Adhyaya 99

Verse 1

विष्णुरुवाच । स्तोत्रं पवित्रं परमं पुराणं पापापहं पुण्यमयं शिवं च । धन्यं सुसूक्तं परमं सुजाप्यं निशम्य राजा स सुखी बभूव

ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ಪರಮ ಪವಿತ್ರವಾದ, ಪುರಾಣಪ್ರಮಾಣವಾದ, ಪಾಪಹರವಾದ, ಪುಣ್ಯಮಯವಾದ ಹಾಗೂ ಶಿವಮಂಗಳಕರವಾದ ಆ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾಜನು ಸುಖಿಯಾದನು। ಅದು ಧನ್ಯ, ಸುವಚನಿತ ಮತ್ತು ಜಪ್ಯಸ್ತೋತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಿತ್ತು।

Verse 2

गतासु तृष्णा क्षुधया समेता देवोपमो भूमिपतिर्बभूव । भार्या च तस्यापि विभाति रूपैर्युक्तावुभौ पापविबंधमाप्तौ

ದಾಹ ಮತ್ತು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿದ್ದರೂ ಆ ಭೂಪತಿ ದೇವೋಪಮನಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು; ಅವನ ಪತ್ನಿಯೂ ರೂಪಲಾವಣ್ಯದಿಂದ ಹೊಳೆಯಿತು. ಇಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ಪಾಪಜನಿತ ಬಂಧನದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದವರಾಗಿದ್ದರು।

Verse 3

देवः सुदेवैः परिवारितोसौ विप्रैः सुसिद्धैर्हरिभक्तियुक्तैः । आगत्य भूपं गतकल्मषं तं श्रीशंखचक्राब्जगदासिधर्ता

ಶ್ರೀಶಂಖ-ಚಕ್ರ-ಅಬ್ಜ-ಗದಾ-ಖಡ್ಗಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಆ ದೇವರು, ಸುದೇವರು ಹಾಗೂ ಹರಿಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಸುಸಿದ್ಧ ವಿಪ್ರರಿಂದ ಪರಿವಾರಿತನಾಗಿ ಬಂದು, ಕಲ್ಮಷರಹಿತನಾದ ಆ ರಾಜನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದನು।

Verse 4

श्रीनारदो भार्गव व्यास पुण्या समागतस्तत्र मृकंडसूनुः । वाल्मीकि नामा मुनिर्विष्णुभक्तः समागतो ब्रह्मसुतो वसिष्ठः

ಅಲ್ಲಿ ಪುಣ್ಯಶ್ರೀನಾರದರು ಬಂದರು; ಭಾರ್ಗವ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಸರೂ ಸಮಾಗಮಿಸಿದರು; ಪುಣ್ಯಾತ್ಮನಾದ ಮೃಕಂಡಸೂನುವೂ ಬಂದನು. ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತ ಮುನಿ ವಾಲ್ಮೀಕಿಯೂ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಮಾನಸಪುತ್ರ ಮಹರ್ಷಿ ವಸಿಷ್ಠನೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರು।

Verse 5

गर्गो महात्मा हरिभक्तियुक्तो जाबालिरैभ्यावथ कश्यपश्च । आजग्मुरेते हरिणा समेता विष्णुप्रिया भागवतां वरिष्ठाः

ಹರಿಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ಮಹಾತ್ಮ ಗರ್ಗನು, ಹಾಗೆಯೇ ಜಾಬಾಲಿ, ರೈಭ್ಯ ಮತ್ತು ಕಶ್ಯಪ—ವಿಷ್ಣುಪ್ರಿಯರು, ಭಾಗವತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರಾದ ಇವರು—ಹರಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಮೇತರಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದರು.

Verse 6

पुण्याः सुधन्या गतकल्मषास्ते हरेः सुपादांबुजभक्तियुक्ताः । श्रीवासुदेवं परिवार्य तस्थुः स्तुवंति भूपं विविधप्रकारैः

ಅವರು ಪುಣ್ಯವಂತರು, ಪರಮ ಧನ್ಯರು, ಕಲ್ಮಷರಹಿತರು, ಹರಿಯ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪಾದಪದ್ಮಗಳ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಯುಕ್ತರು. ಶ್ರೀ ವಾಸುದೇವನನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದು ನಿಂತು, ಭೂಪನನ್ನು ವಿವಿಧ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

Verse 7

देवाश्च सर्वे हुतभुङ्मुखाश्च ब्रह्मा हरिश्चापि सुदिव्यदेव्यः । गायंति दिव्यं मधुरं मनोहरं गंधर्वराजादिसुगायनाश्च

ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು, ಹುತಭುಕ್ ಅಗ್ನಿಮುಖನು, ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು), ಹಾಗೂ ಪರಮ ದಿವ್ಯ ದೇವಿಯರು—ಗಂಧರ್ವರಾಜಾದಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗಾಯಕರು ಸಹ—ಮಧುರ, ಮನೋಹರ, ದಿವ್ಯ ಗೀತೆಗಳನ್ನು ಹಾಡಿದರು.

Verse 8

सुवेद युक्तैः परमार्थसंमितैः स्तवैः सुपुण्यैर्मुनयः स्तुवंति । दृष्ट्वा पतिं भूपतिमेव देवो हरिर्बभाषे वचनं मनोहरम्

ಮುನಿಗಳು ವೇದಯುಕ್ತ, ಪರಮಾರ್ಥಸಮ್ಮತ, ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯಕರ ಸ್ತವಗಳಿಂದ (ಅವನನ್ನು) ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಆ ಭೂಪತಿಯಾದ ಸ್ವಾಮಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ದೇವ ಹರಿ ಮನೋಹರವಾದ ವಚನವನ್ನು ನುಡಿದನು.

Verse 9

वरं यथेष्टं वरयस्व भूपते ददाम्यहं ते परितोषितो यतः । हरेस्तु वाक्यं स निशम्य राजा दृष्ट्वा मुरारिं वदमानमग्रे

ಓ ಭೂಪತೇ! ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ವರವನ್ನು ಬೇಡು; ನಾನು ನಿನಗೆ ನೀಡುತ್ತೇನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಹರಿಯ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮುಂದೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮುರಾರಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ರಾಜನು ಏಕಾಗ್ರವಾಗಿ ಆಲಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು.

Verse 10

नीलोत्पलाभं मुरघातिनं प्रभुं तं शंखचक्रासिगदाप्रधारिणम् । श्रियासमेतं परमेश्वरं तं रत्नोज्ज्वलं कंकणहारभूषितम्

ನಾನು ಆ ಪ್ರಭುವಿನ ದರ್ಶನ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ—ನೀಲೋತ್ಪಲದಂತೆ ಶ್ಯಾಮ, ಮುರಘಾತಿ; ಶಂಖ-ಚಕ್ರ-ಖಡ್ಗ-ಗದಾಧಾರಿ; ಶ್ರೀ (ಲಕ್ಷ್ಮೀ) ಸಮೇತ ಪರಮೇಶ್ವರ, ರತ್ನಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸಿ ಕಂಕಣ-ಹಾರಗಳಿಂದ ಭೂಷಿತ।

Verse 11

रविप्रभं देवगणैः सुसेवितं महार्घहाराभरणैः सुभूषितम् । सुदिव्यगंधैर्वरलेपनैर्हरिं सुभक्तिभावैरवनीं गतो नृपः

ಸೂರ್ಯಸಮಾನ ಪ್ರಭೆಯುಳ್ಳ, ದೇವಗಣಗಳಿಂದ ಸುಸೇವಿತ, ಅಮೂಲ್ಯ ಹಾರ-ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಸುವಿಭೂಷಿತ, ದಿವ್ಯ ಸುಗಂಧಗಳು ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಲೇಪನಗಳಿಂದ ಅನೂಲಿಪ್ತನಾದ ಆ ಹರಿಯ ಮೇಲಿನ ಶುದ್ಧ ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ರಾಜನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಪ್ರಸ್ಥಾನ ಮಾಡಿದನು।

Verse 12

दंडप्रणामैः सततं नमाम जयेति वाचाथ महानृपस्तदा । दासोस्मि भृत्योस्मि पुरः स ते सदा भक्तिं न जाने न च भावमुत्तमम्

ಆಗ ಮಹಾರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—“‘ಜಯ’ ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾ ನಾನು ದಂಡವತ್ ಪ್ರಣಾಮಗಳಿಂದ ನಿಮಗೆ ಸದಾ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ನಿಮ್ಮ ದಾಸನು, ನಿಮ್ಮ ಭೃತ್ಯನು; ಸದಾ ನಿಮ್ಮ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ. ನನಗೆ ನಿಜವಾದ ಭಕ್ತಿ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ; ಉತ್ಕೃಷ್ಟ ಭಾವವೂ ನನ್ನಲ್ಲಿಲ್ಲ.”

Verse 13

जायान्वितं मामिह चागतं हरे प्रपाहि वै त्वां शरणं प्रपन्नम् । धन्यास्तु ते माधव मानवा द्विजाः सदैव ते ध्यानमनोविलीनाः

ಹೇ ಹರಿ! ನಾನು ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ; ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು—ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಶರಣಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಹೇ ಮಾಧವ! ಸದಾ ನಿನ್ನ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಲೀನವಾಗಿರುವ ಮಾನವರು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದ್ವಿಜರು, ಧನ್ಯರು।

Verse 14

समुच्चरंतो भव माधवेति प्रयांति वैकुंठमितः सुनिर्मलाः । तवैव पादांबुजनिर्गतं पयः पुण्यं तथा ये शिरसा वहंति

“ಹೇ ಮಾಧವ, ನೀನೇ ಶರಣ!” ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾ ಪರಮ ನಿರ್ಮಲರು ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟು ವೈಕುಂಠವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ ನಿನ್ನ ಪದ್ಮಪಾದಗಳಿಂದ ಹರಿದ ಪುಣ್ಯಜಲವನ್ನು ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಧರಿಸುವವರೂ ಧನ್ಯರು।

Verse 15

समस्ततीर्थोद्भव तोय आप्लुतास्ते मानवा यांति हरेः सुधाम

ಸಮಸ್ತ ತೀರ್ಥಗಳಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವ ಮಾನವರು ಹರಿ ಯ ಪರಮ ಧಾಮವಾದ ಅಮೃತಮಯ ಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 16

नास्ति योगो न मे भक्तिर्ज्ञानं नास्ति न मे क्रिया । कस्य पुण्यस्य संगेन वरं मह्यं प्रयच्छसि

ನನಗೆ ಯೋಗವಿಲ್ಲ, ಭಕ್ತಿಯಿಲ್ಲ; ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲ, ಕ್ರಿಯಾಕರ್ಮವೂ ಇಲ್ಲ. ಯಾವ ಪುಣ್ಯದ ಸಂಗದಿಂದ ನೀವು ನನಗೆ ಈ ವರವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೀರಿ?

Verse 17

हरिरुवाच । वासुदेवाभिधानं यन्महापातकनाशनम् । भवता विज्वलात्पुण्याच्छ्रुतं राजन्विकल्मषः

ಹರಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಓ ರಾಜನೇ, ನೀನು ವಿಕಲ್ಮಷ ಭಾವದಿಂದ ಆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಪುಣ್ಯಪ್ರಭವ ಮೂಲದಿಂದ ‘ವಾಸುದೇವ’ ಎಂಬ ನಾಮವು ಮಹಾಪಾತಕಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದು ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದೀಯೆ।

Verse 18

तेन त्वं मुक्तिभागी च संजातो नात्र संशयः । मम लोके प्रभुंक्ष्व त्वं दिव्यान्भोगान्मनोनुगान्

ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಮುಕ್ತಿಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದೀಯೆ. ನನ್ನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾದ ದಿವ್ಯ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸು।

Verse 19

राजोवाच । यदिदेववरोदेयोममदीनस्यवैत्वया । विज्वलायप्रयच्छत्वंप्रथमंवरमुत्तमम्

ರಾಜನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಾ, ನೀವು ಈ ದೀನನಾದ ನನಗೆ ವರ ನೀಡಬೇಕೆಂದಿದ್ದರೆ, ಮೊದಲು ವಿಜ್ವಲೆಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಉತ್ತಮ ವರವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿ।

Verse 20

हरिरुवाच । विज्वलस्य पिता पुण्यः कुंजलो ज्ञानमंडितः । वासुदेवमहास्तोत्रं नित्यं पठति भूपते

ಹರಿಯು ನುಡಿದನು—ಓ ರಾಜನೇ, ವಿಜ್ವಲನ ತಂದೆ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಕುಂಜಲನು ಜ್ಞಾನಮಂಡಿತನು; ಅವನು ನಿತ್ಯವೂ ವಾಸುದೇವ ಮಹಾಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 21

पुत्रैः प्रियासमेतोऽसौ मम गेहं प्रयास्यति । एतत्तु जपते स्तोत्रं सदा दास्याम्यहं फलम्

ಅವನು ತನ್ನ ಪುತ್ರರೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೂ ಪ್ರಿಯ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ಧಾಮಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತು ಯಾರು ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಸದಾ ಜಪಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ನಾನು ನಿತ್ಯವೂ ಅದರ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 22

एवमुक्ते शुभे वाक्ये राजा केशवमब्रवीत् । इदं स्तोत्रं महापुण्यं सफलं कुरु केशव

ಆ ಶುಭ ವಾಕ್ಯಗಳು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಬಳಿಕ ರಾಜನು ಕೇಶವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—ಓ ಕೇಶವ, ಈ ಮಹಾಪುಣ್ಯ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಫಲಪ್ರದವಾಗಿಸು.

Verse 23

हरिरुवाच । कृते युगे महाराज यदा स्तोष्यंति मानवाः । तदा मोक्षं प्रयास्यंति तत्क्षणान्नात्र संशयः

ಹರಿಯು ನುಡಿದನು—ಓ ಮಹಾರಾಜನೇ, ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ಮಾನವರು ಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಾಗ, ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅವರು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 24

त्रेतायां मासमात्रेण षड्भिर्मासैस्तु द्वापरे । वर्षेणैकेन च कलौ ये जपंति च मानवाः

ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಜಪದಿಂದ, ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ಆರು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ, ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ—ಜಪ ಮಾಡುವ ಮಾನವರು ಅದನ್ನು ಸಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 25

स्वर्गं प्रयांति राजेंद्र वैष्णवं गतिदायकम् । त्रिकालमेककालं वा स्नातो जपति ब्राह्मणः

ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ! ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ತ್ರಿಕಾಲವಾಗಲಿ ಏಕಕಾಲವಾಗಲಿ ಜಪ ಮಾಡಿದರೆ, ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ನೀಡುವ ವೈಷ್ಣವಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 26

यं यं तु वांछते कामं स स तस्य भविष्यति । क्षत्रियो जयमाप्नोति धनधान्यैरलंकृतः

ಯಾವ ಯಾವ ಕಾಮನೆಯನ್ನು ಮನುಷ್ಯನು ಬಯಸುತ್ತಾನೋ, ಅವೆಲ್ಲವೂ ಅವನಿಗೆ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತವೆ. ಕ್ಷತ್ರಿಯನು ಜಯವನ್ನು ಪಡೆದು ಧನಧಾನ್ಯಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧನಾಗಿ ಶೋಭಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 27

वैश्यो भविष्यति श्रीमान्सुखी शूद्रो भविष्यति । अंत्यजं श्रावयेद्योयं पापान्मुक्तो भविष्यति

ವೈಶ್ಯನು ಶ್ರೀಮಂತನಾಗುತ್ತಾನೆ, ಶೂದ್ರನು ಸುಖಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತು ಯಾರು ಈ ಪಾಠವನ್ನು ಅಂತ್ಯಜನಿಗೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 28

श्रावको नरकं घोरं कदाचिन्नैव पश्यति । मम स्तोत्रप्रसादाच्च सर्वसिद्धो भविष्यति

ಭಕ್ತನು ಎಂದಿಗೂ ಭೀಕರ ನರಕವನ್ನು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಸ್ತೋತ್ರಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅವನು ಸರ್ವಸಿದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 29

ब्राह्मणैर्भोज्यमानैश्च श्राद्धकाले पठिष्यति । पितरो वैष्णवं लोकं तृप्ता यास्यंति भूपते

ಹೇ ಭೂಪತೇ! ಶ್ರಾದ್ಧಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಇದನ್ನು ಪಠಿಸಿದರೆ, ಪಿತೃಗಳು ತೃಪ್ತರಾಗಿ ವೈಷ್ಣವ ಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ।

Verse 30

तर्पणांते जपं कुर्याद्ब्राह्मणो वाथ क्षत्रियः । पिबंति चामृतं तस्य पितरो हृष्टमानसाः

ತರ್ಪಣಾಂತದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾಗಲಿ ಕ್ಷತ್ರಿಯನಾಗಲಿ ಜಪವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಆ ಜಪಫಲವನ್ನು ಪಿತೃಗಳು ಹರ್ಷಚಿತ್ತದಿಂದ ಅಮೃತದಂತೆ ಆಸ್ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 31

होमेषु यज्ञमध्ये च भावाज्जपति मानवः । तत्र विघ्ना न जायंते सर्वसिद्धिर्भविष्यति

ಹೋಮಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಯಜ್ಞಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಮಂತ್ರಜಪ ಮಾಡುವ ಮಾನವನಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ವಿಘ್ನಗಳು ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ; ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಿದ್ಧಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 32

विषमे दुर्गसंस्थाने हिंस्रव्याघ्रस्य संकटे । चौराणां संकटे प्राप्ते तत्र स्तोत्रमुदीरयेत्

ವಿಷಮ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ, ದುರ್ಗಮ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಕ್ರೂರ ವ್ಯಾಘ್ರದ ಅಪಾಯದಲ್ಲಿ, ಕಳ್ಳರ ಭೀತಿ ಬಂದಾಗ—ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಪಠಿಸಬೇಕು।

Verse 33

तत्र शांतिर्महाराज भविष्यति न संशयः । अन्येष्वेव सुभव्येषु राजद्वारे गते नरे

ಮಹಾರಾಜ, ಅಲ್ಲಿ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಶಾಂತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಮನುಷ್ಯನು ರಾಜದ್ವಾರಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗಲೂ ಹಾಗೂ ಇತರ ಶುಭ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇದೇ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 34

वासुदेवाभिधानस्य अयुतं जपते नरः । ब्रह्मचर्येण संस्नातः क्रोधलोभविवर्जितः

‘ವಾಸುದೇವ’ ಎಂಬ ನಾಮವನ್ನು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಜಪಿಸುವವನು—ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ಕ್ರೋಧಲೋಭವಿಲ್ಲದೆ—ಮಹಾಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 35

तिलतंडुलकैर्होमं दशांशमाज्यमिश्रितम् । वासुदेवं प्रपूज्यैव दद्यात्प्रयतमानसः

ಎಳ್ಳು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಿದಾಣಗಳಿಂದ, ತುಪ್ಪವನ್ನು ದಶಾಂಶವಾಗಿ ಮಿಶ್ರಿಸಿ ಹೋಮವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ವಾಸುದೇವನನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ನಿಯಮಿತ ಏಕಾಗ್ರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ದಾನ/ಆಹುತಿ ನೀಡಬೇಕು.

Verse 36

श्लोकं प्रति ततो देयं होमं ध्यानेन मानवैः । तेषां सुभृत्यवन्नित्यं पार्श्वं नैव त्यजाम्यहम्

ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಶ್ಲೋಕಕ್ಕೂ, ಧ್ಯಾನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾನವರು ಹೋಮದ ಆಹುತಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ನಾನು ಅವರ ಪಕ್ಕವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ; ನಿತ್ಯವೂ ನಿಷ್ಠಾವಂತ ಭೃತ್ಯನಂತೆ ಅವರ ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ.

Verse 37

कलौ युगे सुसंप्राप्ते स्तोत्रे दास्यं प्रयास्यति । वेदभंगप्रसंगेन यस्य कस्य न दीयते

ಕಲಿಯುಗವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಂದಾಗ (ನಿಜವಾದ) ಸ್ತೋತ್ರವು ದಾಸ್ಯಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ; ‘ವೇದಭಂಗ’ ಎಂಬ ನೆಪದಿಂದ ಅದು ಯಾರಿಗಾದರೂ ನೀಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 38

सर्वकामसमृद्धार्थः स चैव हि भविष्यति । एवं हि सफलं स्तोत्रं मया भूप कृतं शृणु

ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಕಾಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಮೃದ್ಧನಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಉದ್ದೇಶಗಳಲ್ಲೂ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವನು. ಓ ಭೂಪ, ಕೇಳು—ಇಂತೆ ಫಲಪ್ರದವಾದ ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ನಾನು ರಚಿಸಿದ್ದೇನೆ.

Verse 39

ब्रह्मणा निर्मितं तेन जप्तं रुद्रेण वै पुरा । ब्रह्महत्याविनिर्मुक्त इंद्रो मुक्तश्च किल्बिषात्

ಆ (ಮಂತ್ರ) ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿದ್ದು, ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ರುದ್ರನು ಅದನ್ನು ಜಪಿಸಿದ್ದನು. ಆ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಇಂದ್ರನು ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ದೋಷಕಲ್ಮಷದಿಂದಲೂ ಬಿಡುಗಡೆ ಹೊಂದಿದನು.

Verse 40

देवाश्च ऋषयो गुह्याः सिद्धविद्याधरामराः । नागैस्तु पूजितं स्तोत्रमापुः सिद्धिं मनीप्सिताम्

ದೇವರು, ಋಷಿಗಳು, ಗುಹ್ಯಕರು, ಸಿದ್ಧರು, ವಿದ್ಯಾಧರರು, ಅಮರರು—ನಾಗರು ಮಾಡಿದಂತೆ ಆ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ—ಇಷ್ಟವಾದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದರು।

Verse 41

पुण्यो धन्यः स वै दाता पुत्रवान्हि भविष्यति । जपिष्यति मम स्तोत्रं नात्र कार्या विचारणा

ಆ ದಾತನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪುಣ್ಯವಂತನೂ ಧನ್ಯನೂ; ಅವನು ಪುತ್ರವಂತನಾಗುವನು. ಅವನು ನನ್ನ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸುವನು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೂ ವಿಚಾರಣೆಯೂ ಬೇಡ।

Verse 42

आगच्छ त्वं स्त्रिया सार्धं मम स्थानं नृपोत्तम । हस्तावलंबनं दत्तं हरिणा तस्य भूपतेः

ಹೇ ನೃಪೋತ್ತಮ! ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ನನ್ನ ಧಾಮಕ್ಕೆ ಬಾ. ಆ ರಾಜನಿಗೆ ಹರಿಯು ತನ್ನ ಕೈಯ ಆಶ್ರಯ—ದೈವ ಸಹಾಯ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣೆ—ಕೊಟ್ಟನು।

Verse 43

नेदुर्दुंदुभयस्तत्र गंधर्वा ललितं जगुः । ननृतुश्चाप्सरः श्रेष्ठाः पुष्पवृष्टिं प्रचक्रिरे

ಅಲ್ಲಿ ದುಂದುಭಿಗಳು ಮೊಳಗಿದವು; ಗಂಧರ್ವರು ಮಧುರವಾಗಿ ಹಾಡಿದರು. ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಪ್ಸರಸರು ನೃತ್ಯ ಮಾಡಿ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದರು।

Verse 44

देवाश्च ऋषयः सर्वे वेदस्तोत्रैः स्तुवंति ते । ततो दयितया सार्द्धं जगाम नृपतिर्हरिम्

ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳೂ ಋಷಿಗಳೂ ವೇದಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು; ನಂತರ ರಾಜನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯೆಯೊಡನೆ ಹರಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು।

Verse 45

तं स्तूयमानं सुरसिद्धसंघैः स विज्वलः पश्यति हृष्टमानसः । समागतस्तिष्ठति यत्र वै पिता माता च वेगेन महाप्रभावः

ದೇವಸಿದ್ಧಸಂಘಗಳು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಮಹಾಪುರುಷನನ್ನು ವಿಜ್ವಲನು ಹರ್ಷಭರಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನೋಡಿದನು. ತಕ್ಷಣ ಮಹಾಪ್ರಭಾವಿಗಳಾದ ಅವನ ತಂದೆ ತಾಯಿ ವೇಗವಾಗಿ ಬಂದು ಅವನು ಇದ್ದಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತರು।

Verse 99

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थे च्यवनचरित्रे नवनवतितमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನ, ಗುರುತೀರ್ಥ ಮತ್ತು ಚ್ಯವನಚರಿತ್ರ ಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿನ ತೊಂಬತ್ತೊಂಬತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।