Adhyaya 1

ಅಧ್ಯಾಯವು ಮಂಗಳಾಚರಣದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ, ಶ್ರೀವಿಷ್ಣುವನ್ನು (ವರಾಹಸಹಿತವಾಗಿ) ಹಾಗೂ ಲಕ್ಷ್ಮೀಸಹಿತ ವೇದವ್ಯಾಸರನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತದೆ. ನಂತರ ನೈಮಿಷಾರಣ್ಯದ ಋಷಿಸಭೆಯ ಸ್ಥಾಪನೆ ಬರುತ್ತದೆ; ಅಲ್ಲಿ ಋಷಿಗಳು ವ್ಯಾಸಶಿಷ್ಯನಾದ ಸೂತನನ್ನು ಸತ್ಕರಿಸಿ ಧರ್ಮಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಲು ಆಸನಗ್ರಹಣ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಶೌನಕನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ—ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ನೀತಿಭ್ರಂಶ, ಅಲ್ಪಾಯುಷ್ಯ, ದಾರಿದ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಪುಣ್ಯಸಾಧನೆಯ ಶಕ್ತಿ ಕ್ಷೀಣಿಸಿದಾಗ ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ಹಿತ ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ? ಉಪದೇಶದ ನೈತಿಕ ಭಾರವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಒತ್ತಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ—ಸತ್ಮಾರ್ಗ ತೋರಿಸಿದವನು ಪುಣ್ಯಭಾಗಿ, ಕುಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿದವನು ಪಾಪಭಾಗಿ. ಕರುಣಾಮಯ ಗುರುಗಳನ್ನು ಕೇಶವಸಮಾನರೆಂದು ಪ್ರಶಂಸಿಸಲಾಗಿದೆ; ವೈಷ್ಣವ ಹರಿಕಥೆಯನ್ನು ತಡೆಯುವವರನ್ನೂ ಹಾಸ್ಯ ಮಾಡುವವರನ್ನೂ ನಿಂದಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸೂತನು ಪ್ರಮಾಣ-ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ—ವ್ಯಾಸನು ಜೈಮಿನಿಗೆ ಹೇಳಿದುದನ್ನು ತಾನು ವಿವರಿಸುವೆನೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ; ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ ಮೋಕ್ಷ ಏಕೆ ಸುಲಭವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಒಳಸಂವಾದಕ್ಕೆ ಇದು ಪೀಠಿಕೆ. ಹರಿಕಥೆಯನ್ನು ಪಾಪನಾಶಿನಿ, ಕ್ರಿಯಾಯೋಗಸಾರವೆಂದು ಮಹಿಮಾಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ.