Adhyaya 95

Verse 1

सुबाहुरुवाच । स्वर्गस्य मे गुणान्ब्रूहि सांप्रतं द्विजसत्तम । एतत्सर्वं द्विजश्रेष्ठ करिष्यामि स्वभाविकम्

ಸುಬಾಹು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮ, ಈಗ ನನಗೆ ಸ್ವರ್ಗದ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೇಳಿರಿ. ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ನಾನು ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಸ್ವಭಾವಾನುಸಾರ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸುವೆನು।

Verse 2

जैमिनिरुवाच । नंदनादीनि रम्याणि दिव्यानि विविधानि च । तत्रोद्यानानि पुण्यानि सर्वकामयुतानि च

ಜೈಮಿನಿ ಹೇಳಿದರು—ನಂದನಾದಿ ರಮ್ಯವಾದ ಉಪವನಗಳು ದಿವ್ಯವಾಗಿಯೂ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿಯೂ ಇವೆ. ಅಲ್ಲಿ ಪುಣ್ಯ ಉದ್ಯಾನಗಳೂ ಇವೆ; ಅವು ಸರ್ವಕಾಮಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿವೆ।

Verse 3

सर्वकामफलैर्वृक्षैः शोभनानि समंततः । विमानानि सुदिव्यानि सेवितान्यप्सरोगणैः

ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸರ್ವಕಾಮಫಲ ನೀಡುವ ವೃಕ್ಷಗಳಿಂದ ಶೋಭಿಸುವ ಅತ್ಯಂತ ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನಗಳು ಇದ್ದವು; ಅವುಗಳನ್ನು ಅಪ್ಸರಾ ಗಣಗಳು ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದವು।

Verse 4

सर्वत्रैव विचित्राणि कामगानि वशानि च । तरुणादित्यवर्णानि मुक्ताजालांतराणि च

ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ದಿವ್ಯ ವಸ್ತುಗಳು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು—ಇಷ್ಟಾನುಸಾರ ಚಲಿಸುವವು, ಸಂಪೂರ್ಣ ವಶವಾಗಿರುವವು; ಉದಯಸೂರ್ಯವರ್ಣದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವು, ಮುತ್ತಿನ ಜಾಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿದ್ದವು।

Verse 5

चंद्रमंडलशुभ्राणि हेमशय्यासनानि च । सर्वकामसमृद्धाश्च सर्वदुःखविवर्जिताः

ಚಂದ್ರಮಂಡಲದಂತೆ ಶುಭ್ರವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಹಿರಣ್ಯಶಯ್ಯೆಗಳು ಹಾಗೂ ಆಸನಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಇವೆ; ಅವರು ಸರ್ವಕಾಮಸಮೃದ್ಧರು, ಸರ್ವದುಃಖವಿವರ್ಜಿತರು।

Verse 6

नराः सुकृतिनस्तेषु विचरंति यथा भुवि । न तत्र नास्तिका यांति न स्तेना नाजितेंद्रियाः

ಆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸುಕೃತಿಗಳಾದ ಜನರು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾರೋ ಹಾಗೆಯೇ ಅಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಾಸ್ತಿಕರು, ಕಳ್ಳರು, ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸದವರು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 7

न नृशंसा न पिशुना न कृतघ्ना न मानिनः । सत्यास्तपःस्थिताः शूरा दयावंतः क्षमापराः

ಅಲ್ಲಿ ಕ್ರೂರರು ಇಲ್ಲ, ಪಿಶುನರು ಇಲ್ಲ, ಕೃತಘ್ನರು ಇಲ್ಲ, ಅಹಂಕಾರಿಗಳೂ ಇಲ್ಲ. ಅವರು ಸತ್ಯವಂತರು, ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರು, ಶೂರರು, ದಯಾವಂತರು, ಕ್ಷಮಾಪರರು।

Verse 8

यज्वानो दानशीलाश्च तत्र गच्छंति ते नराः । न रोगो न जरामृत्युर्न शोको न हिमातपौ

ಯಜ್ಞ ಮಾಡುವವರು ಮತ್ತು ದಾನಶೀಲರಾದವರು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ರೋಗವಿಲ್ಲ, ಜರಾ-ಮೃತ್ಯುವಿಲ್ಲ, ಶೋಕವಿಲ್ಲ, ಚಳಿ-ಬಿಸಿಲಿನ ತಾಪವೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 9

न तत्र क्षुत्पिपासा च कस्य ग्लानिर्न विद्यते । एते चान्ये च बहवो गुणाः स्वर्गस्य भूपते

ಅಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಹಸಿವು-ಬಾಯಾರಿಕೆ ಇಲ್ಲ, ಯಾರಿಗೂ ದಣಿವು ಸಹ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೇ ಭೂಪತೇ, ಇವು ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಗುಣಗಳು ಸ್ವರ್ಗದವು.

Verse 10

दोषास्तत्रैव ये संति ताञ्छृणुष्व च सांप्रतम् । शुभस्य कर्मणः कृत्स्नं फलं तत्रैव भुज्यते

ಈಗ ಅಲ್ಲಿ ಇರುವ ದೋಷಗಳನ್ನೂ ಕೇಳು. ಶುಭಕರ್ಮದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಫಲ ಅಲ್ಲಿ തന്നೇ ಅನುಭವಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 11

न चात्र क्रियते भूयः सोऽत्र दोषो महान्स्मृतः । असंतोषश्च भवति दृष्ट्वा दीप्तां परां श्रियम्

ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಯಾವುದೇ ಹೊಸ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಯದು—ಇದೇ ಮಹಾದೋಷವೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ದೀಪ್ತವಾದ ಪರಮ ಶ್ರೀಯನ್ನು ನೋಡಿ ಅಸಂತೋಷವೂ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 12

सुखव्याप्तमनस्कानां सहसा पतनं तथा । इह यत्क्रियते कर्म फलं तत्रैव भुज्यते

ಸುಖಭೋಗದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ ಮನಸ್ಸಿನವರಿಗೆ ಅಚಾನಕ್ ಪತನ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮದ ಫಲ ಇಲ್ಲಿ തന്നೇ (ಈ ಜೀವನದಲ್ಲೇ) ಅನುಭವವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 13

कर्मभूमिरियं राजन्फलभूमिरसौ स्मृता । सुबाहुरुवाच । महांतस्तु इमे दोषास्त्वया स्वर्गस्य कीर्तिताः

ಹೇ ರಾಜನ್, ಇದು ಕರ್ಮಭೂಮಿ ಎಂದು, ಆ ಲೋಕವು ಫಲಭೂಮಿ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಸುಬಾಹು ಹೇಳಿದರು—ನೀವು ಸ್ವರ್ಗದ ಈ ಮಹಾದೋಷಗಳನ್ನೇ ವರ್ಣಿಸಿದ್ದೀರಿ.

Verse 14

निर्दोषाः शाश्वता येन्ये तांस्त्वं लोकान्वद द्विज । जैमिनिरुवाच । आब्रह्मसदनादेव दोषाः संति च वै नृप

ದ್ವಿಜನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದ್ವಿಜ, ನಿರ್ದೋಷವೂ ಶಾಶ್ವತವೂ ಆದ ಇತರ ಲೋಕಗಳನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು. ಜೈಮಿನಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ರಾಜಾ, ಬ್ರಹ್ಮಸದನದವರೆಗೂ ಸಹ ದೋಷಗಳು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಇವೆ.

Verse 15

अतएव हि नेच्छंति स्वर्गप्राप्तिं मनीषिणः । आब्रह्मसदनादूर्ध्वं तद्विष्णोः परमं पदम्

ಆದ್ದರಿಂದ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಸ್ವರ್ಗಪ್ರಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ; ಬ್ರಹ್ಮಸದನಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮೇಲಿರುವುದು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪರಮಪದ.

Verse 16

शुभं सनातनं ज्योतिः परंब्रह्मेति तद्विदुः । न तत्र मूढा गच्छंति पुरुषा विषयात्मकाः

ವಿದ್ವಾಂಸರು ಅದನ್ನು ಶುಭವಾದ ಸನಾತನ ಜ್ಯೋತಿ—ಪರಬ್ರಹ್ಮ—ಎಂದು ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ; ವಿಷಯಾಸಕ್ತ ಮೂಢರು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 17

दंभमोहभयद्रोह क्रोधलोभैरभिद्रुताः । निर्ममा निरहंकारा निर्द्वंद्वास्संयतेंद्रियाः

ದಂಭ, ಮೋಹ, ಭಯ, ದ್ರೋಹ, ಕ್ರೋಧ, ಲೋಭಗಳಿಂದ ಕಾಡಲ್ಪಟ್ಟರೂ ಅವರು ಮಮತಾರಹಿತರು, ಅಹಂಕಾರರಹಿತರು, ದ್ವಂದ್ವಾತೀತರು, ಇಂದ್ರಿಯಸಂಯಮಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 18

ध्यानयोगरताश्चैव तत्र गच्छंति साधवः । एतत्ते सर्वमाख्यातं यन्मां त्वं परिपृच्छसि

ಧ್ಯಾನಯೋಗದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದ ಸಾಧುಗಳೇ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಏನು ಕೇಳಿದೆಯೋ, ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಾನು ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸಿದೆ.

Verse 19

एवं स्वर्गगुणं श्रुत्वा सुबाहुः पृथिवीपतिः । तमुवाच महात्मानं जैमिनिं वदतांवरम्

ಈ ರೀತಿ ಸ್ವರ್ಗದ ಗುಣಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಭೂಪತಿ ಸುಬಾಹು, ವಕ್ತೃಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಮಹಾತ್ಮ ಜೈಮಿನಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 20

सुबाहुरुवाच । नाहं स्वर्गं गमिष्यामि न चैवेच्छाम्यहं मुने । यस्माच्च पतनं प्रोक्तं तत्कर्म न करोम्यहम्

ಸುಬಾಹು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮುನಿಯೇ, ನಾನು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅದನ್ನು ಬಯಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಪತನಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಕರ್ಮವನ್ನು ನಾನು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 21

दानमेकं महाभाग नाहं दास्येकदाध्रुवम् । दानाच्च फललोभाच्च तस्मात्पतति वै नरः

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗನೇ, ನಾನು ಒಂದೇ ಬಾರಿ ದಾನ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ—ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ದಾನದಲ್ಲಿ ಫಲಲೋಭ ಇದ್ದರೆ ಮನುಷ್ಯನು ಧರ್ಮದಿಂದ ಪತನಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ।

Verse 22

इत्येवमुक्त्वा धर्मात्मा सुबाहुः पृथिवीपतिः । ध्यानयोगेन देवेशं यजिष्ये कमलाप्रियम्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ಭೂಪತಿ ಸುಬಾಹು ಹೇಳಿದರು—ಧ್ಯಾನಯೋಗದಿಂದ ನಾನು ದೇವೇಶನಾದ ಕಮಲಾಪ್ರಿಯ ಭಗವಂತನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವೆನು।

Verse 23

दाहप्रलयसंवर्जं विष्णुलोकं व्रजाम्यहम् । जैमिनिरुवाच । सत्यमुक्तं त्वया भूप सर्वश्रेयः समाकुलम्

ಅಗ್ನಿದಾಹಪ್ರಲಯವನ್ನು ಮೀರಿದ ವಿಷ್ಣುಲೋಕಕ್ಕೆ ನಾನು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ಜೈಮಿನಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಭೂಪ, ನೀನು ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳಿದ್ದೀ; ಅದು ಸರ್ವಶ್ರೇಯಸ್ಸಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ವಾಕ್ಯ।

Verse 24

राजानो धर्मशीलाश्च महायज्ञैर्यजंति ते । सर्वदानानि दीयंते यज्ञेषु नृपनंदन

ಹೇ ನೃಪನಂದನ! ಧರ್ಮನಿಷ್ಠರಾದ ರಾಜರು ಮಹಾಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆ ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ದಾನಗಳು ನೀಡಲ್ಪಡುತ್ತವೆ।

Verse 25

आदावन्नं तु यज्ञेषु वस्त्रं तांबूलमेव च । कांचनं भूमिदानं च गोदानं प्रददंति च

ಯಜ್ಞದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅವರು ಅನ್ನ, ವಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ತಾಂಬೂಲವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ; ಜೊತೆಗೆ ಸ್ವರ್ಣ, ಭೂಮಿದಾನ ಮತ್ತು ಗೋದಾನವನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 26

सुयज्ञैर्वैष्णवं लोकं ते प्रयांति नरोत्तमाः । दानेन तृप्तिमायांति संतुष्टाः संति भूमिपाः

ಸುಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ಆ ನರೋತ್ತಮರು ವೈಷ್ಣವ ಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ದಾನದಿಂದ ರಾಜರು ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು ಸಂತೃಪ್ತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ।

Verse 27

तपस्विनो महात्मानो नित्यमेवं यजंति ते । सुभिक्षां याचयित्वा तु स्वस्थानं तु समागताः

ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾದ ಮಹಾತ್ಮರು ನಿತ್ಯವೂ ಇದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಯಜನ-ಆರಾಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಸುಭಿಕ್ಷವನ್ನು ಬೇಡಿ ತಮ್ಮ ಸ್ವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಮರಳಿದರು।

Verse 28

भिक्षार्थं तस्य भागानि प्रकुर्वंति च भूपते । ब्राह्मणाय विभागैकं गोग्रासं तु महामते

ಹೇ ಭೂಪತೇ! ಭಿಕ್ಷಾರ್ಥವಾಗಿ ಅವರು ಅದರ ಪಾಲುಗಳನ್ನು ಹಂಚುತ್ತಾರೆ; ಹೇ ಮಹಾಮತೇ, ಒಂದು ಪಾಲು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಮತ್ತು ಒಂದು ಗ್ರಾಸವನ್ನು ಗೋವಿಗೆ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ಇಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 29

सुपार्श्ववर्तिनां चैकं प्रयच्छंति तपोधनाः । तस्यान्नस्य प्रदानेन फलं भुंजंति मानवाः

ತಪೋಧನರಾದ ಋಷಿಗಳು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತವರಿಗೂ ಒಂದು ಪಾಲನ್ನು ದಾನಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆ ಅನ್ನದಾನದ ಫಲವಾಗಿ ಮಾನವರು ಅದರ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 30

क्षुधातृषाविहीनास्ते विष्णुलोकं व्रजंति वै । तस्मात्त्वमपि राजेंद्र देहि न्यायार्जितं धनम्

ಅವರು ಹಸಿವು-ಬಾಯಾರಿಕೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವಿಷ್ಣುಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ, ನೀವೂ ನ್ಯಾಯಾರ್ಜಿತ ಧನವನ್ನು ದಾನಮಾಡು.

Verse 31

दानाज्ज्ञानं ततः प्राप्य ज्ञानात्सिद्धिं प्रयास्यति । य इदं शृणुयान्मर्त्यः पुण्याख्यानमनुत्तमम्

ದಾನದಿಂದ ಜ್ಞಾನ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಆ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಸಿದ್ಧಿಯತ್ತ ಮುನ್ನಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಈ ಅನುತ್ತಮ ಪುಣ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಕೇಳುವ ಮನುಷ್ಯನೂ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 32

तस्य सर्वार्थसिद्धिः स्यात्पापं सर्वं विलीयते । विमुक्तः सर्वपापेभ्यो विष्णुलोकं सगच्छति

ಅವನಿಗೆ ಸರ್ವಾರ್ಥಸಿದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳು ಲಯವಾಗುತ್ತವೆ. ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ಅವನು ವಿಷ್ಣುಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 95

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थे च्यवनचरित्रे पंचनवतितमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ, ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನದೊಳಗಿನ ಗುರುತೀರ್ಥ ಹಾಗೂ ಚ್ಯವನಚರಿತ್ರ ವಿಷಯಕ ತೊಂಬತ್ತೈದನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.