Adhyaya 13

Verse 1

शौनक उवाच । कृष्णजन्माष्टमी सूत तस्या माहात्म्यमुत्तमम् । कथयस्व महाप्राज्ञ चोद्धरस्व महार्णवात्

ಶೌನಕನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಸೂತ! ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಜನ್ಮಾಷ್ಟಮಿಯ ಪರಮ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಹೇಳು. ಓ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ! ಅದನ್ನು ವಿವರಿಸಿ ನನ್ನನ್ನು ಈ ಮಹಾಸಾಗರದಿಂದ ದಾಟಿಸು।

Verse 2

सूत उवाच । कृष्णजन्माष्टमीं ब्रह्मन्भक्त्या करोति यो नरः । अंते विष्णुपुरं याति कुलकोटियुतो द्विज

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಬ್ರಹ್ಮನ್! ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೃಷ್ಣ ಜನ್ಮಾಷ್ಟಮಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸುವ ನರನು, ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಓ ದ್ವಿಜ, ಕುಲಕೋಟಿಗಳ ಪುಣ್ಯಸಹಿತ ವಿಷ್ಣುಪುರವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ।

Verse 3

अष्टमी बुधवारे च सोमे चैव द्विजोत्तम । रोहिणीऋक्षसंयुक्ता कुलकोटिविमुक्तिदा

ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ಅಷ್ಟಮಿ ಬುಧವಾರ ಅಥವಾ ಸೋಮವಾರ ಬಂದು ರೋಹಿಣೀ ನಕ್ಷತ್ರಸಂಯುಕ್ತವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದು ಕುಲಕೋಟಿಗಳಿಗೆ ವಿಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 4

महापातकसंयुक्तः करोति व्रतमुत्तमम् । सर्वपापविनिर्मुक्तश्चांते याति हरेर्गृहम्

ಮಹಾಪಾತಕಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದರೂ ಯಾರು ಉತ್ತಮ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಹರಿಯ ಧಾಮವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ।

Verse 5

कृष्णजन्माष्टमीं ब्रह्मन्न करोति नराधमः । इह दुःखमवाप्नोति स प्रेत्य नरकं व्रजेत्

ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್! ಕೃಷ್ಣಜನ್ಮಾಷ್ಟಮೀ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸದ ನರಾಧಮನು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ದುಃಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ಮರಣಾನಂತರ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 6

न करोति च या नारी कृष्णजन्माष्टमीव्रतम् । वर्षे वर्षे तु सा मूढा नरकं याति दारुणम्

ಕೃಷ್ಣಜನ್ಮಾಷ್ಟಮೀ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸದ ಆ ಸ್ತ್ರೀ, ಮೋಹಿತಳಾಗಿ ವರ್ಷೇವರ್ಷೆ ದಾರುಣ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ।

Verse 7

जन्माष्टमीदिने यो वै नरोऽश्नाति विमूढधीः । महानरकमश्नाति सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

ಜನ್ಮಾಷ್ಟಮೀ ದಿನದಲ್ಲಿ ವಿಮೂಢಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳವನು ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಿದರೆ, ಅವನು ಮಹಾನರಕಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ; ಸತ್ಯಂ ಸತ್ಯಂ ಎಂದು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 8

दिलीपेन पुरा पृष्टो वसिष्ठो मुनिसत्तमः । तच्छृणुष्व महाप्राज्ञ सर्वपातकनाशनम्

ಪುರಾತನದಲ್ಲಿ ದಿಲೀಪನು ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ವಸಿಷ್ಠರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು. ಹೇ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ! ಸರ್ವಪಾತಕಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಆ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಕೇಳು।

Verse 9

दिलीप उवाच । भाद्रे मास्यसिताष्टम्यां यस्यां जातो जनार्द्दनः । तदहं श्रोतुमिच्छामि कथयस्व महामुने

ದಿಲೀಪನು ಹೇಳಿದನು—ಭಾದ್ರ ಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ಅಷ್ಟಮಿಯಲ್ಲಿ ಜನಾರ್ದನನು ಅವತರಿಸಿದ ವಿಷಯವನ್ನು ನಾನು ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ; ಓ ಮಹಾಮುನಿಯೇ, ದಯವಿಟ್ಟು ವಿವರಿಸು।

Verse 10

कथं वा भगवान्जातः शंखचक्रगदाधरः । देवकीजठरे विष्णुः किं कर्तुं केन हेतुना

ಶಂಖ-ಚಕ್ರ-ಗದಾಧಾರಿಯಾದ ಭಗವಾನ್ ಹೇಗೆ ಅವತರಿಸಿದನು? ವಿಷ್ಣು ದೇವಕಿಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ, ಯಾವ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು?

Verse 11

वसिष्ठ उवाच । शृणु राजन्प्रवक्ष्यामि कस्माज्जातो जनार्द्दनः । पृथिव्यां त्रिदिवं त्यक्त्वा भवते कथयाम्यहम्

ವಸಿಷ್ಠನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ರಾಜನೇ, ಕೇಳು; ಜನಾರ್ದನನು ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಜನಿಸಿದನು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ತ್ರಿದಿವವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಹೇಗೆ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದನು, ಅದನ್ನು ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 12

पुरा वसुंधरा ह्यासीत्कंसादिनृपपीडिता । स्वाधिकारप्रमत्तेन कंसदूतेन ताडिता

ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಸುಂಧರೆ ಕಂಸಾದಿ ರಾಜರಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾಗಿದ್ದಳು; ತನ್ನ ಅಧಿಕಾರದ ಮದದಿಂದ ಮತ್ತನಾದ ಕಂಸದೂತನು ಅವಳನ್ನು ತಾಡಿಸಿದನು।

Verse 13

इति श्रीपाद्मे महापुराणे ब्रह्मखंडे हरिजन्माष्टमीव्रतमाहात्म्यं । नाम त्रयोदशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಬ್ರಹ್ಮಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ಹರಿ ಜನ್ಮಾಷ್ಟಮಿ ವ್ರತ ಮಹಾತ್ಮ್ಯ’ ಎಂಬ ಹದಿಮೂರನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।

Verse 14

कंसेन ताडिता नाथ इति तस्मै निवेदितुम् । बाष्पवारीणि वर्षंति विवर्णा साविमानिता

“ನಾಥ, ಕಂಸನು ನನ್ನನ್ನು ಹೊಡೆದನು” ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ನಿವೇದಿಸಲು ಅವಳು ಮಾತು ಆರಂಭಿಸಿದಳು; ಆದರೆ ಅವಮಾನದಿಂದ ವರ್ಣ ಮಂಗಿ, ಕಣ್ಣೀರಧಾರೆ ಸುರಿಸಿತು।

Verse 15

क्रंदंतीं तां समालोक्य कोपेन स्फुरिताधरः । उमयासहितः सर्वैर्देववृंदैरनुव्रतः

ಅವಳು ಅಳುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಕೋಪದಿಂದ ಅವರ ತುಟಿಗಳು ಕಂಪಿಸಿದವು; ಉಮೆಯೊಂದಿಗೆ, ಸಮಸ್ತ ದೇವವೃಂದಗಳು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾ ಅವರು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗಿದರು।

Verse 16

आजगाम महादेवो विधातृभवनं रुषा । गत्वा चोवाच ब्रह्माणं कंसध्वंसनहेतवे

ಕೋಪದಿಂದ ಮಹಾದೇವನು ವಿಧಾತೃಭವನಕ್ಕೆ ಬಂದನು; ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಕಂಸಧ್ವಂಸನಾರ್ಥವಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 17

उपायः सृज्यतां ब्रह्मन्भवता विष्णुना सह । ऐश्वरं तद्वचः श्रुत्वा गंतुं प्राह कृतात्मभूः

“ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ನೀನು ವಿಷ್ಣುವಿನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಒಂದು ಉಪಾಯವನ್ನು ರೂಪಿಸು.” ಆ ಅಧಿಪತ್ಯಭರಿತ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆತ್ಮನಿಗ್ರಹಿಯಾದ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಬ್ರಹ್ಮನು “ನಾನು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ” ಎಂದನು।

Verse 18

क्षीरोदे यत्र वैकुंठः सुप्तोऽस्ति भुजगोपरि । हंसपृष्ठं समारुह्य हरेरंतिकमाययौ

ಕ್ಷೀರಸಾಗರದಲ್ಲಿ, ಶೇಷನಾಗದ ಮೇಲೆ ವೈಕುಂಠನಾಥನು ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿರುವಲ್ಲಿ, ಅವನು ಹಂಸದ ಬೆನ್ನೇರಿಸಿ ಹರಿಯ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಹೋದನು।

Verse 19

तत्र गत्वा च तं धाता देववृंदैर्हरादिभिः । संयुक्तः स्तूयते वाग्भिः कोमलं वाग्विदांवरः

ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಧಾತಾ (ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ) ಹರಾದಿ ದೇವವೃಂದಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತನಾದನು; ವಾಗ್ವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರಾದವರು কোমಲ, ಮಧುರ ವಚನಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು।

Verse 20

नमः कमलनेत्राय हरये परमात्मने । जगतः पालयित्रे च लक्ष्मीकांत नमोऽस्तु ते

ಕಮಲನೇತ್ರನಾದ ಪರಮಾತ್ಮ ಹರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಜಗತ್ತಿನ ಪಾಲಕ, ಲಕ್ಷ್ಮೀಕಾಂತನೇ, ನಿನಗೆ ನನ್ನ ಪ್ರಣಾಮ.

Verse 21

इति तेभ्यः स्तुतिं श्रुत्वा प्रत्युवाच जनार्द्दनः । देवान्क्लिष्टमुखान्सर्वान्भवद्भिरागतं कथम्

ಅವರ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಜನಾರ್ದನನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು—“ದೇವರೇ, ನಿಮ್ಮ ಮುಖಗಳು ಕಷ್ಟದಿಂದ ಕ್ಲಿಷ್ಟವಾಗಿವೆ; ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಬಂದಿರಿ?”

Verse 22

ब्रह्मोवाच । शृणु देव जगन्नाथ यस्मादस्माकमागतम् । कथयामि सुरश्रेष्ठ तदहं लोकभावन

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವ, ಜಗನ್ನಾಥ, ಕೇಳು; ನಮಗೆ ಸಂಭವಿಸಿದುದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಹೇ ಸೂರಶ್ರೇಷ್ಠ, ಲೋಕಭಾವನ, ಅದನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 23

शूलिदत्तवरोन्मत्तः कंसो राजा दुरासदः । वसुधा ताडिता तेन करघातेन पीडिता

ಶೂಲಿ (ಶಿವ) ನೀಡಿದ ವರದಿಂದ ಉನ್ಮತ್ತನಾಗಿ ದುರಾಸದನಾದ ರಾಜ ಕಂಸನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹೊಡೆದನು; ಅವನ ಕೈಘಾತಗಳಿಂದ ವಸುಧೆ ಪೀಡಿತವಾಯಿತು।

Verse 24

वरं दत्वा पुराप्यग्रे मायया तु प्रवंचितः । भागिनेयं विना शंभो मरणं भविता न मे

ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವರವನ್ನು ನೀಡಿ ನಾನು ಮಾಯೆಯಿಂದ ವಂಚಿತನಾದೆನು. ಹೇ ಶಂಭೋ, ನನ್ನ ಸಹೋದರಿಯ ಮಗನಿಲ್ಲದೆ ನನಗೆ ಮರಣವು ಬರುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 25

तस्माद्गच्छ स्वयं देव कंसं हंतुं दुरासदम् । देवकीजठरे जन्म लब्ध्वा गत्वा च गोकुलम्

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ದೇವಾ, ನೀನೇ ಸ್ವಯಂ ಹೋಗಿ ಜಯಿಸಲು ಕಷ್ಟವಾದ ಕಂಸನನ್ನು ಸಂಹರಿಸು. ದೇವಕಿಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಜನ್ಮ ಪಡೆದು ನಂತರ ಗೋಕೂಲಕ್ಕೂ ಹೋಗು.

Verse 26

ब्रह्मणा प्रेरितो देवः प्रत्युवाच च शूलिनम् । पार्वतीं देहि देवेश अब्दं स्थित्वा गमिष्यति

ಬ್ರಹ್ಮನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ದೇವನು ಶೂಲಧಾರಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಉತ್ತರಿಸಿದನು—ಹೇ ದೇವೇಶ, ಪಾರ್ವತಿಯನ್ನು ಕೊಡು; ಅವನು ಒಂದು ವರ್ಷ ಉಳಿದು ಬಳಿಕ ಹೊರಟುಹೋಗುವನು.

Verse 27

उमया रक्षया सार्द्धं शंखचक्रगदाधरः । उद्दिश्य मथुरां चक्रे प्रयाणं कमलासनः

ಉಮೆಯನ್ನು ರಕ್ಷಕ ಸಹಚರಿಯಾಗಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಶಂಖ-ಚಕ್ರ-ಗದಾಧರನಾದ ಪ್ರಭು ಮಥುರೆಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿದನು; ಕಮಲಾಸನ ಬ್ರಹ್ಮನೂ ಅದೇ ಗುರಿಯಿಂದ ಹೊರಟನು.

Verse 28

देवकीजठरे जन्म लेभे तत्र गदाधरः । यशोदाकुक्षिमध्यास्ते शर्वाणी मृगलोचना

ಅಲ್ಲಿ ಗದಾಧರನು ದೇವಕಿಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಜನ್ಮ ಪಡೆದನು; ಮೃಗಲೋಚನೆಯಾದ ಶರ್ವಾಣಿ ಯಶೋದೆಯ ಕುಕ್ಷಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದಳು.

Verse 29

नवमासांश्च विश्रम्य कुक्षौ नवदिनांतकान् । भाद्रे मास्यसिते पक्षे चाष्टमीसंज्ञका तिथिः

ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಒಂಬತ್ತು ತಿಂಗಳು ವಿಶ್ರಮಿಸಿ, ಒಂಬತ್ತು ದಿನಗಳ ಅವಧಿ ಪೂರ್ಣವಾದ ಬಳಿಕ, ಭಾದ್ರ ಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಮಿ ಎಂಬ ತಿಥಿ ಬರುತ್ತದೆ।

Verse 30

रोहिणीतारकायुक्ता रजनीघनघोषिता । तस्यां जातो जगन्नाथः कंसारिर्वसुदेवजः

ರೋಹಿಣೀ ನಕ್ಷತ್ರಯುಕ್ತವಾಗಿ, ಘನಗರ್ಜನೆಯಿಂದ ನಿನಾದಿಸುವ ಆ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಜಗನ್ನಾಥನು—ಕಂಸಸಂಹಾರಕ, ವಸುದೇವನ ಪುತ್ರ—ಅವತರಿಸಿದನು।

Verse 31

वैराटी नंदपत्नी च यशोदाऽजीजनत्सुताम् । पुत्रं पद्मकरं पद्मनाभं पद्मदलेक्षणम्

ಮತ್ತು ವೈರಾಟೀ—ನಂದನ ಪತ್ನಿ ಯಶೋದಾ—ಸಂತಾನವನ್ನು ಹೆತ್ತಳು: ಪದ್ಮಕರ, ಪದ್ಮನಾಭ, ಕಮಲದಳನೇತ್ರನಾದ ಪುತ್ರನನ್ನು।

Verse 32

तदा हर्षितुमारेभे दृष्ट्वा ह्यानकदुंदुभिः । कंसासुरभयत्रस्ता प्रोवाच देवकी तदा

ಆಗ ಆನಕದುಂದುಭಿ (ವಸುದೇವ)ಯನ್ನು ನೋಡಿ ಅವಳು ಹರ್ಷಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದಳು; ಆದರೆ ಕಂಸಾಸುರಭಯದಿಂದ ತ್ರಸ್ತಳಾದ ದೇವಕೀ ಆ ವೇಳೆ ಮಾತಾಡಿದಳು।

Verse 33

वैराटीं गच्छ भो नाथ सुतं प्रत्यर्पितं किल । पुत्रं दत्वा यशोदायै सुतां तस्याः समानय

“ಓ ನಾಥ, ವೈರಾಟಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗು; ಪುತ್ರನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಆ ಬಾಲಕನನ್ನು ಯಶೋದೆಗೆ ನೀಡಿ, ಅವಳ ಮಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ತಂದುಕೊ.”

Verse 34

तस्या वचः समाकर्ण्य वसुदेवोऽपि दुःखितः । अंके कुमारमादाय वैराट्यभिमुखंययौ

ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ವಸುದೇವನೂ ಶೋಕಾಕುಲನಾದನು. ಕುಮಾರನನ್ನು ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ವೈರಾಟಿಯ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟನು.

Verse 35

यमुनाजलसंपूर्णा तत्पथे मध्यवर्त्मनि । आसीद्घोरा महादीर्घा गम्भीरोदकपूरभाक्

ಆ ದಾರಿಯ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಯಮುನಾ ಜಲದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಭಯಂಕರ, ಅತ್ಯಂತ ದೀರ್ಘ, ಆಳವಾದ ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುವ ಭಾಗವಿತ್ತು.

Verse 36

एवं दृष्ट्वा तटे स्थित्वा यमुनामवलोकयन् । वसुदेवोऽपि दुःखार्तो विललापातिचिंतया

ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ತಟದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಯಮುನೆಯನ್ನು ನೋಡುವ ವಸುದೇವನೂ ಶೋಕಪೀಡಿತನಾಗಿ ಅತಿಚಿಂತೆಯಿಂದ ವಿಲಪಿಸಿದನು.

Verse 37

किं करोमि क्व गच्छामि विधिनापि हि वंचितः । कथमत्र गमिष्यामि वैराटीं नंदमंदिरम्

ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ, ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲಿ—ವಿಧಿಯೇ ನನ್ನನ್ನು ವಂಚಿಸಿದಾಗ? ಈ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ವೈರಾಟೀ, ನಂದನ ಮಂದಿರ-ಗೃಹಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ತಲುಪಲಿ?

Verse 38

हरिणा तत्र सानंदं मायया वंचितः पिता । क्षणमात्रं तटे स्थित्वा यमुनामवलोकयन्

ಅಲ್ಲಿ ತಂದೆ ಆನಂದದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಹರಿಯ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತನಾದನು. ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ತಟದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಯಮುನೆಯನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸಿದನು.

Verse 39

तेन दृष्टा पुनः सापि क्षणाज्जानुवहाभवत् । तां दृष्ट्वा हृष्ट उत्तस्थौ प्रस्थानमकरोद्यथा

ಅವನು ಅವಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೋಡಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅವಳು ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನ ಮೊಣಕಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಆಸನವಾದಳು. ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನು ಹರ್ಷದಿಂದ ಎದ್ದು, ಹಿಂದಿನಂತೆ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧನಾದನು.

Verse 40

मायां कृत्वा जगन्नाथः पितुरंकाज्जलेऽपतत् । तं पुत्रं पतितं दृष्ट्वा हाहाकृत्वा सुदुःखितः

ಮಾಯಾರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಜಗನ್ನಾಥನು ತಂದೆಯ ಮಡಿಲಿನಿಂದ ನೀರಿಗೆ ಬಿದ್ದನು. ಮಗನು ಬಿದ್ದುದನ್ನು ನೋಡಿ ತಂದೆ ‘ಹಾಯ್! ಹಾಯ್!’ ಎಂದು ಅಳುತ್ತಾ ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಿತನಾದನು.

Verse 41

महोपायं पुनः कर्तुं विधिना तेन वंचितः । त्राहि मां जगतां नाथ सुतं रक्ष सुरोत्तम

ಆ ವಿಧಿಯಿಂದ ಮಹೋಪಾಯವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮಾಡಲು ವಂಚಿತನಾಗಿ ಅವನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು— ‘ಹೇ ಜಗನ್ನಾಥ, ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು; ಹೇ ದೇವೋತ್ತಮ, ನನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಕಾಪಾಡು.’

Verse 42

जनकक्रंदितं दृष्ट्वा कंसारिः कृपया मुहुः । जलक्रीडां समाचर्य पितुःक्रोडमगात्पुनः

ತಂದೆಯ ಅಳಲನ್ನು ನೋಡಿ ಕಂಸಾರಿ (ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ) ಮರುಮರು ಕರುಣೆಯಿಂದ ಕರಗಿದನು. ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡೆ ಮಾಡಿ, ಮತ್ತೆ ತಂದೆಯ ಮಡಿಲಿಗೆ ಹೋದನು.

Verse 43

यथा तेन यदुश्रेष्ठो जगाम नंदमंदिरम् । सुतं दत्त्वा यशोदायै सुतां तस्याः समानयत्

ಆಮೇಲೆ ಯದುಶ್ರೇಷ್ಠ (ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ) ನಂದನ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಯಶೋದೆಗೆ ಮಗುವನ್ನು ನೀಡಿ, ಅವಳ ಮಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಕರೆತಂದನು.

Verse 44

निजागारं ततः प्राप्य पत्न्यै प्रत्यर्पिता सुता । देवकी च प्रसूतेति वार्ता प्राप्ता सुरारिणा

ಬಳಿಕ ತನ್ನ ನಿವಾಸವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಆ ಹೆಣ್ಣುಮಗುವನ್ನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದನು. ದೇವಕಿ ಪ್ರಸವಿಸಿದಳೆಂಬ ಸುದ್ದಿಯು ದೇವಶತ್ರುವಿಗೆ (ಕಂಸನಿಗೆ) ತಲುಪಿತು.

Verse 45

आनेतुं प्रस्थिता दूताः सुतं दुहितरं तदा । आगत्य कंसदूतास्ते सुतां नेतुं प्रचक्रमुः

ಆಗ ಆ ಪುತ್ರ ಮತ್ತು ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಕರೆತರಲು ದೂತರು ಹೊರಟರು. ಕಂಸನ ದೂತರು ಬಂದು ಆ ಹೆಣ್ಣುಮಗುವನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು.

Verse 46

बलादेनां समाकृष्य देवकी वसुदेवयोः । कंसदूतैर्गृहीत्वा सा अर्पिता तु सुरारये

ದೇವಕಿ ಮತ್ತು ವಸುದೇವರ ಬಳಿಯಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಎಳೆದು, ಕಂಸನ ದೂತರು ಅವಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ದೇವಶತ್ರುವಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದರು.

Verse 47

स धृत्वा तां महाराजः सभयोऽभूद्दुरासदः । शुद्धकांचनवर्णाभां पूर्णेंदुसदृशाननाम्

ಅವಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಆ ಮಹಾರಾಜನು ಭಯಭೀತನೂ ಮತ್ತು ದುರಾ ಸದನೂ ಆದನು. ಅವಳು ಶುದ್ಧ ಬಂಗಾರದಂತಹ ಕಾಂತಿಯುಳ್ಳವಳೂ ಮತ್ತು ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನಂತಹ ಮುಖವುಳ್ಳವಳೂ ಆಗಿದ್ದಳು.

Verse 48

कंसो हसंतीं तां दृष्ट्वा विद्युत्स्फुरितलोचनाम् । आदिदेशासुरश्रेष्ठो जहि नीत्वा शिलोपरि

ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಕಣ್ಣುಗಳುಳ್ಳ, ನಗುತ್ತಿರುವ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಅಸುರಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಕಂಸನು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದನು: "ಇವಳನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ದು ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಎಸೆದು ಕೊಲ್ಲು."

Verse 49

आज्ञां लब्ध्वाऽसुरास्ते वै निष्पेष्टुं तां प्रवर्तिताः । विद्युच्छीघ्रतया गौरी जगाम शंकरांतिकम्

ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಡೆದ ಆ ಅಸುರರು ಅವಳನ್ನು ಸದೆಬಡಿಯಲು ಹೊರಟರು, ಆದರೆ ಗೌರಿಯು ಮಿಂಚಿನ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಶಂಕರನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ತೆರಳಿದಳು.

Verse 50

गौर्युवाच । शृणु राजन्प्रवक्ष्यामि यत्रास्ते शत्रुरुत्तमः । नंदस्य निलये गुप्तस्तव हंताऽसुरोत्तम

ಗೌರಿ ಹೇಳಿದಳು: 'ಎಲೈ ರಾಜನೇ! ಕೇಳು, ನಿನ್ನ ಪ್ರಬಲ ಶತ್ರು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆಂದು ಹೇಳುವೆನು. ಎಲೈ ಅಸುರಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ನಿನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವವನು ನಂದನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಗುಪ್ತವಾಗಿದ್ದಾನೆ.'

Verse 51

वसिष्ठ उवाच । एवमुक्त्वा तु सा देवी जगाम निजमंदिरम् । श्रुत्वा वाक्यं ततो देव्याः कंसो राजा सुदुःखितः

ವಸಿಷ್ಠರು ಹೇಳಿದರು: ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಆ ದೇವಿಯು ತನ್ನ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದಳು. ದೇವಿಯ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಕಂಸ ಮಹಾರಾಜನು ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಿತನಾದನು.

Verse 52

भगिनीं पूतनामाह गच्छ त्वं नंदमंदिरम् । छद्मना तं सुतं हत्वा गच्छ ते वांच्छितं बहु

ಅವನು ತನ್ನ ಸಹೋದರಿ ಪೂತನೆಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ನೀನು ನಂದನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗು; ಕಪಟದಿಂದ ಆ ಮಗುವನ್ನು ಕೊಂದು ನಿನಗೆ ಬೇಕಾದದ್ದನ್ನು ಪಡೆದುಕೋ.'

Verse 53

दास्यामि शत्रुं हंतुं मे व्रज शीघ्रतरं शुभे । आज्ञां प्राप्य राक्षसी सा गोकुलाभिमुखं गता

'ನನ್ನ ಶತ್ರುವನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ನಿನಗೆ ಬಹುಮಾನ ನೀಡುವೆನು, ಎಲೈ ಮಂಗಳಕರಳೇ! ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೋಗು.' ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಡೆದ ಆ ರಾಕ್ಷಸಿಯು ಗೋಕುಲದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟಳು.

Verse 54

मायया सुंदरी रूपा प्रविष्टा तत्र गोकुले । पयोधरे गरं सा तु धृत्वा हंतुमुपागता

ಮಾಯಾಬಲದಿಂದ ಆಕೆ ಸುಂದರಿಯ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಗೋಕುಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು; ತನ್ನ ಸ್ತನಗಳಲ್ಲಿ ವಿಷವನ್ನು ಇಟ್ಟು, ಕೊಲ್ಲುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಸಮೀಪಿಸಿದಳು।

Verse 55

पशुपानां गृहद्वारि प्रविष्टालक्षितेति च । गत्वांतरुत्थाप्य शिशुं स्तनं दत्वापसद्गतिम्

ಗೋಪರ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು; ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಶಿಶುವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಸ್ತನ ನೀಡಿದಳು, ಪಾಪಮಯ ಅಂತ್ಯದತ್ತ ಹೊರಟಳು।

Verse 56

ततस्तु शकटं क्षिप्त्वा तृणावर्तादिमर्दनम् । कालीयदमनं कृत्वा गतो मधुपुरीं ततः

ನಂತರ ಅವನು ಶಕಟವನ್ನು ಉರುಳಿಸಿ, ತೃಣಾವರ್ತಾದಿಗಳನ್ನು ಮರ್ಧಿಸಿ, ಕಾಳೀಯನನ್ನು ದಮನ ಮಾಡಿ, ಆಮೇಲೆ ಮಧುಪುರಿ (ಮಥುರಾ)ಗೆ ಹೋದನು।

Verse 57

गत्वा कंसो हतः क्रूरः कंसमल्लानजीजयत् । एतत्ते कथितं राजन्विष्णोर्जन्मदिनव्रतम्

ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಕ್ರೂರ ಕಂಸನು ಹತನಾದನು, ಕಂಸನ ಮಲ್ಲರು ಸೋಲಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು. ಓ ರಾಜನೇ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಜನ್ಮದಿನ ವ್ರತವನ್ನು ನಿನಗೆ ತಿಳಿಸಿದೆನು।

Verse 58

श्रुत्वा पापानि नश्यंति कुर्यात्किं वा भविष्यति । य इदं कुरुते मर्त्यो या च नारी हरेर्व्रतम्

ಇದನ್ನು ಕೇಳುವುದರಿಂದಲೇ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ—ಹಾಗಾದರೆ ಇದನ್ನು ಆಚರಿಸುವವನಿಗೆ ಏನು ಫಲ ದೊರೆಯುವುದೋ! ಯಾವ ಮನುಷ್ಯನಾದರೂ, ಯಾವ ಸ್ತ್ರೀಯಾದರೂ ಹರಿಯ ಈ ವ್ರತವನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ…

Verse 59

ऐश्वर्यमतुलं प्राप्य जन्मन्यत्र यथेप्सितम् । पूर्वविद्धा न कर्त्तव्या तृतीयाषष्ठिरेव च

ಅತುಲ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದು, ಇಲ್ಲಿ ಇಚ್ಛಿತದಂತೆ ಜನ್ಮ ಪಡೆದವನು ‘ಪೂರ್ವವಿದ್ಧಾ’ ಎಂಬ ವಿಧಿಯನ್ನು ಮಾಡಬಾರದು; ತೃತೀಯಾ ಮತ್ತು ಷಷ್ಠೀ ತಿಥಿಗಳನ್ನೇ ಮಾತ್ರ ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 60

अष्टम्येकादशीभूता धर्मकामार्थवांच्छुभिः । वर्जयित्वा प्रयत्नेन सप्तमीसंयुताष्टमी

ಧರ್ಮ, ಕಾಮ, ಅರ್ಥವನ್ನು ಬಯಸುವವರಿಗೆ ಅಷ್ಟಮೀ ಏಕಾದಶಿಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿದಾಗ, ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಪ್ತಮೀ-ಸಂಯುಕ್ತ ಅಷ್ಟಮಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 61

विना ऋक्षेऽपि कर्तव्या नवमीसंयुताष्टमी । उदये चाष्टमी किंचित्सकला नवमी यदि

ನಕ್ಷತ್ರವನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸದೆ ಕೂಡ ನವಮೀ-ಸಂಯುಕ್ತ ಅಷ್ಟಮಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಸೂರ್ಯೋದಯದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಮೀ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಇದ್ದು, ನವಮೀ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿದ್ದರೆ, ಆ ಸಂಯುಕ್ತ ಆಚರಣೆಯೇ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 62

मुहूर्तरोहिणीयुक्ता संपूर्णा चाष्टमी भवेत् । अष्टमी बुधवारेण रोहिणीसहिता यदि

ಅಷ್ಟಮೀ ತಿಥಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿದ್ದು, ಒಂದು ಮುಹೂರ್ತವಾದರೂ ರೋಹಿಣೀ ನಕ್ಷತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದನ್ನು ‘ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಷ್ಟಮೀ’ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು. ರೋಹಿಣಿಯೊಡನೆ ಅಷ್ಟಮೀ ಬುಧವಾರ ಬಂದರೆ ಅದು ವಿಶೇಷ ಫಲಪ್ರದ.

Verse 63

सोमेनैव भवेद्राजन्किंकृतैर्व्रतकोटिभिः । नवम्यामुदयात्किंचित्सोमे सापि बुधेऽपि च

ಓ ರಾಜನೇ! ಕೇವಲ ಸೋಮ (ಚಂದ್ರ)ನಿಂದಲೇ ಸಿದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಕೋಟಿ ವ್ರತಗಳಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ನವಮಿಯ ಉದಯದಿಂದ ಮುಂದೆ ದೊರೆಯುವ ಸ್ವಲ್ಪ ಪುಣ್ಯವೂ ಸೋಮನಿಂದಲೇ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಅದೇ ಫಲ ಬುಧವಾರದಲ್ಲಿಯೂ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 64

अपि वर्षशतेनापि लभ्यते वा न लभ्यते । विना ऋक्षं न कर्तव्या नवमीसंयुताष्टमी

ನೂರು ವರ್ಷಗಳಾದರೂ ಅದು ದೊರಕಬಹುದು—ಅಥವಾ ದೊರಕದೇ ಹೋಗಬಹುದು. ಯೋಗ್ಯ ನಕ್ಷತ್ರವಿಲ್ಲದೆ ನವಮೀಸಂಯುಕ್ತ ಅಷ್ಟಮಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಬಾರದು.

Verse 65

कार्याविद्धापि सप्तम्यां रोहिणीसंयुताष्टमी । कलाकाष्ठामुहूर्तेऽपि यदा कृष्णाष्टमीतिथिः

ಸಪ್ತಮೀ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಅವಿದ್ಧ (ಅಯೋಗ್ಯ) ಆಗಿದ್ದರೂ, ಅಷ್ಟಮೀ ರೋಹಿಣಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತವಾದರೆ—ಕಲಾ, ಕಾಷ್ಠಾ ಅಥವಾ ಮುಹೂರ್ತಮಾತ್ರವಾದರೂ—ಆ ಸಮಯವೇ ಕೃಷ್ಣಾಷ್ಟಮೀ ತಿಥಿಯೆಂದು ಗಣ್ಯ.

Verse 66

नवम्यां सैव वा ग्राह्या सप्तमीसंयुता न हि । किं पुनर्बुधवारेण सोमेनापि विशेषतः

ಅದನ್ನು ನವಮಿಯಲ್ಲೇ ಗ್ರಹಿಸಬೇಕು; ಸಪ್ತಮೀಸಂಯುಕ್ತವಾದರೆ ಅಲ್ಲ. ಬುದ್ಧವಾರ ಬಂದರೆ ಇನ್ನಷ್ಟು, ಸೋಮ (ಸೋಮವಾರ/ಚಂದ್ರ) ಸಂಯೋಗವಿದ್ದರೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ.

Verse 67

किं पुर्नर्नवमीयुक्ता कुलकोट्यास्तु मुक्तिदा । पलवेधेन राजेंद्र सप्तम्या अष्टमीं त्यजेत्

ಮತ್ತೆ ಅದು ನವಮೀಯುಕ್ತವಾದರೆ ಏನು ಹೇಳಬೇಕು—ಕೋಟಿ ಕುಲಗಳಿಗೂ ಮುಕ್ತಿದಾಯಕ. ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಎಲೆಯ ಸ್ವಲ್ಪ ಭೇದ ಮಾತ್ರವಾದರೂ ಅಷ್ಟಮಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಸಪ್ತಮಿಯನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಬೇಕು.

Verse 68

सुरायाबिंदुनास्पृष्टं गंगांभः कलशं यथा । दिलीप उवाच । केन चादौ कृतं चेदं केन वा तत्प्रकाशितम् । किं पुण्यं किं फलं देव कथयस्व महामुने

ಸುರೆಯ ಒಂದು ಹನಿಯೂ ಸ್ಪರ್ಶಿಸದ ಗಂಗಾಜಲದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಲಶದಂತೆ. ದಿಲೀಪನು ಹೇಳಿದನು—ಇದನ್ನು ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು, ಯಾರು ಇದನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು? ದೇವಸ್ವರೂಪ ಮಹಾಮುನಿಯೇ, ಇದರ ಪುಣ್ಯವೇನು, ಫಲವೇನು—ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳಿರಿ.

Verse 69

वसिष्ठ उवाच । चित्रसेनो महाराजा महापापपरो महान् । अगम्यागमनं कृत्वा स्वर्णस्तेयं द्विजस्य च

ವಸಿಷ್ಠರು ಹೇಳಿದರು—ಮಹಾರಾಜ ಚಿತ್ರಸೇನನು ಮಹಾಪಾಪಪರಾಯಣನಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ದುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನು ಅಗಮ್ಯಸ್ತ್ರೀಯೊಡನೆ ಸಂಗಮಮಾಡಿ, ದ್ವಿಜನ ಸ್ವರ್ಣವನ್ನೂ ಕದ್ದನು.

Verse 70

सुरायां च सदा तृप्तो वृथामांसे सदा रतः । एवं पापसमायुक्तो नित्यं प्राणिवधे रतः

ಅವನು ಸದಾ ಸುರಾಪಾನದಿಂದ ತೃಪ್ತನಾಗಿ, ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಂಸಭಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಿರಂತರ ಆಸಕ್ತನಾಗಿದ್ದನು. ಹೀಗೆ ಪಾಪಸಮಾಯುಕ್ತನಾಗಿ, ನಿತ್ಯ ಪ್ರಾಣಿವಧದಲ್ಲಿ ರತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 71

चांडालैः पतितैः सार्द्धमालापं सर्वदाकरोत् । एतदेवं विधो राजा मृगयायां मनो दधे

ಅವನು ಚಾಂಡಾಲರು ಮತ್ತು ಪತಿತರೊಂದಿಗೆ ಸದಾ ಸಂಭಾಷಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಇಂತಹ ನಡತೆಯ ಆ ರಾಜನು ಮೃಗಯೆಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ನೆಟ್ಟನು.

Verse 72

अरण्ये द्वीपिनं ज्ञात्वा वेष्टयित्वा च सर्वतः । सावधानं भटान्सर्वान्वाक्यमेतदुवाच ह

ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ದ್ವೀಪಿಯನ್ನು ಕಂಡು, ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದು, ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ಭಟರಿಗೆ—“ಸಾವಧಾನರಾಗಿರಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

Verse 73

अहमेव निहन्म्येनं योऽन्योस्मिन्प्रहरिष्यति । स वध्यो नात्र संदेहो व्याघ्रो राज्ञः पथा ययौ

“ನಾನೇ ಇದನ್ನು ಸಂಹರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಬೇರೆ ಯಾರಾದರೂ ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಿದರೆ, ಅವನು ವಧ್ಯನು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಆ ವ್ಯಾಘ್ರನು ರಾಜಪಥದಲ್ಲಿ ಸಾಗಿದನು.

Verse 74

सलज्जोऽपि ततो राजा व्याघ्रं पश्चाज्जगाम ह । अनेकक्लेशदुःखेन व्याघ्रं हंतुं समाहितः

ಆಗ ರಾಜನು ಲಜ್ಜಿತನಾಗಿದ್ದರೂ ಹುಲಿಯ ಹಿಂದೆ ಹೋದನು. ಅನೇಕ ಕಷ್ಟದುಃಖಗಳನ್ನು ಸಹಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ದೃಢಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಸಮಾಹಿತನಾದನು.

Verse 75

क्षुत्पिपासाकुलक्लेशः संध्यायां यमुनातटे । अष्टमीरोहिणीयुक्ता तद्दिनं जन्मवासरम्

ಹಸಿವು-ಬಾಯಾರಿಕೆಯ ಕ್ಲೇಶದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ, ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ಯಮುನಾ ತಟದಲ್ಲಿ ಇದ್ದನು. ಆ ದಿನ ಅಷ್ಟಮಿ ತಿಥಿ ರೋಹಿಣಿ ನಕ್ಷತ್ರಯುಕ್ತವಾಗಿದ್ದು, ಅದೇ (ಪ್ರಭುವಿನ) ಜನ್ಮದಿನವಾಗಿತ್ತು.

Verse 76

श्वःकन्या यमुनायां वै व्रतं चक्रुर्नराधिप । नानोपहारैर्द्रव्यैश्च धूपदीपैः सुशोभनैः

ಓ ನರಾಧಿಪ, ಶ್ವಃಕನ್ಯಾ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅವರು ಯಮುನೆಯಲ್ಲಿ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರು. ನಾನಾ ಉಪಹಾರಗಳು, ದ್ರವ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಸುಂದರವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಧೂಪ-ದೀಪಗಳಿಂದ ಆ ವಿಧಿ ಶೋಭಿಸಿತು.

Verse 77

गंधपुष्पं तथा द्रव्यं कुंकुमादिमनोहरम् । अन्नं बहुगुणं दृष्ट्वा भोक्तुं तन्मानसंकुलम्

ಸುಗಂಧ ಪುಷ್ಪಗಳು ಹಾಗೂ ಕುಂಕುಮಾದಿ ಮನೋಹರ ದ್ರವ್ಯಗಳು, ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಗುಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಅನ್ನವನ್ನು ನೋಡಿ, ಭೋಜನ ಮಾಡುವ ಆಸೆಯಿಂದ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ವ್ಯಾಕುಲನಾಯಿತು.

Verse 78

राजोवाच । अन्नाभावान्ममाद्याशु प्राणा यास्यंति निश्चितम् । स्त्रिय ऊचुः । जन्माष्टम्यां हरे राजन्न भोक्तव्यं त्वयानघ

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—“ಅನ್ನದ ಅಭಾವದಿಂದ ಇಂದು ನನ್ನ ಪ್ರಾಣಗಳು ಶೀಘ್ರವೇ ಹೊರಟುಹೋಗುವವು, ಇದು ನಿಶ್ಚಿತ.” ಸ್ತ್ರೀಯರು ಹೇಳಿದರು—“ಓ ರಾಜನ್, ಓ ನಿರಪರಾಧಿ, ಜನ್ಮಾಷ್ಟಮಿಯಲ್ಲಿ, ಹರಿಯ ಜನ್ಮದಿನದಲ್ಲಿ, ನೀನು ಭೋಜನ ಮಾಡಬಾರದು.”

Verse 79

गृध्रमांसं खरं काकं गोमांसमन्नमेव च । भुक्तवान्नात्र संदेहो यो भुंक्ते कृष्णजन्मनि

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಇಂತಹ ಆಹಾರವನ್ನು ಭುಂಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ—ಅವರು ಗೃಧ್ರಮಾಂಸ, ಗಧಮಾಂಸ, ಕಾಕಮಾಂಸ ಮತ್ತು ಗೋಮಾಂಸವನ್ನೂ ಅನ್ನವಾಗಿ ಭಕ್ಷಿಸಿದವರಂತೆ ಆಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 80

किं किं छिद्रं न संजातं संसारे वसतां नृणाम् । येन देहेस्थिते प्राणे जयंती न कृता नृप

ಹೇ ನೃಪ, ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಯಾವ ದೋಷ ಅಥವಾ ಬಿರುಕು ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ? ದೇಹದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣ ಇರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಜಯಂತೀ ವ್ರತವನ್ನು ಮಾಡದೇ ಇರುವುದೇ ಎಂಥ ಕೊರತೆ!

Verse 81

तत्राकृतोपवासस्य शासनं यममंदिरम् । यद्दत्तं पितरो नित्यं न गृह्णंति यथाविधि

ಅಲ್ಲಿ ನಿಯತ ಉಪವಾಸವನ್ನು ಮಾಡದವನಿಗೆ ದಂಡನೆ ಯಮನ ಮಂದಿರವೇ. ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರತಿದಿನ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ನೀಡುವ ಅರ್ಪಣವು ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ಇದ್ದರೆ ಪಿತೃಗಳು ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 82

पितरः पातिताः सर्वे जयंत्यां भोजने कृते । इति श्रुत्वा ततो राजा व्रतं चक्रे नराधिप

“ಜಯಂತೀ ದಿನ ಭೋಜನದಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಪಿತೃಗಳು ಉದ್ಧಾರವಾಗುತ್ತಾರೆ” ಎಂದು ಕೇಳಿ, ನರಾಧಿಪನಾದ ರಾಜನು ಆಗ ಆ ವ್ರತವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡನು।

Verse 83

किंचित्पुष्पं कियद्गंधं वस्त्रं चानीय हर्षितः । एतद्व्रतं समायुक्तं तिथिभांते च पारणम् । व्रतस्यास्य प्रभावेण चित्रसेनो हरेर्गृहम्

ಸ್ವಲ್ಪ ಪುಷ್ಪ, ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಗಂಧ ಮತ್ತು ಒಂದು ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ತಂದು ಅವನು ಹರ್ಷಗೊಂಡನು. ಈ ವ್ರತವನ್ನು ನಿಯಮಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆಚರಿಸಿ, ತಿಥಿಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಪಾರಣೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಈ ವ್ರತದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಚಿತ್ರಸೇನನು ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು)ಯ ಧಾಮವನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 84

दिव्यं विमानमारुह्य गतवान्पितृभिः सह । यत्फलं मथुरां गत्वा दृष्ट्वा कृष्णमुखांबुजम्

ಅವನು ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನವನ್ನು ಏರಿ ಪಿತೃಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟನು; ಮಥುರೆಗೆ ಹೋಗಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಮುಖಕಮಲದ ದರ್ಶನದಿಂದ ದೊರೆಯುವ ಫಲವೇ ಅವನಿಗೆ ಲಭಿಸಿತು।

Verse 85

तत्फलं प्राप्यते पुंसाकृष्णजन्माष्टमीव्रतात् । यत्फलं द्वारकां गत्वा दृष्टे विश्वेश्वरे हरौ । तत्फलं प्राप्यते दीनैः कृत्वा जन्माष्टमीव्रतम्

ಕೃಷ್ಣಜನ್ಮಾಷ್ಟಮೀವ್ರತದಿಂದ ಪುರುಷನಿಗೆ ಅದೇ ಫಲ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ; ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಹೋಗಿ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರನಾದ ಹರಿಯನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿದಾಗ ದೊರೆಯುವ ಫಲವೇ, ದೀನರೂ ಜನ್ಮಾಷ್ಟಮೀವ್ರತ ಆಚರಿಸಿದರೆ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।