Adhyaya 6

Verse 1

शौनक उवाच । केन पुण्येन भो सूत वैकुंठं समवाप्यते । तद्वदस्व शृण्वतो मे पोतो हि भवसागरे

ಶೌನಕನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಸೂತ! ಯಾವ ಪುಣ್ಯಕರ್ಮದಿಂದ ವೈಕುಂಠವನ್ನು ಪಡೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ? ಅದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು; ಏಕೆಂದರೆ ಕೇಳುವವನಿಗೆ ಇದು ಭವಸಾಗರ ದಾಟುವ ದೋಣಿಯಂತೆ ಆಗುತ್ತದೆ.

Verse 2

सूत उवाच । साधुसाधु मुनिश्रेष्ठ सर्वमंगलकारक । कथयामि समासेन शृण्वतां पापनाशनम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಸಾಧು, ಸಾಧು! ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ನಿಮ್ಮ ವಚನಗಳು ಸರ್ವಮಂಗಳಕರ. ನಾನು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಕೇಳಿರಿ; ಇದು ಕೇಳುವವರ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 3

विष्णवे ब्राह्मणायैव मृदावेश्मविनिर्मितम् । यो वै दद्याद्द्विजश्रेष्ठ तस्य पुण्यं निशामय

ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ! ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಅಥವಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಮನೆಯನ್ನು ದಾನಮಾಡುವವನ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 4

विष्णुलोके च स विप्रः सर्वपापविवर्जितः । सौधवासी भवेन्नित्यं विष्णुलोके प्रपूज्यते

ವಿಷ್ಣುಲೋಕದಲ್ಲಿ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಸರ್ವಪಾಪವಿವರ್ಜಿತನಾಗಿ ನಿತ್ಯ ದಿವ್ಯ ಸೌಧದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿ, ವಿಷ್ಣುಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪೂಜ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 5

विष्णवे सौधगेहं यो दद्याद्वै ब्राह्मणाय च । हरेर्न्निकेतनं प्राप्य स्वर्गवासी भवेद्ध्रुवम्

ವಿಷ್ಣುವಿನ ನಿಮಿತ್ತ ಸುಂದರವಾದ ದೃಢಗೃಹವನ್ನು ದಾನಮಾಡಿ ಅದನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೂ ಅರ್ಪಿಸುವವನು ಹರಿಯ ನಿವಾಸವನ್ನು ಪಡೆದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 6

इति श्रीपाद्मे महापुराणे ब्रह्मखंडे ब्रह्मनारदसंवादे षष्ठोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಬ್ರಹ್ಮಖಂಡದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮ-ನಾರದ ಸಂವಾದದ ಆರನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।

Verse 7

ब्राह्मणस्थापने पुण्यं यद्वै भवति भो मुने । संख्यां कर्तुमशक्तस्तु तद्वेधाः सर्वकारकः

ಓ ಮುನೇ! ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಸ್ಥಾಪನೆ/ಪೋಷಣೆಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಎಣಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯ; ಆ ವಿಧಿಯೇ ಸಮಸ್ತ ಫಲಗಳ ಕಾರಣಕರ್ತನು।

Verse 8

गण्यंते रेणवश्चैव गण्यंते वृष्टिबिंदवः । न गण्यंते विधात्रापि ब्रह्मसंस्थापने फलम्

ಧೂಳಿನ ಕಣಗಳನ್ನು ಎಣಿಸಬಹುದು, ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳನ್ನೂ ಎಣಿಸಬಹುದು; ಆದರೆ ಬ್ರಹ್ಮ-ಸ್ಥಾಪನೆಯ ಫಲವನ್ನು ವಿಧಾತನೂ ಎಣಿಸಲಾರನು।

Verse 9

नारदेन पुरा ब्रह्मा पृष्टः संसारसंभवः । वेधास्तं कथयामास तच्छृणुष्व महामुने

ಪುರಾತನದಲ್ಲಿ ನಾರದನು ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಸಂಸಾರದ ಉದ್ಭವ ಕುರಿತು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು; ಆಗ ವಿಧಾತ (ವೇಧಾಸ್) ಅದನ್ನು ವಿವರಿಸಿದನು—ಓ ಮಹಾಮುನೇ, ಕೇಳು।

Verse 10

पुरासीद्द्वापरे ब्रह्मन्वारनारी सुशोभना । सुकेशी हरिणीनेत्रा सुमध्या चारुहासिनी

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ! ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಶೋಭನಳಾದ ಒಬ್ಬ ಸ್ತ್ರೀ ಇದ್ದಳು—ಸುಕೇಶಿ, ಹರಿಣನಯನೆ, ಸುಮಧ್ಯೆ, ಮಧುರಹಾಸ್ಯವತಿ.

Verse 11

नाम्ना सा चंचलापांगी ययौ देशांतरं कदा । सर्वपापसमायुक्ता नरके पातयंति च

ಅವಳು ‘ಚಂಚಲಾಪಾಂಗೀ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾಗಿದ್ದಳು; ಒಮ್ಮೆ ದೇಶಾಂತರಕ್ಕೆ ಹೋದಳು. ಸರ್ವಪಾಪಸಮಾಯುಕ್ತಳಾಗಿ ಇತರರನ್ನೂ ನರಕಕ್ಕೆ ಬೀಳಿಸುತ್ತಾಳೆ.

Verse 12

संगेन सिंधुनाकांक्षी जनान्देवालयं गता । तत्र क्षणं सोपविष्टा तांबूलभक्षणं कृतम्

ಸಹಚರರೊಂದಿಗೆ, ಸಿಂಧುವನ್ನು ನೋಡುವ ಆಸೆಯಿಂದ ಅವಳು ಜನರೊಂದಿಗೆ ದೇವಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋದಳು. ಅಲ್ಲಿ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಕುಳಿತು ತಾಂಬೂಲ (ಪಾನ್) ಚವೆಯಿತು.

Verse 13

शेषं चूर्णं सौधभित्तौ दत्वा निम्ने कुतूहलात् । ततो गता जारकांक्षी धनार्थं नगरं प्रति

ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಅವಳು ಉಳಿದ ಚೂರ್ಣವನ್ನು ಸೌಧದ ಗೋಡೆಯ ಬಳಿಯ ಒಂದು ಕುಳಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಳು. ನಂತರ ಜಾರನ ಆಸೆಯಿಂದ ಹಾಗೂ ಧನಾರ್ಥವಾಗಿ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೊರಟಳು.

Verse 14

जारेण केनचित्सार्द्धं संकेतः सहसा कृतः । संकेतं तु गता वेश्या वनं रात्रौ विमोहिता

ಒಬ್ಬ ಜಾರನೊಂದಿಗೆ ಅಚಾನಕವಾಗಿ ಸಂಕೇತ (ಮಿಲನಸ್ಥಳ) ನಿಶ್ಚಯವಾಯಿತು. ಆ ವೇಶ್ಯೆ ಸಂಕೇತಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋದಳು; ಆದರೆ ರಾತ್ರಿ ಮೋಹಿತಳಾಗಿ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದಳು.

Verse 15

संकेतं नागतो वैश्यो व्यशंकिष्टविलोकिता । कथं कांतो नागतो मे सर्पव्याघ्रैश्च भक्षितः

ಸಂಕೇತಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ವೈಶ್ಯನು ಬರಲಿಲ್ಲ; ಅವಳು ಆತಂಕದಿಂದ ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದಳು. “ನನ್ನ ಪ್ರಿಯನು ಏಕೆ ಬಂದಿಲ್ಲ? ಸರ್ಪಗಳು ಮತ್ತು ವ್ಯಾಘ್ರಗಳು ಅವನನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿದವೋ?”

Verse 16

संकेतनं कथं हित्वा गतः किं कामविह्वलः । अन्यया ज्ञातया सार्द्धमभिलाषी भवेत्किमु

ಅವನು ಸಂಕೇತಸ್ಥಳವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೇಗೆ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟನು—ಕಾಮದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾದನೇ? ಅಥವಾ ಪರಿಚಿತ ಇನ್ನೊಬ್ಬಳ ಮೇಲೆ ಆಸೆ ಬಿದ್ದು ಅವಳೊಡನೆ ಸೇರಿಕೊಂಡನೇ?

Verse 17

परामृष्यैतधृद्यंतः कोटपालभयाद्द्विज । नगरं नागता सा हि रुद्धे लोकपथे तमैः

ಇದನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಚಿಂತಿಸುತ್ತ, ಹೇ ದ್ವಿಜ, ಅವಳು ಕೋಟಪಾಲರ ಭಯದಿಂದ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ; ಜನಪಥವು ಕತ್ತಲಿನಿಂದ ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು.

Verse 18

एतस्मिन्नंतरे व्याघ्रः कामरूपी बलात्क्षुधी । प्रेषितः कालदेवेनाग्रसदागत्य तां द्विज

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಹೇ ದ್ವಿಜ, ಕಾಲದೇವನು ಕಳುಹಿಸಿದ, ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ರೂಪ ತಾಳುವ, ತೀವ್ರ ಹಸಿವಿನ ವ್ಯಾಘ್ರನು ಬಲಾತ್ಕಾರವಾಗಿ ಬಂದು ಅವಳನ್ನು ಹಿಡಿದನು.

Verse 19

ततस्तु यमुनाभ्रातुर्दूतास्ते भीमवर्षिणः । आगता गिरिकूटांगा नेतुं तां पापकर्मणा

ನಂತರ ಆ ಪಾಪಕರ್ಮಿಣಿಯನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಯಮದೂತರು ಬಂದರು—ಭಯವನ್ನು ಸುರಿಸುವ ಭೀಕರರು, ಅವರ ಅಂಗಗಳು ಪರ್ವತಶಿಖರಗಳಂತೆ ಕಠಿಣವಾಗಿದ್ದವು.

Verse 20

वक्रपादा वक्रमुखा उन्नासा बहुदंष्ट्रिणः । चर्मरज्जूर्मुद्गरांश्च गृहीत्वा पांशुलां द्विज

ಹೇ ದ್ವಿಜ! ಅವರು ವಕ್ರಪಾದರು, ವಕ್ರಮುಖರು, ಉನ್ನಾಸರು, ಬಹುದಂಷ್ಟ್ರಿಗಳಾಗಿದ್ದರು. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಚರ್ಮರಜ್ಜುಗಳನ್ನೂ ಮುದ್ಗರಗಳನ್ನೂ ಹಿಡಿದು ಧೂಳಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಹಿಡಿದರು.

Verse 21

बंधयामासुरुन्मत्ता गणिकां चर्म्मरज्जुभिः । शंखचक्रगदापद्मधारिणो वनमालिनः

ಉನ್ಮತ್ತರಾದ ಅವರು ಆ ಗಣಿಕೆಯನ್ನು ಚರ್ಮರಜ್ಜುಗಳಿಂದ ಬಂಧಿಸಿದರು—ಅವರು ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದೆ, ಪದ್ಮಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ವನಮಾಲೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿತರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 22

प्रेषिता देवदेवेन तद्भक्तवत्सलेन च । कृष्णजीमूतसंकाशाः स्फुरद्वदनपंकजाः

ಭಕ್ತವತ್ಸಲನಾದ ದೇವದೇವನು ಕಳುಹಿಸಿದ ಅವರು ಕಪ್ಪು ಮಳೆಮೋಡಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು; ಅವರ ಕಮಲಮುಖಗಳು ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಸ್ಫುರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

Verse 23

श्रेणीधराश्चारुनासा दिव्यकुंडलभूषिताः । ददृशुः पथि गच्छंतो विष्णोर्दूतामहात्मनः

ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಾ ಅವರು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮಹಾತ್ಮ ದೂತರನ್ನು ಕಂಡರು—ಶ್ರೇಣಿಯಾಗಿ ನಿಂತವರು, ಸುಂದರ ನಾಸಿಕೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತರು, ದಿವ್ಯ ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 24

विष्णुदूता ऊचुः । के यूयं विकृताकारा लक्ष्यंते कर्बुरा इव । इमां विष्णोः प्रियतमां नीत्वा क्व व्रजथोत्तमाम् । इदं वचनमाकर्ण्य तेषां ते तु द्रुतं ययुः

ವಿಷ್ಣುದೂತರು ಹೇಳಿದರು—“ವಿಕೃತಾಕಾರಿಗಳೇ, ಚಿತ್ತರೆಯಂತೆ ಮಚ್ಚೆಮಚ್ಚೆಯಾಗಿ ಕಾಣುವ ನೀವು ಯಾರು? ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಅತಿಪ್ರಿಯಳಾದ ಈ ಉತ್ತಮ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೀರಿ?” ಈ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಅವರು ತಕ್ಷಣವೇ ಓಡಿ ಹೋದರು.

Verse 25

अथ ते क्रोधसंपन्ना विष्णोर्दूता महाबलाः । जघ्नुस्ते संदेशहरान्यमस्य जगतः प्रभोः

ಆಗ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮಹಾಬಲಿಷ್ಠರಾದ ವಿಷ್ಣುದೂತರು, ಜಗತ್ಪ್ರಭು ಯಮನ ಸಂದೇಶವಾಹಕರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದರು।

Verse 26

चक्रादिशस्त्रसंघैश्च सूर्यकोटिसमप्रभैः । कृतांतस्य भटाः सर्वे रुदंतस्ते पलायिताः

ಚಕ್ರಾದಿ ಅಸ್ತ್ರಗಳ ಮಳೆಯಂತೆ ಬಿದ್ದ ಪ್ರಹಾರದಿಂದ—ಕೋಟಿ ಸೂರ್ಯರ ಸಮಾನ ಪ್ರಭೆಯಿಂದ—ಕೃತಾಂತನ ಎಲ್ಲಾ ಭಟರು ಅಳುತ್ತಾ ಓಡಿ ಹೋದರು।

Verse 27

यमं प्रोचुः सभीताश्च वृत्तांतं सकलं द्विज । यमोऽपि तत्कथां श्रुत्वा चित्रगुप्तमुवाच ह

ಓ ದ್ವಿಜ! ಅವರು ಭಯಭೀತರಾಗಿ ಯಮನಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದರು. ಯಮನೂ ಆ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಚಿತ್ರಗುಪ್ತನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು।

Verse 28

धर्म उवाच । केन पुण्येन भो मंत्रिन्वेश्या मुक्तिं समागता । एतन्मे पृच्छत सर्वं कथयस्व यथार्हतः

ಧರ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮಂತ್ರಿ! ಯಾವ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಆ ವೇಶ್ಯೆ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಳು? ನಾನು ಕೇಳುವುದನ್ನೆಲ್ಲ ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ವಿವರಿಸು।

Verse 29

चित्रगुप्त उवाच । तया पापान्यर्जितानि जन्मतः सुबहून्यपि । किंत्वाकर्णय लोकेश यदि स्यात्पुण्यमस्ति तत्

ಚಿತ್ರಗುಪ್ತನು ಹೇಳಿದರು—ಅವಳು ಜನ್ಮದಿಂದಲೇ ಅನೇಕ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಸಂಚಿತ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ; ಆದರೆ ಓ ಲೋಕೇಶ, ಕೇಳು—ಯಾವುದೇ ಪುಣ್ಯವಿದ್ದರೆ ಅದು ಇದುವೇ.

Verse 30

गणिकैकदा धर्म्मराज सर्वालंकारभूषिता । कांचित्पुरीं जगामाशु जारकांक्षी धनार्थिनी

ಹೇ ಧರ್ಮರಾಜ! ಒಮ್ಮೆ ಸರ್ವಾಲಂಕಾರಗಳಿಂದ ಭೂಷಿತಳಾದ ಗಣಿಕೆ, ಪ್ರಿಯನ ಆಸೆಯಿಂದಲೂ ಧನಲಾಭಾಭಿಲಾಷೆಯಿಂದಲೂ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಒಂದು ನಗರಕ್ಕೆ ಹೋದಳು।

Verse 31

तत्र देवालये तस्मिन्स्थित्वा तांबूलभक्षणं । कृत्वा तच्छेषचूर्णं तु ददौ भित्तौ तु कौतुकात्

ಅಲ್ಲಿ ಆ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ತಾಂಬೂಲವನ್ನು ಚವಿದು, ನಂತರ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಅದರ ಉಳಿದ ಚೂರ್ಣವನ್ನು ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಲೇಪಿಸಿದಳು।

Verse 32

तेन पुण्यप्रभावेण गणिका गतपातका । वैकुंठं प्रति सा याति निर्गता तव दंडतः

ಆ ಪುಣ್ಯಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಆ ಗಣಿಕೆ ಪಾಪಮುಕ್ತಳಾದಳು; ನಿನ್ನ ದಂಡದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಪಡೆದು ವೈಕುಂಠದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟಳು।

Verse 33

सूत उवाच । इति श्रुत्वा ततो दूता यमोऽपि वचनं द्विज । व्यापारे चान्यतश्चित्तं ददौ सा गणिकापि च

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದ್ವಿಜ! ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ದೂತರೂ ಯಮನೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ತೊಡಗಿಸಿದರು; ಆ ಗಣಿಕೆಯೂ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಚಿತ್ತವಿಟ್ಟಳು।

Verse 34

आरूढा स्यंदने दिव्ये राजहंसयुते तथा । विष्णुलोकं ययौ सा च वेष्टिता विष्णुकिंकरैः

ಅವಳು ರಾಜಹಂಸಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ದಿವ್ಯ ರಥವನ್ನು ಏರಿ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಕಿಂಕರರಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ವಿಷ್ಣುಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋದಳು।

Verse 35

श्रीविष्णोराज्ञया साथ कुलकोटियुतापि च । तस्थौ सौधगृहे विप्र नानाभोगं चकार ह

ಶ್ರೀವಿಷ್ಣುವಿನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಅವಳು—ಕುಲದ ಕೋಟಿ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದರೂ—ಭವ್ಯ ಸೌಧಗೃಹದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ; ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ನಾನಾವಿಧ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದಳು।

Verse 36

भक्त्या यो वै हरेर्गेहे दद्याच्चूर्णं प्रयत्नतः । पुण्यं किं वा भवेत्तस्य न जाने द्विजपुंगव

ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹರಿಯ ಗೃಹದಲ್ಲಿ (ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ) ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಚೂರ್ಣವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವವನಿಗೆ ದೊರಕುವ ಪುಣ್ಯ ಎಷ್ಟೆಂದು ನಾನು ತಿಳಿಯೆನು।

Verse 37

भक्त्याध्यायं पठेद्यो वै शृणोति सादरेण च । सर्वपापविनिर्मुक्तो यात्यसौ हरिमंदिरम्

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಈ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಓದುವವನು ಅಥವಾ ಆದರದಿಂದ ಕೇಳುವವನು, ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ಹರಿಯ ಧಾಮಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ।