಂತ ಭಕ್ತಿಯೇ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯ ಮಾನದಂಡ; ಭಕ್ತಿಹೀನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೂ ಹೀನ, ಹರಿಭಕ್ತ ಅಂತ್ಯಜನೂ ಪೂಜ್ಯನೆಂದು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಮುಂದೆ ದ್ವಾಪರಯುಗದ ಶಬರಭಕ್ತ ಚಕ್ರೀಕನ ಕಥೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಅವನು ಸರಳ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ; ಶೌಚನಿಯಮಗಳು ತಿಳಿಯದೆ ಮೊದಲು ರುಚಿಸಿ ನಂತರ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಒಂದು ಹಣ್ಣು ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದಾಗ, ಮುರಾರಿಗೇ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕೆಂಬ ವ್ಯಾಕುಲತೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ದೇಹಕ್ಕೆ ಗಾಯಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಅಾಗ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಅತುಲ ಭಕ್ತನೆಂದು ಘೋಷಿಸಿ, ಸ್ಪರ್ಶಮಾತ್ರದಿಂದ ಗುಣಪಡಿಸಿ, ಅವನ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಚಕ್ರೀಕನು ಲೋಕಿಕ ವರವನ್ನು ಬೇಡುವುದಿಲ್ಲ—ಪ್ರಭುವಿನಲ್ಲಿ ಅಚಲ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಮೋಕ್ಷವನ್ನೇ ಬೇಡಿ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಉಪಸಂಹಾರ: ಧನ, ಸ್ತೋತ್ರ, ತಪಸ್ಸು, ಜಪವಲ್ಲ—ಕೇವಲ ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ವಿಷ್ಣು ತೃಪ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.